บทที่ 39 ไม่ปล่อยให้เสียโอกาส

“ฉันไม่ได้เป็นอะไร…เดี๋ยวฉันกลับแล้ว” 

เสียงหวานที่คุ้นเคยดังเข้ามาในโสตประสาทของลูเซียโน่ที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงภายในห้องนอนของตัวเอง ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัวและลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ 

นัยน์ตาสีเทาเข้มปรับสายตาที่พร่ามัวอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะกวาดสายตามองไปรอบห้อง อัญญายืนหันหลังคุยโทรศัพท์อยู่ตรงมุมห้องนอน 

“เอเลน่า” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกหญิงสาวขึ้นมาอย่างแหบพร่า ทำให้อัญญาหันหน้ากลับมามองชายหนุ่มอย่างช้าๆ

“ฟื้นแล้วเหรอ” อัญญากดวางสายบนหน้าจอโทรศัพท์ และเดินตรงมาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงของชายหนุ่ม 

ลูเซียโน่ยังไม่ได้ตอบกลับหญิงสาว สมองของเขากำลังประมวลผลเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เขาจะสลบไปอยู่ชั่วขณะ หลังมือแกร่งมีการเจาะให้น้ำเกลืออยู่

“เดี๋ยวฉันไปตามหมอมาให้” หญิงสาวบอกกล่าวชายหนุ่ม และตั้งท่าจะหันหลังเดินออกไปจากห้อง

“เดี๋ยวก่อนเอเลน่า! โอ๊ย!” ชายหนุ่มจะรีบลุกขึ้นมานั่งอย่างฉับพลัน จึงทำให้บาดแผลที่แขนของเขาเจ็บแปลบขึ้นมา

“จะรีบลุกทำไมเนี่ยคุณ!” อัญญาตื่นตกใจเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะรีบปรี่เข้ามาหาลูเซียโน่และจับตัวชายหนุ่มเอาไว้

“ทำไมเธอถึงตามไปช่วยฉัน” เขาพูดพร้อมกับใช้มือแกร่งข้างที่ยังใช้การได้อยู่ดึงรั้งให้เธอนั่งลงบนเตียง ส่วนมืออีกข้างของชายหนุ่มถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าสีขาวทั้งแขน อัญญาไม่ได้ขัดขืนและยอมนั่งลงข้างกายของเขาแต่โดยดี เนื่องจากเธอไม่อยากดึงดันให้เขาเจ็บตัวไปมากกว่านี้

“เธอเป็นห่วงฉันใช่ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามต่ออย่างออดอ้อน

“ฉันแค่บังเอิญผ่านไปก็เท่านั้น” ดวงตากลมโตหลบสายตาชายหนุ่ม

“เธอโกหกไม่เนียนเลยนะ” 

ฉันจะออกไปตามหมอมาให้ แล้วเดี๋ยวจะกลับเลย อัญญาเปลี่ยนเรื่องทันที

“อยู่กับฉันก่อนนะเอเลน่า” น้ำเสียงและแววตาของลูเซียโน่ดูอ้อนวอนกว่าทุกครั้ง

“ฉันต้องกลับแล้ว” หญิงสาวปฏิเสธ

“ขอร้องล่ะ” เขาเอ่ยต่อ ทำให้หญิงสาวนิ่งเงียบและใช้ความคิดอยู่ชั่วครู่

“ท่านลูเซียโน่เสียเลือดไปมากทีเดียวครับ เศษกระจกใหญ่แทงเข้าที่แขนซ้ายค่อนข้างลึก ทำให้เลือดออกเยอะมาก แต่ถือว่ายังโชคดีที่ไม่โดนเส้นเลือดหลักหรืออวัยวะสำคัญ ตอนนี้ท่านต้องพักผ่อนอย่างเต็มที่ครับ” เสียงของหมอเอ่ย หลังจากที่หมอตรวจร่างกายมาเฟียหนุ่มอย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่งแล้ว 

อัญญายืนกอดอกอยู่ด้านหลังคุณหมอ สุดท้ายเธอก็ต้องยอมอยู่กับลูเซียโน่เพราะไม่อยากให้เขาเซ้าซี้เธอไปมากกว่านี้ หญิงสาวยืนฟังทุกอย่างที่หมอแนะนำด้วยท่าทางนิ่งเรียบ แต่ใบหน้าสวยคมดูอิดโรยมากกว่าปกติ เนื่องจากเธอได้นอนพักเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น อัญญานอนอยู่ตรงโซฟาในช่วงที่ชายหนุ่มหลับไปเป็นเวลาหนึ่งวันเต็ม เธอต้องคอยลุกขึ้นมาดูอาการของเขาอยู่ตลอดเวลา 

“เดี๋ยวผมจะจัดยากับอาหารที่ควรทานและแจ้งกับหัวหน้าแม่บ้านไว้ให้นะครับ” เสียงของหมอเอ่ยต่อ

หญิงสาวไม่รู้เลยว่าเขาได้ฟังที่หมอบอกหรือเปล่า เพราะชายหนุ่มเอาแต่นั่งเอนกายพิงกับหัวเตียงและจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ละสายตา

“ระวังอย่าให้แผลฉีกหรือโดนน้ำนะครับท่านลูเซียโน่” 

“เข้าใจแล้ว” เสียงทุ้มตอบกลับอย่างราบเรียบ

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” คุณหมอทิ้งท้ายประโยค และหันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมกับก้มศีรษะให้เธอหนึ่งครั้ง จากนั้นคุณหมอเดินออกไปจากห้องนอนของมาเฟียหนุ่มทันที

“เอเลน่า” ชายหนุ่มเอ่ยเรียกหญิงสาว

“ว่าไง” อัญญาตอบกลับ

“เธอเหนื่อยหรือเปล่า ได้นอนบ้างไหม” มาเฟียหนุ่มสังเกตเห็นใบหน้าที่อิดโรยของหญิงสาว

“ก็คุณบอกให้รอ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ขอบคุณนะ” 

“อือ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับนะ”

“ฉันขอโทษ…สำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา” นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอัญญา เขารู้สึกกับเธอมากจริงๆ 

อัญญานิ่งเงียบไปชั่วขณะ เนื่องจากวันนี้ชายหนุ่มทั้งพูดขอบคุณและพูดขอโทษเธอ มันยิ่งทำให้กำแพงที่ใกล้จะพังลงเต็มที่แล้ว ได้พังทลายลงไปในชั่วพริบตา

“ช่างมันเถอะ” หญิงสาวทำเป็นไม่สนใจ แต่อันที่จริงแล้วในใจเธอกลับรู้สึกดีกับคำพูดและการกระทำของลูเซียโน่อย่างบอกไม่ถูก

ดวงตาทั้งสองคู่สอดประสานกันอยู่สักพักหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาเหมือนถูกหยุดเวลาไปชั่วขณะ ไม่มีคำพูดใดๆ เอ่ยออกมาต่อ ชายหญิงทั้งสองคนเพียงแค่สบตาอย่างนุ่มลึก จนกระทั่งเสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงของสาวใช้ที่เดินลอดผ่านประตูเข้ามา

“ขออนุญาตค่ะนายท่าน” 

“เข้ามา” เสียงทุ้มตอบกลับสาวใช้ โดยที่สายตาของเขายังคงจับจ้องมองที่อัญญาอย่างไม่ละสายตา 

สาวใช้สองคนเปิดประตูแง้มเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับรถเข็นสุดหรูหราที่มีถาดอาหาร น้ำเปล่า และกระปุกยา วางอยู่บนรถเข็น พวกเธอทั้งสองคนเข็นรถเข็นสุดหรูมาหยุดอยู่ข้างเตียงนอนของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่

“อาหารกับยาที่คุณหมอให้จัดเตรียมไว้ให้ค่ะ นายท่าน” สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา

“อือ ไว้ตรงนั้นแหละ แล้วก็ออกไปได้แล้ว” ลูเซียโน่ออกคำสั่งกับสาวใช้ 

“ค่ะ” สาวใช้ทั้งสองคนก้มศีรษะให้เจ้านายครั้งหนึ่ง ก่อนที่พวกเธอจะพากันเดินออกไปจากห้องนอนของเจ้านายอย่างเชื่องช้า

“ป้อนข้าวฉันหน่อยได้ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างออดอ้อนขึ้นมาทันที เมื่อสาวใช้ออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว ลูเซียโน่ไม่รอช้าที่จะรุกเข้าหาหญิงสาวต่อ

อัญญาปรายตามองแขนของเขาที่มีผ้าพันแผลสีขาวพันรอบแขนของเขาด้วยใบหน้านิ่งๆ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเดินไปเข็นรถสุดหรูหรามาใกล้เตียงนอน มือบางหยิบถ้วยข้าวต้มขึ้นมา จากนั้นเธอทิ้งตัวนั่งลงขอบเตียงข้างๆ ชายหนุ่ม มือเล็กจับช้อนขึ้นมาหมุนวนข้าวต้มในถ้วยพร้อมกับเป่าไล่ความร้อน หญิงสาวตักข้าวต้มขึ้นมา แล้วบอกกล่าวชายหนุ่มด้วยใบหน้านิ่งๆ

“กินสิ” 

“ขอบคุณครับ” ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมา เขารู้สึกดีมากๆ กับการที่อัญญายอมโอนอ่อนให้เขาเช่นนี้ อัญญาไม่ได้ตอบกลับอะไรต่อ ชายหนุ่มอ้าปากงับข้าวต้มในช้อนช้าๆ 

เวลาผ่านพ้นไป จนกระทั่งอัญญาป้อนข้าวชายหนุ่มจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอเอาน้ำให้ชายหนุ่มดื่มและตามมาด้วยยาที่คุณหมอจัดเอาไว้ให้ เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อัญญาจึงลุกขึ้นและเก็บทุกอย่างกลับไปบนรถเข็นเช่นเดิม ส่วนชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงก็เอาแต่มองหญิงสาวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอยู่ตลอดเวลา ทว่าในขณะนั่นเอง เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

“ผมเองครับนาย” ครั้งนี้เป็นเสียงของริคิที่เอ่ยลอดผ่านประตูห้องเข้ามา

“เข้ามาเลย” ลูเซียโน่บอกกล่าวคนสนิท ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดแง้มออกอีกครั้งหนึ่ง 

ริคิเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยสาวใช้ที่เข้ามาเก็บรถเข็นออกไปจากห้องนอนของเจ้านาย ริคิเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงนอนของเจ้านาย 

“เป็นไงบ้าง คนของเราบาดเจ็บไหม” ลูเซียโน่เอ่ยถามขึ้นมาทันที 

“คนของเราไม่บาดเจ็บเลยครับ แต่คนของฝั่งนั้นไม่รอดสักคนครับ ส่วนคุณซานโดรหนีไปได้ครับ” คนสนิทตอบกลับ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่สาวใช้ออกไปจากห้องพอดี

“อือ ไม่เป็นไร” มาเฟียหนุ่มพยักหน้าเบาๆ เขาไม่ได้โกรธลูกน้องที่ปล่อยไอ้ซานโดรไปได้ เขาไม่ได้คิดจะฆ่ามันอยู่แล้ว 

อัญญาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะออกไปข้างนอกดีไหม เพราะดูเหมือนพวกเขากำลังคุยกันเรื่องสำคัญอยู่ หญิงสาวจึงก้าวขาเตรียมจะเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ 

“จะไปไหน” ทว่าเสียงทุ้มของลูเซียโน่เอ่ยขึ้นมาขัดจังหวะหญิงสาวเสียก่อน

“พวกคุณคุยกันอยู่ ฉันจะไปรอข้างนอก” อัญญาตอบกลับไป เธอไม่ได้จะหนีกลับเสียหน่อย 

“เธอนั่งรอที่โซฟาแป๊บหนึ่งได้ไหม” สิ้นเสียงของมาเฟียหนุ่ม อัญญาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เรียวขาสวยจะก้าวไปยังโซฟาที่อยู่ตรงมุมห้องและทิ้งตัวนั่งลง

“ท่านราฟาเอลโทรมาหลายสายแล้วครับ” ริคิเอ่ยต่อ

“มึงบอกไปตามความจริงเลย”

“ครับนาย”

“ออกไปได้แล้ว กูอยากพักผ่อน”

“ครับ” พูดจบ คนสนิทก้มศีรษะให้ลูเซียโน่ครั้งหนึ่ง จากนั้นเขาหันหลังกลับและเดินออกไปจากห้องทันที

“มานี่หน่อยสิ” ลูเซียโน่บอกกล่าวอัญญา เมื่อลูกน้องออกไปจากห้องนอนของเขาแล้ว ซึ่งอัญญาก็ยอมลุกขึ้นยืนและเดินตรงมาหาชายหนุ่ม หญิงสาวหยุดอยู่ข้างเตียงฝั่งที่เขานั่งเอนกายพิงกับหัวเตียงอยู่

“จะเอาอะไร” เสียงหวานเอ่ยถาม

ลูเซียโน่ไม่ได้ตอบกลับ แต่มือแกร่งเอื้อมไปจับมือหญิงสาวพร้อมกับกระตุกให้เธอนั่งลงเบาๆ ชายหนุ่มไม่ได้ออกแรงมากนักเพราะไม่อยากให้ดูเป็นการบังคับหญิงสาวมากเกินไป อัญญายอมนั่งลงข้างกายเขาอย่างช้าๆ

“ฉันคิดถึงเธอมากๆ เลยนะ” เสียงทุ้มบอกกล่าวหญิงสาว ก่อนที่เขาจะดึงเธอเข้ามากอดเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่โหยหาร่างอรชรนี้เหลือเกิน 

อ้อมกอดของชายหนุ่มมันทำให้หญิงสาวเองก็รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เธอพยายามห้ามใจของตัวเองมาตลอด จนกระทั่งเธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง เธอรับรู้ได้ทันทีว่าตัวเองไม่สามารถลืมผู้ชายคนนี้ได้เลยจริงๆ 

“นอนด้วยกันนะวันนี้” ชายหนุ่มกระซิบข้างหูหญิงสาวอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน ใบหน้าสวยคมซบลงบนไหล่แกร่ง อัญญาจึงได้กลิ่นกายประจำตัวของเขาอย่างชัดเจน มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเหลือเกิน ดวงตากลมโตปิดเปลือกตาลงอย่างช้าๆ เพื่อซึมซับความรู้สึกเหล่านี้เอาไว้