ทุกอย่างของพ่อคือของผม 4.3

"ฉะ ฉันเป็นผู้หญิงของพ่อคุณนะ"

ร่างอรชรก้าวถอยแข้งขาสั่น ควานมือไปด้านหลัง เพื่อคว้าจับโต๊ะเครื่องแป้งตั้งหลัก รอจังหวะพุ่งตัวออกจากจุดนี้ ชายหนุ่มเดินเข้าหาช้าๆ รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้น ราวกับกำลังบอกว่าครั้งนี้เขาเอาจริง ไม่ใช่แค่แกล้งข่มขวัญ

"คุณคงจะรู้ว่า หลังจากที่พ่อตายไปทุกสิ่งของพ่อก็เป็นของผม" เมื่อไหร่จะเลิกอ้างพ่อเสียที คิดว่าจะหลอกเขาได้จริงๆ หรือ อีกอย่างเธอยังมีอะไรต้องกลัว ก็เมื่อหิวเงินจนถึงขนาดสวมรอยเป็นแม่เลี้ยงของเขา อีกทั้งประวัติ มีผู้ชายแก่พันพัวตั้งหลายคน อย่างน้อยก็คงผ่านมือก็ไอ้ตัวการที่วางแผนฆ่าพ่อเขานั่นแหละ

"แต่ฉันไม่ใช่สิ่งของ ไม่ได้เป็นมรดกตกทอดของพ่อคุณนะ"

"คุณไม่มีค่าพอที่จะเปรียบเทียบตัวเองกับมรดกหรอกบุษรินทร์ คุณมันเป็นตัวหายนะ ทำทุกอย่างเพื่อเงิน ยอมนอนกับผู้ชายแก่คราวพ่อ ผมจะช่วยสงเคราะห์ให้ คุณจะรู้รสชาติของหนุ่มวัยฉกรรจ์ดูบ้าง ว่ามันถึงใจยังไง”

"ไม่นะอย่า! " เมธาวีรวบตัวเธอได้ เขาอุ้มขึ้นแล้วพาเดินเข้าไปในห้องน้ำ 

"คุณทำอะไร?! " ใจดวงน้อยเต้นเร็วจนเกือบจะคร่อมจังหวะ ชายหนุ่มไม่ตอบวางเธอลงพื้น

"มันอยู่กลางน้ำ ถ้าผมจะทำคุณหนีไปไหนก็ไม่พ้นหรอก แต่ไม่ต้องห่วงผมไม่เคยขืนใจผู้หญิง และคนอย่างผมไม่เคยอดอยากจนต้องทำอย่างนั้น"

เขาจริงจังในน้ำเสียงที่บอก จังหวะนั้นหญิงสาวจ้องสบสายตาคมกริบ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมีเสน่ห์ และเปี่ยมไปด้วยความร้อนแรงในนั้น โดยรวมแล้วเมธาวีคือชายหนุ่มสุดเซ็กซี่ และมีรูปร่างเร้าใจที่สุดเท่าที่เคยได้เข้าใกล้ แค่จ้องเท่านั้นจังหวะหัวใจเธอเต้นช้าลงแต่เต้นแรงจะทะลุหน้าอก 

"แช่น้ำอุ่นแล้วจะดีขึ้น อาบน้ำเสร็จแล้วออกมาตกลงกัน"

ออกคำสั่งแล้วเดินไปเปิดน้ำอุ่นลงในอ่างให้เธอ

"คุณออกไปสิ ฉันจะอาบน้ำ" 

"เร็วๆ เลย"

เมธาวีทำเสียงดุก่อนหันหลังเดินออกไป บุษรินทร์สูดหายใจลึกๆ แล้วผ่อนออกมา เธอเองก็ผิดที่มาอ้างตัวเป็นผู้หญิงของเมธี เพราะหวังเงินจากเขา การคุยกันด้วยเหตุและผลน่าจะดีกว่า ราวแขวนในห้องน้ำมีผ้าเช็ดตัวสีเทาพาดอยู่ บุษรินทร์คว้ามาถือไว้ เธอถอดชุดอย่างยากลำบาก ก่อนลงไปแช่น้ำอุ่น ความร้อนช่วยให้ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาสามวันผ่อนคลายลงได้จริงๆ

ร่างเล็กในอ่างอาบน้ำตั้งช่วงไหล่ขึ้นมาโผล่เหนือฟองฟอด หญิงสาวหลับตาพริ้มหลายนาที แล้วจึงลืมตามองไปอีกด้านของห้องน้ำ มีม่านที่ถูกรวบไว้ ผนังกระจกติดฟิล์มฝั่งนี้ เธอมองเห็นท้องทะเลกว้างใหญ่สวยงาม ชะโงกหน้าส่องมองออกไปอีกด้านมีสระน้ำจืดด้วย นี่มันบ้านพักในฝันเลย มาวันแรกมัวแต่กลัวไม่ได้สังเกตอะไรมาก

คนตัวเล็กนุ่งกระโจมอกย่องออกจากห้องน้ำ สะเพร่าจริงๆ เลยทำไมเธอไม่ถามหาชุดเปลี่ยนก่อนอาบนะ ชุดเดรสมัดย้อมสีสันฉูดฉาด พร้อมชุดชั้นในสีชมพูหวานวางไว้บนเตียงส่วนเขาไปไหนไม่รู้ อาจปลีกตัวหลบให้เธอเปลี่ยนชุด

"คนบ้าซื้อชุดชั้นในให้ฉันด้วยเหรอ"

นี่มันบ้าบอสิ้นดี กัดปากขวยเขินแล้วคว้ากางเกงตัวจิ๋วมาใส่ก่อน ติดตะขอบราเซียร์จากด้านหน้า แล้วพยายามหมุนรอบตัวให้เต้ามาอยู่ข้างหน้า ไม่อยากเชื่อว่าจะปวดข้อมือหนักขนาดนี้ระหว่างนั้นได้ยินเสียงเดินเข้ามาในห้องบุษรินทร์รีบคว้าผ้าเช็ดตัวบนเตียงขึ้นมาพันรอบตัวแล้วกุมหน้าอกเอาไว้แน่น ก่อนหันมองคนตัวโตในสภาพเปลือยท่อนบน เดินยิ้มร้ายเข้ามาหาเธอ

"คุณมาร์กออกไปก่อนฉันยังแต่งตัวไม่เสร็จ นี่คุณบอกว่าอย่าเข้ามาไง! " เขาก้าวจนประชิดตัวเธอทางด้านหลังก่อนคว้าจับสายบราเซียร์

"ผมช่วยใส่" 

"ไม่ ปล่อยนะ! " หญิงสาวตีมือของเขา แล้วต้องสะบัดมือตัวเองเบาๆ เพราะอาการเจ็บ

"ก็มือคุณเจ็บ อย่าดื้อได้ไหม ถ้าไม่ให้ช่วยใส่ผมจะถอดนะ"

ต้องใช้คำขู่ถึงยอมนิ่ง แต่ยังมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ ชายหนุ่มร่นผ้าเช็ดตัวลงมาใต้ทรวงอกเธอ

"ทำไมตะขอมันอยู่ด้านข้าง"

"ฉัน เอ่อ ใส่จากข้างหน้าแล้วหมุนไปไว้ด้านหลัง"  

ตอบด้วยใบหน้าแดงเห่อ ไม่คิดว่าต้องมาอธิบายการใส่ยกทรงกับผู้ชายที่ไม่ใช่แฟน เธอหมุนไปได้แค่ครึ่งทาง ความจริงก็ใส่เองได้แค่ใช้เวลามากหน่อย ชายหนุ่มหัวเราะฮึในลำคอ ใช้ปลายนิ้วสะกิดตะขอหลุดออกจากกัน

"นี่คุณทำอะไร?! " บุษรินทร์สะดุ้งขยับตัวออกห่างแต่ถูกจับไหล่ทั้งสองเอาไว้

"ช่วยใส่ไง" "แล้วคุณถอดทำไม? "

"เฉยๆ เถอะน่า"  เขาดุเบาๆ ดึงบราเซียร์ตัวนั้นออกมา จัดแจงทาบด้านเต้าทรงกับด้านหน้า หญิงสาวกุมหน้าอกแน่น

"หลับตาสิ จะได้ไม่เห็นว่าผมทำอะไร" เขาพูดอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่เธออายจนอยากจะร้องไห้ ถอนหายใจแรงๆ หนึ่งทีแล้วหลับตาปี๋ ปล่อยให้เขาสวมใส่ให้ ทว่ายิ่งหลับตายิ่งรับรู้สัมผัสได้ดี เนื้อผ้าแนบเข้ากับเต้าทั้งสอง มือหนาของเขาจับสายยกทรงสอดเข้าแขนเธอทีละข้าง หัวใจเธอสั่นระรัวอีกแล้ว

บุษรินทร์มีปฏิกิริยาเท่าไหร่เขายิ่งอ้อยอิ่ง หลอกล่อให้เธอแสดงออกซึ่งการตอบสนอง แผ่นหลังเนียนสวย สองเต้างามของและกลิ่นหอมของหญิงสาว ปลุกความต้องการของเมธาวีอย่างรุนแรงจนต้องสูดหายใจลึกๆ และกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"เสร็จยัง? " ถามเพื่อให้เขาเร่งมือ 

"ยังไม่เสร็จ ผมเคยบอกแล้วว่าถนัดถอดมากกว่า" 

ริมฝีปากอุ่นกระซิบข้างหู ลมร้อนผ่าวปะทะติ่งหู ขนลุกซู่ทั่วสรรพางค์กาย รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างบอกไม่ถูก

"ช่วยรีบๆ ใส่เถอะ ฉันอายจะตายอยู่แล้ว" 

เธอวอนขอเสียงสั่นเครือ

"ผมเปลี่ยนใจแล้ว เรามาคุยกันไปใส่ไปดีกว่า" 

"คุยไปใส่ไปบ้าอะไรของคุณ หยุดนะ! " บุษรินทร์แหงนหน้าขึ้นแหวใส่ จะขัดขืนก็ไม่เต็มที่เพราะเจ้ายกทรงชมพูอยู่ในมือเขา มือใหญ่ทั้งสองกำลังฟอนเฟ้นหน้าอกเธอเบาๆ

"ใส่อะไรคุณก็น่าจะรู้ ถามหน่อยสิว่า หลังจากที่เลิกกับพ่อ คุณเคยทำมันกับใครไหม? "

"ทะ ทำอะไร  คุณหมายถึงอะไร? " 

"ฮึ ผู้หญิงที่มีประสบการณ์ โดยเฉพาะกับนายหัวเมธีไอดอลของผมแล้วนี่ไม่น่าถามแบบนี้เลยว่าไหม" 

"อ๊ะ! " บุษรินทร์สะดุ้งโหยง เขาเลิกผ้าขนหนูขึ้นแล้วแทรกมือเข้าไปในแพนตี้ตัวน้อย นิ้วมือใหญ่ลูบที่ติ่งเกสรและเริ่มบดขยี้มัน เพียงเท่านั้นก็ร้องครางร่างกายอ่อนเปลี้ย โยกแผ่นหลังโคลงเคลงเข้ากับแผงอกแกร่ง นั่นยิ่งทำให้กล้ามเนื้อของเมธาวีตึงแข็งขึงขึ้นมากกว่าเดิม  มือขวาจัดการความเป็นหญิง 

อุ้งมือซ้ายขยุ้มหน้าอกดึงบราเชียร์โยนทิ้งไป บุษรินทร์สับสนถูกเขาลวนลามควรจะหวีดร้องสุดเสียง ขัดขืนจนตายไปข้างหนึ่งสิ แต่นี่อะไรทำไมถึงได้ทำตัวเป็นผู้หญิงร่านแบบนี้