บทที่ 36 ตัวการของเรื่องทั้งหมด

“แล้วช่างซ่อมที่อื่นไม่มีแล้วหรือไง!” เสียงเอะอะโวยวายของลูเซียโน่ดังลั่นกลางลานประมูลลับ บอดี้การ์ดร่างกำยำยืนเรียงรายเป็นแถวอยู่ด้านหน้าของลูเซียโน่เกือบยี่สิบชีวิต เหล่าบอดี้การ์ดทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาให้กับมาเฟียหนุ่มที่ดูอารมณ์เสียมากกว่าทุกวัน

“พวกมึงไปหาวิธีไหนก็ได้ ถ้าทำไม่ได้ก็อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก!!” ลูเซียโน่ทิ้งท้ายประโยค ก่อนที่เขาจะใช้สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงและเดินออกมาจากกลางลานประมูลลับทันที

เหล่าบรรดาบอดี้การ์ดร่างกำยำแยกย้ายกันไปอย่างช้าๆ เมื่อมาเฟียหนุ่มเดินออกไปเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างทำหน้าเซ็งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นานๆ ทีลูเซียโน่จะโมโหเช่นนี้ พวกเขาจึงไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่

“เกิดอะไรขึ้นว่ะ ได้ยินเสียงนายท่านโมโหใหญ่เลย” เดวิด ที่ยืนแอบฟังอยู่เอ่ยถามบอดี้การ์ดชุดดำคนหนึ่งที่เดินผ่านเขาไป

“กล้องวงจรปิดเสียอะดิ” บอดี้การ์ดชุดดำตอบกลับเดวิดด้วยใบหน้าเซ็งๆ 

 “เสียได้ไง…แล้วไม่มีช่างมันซ่อมเหรอวะ” เดวิดเอ่ยถามต่อ

 “ก็มี…แต่แม่งมาพรุ่งนี้เลยนะสิ นายท่านโมโหฉิบหายเลย” 

“แบบนี้ก็แย่เลยดิ” 

 “เออ..เซ็งฉิบหาย นายท่านโมโหใหญ่เลย”

“กูไม่เคยเห็นท่านลูเซียโน่โมโหแบบนี้เลย”

“ไม่มีกล้องวงจรปิดก็ต้องคุ้มกันเป็นพิเศษนั่นแหละ”

“กูเข้าใจล่ะ”

“อือ กูไปทำงานก่อน เดี๋ยวต้องลองหาบริษัทอื่นมาซ่อมกล้องดูก่อน” 

“อือๆ ไปเถอะ” 

หลังจากนั้น บอดี้การ์ดร่างกำยำเดินปลีกตัวไปจากตรงนั้นอย่างช้าๆ เดวิดจึงเดินออกไปด้านนอกของลานประมูล เขามองซ้ายมองขวาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าจุดนั้นไม่มีใคร เดวิดจึงล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาใครบางคน ซึ่งรอไม่นานสักเท่าไหร่ ปลายสายก็รับสายของเขาอย่างรวดเร็ว

“นายครับ ผมว่าวันนี้เหมาะที่จะลงมือครับ…ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการทางนี้เอง” เดวิดคุยโทรศัพท์ด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก เขาหันซ้ายหันขวาอยู่ตลอดเวลา เมื่อคุยโทรศัพท์กับใครบางคนเสร็จสรรพแล้ว เขาเดินกลับเข้ามาในลานประมูลต่อ เดวิดก้าวเดินไปที่ห้องพักพนักงานและตรงยังไปเครื่องชงกาแฟทันที เดวิดแฝงตัวมาเป็นบอดี้การ์ดเพื่อจับตาดูความเคลื่อนไหวของลูเซียโน่กับราฟาเอลได้เกือบสามปีแล้ว

เดวิดใช้เวลาชงกาแฟสองแก้วไม่นานสักเท่าไหร่ เขาเอาแก้วกาแฟสีเข้มทั้งสองแก้ววางลงบนถาด แล้วยกเดินไปยังห้องควบคุมกล้องวงจรปิดอย่างช้าๆ เมื่อมาถึงหน้าห้องควบคุมกล้องวงจร เขาถือถาดเพียงมือเดียวและใช้มืออีกข้างกดออดหน้าประตูห้อง 

“มีอะไร” บอดี้การ์ดภายในห้องควบคุมกล้องวงจรเลื่อนเปิดช่องเล็กๆ ตรงประตูพลางเอ่ยถามลอดผ่านช่องเล็กออกมา

“ฉันชงกาแฟมาให้นะ” เดวิดบอกกล่าวคนในห้องพลางยกถาดขึ้นมาให้คนที่อยู่หลังประตูดู

บอดี้การ์ดด้านในห้องปิดช่องเล็กๆ ให้สนิทเหมือนตอนแรก ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดแง้มออกเพียงแค่ให้ถาดกาแฟผ่านเข้าไปได้เพียงเท่านั้น บอดี้การ์ดด้านในห้องชะโงกหน้าออกมาและยื่นมือมารับถาดกาแฟเข้าไปในห้อง เพราะคนนอกไม่มีสิทธิ์ได้เข้าไปในห้องนี้เด็ดขาด ซึ่งเดวิดเองก็รับรู้กฎข้อนี้ดี เดวิดไม่ได้ต้องการที่จะเข้าไปในห้องอยู่แล้ว เขาเพียงแค่ต้องการจะตรวจสอบบางอย่างก็เท่านั้น

“ขอบใจมาก” บอดี้การ์ดที่อยู่ในห้องตอบกลับ 

เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เดวิดถือโอกาสมองไปยังจอแสดงผลของกล้องวงจรปิด หน้าจอที่แสดงแต่สีขาวดำขยับไปมาทุกหน้าจอ แสดงว่ากล้องวงจรปิดของที่นี่เสียจริงๆ เขาจะได้รีบไปแจ้งเจ้านายของเขาให้ทำตามแผนต่อได้เลย

อีกด้านหนึ่ง ลูเซียโน่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่มุมห้องทำงานภายในคฤหาสน์ของตัวเองด้วยใบหน้าครุ่นคิด ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับร่างกำยำของคนสนิทที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเจ้านาย

“นายครับ!” เสียงของริคิเอ่ยขึ้นมาอย่างร้อนรน

“มีอะไร” ลูเซียโน่จ้องหน้าคนสนิทพลางเอ่ยถาม

“ไฟไหม้โกดังเก็บสินค้าครับ”

“รีบส่งคนไปช่วยกันดับไฟเดี๋ยวนี้” มาเฟียหนุ่มออกคำสั่งพร้อมกับลุกพรวดขึ้นมาทันที

ลูเซียโน่ตรงมายังโกดังเก็บของที่ตอนนี้เกิดไฟลุกท่วมอยู่หลายจุด ยังดีที่บอดี้การ์ดที่อยู่ที่นี่พากันดับไฟบางส่วนไปบ้างแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีบางจุดที่ยังลุกไหม้อยู่

“พวกมึงอยู่ดับไฟช่วยกัน ส่วนพวกมึงมากับกู” ลูเซียโน่บอกกล่าวเหล่าบรรดาบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังเขาเกือบยี่สิบชีวิต เขาให้ลูกน้องแบ่งกันเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งอยู่ที่นี่เพื่อดับไฟ อีกกลุ่มให้ไปจัดการงานบางอย่างกับเขาที่ลานประมูล

ลูเซียโน่เดินกลับขึ้นมาบนรถ ริคิจึงขับเคลื่อนรถยนต์คันหรูมุ่งตรงไปยังลานประมูลพร้อมกับรถสีดำอีกสามคันที่ขับตามรถของเจ้านายมาติดๆ ซึ่งในขณะที่มาเฟียหนุ่มนั่งรถอยู่นั้น โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นมา ชายหนุ่มจึงล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และเขาก็พบว่าเป็นราฟาเอลที่โทรเข้ามา

‘เป็นไงบ้าง คนพอหรือเปล่า ให้กูไปช่วยไหม’ ราฟาเอลเอ่ยลอดผ่านโทรศัพท์มา

“ไม่ต้อง กูแค่เล่นตามน้ำก็แค่นั้น” พูดจบ ลูเซียโน่กดวางสายไปอย่างรวดเร็ว

“นายครับ…เหยื่อติดเบ็ดแล้วครับ” ริคิที่ประจำตำแหน่งคนขับรถเอ่ยขึ้นมา เมื่อเจ้านายวางสายเรียบร้อยแล้ว

“งั้นก็…ไปกัน” ลูเซียโน่ยกยิ้มมุมปากด้วยใบหน้าที่เหี้ยมเกรียม

อีกด้านหนึ่ง เดวิดเดินเข้าไปในโกดังร้างแห่งหนึ่งที่เขาได้นัดกับเจ้านายของเขาเอาไว้ เดวิดหันซ้ายหันขวาเพื่อตรวจสอบดูว่ามีใครตามเขามาหรือเปล่า จนกระทั่งเดินมาถึงตรงกลางของโกดัง

“มาแล้วเหรอ” เสียงทุ้มของใครบางคนเอ่ยขึ้นมา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันหลังกลับมาหาเดวิดอย่างช้าๆ

“ท่านซานโดร” เดวิดมองหน้าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าของเขาพลางเอ่ยเรียก

“ได้มาหรือเปล่า” ซานโดร ถามเดวิดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาเป็นลูกนอกสมรสของพ่อราฟาเอล ซึ่งเขาก็คือน้องชายของราฟาเอลนั่นแหละ แต่เป็นน้องชายที่ไม่เคยได้รับอะไรเลยสักอย่าง มีแต่เศษเงินที่ตระกูลนั้นค่อยส่งมาให้เขากับแม่ จนกระทั่งแม่เสียไป พ่อของเขาจึงเอาเขาไปอยู่ในคฤหาสน์ แต่ในฐานะผู้อยู่อาศัยเพียงเท่านั้น ในตอนแรกเขาก็พอจะได้เจอกับราฟาเอลและเพื่อนๆ ของพี่ชายอยู่บ้าง แต่พอหลังจากนั้นไม่นาน ราฟาเอลก็ย้ายออกจากคฤหาสน์และเริ่มเรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวเอง ทั้งการฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรงและหาความรู้เพื่อขึ้นไปยังจุดสูงสุดกับเพื่อนของตัวเอง ส่วนเขาก็เป็นลูกนอกสมรสที่ไม่ได้เรื่องอะไรเลยสักอย่าง ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักทีในสายตาของพ่อ เขาจึงต้องใช้วิธีแบบนี้เพื่อแย่งทุกอย่างมาเป็นของตัวเอง

“ได้ครับ นี่ครับ” เดวิดยื่นแฟ้มเอกสารรายชื่อลูกค้าของงานประมูลให้กับซานโดร

“ดีมาก แล้วจากนี้ไปแกก็หนีไปให้ไกลจากที่นี่ด้วยล่ะ อย่าให้พวกมันสาวมาถึงตัวฉันได้เด็ดขาด”

“ครับนาย” เดวิดตอบกลับ

ซึ่งในขณะที่เดวิดกับซานโดรกำลังยืนคุยกันอยู่ ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าในมุมมืดมุมหนึ่งมีสายตาของลูเซียโน่กับริคิแอบมองอยู่อย่างเงียบๆ

“ไอ้ซานโดร กูไม่แปลกใจเลยที่เป็นมึง” ลูเซียโน่บ่นพึมกับตัวเอง

“เข้าไปเลยไหมครับนาย” ริคิเอ่ยถาม

“ยังไม่ต้อง…กลับไปคุยกับไอ้ราฟาเอลก่อน” 

ลูเซียโน่กลับมาที่คฤหาสน์ของราฟาเอลในเวลาต่อมา ร่างกำยำเดินเข้ามาในประตูคฤหาสน์ ส่วนริคิเดินตามหลังเจ้านายมาติดๆ 

“เป็นไงบ้าง” ราฟาเอลที่ยืนรออยู่ตรงหน้าประตูเอ่ยถามทันทีที่ลูเซียโน่เดินผ่านประตูบ้านเข้ามา ลูเซียโน่จึงหันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้ริคิที่อยู่ด้านหลัง ริคิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดวิดีโอและยื่นไปให้ราฟาเอลดูทันที

“ไอ้ซานโดร” ราฟาเอลมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมา

“เออ ลูกนอกสมรสของพ่อมึงนั่นแหละ” มาเฟียหนุ่มนัยน์ตาสีเทาเข้มกระแทกเสียงใส่เพื่อน วันนี้เขารู้สึกเหนื่อยมาก อยากจะเจอหน้าอัญญาให้หายเหนื่อยจริงๆ

“มันคงอยากแย่งลูกค้าเราไปเพื่อที่ตัวเองจะได้รับคำชมจากพ่อบ้าง…มึงว่าเราควรจัดการมันยังไงดีล่ะ” ราฟาเอลพูดต่อ

“ฆ่าทิ้งไหม” ลูเซียโน่ยังคงมีอารมณ์หงุดหงิดอยู่

“ยังไงมันก็เป็นลูกอีกคนของพ่อกู มึงอย่าลืมสิ”

“ก็มันแม่งมากวนประสาทกูที่สนามแข่งรถตลอด” 

“แล้วเอกสารที่มันได้ไป…” ยังไม่ทันที่ราฟาเอลจะเอ่ยจบประโยค ลูเซียโน่พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“เอกสารปลอม กูไม่โง่ให้มันได้เอกสารจริงไปหรอก” 

“อือ เหนื่อยหน่อยนะวันนี้”

“พรุ่งนี้กูว่าจะไปเล่นกับมันสักหน่อย”

“เล่นอะไรวะ” ราฟาเอลถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ลูเซียโน่ไม่ได้ตอบกลับอะไร เขาเพียงแค่ไหวไหล่ส่งไปให้ราฟาเอลเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของลูเซียโน่