บทที่ 34 เด็กคนนั้น?

“มึงดูนี่” ราฟาเอลล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ราฟาเอลจะยื่นโทรศัพท์มาให้ลูเซียโน่ดูพร้อมกับบอกกล่าว

“อะไรวะ” ใบหน้าหล่อเหลาของลูเซียโน่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย แต่มือแกร่งของเขายื่นไปคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูของราฟาเอลมาดู 

หน้าจอโทรศัพท์แสดงภาพกล้องวงจรปิดภายในห้องนอนของลูกชายราฟาเอลกับเอวาที่มีพี่เลี้ยงเด็กสามคนอยู่ในห้อง และมีเด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพูอีกสองคนกำลังนอนดูดขวดนมอยู่บนเปลนอนทั้งสองอันที่อยู่ข้างกัน

“ลูกของอัญญา” คำพูดของราฟาเอลทำให้ลูเซียโน่ชะงักเล็กน้อย 

“ลูกของเธอ?” ลูเซียโน่ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์และตวัดสายตาขึ้นมาสบตากับเพื่อน

“หน้าเหมือนมึงไหมล่ะ” สิ้นเสียงราฟาเอล ลูเซียโน่จึงซูมภาพเข้าไปใกล้เด็กชายอีกคนมากยิ่งขึ้น

“เออ…เหมือน” ทั้งจมูก คิ้ว ปาก และโครงหน้า ทุกอย่างบนใบหน้าของเด็กชายเหมือนลูเซียโน่หมดทุกอย่าง จนแทบจะไม่มีเค้าโครงของอัญญาเลยล่ะ

เด็กคนนั้น…คือ ลูกของเขาแน่ๆ 

“กูสงสัย ก็เลยให้พี่เลี้ยงแอบตัดเล็บเด็กคนนั้นมาเพื่อที่จะตรวจดีเอ็นเอ” ราฟาเอลเอ่ยต่อ ตอนนี้เพื่อนของเขาคงพอจะจับต้นชนปลายทุกอย่างได้บ้างแล้วล่ะ

“แล้วทำไมไม่บอกกู” 

“เพราะกูยังไม่แน่ใจไง…แต่กูก็คิดว่าคนอย่างมึงน่าจะไม่พลาด” ราฟาเอลรู้จักเพื่อนของตัวเองดีทุกคน แต่ละคนนิสัยยังไง ซึ่งโดยปกติไอ้ลูเซียโน่มันจะไม่มีทางพลาดเรื่องแบบนี้เด็ดขาด แต่มันคงเหมือนกับเขาที่ทำเรื่องแบบนั้นกับเอวานั่นแหละ 

“ไม่พลาดอะไรล่ะ กูไม่ได้ป้องกันเลยล่ะ” ชายหนุ่มนัยน์ตาสีเทาเข้มตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา ที่ผ่านมาเขาป้องกันตลอดเพราะว่าเขากลัวจะติดโรคจากผู้หญิงพวกนั้น แต่กับอัญญาเขาไม่จำเป็นต้องกลัวเรื่องแบบนั้น เนื่องจากเธอยังบริสุทธิ์ เขาจึงไม่ได้คิดจะป้องกันเลยสักนิด

“มึงรู้สึกยังไงกับเธอว่ะ” เสียงทุ้มของราฟาเอลเอ่ยถามอย่างนุ่มลึกและหนักแน่น และคำถามนี้เหมือนจะไม่ได้เป็นคำถามที่มันจะตอบแค่กับเขา แต่เขาถามเพื่อให้มันตอบตัวเองให้ได้ด้วย

“กูไม่รู้ว่ะ” ลูเซียโน่นิ่งไปชั่วครู่พลางครุ่นคิด ก่อนที่เขาจะตอบกลับ

“งั้นมึงก็ควรที่ไปทำความเข้าใจกับความรู้สึกของตัวเองก่อนนะ แล้วค่อยมาคุยกันต่อว่าจะเอายังไงกับเรื่องนี้”

“กูไม่อยากเสียเธอไปอีกแล้ว ตั้งแต่ที่เธอหนีไป กูก็คิดถึงเธอแทบทุกวัน…กูตามหาเธอมาเป็นปีๆ นะไอ้ราฟ” น้ำเสียงของลูเซียโน่ดูจริงจังมากกว่าครั้งไหน เพราะคำถามของเพื่อน มันเหมือนเป็นประโยคคำถามที่กระชากสติของเขาได้เป็นอย่างดี

“มึงก็เอาความจริงใจเข้าหาเธอสิวะ ไม่ใช่ทำตัวทีเล่นทีจริงแบบนี้ จะมีผู้หญิงคนไหนเชื่อใจมึงไอ้ลูเซียน” ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าครามแนะนำเพื่อนสนิท เพราะเขาเองเคยง้อเมียมาก่อน 

“อายุขนาดนี้แล้ว…เลิกทำตัวแบบเดิมได้ละ” เมื่อเห็นว่าลูเซียโน่นิ่งเงียบไป ราฟาเอลจึงพูดต่อ

“กูรู้แล้ว”

“แล้วก็อย่าเพิ่งบุ่มบ่ามทำอะไรอีก รอจนกว่าผลตรวจจะออก” ราฟาเอลทิ้งท้ายประโยค ลูเซียโน่จึงนิ่งเงียบไปชั่วขณะเพื่อคิดหาทางต่อ 

แล้วเขาควรจะทำอย่างไรต่อดีละ ในเมื่อทั้งอัญญา ทั้งพี่สาวของเธอ ต่างก็ไม่ชอบหน้าเขา เรียกได้ว่าเกลียดเขาเข้าไส้เลยล่ะ

ไม่กี่วันต่อมา 

อัญญานั่งอุ้มอาร์โนด์ที่เพิ่งตื่นขึ้นมาได้ไม่ถึงสิบนาที เธออยู่บนโซฟามุมห้องของลูกชายเจ้าของบ้าน โดยมีพี่เลี้ยงเด็กอีกสามคนอยู่ในห้องนั้นกับเธอ พี่เลี้ยงคนหนึ่งอุ้มโรลองด์และพาเดินเล่นไปรอบห้อง ส่วนพี่เลี้ยงอีกสองคนช่วยกันทำความสะอาดห้อง 

อาร์โนด์เด็กทารกตัวจิ๋วนั่งอยู่บนตักของอัญญาที่นั่งหลังตรงมั่นคง นิ้วเล็กๆ ของเด็กชายไขว่คว้าไปในอากาศพร้อมเสียงร้องอ้อแอ้ตามประสาเด็ก 

อัญญาครุ่นคิดไปถึงวันนั้น วันที่เธอได้เจอกับลูเซียโน่อีกครั้ง หญิงสาวคิดเอาไว้อยู่แล้วล่ะว่าตัวเองกับเขาต้องเจอกัน แต่เธอไม่จำเป็นต้องหนีเขาอีกแล้ว เธอไม่ต้องการให้ลูกชายกลับไปลำบากอีกแล้ว

ในขณะที่อัญญานั่งไตร่ตรองเรื่องราวต่างๆ อยู่ในหัวอยู่นั้น ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับเอวาและสามีของเธอที่เดินเคียงข้างกันเข้ามาในห้อง เอวายิ้มให้อัญญาเล็กน้อย ก่อนที่พี่เลี้ยงจะอุ้มลูกชายของเอวาส่งให้ราฟาเอลอย่างรู้หน้าที่ เนื่องจากทุกครั้งที่ราฟาเอลเข้าห้องมา ชายหนุ่มมักจะเป็นคนอุ้มโรลองด์ด้วยตัวเองเสมอ

เอวายกมือขึ้นมาจับมือเล็กของลูกชายที่อยู่บนอ้อมแขนแกร่งของสามี โรลองด์จับนิ้วมารดาเอาไว้แน่น ใบหน้าสวยสดจึงส่งยิ้มหวานให้ลูกชาย ราฟาเอลลอบมองภรรยาสลับกับลูกชายให้วงแขนแกร่ง ก่อนที่มือแกร่งอีกข้างจะเลื่อนไปลูบเรือนผมของภรรยาอย่างแผ่วเบา

“อัญญา…กินข้าวหรือยัง” เอวาเอ่ยถามน้องสาวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ฉันกินแล้ว” อัญญาตอบกลับ

“อือ…อยากได้อะไรไหม พอดีพี่กับคุณราฟาเอลต้องออกไปทำธุระนะ”

“ไม่เป็นไร” สิ้นเสียงอัญญา เอวาจึงพยักหน้าให้น้องสาวเบาๆ ก่อนที่เธอจะหันมาเล่นกับลูกชายต่อ

อัญญาแอบมองภาพครอบครัวที่อบอุ่นของพี่สาว เธอดีใจนะที่พี่สาวของตัวเองมีความสุข และมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ สปายสาวครุ่นคิดอยู่ภายในใจ ก่อนที่เธอจะก้มลงมองเด็กชายตัวจิ๋วที่อยู่บนตัวของเธอ โดยที่มือบางกอดรัดและจับตัวเด็กชายเอาไว้อยู่เพื่อไม่ให้เขาตกลงไปยังพื้น

“ฉันไปเดินเล่นที่สวนนะ จะพาอาร์โนด์ไปรับลมหน่อย” อัญญาบอกกล่าวพี่สาว

“อือ” เอวาพยักหน้าให้น้องสาวอีกครั้ง 

จากนั้น อัญญาลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมกับกระชับร่างเด็กชายให้เข้าที่ มือบางอีกข้างหนึ่งสอดไปพยุงใต้ก้นของเด็กทารก ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าเดินผ่านเอวากับสามีออกไปจากห้อง แล้วย่างกรายต่อไปยังสวนด้านข้างของคฤหาสน์อย่างเชื่องช้า

“เด็กคนนั้นเป็นลูกชายของไอ้ลูเซียน” ราฟาเอลบอกกล่าวกับภรรยาคนสวยทันที เมื่อน้องสาวของเธออุ้มลูกออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว

“ฉันรู้แล้ว” เอวามองตาพลางตอบกลับสามี 

“อัญญาบอกความจริงกับฉันหมดทุกอย่างแล้ว บอกตั้งแต่วันนั้นแล้ว” เอวาพูดต่อ เนื่องจากเหตุการณ์ในวันนั้น ทำให้เอวาพยายามถามไถ่ความจริงทุกอย่างจากอัญญา ในคราแรกอัญญาไม่ยอมบอกความจริง แต่สุดท้ายเอวาคาดคั้นน้องสาว จนเธอยอมปริปากบอกความจริงทุกอย่างออกมา

อัญญาเดินออกมาจนถึงสวนด้านข้างของคฤหาสน์ เธอพาเด็กชายตัวน้อยเดินเล่นรับลมเย็นๆ อยู่สักพักหนึ่ง ซึ่งเด็กทารกดูจะอารมณ์ดีและชอบใจเป็นอย่างมากเพราะเขาทั้งหัวเราะ ทั้งยิ้ม จนคนเป็นแม่รู้สึกดีที่เห็นลูกชายได้อารมณ์ดีเช่นนี้

“เอเลน่า” ลูเซียโน่เรียกชื่อหญิงสาว ทำให้ร่างผอมบางหันกลับมามองเขาทันที อัญญามองหน้าเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว เธอตั้งท่าจะเดินหนีกลับเข้าไปในคฤหาสน์ แต่มือแกร่งยกขึ้นมาขวางเธอเอาไว้เสียก่อน ทำให้หญิงสาวถอยหลังหนีไปสองสามก้าว

“เอเลน่า เด็กคนนั้น…ลูกของฉันใช่ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามต่ออย่างนุ่มลึก เขามองหน้าหญิงสาวสลับกับเด็กชายในอ้อมแขนของเธอ ซึ่งเด็กทารกตัวน้อยมองหน้าเขากลับมาเช่นกัน

“ไม่ใช่!” แต่เสียงหวานตอบกลับอย่างแข็งกระด้าง

“ขอฉันอุ้มลูกหน่อยได้ไหม” ลูเซียโน่ออดอ้อนหญิงสาว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกผูกพันอะไรกับเด็กคนนี้ แต่เขามั่นใจว่าคือลูกของเขาอย่างแน่นอน 

อันที่จริง…เขาไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นเหมือนกับเขาหรือเปล่า แต่เขาไม่ได้เลี้ยงเด็กคนนี้มา เขาจึงไม่ได้รู้สึกผูกพันสักเท่าไหร่ แต่ที่เขาอยากได้คือแม่ของลูกชายมากกว่า ลองเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่อัญญาสิ เขาคงเอาแต่เด็กมาเลี้ยงดูเองหรืออาจจะให้แค่ค่าเลี้ยงดูให้เธอไปเลี้ยงเอาเอง ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นความคิดของคนเลว และเขาเป็นคนเลวจริงๆ นั่นแหละ เขายอมรับ

“บอกไม่ใช่ไง” อัญญายังคงต่อต้านชายหนุ่ม

“เลิกโกหกได้แล้วเอเลน่า” ไม่พูดเปล่า มือแกร่งอีกข้างหนึ่งยกกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาให้หญิงสาวดูตรงหน้าของเธอ อัญญาไล่สายตาอ่านกระดาษใบนั้นอยู่ชั่วครู่ มันคือใบตรวจดีเอ็นเอที่ยืนยันว่าอาร์โนด์เป็นลูกชายของลูเซียโน่ 

“ถึงขั้นต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้เลยเหรอ” หญิงสาวต่อว่าชายหนุ่ม

“เพราะฉันรู้นิสัยของเธอไง เธอเป็นพวกชอบหนีปัญหา ไม่ยอมรับความจริง” ด้วยความปากเสียของลูเซียโน่ จึงทำให้เขาเผลอพูดจาไม่ดีใส่หญิงสาว

“ก็ดีกว่าคนสำส่อนเอาไปทั่วแบบคุณก็แล้วกัน” คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกเดือดดาลขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

“สำส่อน? เอาไปทั่ว? เมื่อไหร่?” ท่าทีกวนประสาทของชายหนุ่มเริ่มกลับมาอีกครั้ง ต่างจากเมื่อสักครู่ที่เขาพยายามจะทำตัวเป็นคนดี

“คงมั่วไปเรื่อยจนจำไม่ได้เลยละสิ” 

“เธอหึงฉันเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามออกไปโดยที่เขาไม่ได้คิดอะไร แต่มันก็ทำให้หญิงสาวชะงักไปชั่วครู่

“ฉันไม่ได้หึง” เธอหลบสายตาของเขาพลางตอบกลับ

“เธอหึง”

“บอกว่าไม่ได้หึง!” เสียงหวานตวาดใส่เขาดังขึ้น ทำให้เด็กชายในอ้อมแขนของเธอสะดุ้ง

“แง้... แง้...” มือจิ๋วกำเข้าหากันแน่นพร้อมเสียงร้องอ้อแอ้ดังขึ้นมา ทำให้อัญญารู้สึกตัวทันที เมื่อสักครู่นี้เธอคงเสียงดังมากเกินไปจนทำให้ลูกตกใจ

“ชู่วๆ แม่ขอโทษลูก…แม่ขอโทษ” อัญญาจับลูกชายพลิกหันหน้าเด็กน้อยกลับมาซบลงบนไหล่แบบบางของเธอ หญิงสาวเขย่าตัวเด็กเบาๆ พลางลูบหลังปลอบประโลมลูกชายด้วยท่าทางอ่อนโยน 

ลูเซียโน่มองท่าทีที่อ่อนยวบลงของอัญญาเมื่อเห็นลูกชายร้องไห้ เขาไม่เคยเห็นเธอในมุมนี้มาก่อน เธอคงรักลูกมากเลยสินะ

“เอเลน่า…ขอฉันดูแลเธอกับลูกได้ไหม” ชายหนุ่มปรับโทนเสียงให้อ่อนลง

“ถ้าคิดว่าจะทำเพื่อรับผิดชอบอะไร…ไม่ต้อง! ฉันเลี้ยงของฉันคนเดียวมาตลอด คุณไม่ได้จำเป็นกับชีวิตของพวกเรา” พูดจบ หญิงสาวก้าวเดินหนีลูเซียโน่ทันที

“เอเลน่า” เขาเรียกเธออย่างแผ่วเบา แต่ชายหนุ่มไม่ได้เดินตามเธอไป เพราะเขาควรจะให้เวลาเธอก่อน หากคุยกันตอนนี้ก็มีแต่จะแย่ลง มือแกร่งยกขึ้นมาเท้าเอวทั้งสองข้างพร้อมกับถอนหายใจออกแรง