บทที่ 38 เจ็บตัว

“นายท่าน!” ริคิเห็นแขนเจ้านายกับกระจกรถที่แตกอยู่หน้ารถ คนสนิทรีบปรี่เข้ามาหาลูเซียโน่ที่ลงมาจากรถและเดินตรงไปหาซานโดรอย่างเชื่องช้า ซานโดรเองก็เดินมาประจันหน้ากับลูเซียโน่เช่นกัน 

“พวกมึงโกงการแข่งเหรอวะ!” ริคิเอ่ยต่ออย่างเดือดดาล 

ทั้งสองกลุ่มยืนเผชิญหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ซานโดรกำมือแน่นด้วยความโกรธเคือง

“ขนาดมึงใช้วิธีสกปรก มึงยังไม่ชนะกูเลย” ลูเซียโน่มองซานโดรด้วยสายตาเหยียดหยาม เขารู้ดีว่าคนแบบนี้ ต้องจี้ประสาทมันด้วยคำพูดแบบไหน ถึงแม้ว่าเลือดที่แขนของเขาจะไหลเยิ้มออกมามากขนาดไหน แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ร่างกำยำของมาเฟียหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ซานโดรมากยิ่งขึ้น นัยน์ตาคมกริบไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า และมาหยุดสบตากับฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

“มึงมันแพ้พวกกูทุกเรื่องนั่นแหละ” เสียงทุ้มของลูเซียโน่เหยียดหยามและดูถูกซานโดรต่อ จนฝ่ายตรงข้ามเริ่มจะทนไม่ไหว

“ไอ้ลูเซียโน่!!” ในจังหวะนั่นเอง ซานโดรที่เริ่มคุมตัวเองไม่ได้ก็ได้โอกาสล้วงหยิบปืนขึ้นมา 

และแน่นอนว่าลูเซียโน่เองก็ล้วงหยิบปืนขึ้นมาเช่นกัน ลูเซียโน่ไม่รอช้า เขาลั่นไกปืนเปิดฉากยิงเข้าที่แขนของซานโดรก่อน พร้อมกับทั้งสองฝ่ายที่เริ่มถอยหลังกรูเพื่อหาที่กำบังทันที บางคนหลบข้างรถ บางคนหลบหลังแผงกั้นหรือแบริเออร์

ปัง!

“อ๊าก! เวรเอ๊ย!” ซานโดรกุมต้นแขนตัวเองที่โดนกระสุนฝังเข้าอย่างจัง ซานโดรรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา แต่เขาไม่ยอมปล่อยลูเซียโน่ไปอย่างง่ายๆ เขาหมั่นไส้ในความปากดีของลูเซียโน่มานานแล้ว มือแกร่งของซานโดรยกปืนขึ้นมาอีกครั้งและตั้งท่าที่จะเหนี่ยวไกลปืนใส่ลูเซียโน่ 

ริคิรีบปรี่เข้ามาและใช้ร่างของตัวเองบังเจ้านายเอาไว้ และในขณะที่ทุกอย่างกำลังตกอยู่ในความวุ่นวาย วัตถุเล็กๆ บางอย่างลอยมาตกลงระหว่างกลางของทั้งสองฝ่ายพร้อมกับควันสีขาวที่ฟุ้งกระจายลอยขึ้นมาบดบังทัศนียภาพของพวกเขาทั้งสองฝ่าย เสียงเครื่องยนต์รถดังกระหึ่มมาจากทางไหนก็ไม่รู้

“ใครวะ!” เสียงของซานโดรสบถดังลั่น

ไม่กี่วินาทีต่อมา แสงไฟหน้ารถปริศนาที่สาดส่องอยู่ทำให้พวกเขาพอที่จะมองเห็นอะไรขึ้นมาบ้างเล็กน้อย รถคันสีดำขับเคลื่อนมาจอดลงตรงกลางระหว่างพวกเขา จากนั้นกระจกรถฝั่งคนขับถูกลดระดับลงทันที

“เอเลน่า” ลูเซียโน่มองคนขับรถคันนั้นพลางเอ่ยเรียกชื่อเธอขึ้นมาอย่างไม่เชื่อสายตา

“ขึ้นมา” เสียงหวานของอัญญาบอกกล่าวพวกเขาอย่างราบเรียบ

“ไปเถอะครับนาย ทางนี้พวกผมจัดการเอง” ริคิรีบบอกกล่าวกับเจ้านาย เนื่องจากคนสนิทประเมินจากสถานการณ์แล้ว เขาไม่อยากให้เจ้านายเจ็บตัวมากไปกว่านี้

“พวกมึงอย่าตายหรืออย่าเจ็บหนักเด็ดขาด” ลูเซียโน่มองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนสนิท 

“ครับนาย” ริคิตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนที่เขาจะรีบปรี่ไปเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับให้เจ้านายทันที

“คุ้มกันเจ้านาย!” ริคิตะโกนบอกกล่าวบอดี้การ์ด

ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นมาอีกครั้งจากฝีมือของบอดี้การ์ดลูเซียโน่

มาเฟียหนุ่มถูกริคิพาขึ้นไปบนรถฝั่งข้างคนขับ ควันสีขาวค่อยๆ จางหายไปอย่างช้าๆ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่อัญญาเหยียบคันเร่งขับผ่านหน้าซานโดรไปพอดี

“ยิงสวนกลับสิวะ! รออะไรกันอยู่!” ซานโดรตะโกนออกคำสั่งให้ลูกน้องตัวเอง

“ไอ้ลูเซียโน่!” ซานโดรกัดฟันกรอด เขาสังเกตเห็นหน้าคนขับรถพอดี ซึ่งคนขับรถคันนั้นที่มาช่วยลูเซียโน่คือผู้หญิง

ปัง! ปัง! 

เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วทั้งภูเขาหลายต่อหลายนัด ริคิกับลูกน้องอีกหลายคนช่วยกันสาดกระสุนใส่ศัตรูเพื่อเปิดทางให้เจ้านาย จนฝ่ายของซานโดรแทบจะไม่มีโอกาสได้ยิงตอบโต้และเอาแต่ซ่อนตัวอยู่หลังที่กำบังของใครของมัน ซานโดรรีบถอยหลังกรูลงมาแอบข้างรถคันสีแดงของตัวเอง

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! 

“ถอยก่อนเถอะครับคุณซานโดร” เสียงของบอดี้การ์ดคนหนึ่งของซานโดรบอกกล่าวเจ้านาย เมื่อดูจากสถานการณ์และคาดเดาว่าพวกเขากำลังเสียเปรียบอยู่ เนื่องจากฝีมือของเหล่าบอดี้การ์ดที่ดูจะต่างชั้นกันอยู่มากโข

เสียงปืนยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ซานโดรชั่งใจอยู่ชั่วครู่ เขาหันหน้ากลับมามองลูกน้องของตัวเองที่โดนยิงเข้าที่ไหล่หรือบางคนก็โดนยิงเสียชีวิตอยู่ข้างรถและที่กำบัง เพราะลูกน้องของลูเซียโน่ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี มือหนาของซานโดรกำปืนแน่นด้วยความเดือดดาลที่ตัวเองไม่เคยชนะพวกพี่ชายเลยสักครั้ง อีกทั้งแผลที่ไหล่ของเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบและมีเลือดไหลออกมาจากการถูกกระสุนฝังอยู่ ซานโดรจึงตัดสินใจเปิดประตูรถคันสีแดงของตัวเองและกระโดดข้ามไปนั่งบนเบาะคนขับ จากนั้นซานโดรก็ขับเคลื่อนรถยนต์ออกไปจากตรงนั้นทันที โดยที่ไม่สนใจลูกน้องหรือใครทั้งนั้น

บอดี้การ์ดของลูเซียโน่พยายามยิงฝ่ายตรงข้ามอยู่อย่างต่อเนื่อง เมื่อรถคันสีแดงขับเคลื่อนออกไปแล้ว ริคิก็ยังคงนำทีมบุกต่อ เสียงปืนดังลั่นไปทั่วทั้งภูเขาลูกนั้น จนกระทั่งไม่กี่นาทีต่อมา เสียงปืนก็เงียบลงเพราะลูกน้องของซานโดรได้ถูกจัดการจนหมดทุกคนแล้ว ริคิส่งสัญญาณมือให้บอดี้การ์ดคนอื่นหยุดยิงและเดินไปดูว่าฝ่ายตรงข้ามเสียชีวิตหมดทุกคนแล้วจริงๆ พวกเขารักและเคารพเจ้านายของพวกเขามาก การที่เจ้านายเจ็บตัวเช่นนี้ มันทำให้พวกเขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก

อีกด้านหนึ่ง อัญญาขับรถพาลูเซียโน่ลงมาจากภูเขาลูกนั้นด้วยความเร็ว เธอเห็นบาดแผลของชายหนุ่มแล้ว แต่เธอยังไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

“เอเลน่า” ลูเซียโน่เอ่ยเรียกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อย อัญญาได้ยินชายหนุ่มเรียกแล้ว แต่เธอยังใจจดใจจ่อกับการมองไปด้านหน้าอยู่

“เธอมาได้ไง” เสียงทุ้มเอ่ยถามต่อ

“จะไปโรงพยาบาลไหม” อัญญาถามชายหนุ่ม

“ไปคฤหาสน์ ฉันมีหมอประจำตระกูลอยู่ที่คฤหาสน์” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เนื่องจากแผลที่โดนกระจกใหญ่ฝังลึกลงไปที่แขนมีเลือดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ชายหนุ่มเสียเลือดไปเป็นจำนวนมาก 

อัญญารีบขับรถมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ที่เธอของลูเซียโน่ที่เธอจำทางได้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้มาที่นี่เป็นปีแล้วก็ตาม ในขณะที่อัญญาเอาแต่สนใจกับเส้นทางด้านหน้าอยู่ เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นมาอีกครั้ง

“เอเลน่า…ฉันดีใจนะที่เธอมาหาฉัน” 

ใบหน้าสวยคมหันกลับมามองชายหนุ่มเล็กน้อย เธอปรายตามองแขนซ้ายของชายหนุ่มที่วางอยู่บนตักแกร่ง เลือดสีแดงสดเปียกไปทั้งชุดของเขา บาดแผลของลูเซียโน่ดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ อัญญาเลื่อนสายตากลับมามองหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียวจากการเสียเลือดเป็นจำนวนมาก ดวงตาคมกริบมองใบหน้าสวยคมด้วยดวงตาที่ปรือจนแทบจะปิดสนิท

“อย่าเพิ่งหลับนะคุณ” เสียงหวานเริ่มดูร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหันกลับไปสนใจด้านหน้าของรถต่อ และรีบเหยียบคันเร่งมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ของมาเฟียหนุ่มด้วยความเร็วเต็มกำลังของรถ

หญิงสาวหันมามองชายหนุ่มเป็นระยะๆ ตลอดทางกลับไปที่คฤหาสน์ เธอรู้สึกเป็นห่วงเขามากๆ อัญญารับรู้ทุกอย่างที่ชายหนุ่มทำกับราฟาเอลเพราะเธอแอบฟังพวกเขาอยู่ตลอดเวลา เรื่องที่โกดังเธอก็แอบตามพวกเขาไป แต่ครั้งนั้นลูเซียโน่ไม่ได้เจ็บตัวเหมือนครั้งนี้ 

ชายหนุ่มพยายามที่จะลืมตาอยู่ตลอดเวลา เขาฝืนร่างกายอย่างหนักเพื่อต่อสู้กับอาการเจ็บปวด ลูเซียโน่ไม่ยอมหลับและคอยจับจ้องมองเสี้ยวหน้าของอัญญาเอาไว้อยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งอัญญาขับรถมาถึงหน้าคฤหาสน์

อัญญาจอดหน้าประตูรั้วขนาดใหญ่ของคฤหาสน์สีดำ เธอเปิดกระจกลงทั้งสองข้างเพื่อให้บอดี้การ์ดด้านหน้าประตูเห็นว่าเธอพาเจ้านายของพวกเขามาส่ง

“เจ้านาย!” เสียงร้องขึ้นมาอย่างตกใจของบอดี้การ์ดดังขึ้น เนื่องจากบอดี้การ์ดเห็นเจ้านายของตัวเองที่บาดเจ็บกลับมา เขารีบส่งสัญญาณมือให้คนด้านในกดเปิดประตูรั้วให้ทันที

อัญญาขับเคลื่อนรถเข้ามาตามทางและผ่านวงเวียนน้ำพุมาจอดสนิทตรงทางขึ้นบันไดของตัวคฤหาสน์ เหล่าบอดี้การ์ดชุดดำหลายคนรีบปรี่เข้ามาอย่างตื่นตกใจ บอดี้การ์ดเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับออกและรีบพยุงเจ้านายลงจากรถอย่างเบามือที่สุด 

“เกิดอะไรขึ้นครับเจ้านาย” บอดี้การ์ดเอ่ยถามลูเซียโน่ที่ตาจะปิดเต็มที่แล้ว

“รีบพาเขาไปหาหมอก่อน” อัญญาเปิดประตูรถลงมาพลางบอกกล่าวชายชุดดำ

“คะ…ครับ!” 

“เอเลน่า ฉันอยากตื่นขึ้นมาแล้วเจอเธอเป็นคนแรกนะ” ลูเซียโน่ฝืนร่างกายเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา

“อือ เข้าใจแล้ว” ใบหน้าสวยคมพยักหน้าให้มาเฟียหนุ่มเบาๆ