บทที่ 40 ไม่หายเสียที

เช้าวันต่อมา

เครื่องปรับอากาศที่เย็นเฉียบภายในห้องนอนสีดำสนิท ร่างผอมบางถูกกอดรัดเอวคอดด้วยวงแขนแกร่งที่มีผ้าพันแผลสีขาวพันรอบแขน เมื่อคืนนี้เธอนอนกับเขา แต่พวกเขาแค่นอนกอดกันเพียงเท่านั้น แต่ขนาดแขนของชายหนุ่มเจ็บอยู่แต่ก็ยังกอดรัดเธอเอาไว้แน่นขนาดนี้ ราวกับว่าเขากลัวว่าหญิงสาวจะหายไปไหนอีก อัญญานอนเกยอยู่บนตัวของลูเซียโน่ ใบหน้าสวยคมซบอยู่บนอกแกร่งที่ไม่ได้เปลือยเปล่า เปลือกตาของเธอขยับและเปิดขึ้นอย่างช้าๆ

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมา ทำให้หญิงสาวเหลือบสายตาขึ้นไปมองชายหนุ่มเล็กน้อย เธอเห็นว่าเขานอนส่งยิ้มให้เธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอยู่

“ปล่อยได้แล้ว ฉันอึดอัด” อัญญาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่งัวเงียเล็กน้อย เพราะความเหนื่อยล้าที่สะสม ทำให้หญิงสาวหลับสนิทตลอดทั้งคืน บวกกับกลิ่นกายของชายหนุ่มที่มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

“ก่อนหน้าที่เธอจะตื่น ริคิมันเข้ามา” ชายหนุ่มหน้ามึนไม่ได้ปล่อยเธอ แต่เขากลับเปลี่ยนเรื่องแทน หญิงสาวจึงนิ่งเงียบเพื่อรอฟังเขาเอ่ยต่อ

“ฉันให้สาวใช้เตรียมของใช้กับเสื้อผ้าไว้ให้เธอที่ห้องแต่งตัวแล้วนะ” เสียงทุ้มเอ่ยต่อ

“งั้นก็ปล่อยได้แล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ” 

“ขอนอนต่ออีกสักพักได้ไหม”

“ฉันเหนียวตัว” อัญญาทำเสียงแข็งใส่ชายหนุ่ม 

“ครับ” มือแกร่งคลายอ้อมกอดออกจากเอวคอดกิ่วอย่างอ้อยอิ่ง 

เมื่อเป็นอิสระแล้ว อัญญาจึงละออกจากร่างกำยำและลุกขึ้นนั่งช้าๆ เธอลงจากเตียงนุ่มแล้วเดินไปที่ห้องน้ำด้วยความเคยชิน เพราะทุกอย่างที่นี่ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด

ดวงตาคมกริบมองตามหญิงสาวไป จนกระทั่งแผ่นหลังแบบบางหายเข้าไปในห้องน้ำ ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างมีความสุข เขาเฝ้ารอวันนี้มานานมาก วันที่เขาจะได้กลับมากอดเธออีกครั้ง ในตอนนี้เขารู้ใจตัวเองแล้ว เขารักเธอ...และเขามีความสุขมากกับการที่มีเธออยู่ข้างๆ แบบนี้

หญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวเกือบหนึ่งชั่วโมง เมื่ออัญญาแต่งตัวเสร็จสรรพแล้ว เธอจึงเดินออกมาจากห้องแต่งตัวที่เชื่อมกับห้องน้ำ ร่างผอมบางสวมเสื้อสายเดี่ยวสีดำกับกางเกงขายาวรัดรูปสีเข้ากัน ยิ่งทำให้เธอดูลึกลับน่าค้นหามากขึ้น

“ถอดสายน้ำเกลือออก” ลูเซียโน่พูดขึ้นมา อัญญาเดินออกมาดู ก็พบว่าคุณหมอกำลังยืนตรวจชายหนุ่มอยู่ และเหมือนจะเพิ่งเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เขาใหม่ด้วย

“ถอดเลยเหรอครับท่าน” คุณหมอเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ เนื่องจากหมอยังไม่อยากให้ถอดออก แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะขัดใจมาเฟียหนุ่ม

“ฉันรำคาญ” ลูเซียโน่ตอบกลับหมอด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง

“อย่าเพิ่งถอด” อัญญาเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงของชายหนุ่มพลางพูดขึ้นมา ลูเซียโน่จึงมองหน้าเธอเล็กน้อย มาเฟียหนุ่มเห็นสายตาที่ดุๆ ของหญิงสาว 

“ไม่ถอดก็ไม่ถอด” สุดท้ายชายหนุ่มก็ต้องยอมให้อัญญาอยู่ดี อัญญากอดอกพลางทำหน้านิ่งใส่ลูเซียโน่ เขาจึงส่งยิ้มให้เธอจางๆ 

คุณหมอถอนหายใจออกเบาๆ อย่างโล่งอก ก่อนที่หมอจะเริ่มตรวจร่างกายของมาเฟียหนุ่มต่ออยู่สักพักหนึ่ง หญิงสาวยืนมองชายหนุ่มที่นั่งเอนกายปล่อยให้คุณหมอทำหน้าที่ของหมอไปเรื่อยๆ 

จนกระทั่งทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย หมอจึงออกจากห้องไปทันที และต่อมาก็ถึงเวลาของอาหารเช้า สาวใช้สองคนเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมรถเข็นที่มีอาหารและน้ำวางอยู่บนรถเข็น 

“คุณเอเลน่า!” โคลอี้ตะโกนเรียกอัญญาอย่างลืมตัวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น โคลอี้ลากลับไปหาครอบครัวเมื่อสี่วันที่ผ่านมา เธอเพิ่งกลับมาทำงานในวันนี้ จึงไม่ได้รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในระยะเวลาที่ผ่านมา เมื่อกลับมาทำงาน เธอเห็นอัญญาจึงนึกแปลกใจเล็กน้อย แต่เธอก็ดีใจมากจริงๆ ที่ได้เจอกับอัญญาอีกครั้ง

“โคลอี้” อัญญาเอ่ยเรียกชื่อสาวใช้ที่เคยดูแลเธอเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว 

“ดีใจจังเลยที่ได้เจอคุณอีก” โคลอี้เอ่ยต่อ ก่อนที่เธอจะรู้ตัวว่าออกอากาารเยอะมากเกินไป เธอหันมองหน้าสาวใช้อีกคนสลับกับเจ้านายที่มองเธอด้วยสายตานิ่งเรียบ

“เอ่อออ..อาหารกับยาค่ะนายท่าน” สาวใช้ปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติและเข็นรถเข็นสุดหรูมาข้างเตียงนอนของเจ้านาย

“เสร็จแล้วก็ออกไป” ลูเซียโน่บอกกล่าวสาวใช้ทั้งสองคน เขาไม่ต้องการให้ใครเข้ามาวุ่นวายในตอนนี้

“ค่ะ” โคลอี้กับสาวใช้อีกคนตอบกลับอย่างพร้อมเพรียงกัน พวกเธอก้มศีรษะให้เจ้านายหนึ่งครั้ง แล้วรีบเดินออกไปจากห้องทันที

ลูเซียโน่มองหน้าอัญญาเล็กน้อย ซึ่งเธอรับรู้ได้ว่าเขาต้องการอะไร อัญญาถอนหายใจออกเบาๆ ก่อนที่เธอจะเดินไปหยิบอาหารบนรถเข็นและมานั่งบนเตียงเพื่อป้อนเขา อยู่ดีๆ เธอก็ต้องรับหน้าที่พยาบาลจำเป็นไปโดยปริยาย

อัญญาอยู่ดูแลชายหนุ่มที่คฤหาสน์จนกระทั่งผ่านไปสามวัน อาการของลูเซียโน่ดีขึ้นตามลำดับ อัญญาไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากดูแลเขาอยู่ที่นี่ เธอต้องคอยป้อนข้าวป้อนน้ำให้เขา อีกทั้งยังต้องเช็ดตัวให้ราวกับว่าเธอดูแลลูกอีกคนหนึ่ง อัญญาโทรไปหาเอวาทุกวันเพราะเธอเป็นห่วงลูกชาย แต่เอวาก็บอกว่าไม่ต้องห่วงเพราะอาร์โนด์เป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายมากๆ 

วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่อัญญาต้องป้อนข้าวให้เขาเหมือนดั่งเช่นทุกวัน แต่ทว่าในระหว่างที่หญิงสาวกำลังป้อนข้าวให้เขาอยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงริคิที่เอ่ยลอดผ่านประตูห้องเข้ามา

“นายท่านครับ ท่านราฟาเอลมาครับ”

“ให้เข้ามาเลย” ลูเซียโน่ตอบกลับ

สิ้นเสียงลูเซียโน่ ประตูห้องนอนถูกเปิดแง้มเข้ามาในห้อง ราฟาเอลกับเอวาเดินเข้ามาในห้องนอนของลูเซียโน่ อัญญามองหน้าพี่สาวเล็กน้อย 

“เอาน้องสาวของฉันมาใช้งานนานเกินไปแล้วนะ” เอวาเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่อัญญารู้ดีว่าเอวาไม่ได้จริงจังขนาดนั้น

“ไอ้ราฟาเอล” ลูเซียโน่เรียกชื่อเพื่อนเบาๆ

“เป็นไงบ้าง” ราฟาเอลมองสำรวจร่างกายเพื่อนพลางเอ่ยถาม

“ก็ดี” 

“นอนซมหลายวันแล้ว?” ราฟาเอลเลิกคิ้วสูงเอ่ยถามเพื่อนอย่างมีเลศนัย ทำไมเขาจะไม่รู้นิสัยเพื่อนของตัวเอง คนอย่างลูเซียโน่ต่อให้เจ็บตัวหนักขนาดไหน มันก็ไม่เอาแต่นอนซมอยู่แบบนี้หรอก 

“เออ” ลูเซียโน่กระแทกเสียงเล็กน้อย เขารู้ความคิดของไอ้ราฟาเอลว่าตอนนี้มันกำลังคิดอะไรอยู่

“เดี๋ยวที่เหลือกูจัดการเอง มึงพักผ่อนไปเถอะ” มาเฟียนัยน์ตาสีฟ้าครามพูดต่อ เขาไม่อยากให้เพื่อนมาเจ็บตัวแล้ว ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องปกติก็เถอะ แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องในครอบครัวของเขา 

“กูให้คนไปจัดการบางอย่างให้กูแล้วล่ะ” ลูเซียโน่พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“อะไรวะ” ราฟาเอลขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“เดี๋ยวมึงก็รู้…กลับไปได้แล้ว กูจะพักผ่อน”

“ไล่กูเลยนะ”

“จะกลับพร้อมกันเลยไหมอัญญา” เอวาที่ยืนเงียบอยู่ในตอนแรก เธอเอ่ยถามน้องสาวขึ้นมา

“ไม่!” ลูเซียโน่เผลอตัวเสียงดังขึ้นมา ก่อนที่เขาจะมองหน้าอัญญาและเอ่ยต่ออย่างออดอ้อน โดยที่เขาไม่ได้สนใจสายตาของราฟาเอลกับเอวาเลยสักนิด

“เอเลน่า…อยู่กับฉันก่อนนะ” สิ้นเสียงชายหนุ่ม อัญญากลอกตาด้วยความเบื่อหน่ายเล็กน้อย

“ฝากพี่ดูแลอาร์โนด์ก่อนนะช่วงนี้” อัญญาฝากฝังพี่สาว และคำตอบของอัญญาก็ทำให้มาเฟียเจ้าเล่ห์ยิ้มกว้างออกมาอย่างชอบใจ

“ได้เลย ไม่มีปัญหา” พี่สาวตอบกลับ

“กลับดีๆ” ลูเซียโน่บอกกล่าวราฟาเอล เหมือนเป็นการไล่เพื่อนทางอ้อม 

ราฟาเอลหันไปสบตากับภรรยาคนสวยเล็กน้อย ก่อนที่ราฟาเอลกับเอวาจะเดินออกไปจากห้องนอนของลูเซียโน่อย่างเชื่องช้า 

“ฉันไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่ง” อัญญาเอ่ยขึ้นมา เมื่อราฟาเอลกับเอวาออกไปจากห้องแล้ว

“ครับ” ลูเซียโน่ตอบกลับพลางยกยิ้มให้หญิงสาวด้วยใบหน้าที่ดูมีความสุขเป็นอย่างมาก

เรียวขาสวยก้าวเดินไปยังห้องน้ำช้าๆ เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวหายเข้าไปในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว ลูเซียโน่จึงใช้นิ้วแกร่งกดลงไปที่แผลของตัวเองเพื่อให้แผลที่กำลังสมานเข้าหากันนั้นปริแตกอีกครั้ง เขารู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่แข็งแรงเกินไป ชายหนุ่มยังอยากที่จะให้อัญญาอยู่ดูแลเขาแบบนี้ไปเรื่อยๆ เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ