บทที่ 37 ขี้โกง

ในเช้าวันต่อมา ลูเซียโน่รีบเข้ามาที่คฤหาสน์ของราฟาเอลตั้งแต่ช่วงสายของวัน เมื่อคืนนี้เขากลับมาที่คฤหาสน์ของเพื่อนในช่วงเกือบเที่ยงคืนแล้ว อัญญาหลับแล้วเขาจึงไม่ได้ไปกวนเธอ เช้าวันนี้เขาจึงต้องรีบมาแต่เช้า ลูเซียโน่ตรงไปยังห้องของลูกชายราฟาเอลทันที

อัญญาอยู่ตรงเคาน์เตอร์ภายในห้องที่มีอุปกรณ์มากมายอยู่ ทั้งเครื่องชงนม เครื่องล้างขวดนม และของใช้เด็กที่เรียงรายอยู่เต็มเคาน์เตอร์ไปหมด หญิงสาวกำลังตั้งหน้าตั้งตากดเครื่องชงนมเพื่อชงนมไว้ให้ลูกชายที่กำลังนอนลืมตาแป๋วและมือเล็กจิ๋วที่กำลังคว้าอากาศเล่นอยู่บนเปล

ลูเซียโน่เปิดแง้มประตูห้องเข้ามาอย่างเงียบที่สุด แต่ไม่ใช่ว่าอัญญา เธอได้ยินเสียงและเธอรับรู้ว่ามีคนกำลังเดินมาข้างหลังเธอ ซึ่งไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่าเป็นใคร เนื่องจากกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นกายประจำตัวของชายหนุ่มที่ทำให้เธอรับรู้ได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาเปิดประตูเข้ามาในห้อง

“ทำอะไรอยู่ครับ” ชายหนุ่มเดินเข้ามาช้อนแผ่นหลังแบบบางพลางกระซิบข้างหูหญิงสาว

“ออกไปไกลๆ” อัญญารู้สึกว่าตัวเองเริ่มชินกับการที่ลูเซียโน่วนเวียนอยู่ใกล้ๆ เธอแบบนี้ทุกวัน เธอไม่ได้ผลักไสเขาเหมือนเมื่อก่อน เมื่อว่าเธอจะค่อยๆ ลดความเกลียดชังลงไปเรื่อยๆ 

“ชงนมเหรอ” เขาไม่ได้สนใจที่อัญญาพูดเลยสักนิด ใบหน้าหล่อเหลาชะโงกหน้าไปดูพลางเอ่ยต่อ อัญญาขยับตัวหนีเขาเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

“ทำไมไม่ให้พี่เลี้ยงทำให้ล่ะ” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ตอบ เขาจึงเซ้าซี้เธอต่อ

“เรื่องของฉัน” เธอกระแทกเสียงใส่ชายหนุ่ม

“พูดดีๆ กับฉันหน่อยได้ไหม” 

“อยากได้คนออดอ้อนก็ไปหาพวกผู้หญิงของคุณสิ” สิ้นเสียงคำพูดของหญิงสาว ลูเซียโน่แค่นหัวเราะขึ้นมาอย่างชอบใจ

“ขำอะไร” หญิงสาวขยับหน้าหันมาเล็กน้อย ทำให้แก้มของทั้งสองคนชนกัน

“ฉันชอบที่เธอหึงแบบนี้นะ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงพร้อมกับยกยิ้มอย่างมีความสุข เขาก็พูดแกล้งเธอไปอย่างนั้น อันที่จริงเขาชอบที่เธอเป็นแบบนี้นี่แหละ

“ฉันไม่ได้หึง!” หญิงสาวตวัดใส่เขาเสียงแข็ง

“เบาๆ ครับ เดี๋ยวลูกตกใจ” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างยิ้มๆ ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของลูเซียโน่จะดังขึ้นมา 

“ขอรับสายก่อนนะ” ชายหนุ่มกระซิบข้างหูหญิงสาวอย่างนุ่มลึก จากนั้นมือแกร่งเลื่อนไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสแล็คเนื้อดีขึ้นมากดรับสาย 

อัญญาไม่ได้ตอบกลับอะไรออกไป เธอเม้มริมฝีปากแน่นเพราะใจดวงน้อยที่กำลังเต้นรัวอยู่ในตอนนี้ ร่างผอมบางยืนนิ่งอยู่โดยมีชายหนุ่มร่างกำยำช้อนหลังเธอเอาไว้อยู่

“ว่าไง…เออ…เดี๋ยวกูรีบไป” ลูเซียโน่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ข้างหูของหญิงสาวอย่างไม่ได้ปิดบังอะไร

“ไอ้ริคิโทรมา” เขายกโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่ออก แล้วบอกกล่าวอัญญา 

“ไม่จำเป็นต้องมาบอกฉัน” 

“จำเป็นสิ…เดี๋ยวฉันกลับมาหาเธอกับลูกนะ ขอไปทำธุระก่อน…จะกลับมาไวๆ นะ ฉันสัญญา” พูดจบ ชายหนุ่มจุมพิตลงบนไหล่แบบบางครั้งหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับและเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว 

ลูเซียโน่เริ่มเบื่อเรื่องนี้เต็มทนแล้ว เขาอยากจะเดินหน้าง้ออัญญาอย่างเต็มที่ แต่ยังมีเรื่องที่เขาต้องจัดการนิดหน่อย ส่วนเรื่องไฟไหม้ที่โกดัง เขาคิดว่าน่าจะเป็นไอ้ซานโดรนั่นแหละที่สร้างสถานการณ์ มันรู้ว่าบอดี้การ์ดเกือบครึ่งหนึ่งต้องไปช่วยกันดับไฟที่โกดัง เพื่อเปิดทางให้คนของมันได้เข้าไปขโมยเอกสารออกมาได้ง่ายๆ

อัญญาเริ่มชินกับพฤติกรรมของลูเซียโน่ทีละนิดๆ การที่เขามาหาเธอทุกวันแบบนี้ มันทำให้ใจดวงน้อยที่เคยแข็งแกร่งค่อยๆ ทลายกำแพงลงอย่างช้าๆ 

ลูเซียโน่เข้าไปที่โกดังเพื่อตรวจสอบทุกอย่างกับราฟาเอล ก่อนที่ทั้งสองคนจะแยกย้ายกันไป ราฟาเอลไปที่ลานประมูลต่อ ส่วนลูเซียโน่จะไปเล่นสนุกกับไอ้ซานโดรเสียหน่อย ได้ข่าวว่ามันเปิดสนามแข่งรถเพื่อเป็นคู่แข่งกับเขาแล้ว เขาคงต้องไปเยี่ยมมันเสียหน่อย

มาเฟียหนุ่มนัยน์ตาสีเทาเข้มขับเคลื่อนรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองเข้ามาในพร้อมกับรถคันหรูสีดำอีกสามคัน ชายหนุ่มจอดรถสนิทลงอยู่ริมสนามแข่งรถที่ขนาดเล็กกว่าของลูเซียโน่อยู่เล็กน้อย 

ลูเซียโน่ก้าวขาลงมาจากรถสปอร์ตคันสีดำเงาอย่างเชื่องช้า และตามมาด้วยบอดี้การ์ดคนสนิทของพวกมาเฟียหนุ่มที่เดินตามมาเกือบสิบคน 

ซานโดรที่ยืนคุยกับลูกน้องอยู่ตรงข้างขอบสนาม เมื่อเขาเห็นลูเซียโน่ลงมาจากรถ เขารีบปลีกตัวเดินมาหาลูเซียโน่พร้อมกับลูกน้องของเขาที่เดินตามมาหลายคนเช่นกัน

“คนน้อยจังเลยว่ะ” เสียงทุ้มของลูเซียโน่ทักทายซานโดรขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

“เดี๋ยวอาทิตย์หน้ากูก็เริ่มเปิดอีกกิจการหนึ่งแล้วล่ะ” ซานโดรยืนประจันหน้ากับลูเซียโน่พลางตอบกลับด้วยสีหน้าที่ราวกับว่าตัวเองอยู่เหนือลูเซียโน่

มาเฟียหนุ่มครุ่นคิดอยู่ภายในใจ คงจะเป็นงานประมูลลับแบบที่พวกเขาทำสินะ แต่เสียใจด้วยนะไอ้ซานโดร เอกสารที่มันได้ไปก็แค่เอกสารปลอมทั้งนั้น 

“คนอย่างมึงนี่มัน…ได้แต่เลียนแบบพวกกูจริงๆ นั่นแหละ ไอ้เด็กน้อย” น้ำเสียงและสายตาที่เหยียดหยามของลูเซียโน่ ทำให้ซานโดรรู้สึกเดือดดาลอยู่ไม่น้อย

“แข่งรถกับกู” ซานโดรขบกรามแน่นพร้อมกับเอ่ยลอดผ่านไรฟัน เขาอยากจะเอาชนะไอ้ลูเซียโน่เหลือเกิน 

“เอาสิ! ว่าแต่…มึงยอมรับความพ่ายแพ้ได้ใช่ไหมว่ะ” มาเฟียหนุ่มไม่มีอะไรต้องกลัวทั้งนั้น เพราะไม่ว่าอย่างไร มันก็ไม่มีทางชนะเขาอย่างแน่นอน

“ไม่ใช่สนามแข่งที่นี่ แต่เป็นข้างนอก” 

ในเวลาต่อมา รถสปอร์ตคันหรูทั้งสองคันจอดเคียงคู่กัน ในระดับที่กันชนหน้าอยู่ในระยะเดียวกันพอดี รถสปอร์ตคันสีดำมีลูเซียโน่ประจำตำแหน่งคนขับอยู่ ส่วนอีกคันสีแดงมีซานโดรที่อยู่หลังพ่วงมาลัย พวกเขาขึ้นมาแข่งกันบนสนามแข่งรถกลางภูเขาลูกหนึ่งที่มีเส้นทางคดเคี้ยวและอันตรายเป็นอย่างมาก

หญิงสาวชุดเซ็กซี่คนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลางถนน เธอยกมือขึ้นสูงพร้อมกับผ้าสีแดงที่โบกสะบัดไปมา หญิงสาวเริ่มนับถอยหลังอย่างช้าๆ เสียงเครื่องยนต์ของรถทั้งสองคันเริ่มเร่งรอบดังคำรามขึ้นมาดังสนั่นไปทั้งภูเขาลูกนั้น

สาม…สอง…หนึ่ง…ก่อนที่เธอจะสะบัดผ้าลงอย่างแรง!

 สิ้นเสียงสัญญาณของหญิงสาว รถทั้งสองคันเหยียบคันเร่งสุดแรง เสียงเครื่องยนต์คำรามหนักขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงยางบดกับถนนดังลั่น กลิ่นยางไหม้ลอยคลุ้งไปทั่ว ไฟหน้าสาดส่องไปตามถนนภูเขาที่คดเคี้ยว เหล่าบรรดาลูกน้องของทั้งสองฝ่ายจอดรถรออยู่ตรงเส้นชัยที่มีปลายทางคือศักดิ์ศรีเป็นเดิมพัน

ในคราแรกรถทั้งสองคันพุ่งออกตัวมาพร้อมกัน แต่เมื่อถึงโค้งแรกของภูเขา ลูเซียโน่ใช้โอกาสนี้หักพ่วงมาลัยไปตามโค้งได้อย่างคล่องแคล่ว ต่างกับรถอีกคันที่หักพ่วงมาลัยตามโค้งอย่างไม่ค่อยชำนาญสักเท่าไหร่ เสี้ยววินาทีแห่งความไม่ชำนาญทำให้ต้องผ่อนความเร็วลง และระยะห่างเพียงเล็กน้อยทำให้รถสีดำเริ่มทิ้งคู่แข่งไว้ข้างหลัง

เมื่อผ่านโค้งแรกไปได้ ลูเซียโน่เหยียบคันเร่งขับต่อไปเรื่อยๆ ซานโดรเริ่มเห็นแววของความพ่ายแพ้เล็กน้อย แต่คนอย่างซานโดรไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ หรอก ซานโดรหยิบเครื่องมือสื่อสารสีดำขึ้นกดเปิดสัญญาณและเอ่ยกับลูกน้องทันที

“จัดการเลย” พูดจบ ซานโดรโยนเครื่องมือสื่อสารลงไปไว้ที่เบาะข้างคนขับ ก่อนที่เขาจะเหยียบเร่งเครื่องยนต์ขึ้นไปชนท้ายรถของลูเซียโน่จนเกิดเสียงดังปัง!

“ฉิบ! ขี้โกงจริงๆ เลยนะมึงเนี่ย” ลูเซียโน่สบถออกมาเมื่อรถของเขาถูกชนท้าย แต่เขาก็พยายามคุมการเคลื่อนไหวของรถเอาไว้ได้อยู่ 

ในจังหวะที่ลูเซียโน่พยายามคุมรถไม่ให้เสียการควบคุมอยู่นั้น ซานโดรได้โอกาสขับเคลื่อนรถแซงซ้ายขึ้นมาเทียบรถของลูเซียโน่ ก่อนที่ซานโดรจะหมุนพวงมาลัยหักไปใส่รถของลูเซียโน่ 

มาเฟียหนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด เขาก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าซานโดรมันจะขี้โกงได้ขนาดนี้ มือแกร่งของลูเซียโน่พยายามหักพ่วงมาลัยไปชนกับรถคันสีแดงที่อยู่ด้านซ้ายเช่นกัน แต่ในจังหวะที่รถทั้งสองคันกำลังเบียดเสียดกันไปมาอยู่ ลูเซียโน่มองไปด้านหน้าสลับกับมองรถของซานโดร แต่อยู่ดีๆ ก็มีเหล็กขนาดใหญ่โผล่มาจากข้างทางด้านขวาที่มีป่าไม้ ลูเซียโน่ขมวดคิ้วมองเหล็กท่อนใหญ่ ก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะตัดสินใจเหยียบเบรกรถอย่างกะทันหัน 

เอี๊ยดดด!! 

เสียงล้อรถบดกับถนนดังคำรามขึ้นมาดังลั่น เขาไม่ได้จะหยุดรถเลว แต่แค่จะชะลอความเร็วให้ซานโดรนำไปก่อนและเขาจะหักหลบท่อนเหล็กต่อ

ถึงแม้ว่ามาเฟียหนุ่มจะเหยียบเบรกแล้ว แต่เนื่องจากรถของเขาขับเคลื่อนมาด้วยความเร็ว จึงทำให้กระจกหน้ารถด้านฝั่งคนขับกระแทกเข้ากับท่อนเหล็กอยู่ดี และทำให้กระจกหน้ารถแตกกระจายใส่หน้าของลูเซียโน่

ในชั่วพริบตามาเฟียหนุ่มต้องหักพ่วงมาลัยหลบท่อนเหล็กพร้อมกับยกแขนซ้ายขึ้นมาบังหน้าตัวเอง ทำให้เศษกระจกที่แตกกระจายกระเด็นลงมาปักที่แขนซ้ายของเขาทั้งชิ้นเล็กและชิ้นใหญ่

“อึกก! ไอ้ซานโดร!” ลูเซียโน่กัดฟันกรอดเมื่อความเจ็บปวดจากการโดนกระจกเสียบแทงที่แขนแล่นแปลบขึ้นมา แต่เขาก็ใช้มือข้างขวาพยายามประคองพ่วงมาลัยไว้ ดวงตาคมกริบมองไปยังรถคันสีแดงที่นำเขาไปเล็กน้อย 

“กูไม่ยอมคนอย่างมึงชนะกูหรอก!” มาเฟียหนุ่มไม่สนใจแผลที่โดนกระจกปักคาอยู่ในตอนนี้ เขาเหยียบคันเร่งมุ่งขึ้นไปหารถคันสีแดงอย่างรวดเร็ว เลือดที่แขนซ้ายของเขาไหลเยิ้มออกมามากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าจะเจ็บตัวอยู่ แต่เขาจะไม่ยอมแพ้คนอย่างซานโดรอย่างแน่นอน 

ลูเซียโน่เหยียบรถตามขึ้นไปชนท้ายรถคันสีแดงแบบที่มันทำกับเขาบ้าง ด้วยความที่ซานโดรไม่ทันได้ตั้งตัวและมีประสบการณ์ไม่มากสักเท่าไหร่ ทำให้ซานโดรสะดุ้งและควบคุมรถไม่ได้อยู่ชั่วขณะ จังหวะนั่นเอง ลูเซียโน่จึงหมุนพ่วงมาลัยรถแซงขวาขึ้นมาให้ทันรถคันสีแดงพร้อมกับหมุนพ่วงมาลัยอัดใส่รถของซานโดรอีกครั้ง 

ซานโดรที่โดนจู่โจมถึงสองครั้งติด ทำให้เขาตั้งรับไม่ทัน ใบหน้าของเขาเริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นมาตามกรอบใบหน้า 

พวกเขาขับตีคู่กันมาจนกระทั่งถึงโค้งสุดท้ายของภูเขา และแน่นอนว่าประสบการณ์ที่มากกว่าของลูเซียโน่ทำให้เขาหมุนพ่วงมาลัยเข้าโค้งได้อย่างสวยงาม ต่างจากซานโดรที่เสียหลักไปตั้งแต่ที่โดนมาเฟียหนุ่มเอาคืนไปแล้ว 

ลูเซียโน่ขับรถผ่านโค้งมาและเหยียบคันเร่งมุ่งตรงไปยังเส้นชัยที่มีรถบอดี้การ์ดของเขาและของซานโดรจอดอยู่ มาเฟียหนุ่มเร่งเครื่องครั้งสุดท้ายเพื่อไปให้ถึงเส้นชัยทันที 

ซานโดรผ่านโค้งมาเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบเหยียบคันเร่งมุ่งตามรถสปอร์ตคันสีดำต่อ ดวงตาของเขาจ้องมองรถคันสีดำที่นำหน้าเขาอยู่ด้วยความโกรธเคือง ก่อนที่ซานโดรจะเห็นว่ารถของลูเซียโน่ขับเข้าเส้นชัยไปได้อย่างง่ายดาย

“โธ่เว้ย!!” เสียงสบถของซานโดรดังลั่นอยู่ภายในรถคันสีแดงด้วยความหงุดหงิด รถของซานโดรขับเคลื่อนมายังเส้นชัยตามรถของลูเซียโน่ในเวลาต่อมา 

รถทั้งสองคันจอดสนิทลงเมื่อพวกเขาเลยเส้นชัยมาเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนเปิดประตูรถลงมาพร้อมกัน ทำให้บอดี้การ์ดของทั้งสองฝั่งรีบปรี่เข้ามาหาเจ้านายอย่างรวดเร็ว