แฝงตัวในถ้ำเสือ 12.4

จากคราแรกที่โกรธเรื่องปราบดาพาบุษรินทร์หนีไป แต่เรื่องที่รับรู้มันเป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง เมธาวีทบทวนในสิ่งที่ปราบดาพยายามบอก เซฟเฮ้าส์นายวิโรจน์เหรอ แจ๊คกี้น่าจะเคยไปตอนที่ขับรถให้เมธี

“ผมไม่มีเวลาอธิบายแล้วครับ ไม่อย่างนั้นคุณบุษต้องถูกทำร้ายแน่ เอาเป็นว่าคุณต้องรีบมาที่เซฟเฮ้าส์นายวิโรจน์ที่ปทุมฯ ด่วนเลยนะ ผมจะรีบเข้าไปช่วยเธอก่อนถูกฆ่าตาย” 

“ถูกฆ่าตายหรือ” เขาพึมพำและนึกถึงสีหน้าหญิงสาวตอนที่มองเขาก่อนเดินขึ้นรถ เธอดูเหมือนกลัว เธอถูกบังคับไปหรือ 

“นายวิโรจน์จะทำร้ายคุณบุษ เพราะเธอแฝงตัวเข้ามาสืบเรื่องการตายของนายหัวเมธี”

“แฝงตัวสืบคดีพ่อ เธอบ้าไปแล้วหรือบุษรินทร์”  

เมื่อปะติดปะต่อคำพูดปราบดา ชายหนุ่มกดมือถือหาเลขาของเขาทันที

“แจ๊คกี้เอารถออกด่วนเลยอีกไม่เกินห้านาทีต้องถึงลานจอด” 

เขาวางสายไม่รอให้อีกฝ่ายถาม แล้วรีบวิ่งไปที่ลิฟต์กดไปที่ชั้นลานจอดรถซึ่งแจ๊คกี้มารออยู่แล้ว

“เกิดอะไรขึ้นครับนายหัว? ”

“ไอ้วิโรจน์จะทำร้ายบุษรินทร์ นายรีบไปที่เซฟเฮ้าส์ที่ปทุมฯ ด่วนเลย”

“อ้อครับผม” แจ๊คกี้ออกรถตามคำสั่ง ขับขึ้นทางด่วนพิเศษ

“นายมีปืนใช่ไหม? ” 

“อยู่ในคอนโซลครับนายหัว”

“งั้นนายไปให้ไวที่สุดถ้า‘เมียฉัน’เป็นอะไรนายตายแน่” 

ออกคำสั่งแล้วจึงคิดได้ เขาเรียกเธอว่า‘เมียฉัน’ ตลอดเวลาที่เธอหนีหาย เมธาวีโกรธและคิดถึงแทบคลั่ง แต่นึกถึงคำที่พูดคุยกันตอนติดเกาะ ว่าจะให้อิสระกับเธอจึงปล่อยไป ความคิดถึงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นโกรธแค้นชิงชัง เมื่อเห็นข่าวบุษรินทร์ควงคู่เจ้าสัววิโรจน์ จากเคยคิดจะขึ้นกรุงเทพฯ มารื้อฟื้นความทรงจำกับเธอก็ล้มเลิกไป  

ตอนจูบเธอที่ห้องรับรองเมื่อกลางวันนั้น เขาแทบควมคุมความต้องการเอาไว้ไม่อยู่ อยากเข้าไปในตัวเธอ ตอกย้ำร่องรอยที่เคยทำต่อกัน แต่ก็อดกระดากกระเดื่องใจที่เธอให้คนอื่นทับรอยเขาไม่ได้ หวังเหลือเกินว่าเธอยังคงเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น ปราบดาวางมือถือจากเมธาวีไม่นาน ก็มีสายจากบุษรินทร์

[คุณปราบดาช่วยด้วย] เธอพูดเบาที่สุด แต่ปราบดาจับใจความได้ 

“ให้ทำอะไรเหรอ? ” 

[อัดเสียงโทร. นี้ไว้ค่ะ] 

ระหว่างที่กำลังจะหาปุ่มบันทึก ก็มีของแข็งจ่อที่หน้าฝาก ปราดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง บอดี้การ์ดที่ร่วมงานกันกำลังเอาปืนจ่อหัวเขา 

“แกจะทำอะไรฉันไอ้ว่าน” 

ปราบดาถามเสียงสั่น กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ นายว่านเล็งปืนค้างไว้พลางหยิบปืนพกของปราบดาไปด้วย 

“พี่นั่นแหละทำอะไร ท่านวิโรจน์ชุบเลี้ยงพวกเรามา ทำไมถึงทรยศกับท่านได้” หนุ่นรุ่นน้องทำหน้าขึงขัง แล้วยังมีนายบอลบอดี้การ์ดอีกคนยืนอยู่ตรงนั้น จับปืนพกจ้องจะยิงซ้ำ ถ้าเขาวิ่งหนีคงไม่มีทางรอดแน่นอน 

“ชุบเลี้ยงเหรอ เลี้ยงให้เป็นฆาตกรมือเปื้อนเลือด ฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็น แม้แต่เด็ก คนแก่ ผู้หญิงท้องก็ไม่เว้น ถ้าแกฆ่าฉันแล้วได้ความดีความชอบ แล้วคิดว่าวันหนึ่งแกจะไม่ถูกฆ่าอย่างฉันก็เอาเหอะ” 

ช่วงชีวิตหนึ่งที่เคยได้ใกล้ชิดอาริตา ผู้หญิงที่เขาหลงรักสุดหัวใจ เธอทำให้เขาได้ทบทวนทุกอย่าง อยากกลับตัวเป็นคนดี ความหวังสูงสุดคือกำจัดวิโรจน์แล้วเธอกับเขาจะเป็นอิสระ สักวันอาริตาอาจรับรักและสร้างครอบครัวด้วย 

ทว่าปลายทางของคนบาปกรรม ท้ายที่สุดก็ต้องจบชีวิต เหมือนอย่างหลายคนที่ถูกเขาสังหาร เหตุการณ์ฆ่าฝังดินเจ้าของสวนยางที่ใต้ ฆ่ายกครัวบ้านที่ไม่ยอมขายที่ดินให้ และอีกหลายคดีฆาตรกรรมที่หาตัวคนร้ายไม่ได้ในจังหวัดสงขลา ถูกโยงเป็นเหตุก่อการร้าย หลายเหตุหารณ์เป็นฝีมือนายวิโรจน์ ปราบดาไม่อยากจบชีวิตไปก่อนที่จะรู้ว่าอาริตาปลอดภัย และคำพูดโน้มน้าวของเขาทำให้ว่านคิดตาม 

สิ่งที่เขาร่วมทำกับเจ้าสัวผู้มีพระคุณมันโหดร้ายและสะเทือนใจเหลือเกิน แต่ที่สุดแล้ว ใครขัดขืนวิโรจน์จุดจบก็คือตายเท่านั้น ถึงเขาไม่ยิง บอดี้การ์ดอีกคนที่ไม่มีความรู้สึกอ่อนไหวต้องยิงปราบดาอยู่ดี จึงได้แต่ยืนนิ่งๆ 

“เฮ้ยไอ้ว่าน มึงยิงสิวะ! ” เสียงกร้าวของชายอีกคนทำให้ปราบดารีบปัดปืนจากมือนายว่านแล้ววิ่งหลบหนีกระสุน ไปสุดกำลัง แต่ไม่วายถูกนายบอลยิงเข้าที่หัวไหล่ล้มลงกับพื้น เขายังพยายามคลานหนี นายบอลผู้ที่จิตใจเหี้ยมไม่ต่างจากวิโรจน์วิ่งตามเข้ามาหวังจะยิงซ้ำ  แต่ว่านวิ่งไปก่อนกระโดดกระทืบเข้าที่หลังของปราบดา แล้วยิงปืนเฉียดด้านข้างลำตัวเขาอีกสองนัด

“ตายไปซะ! ” จากวิถีกระสุนทำให้ปราบดาแหงนหน้าสบสายตาหนุ่มรุ่นน้อง และรู้ได้ทันทีว่าคำนั้นหมายถึงอะไร ปราบดากัดฟั้นกลั้นความเจ็บปวดทั้งหมดเอาไว้ แล้วหลับตานิ่งไป

“เขาตายแล้ว” 

ว่านร้องบอกก่อนที่ปราบดาจะถูกยิงซ้ำ อย่างไรเสียก็เคยกินข้าวหม้อเดียวกัน ปราบดาเป็นรุ่นพี่ที่สอนเขาในหลายเรื่อง

“งั้นรีบไปดูท่านวิโรจน์กันเถอะ” สองคนนั่นเดินจากไปแล้วแต่กระสุนฝังที่ไหล่เจ็บปวดมากทำให้ปราบดาตัวสั่นดิกและสลบไปเพราะเสียเลือดมาก