ผู้หญิงของพ่อ 2.3

จนผับปิดบุษรินทร์พยุงเพื่อนที่ตัวใหญ่กว่าออกมาตรงช่องประตูที่เชื่อมต่อไปยังล็อบบี้โรงแรม อย่างทุลักทุเล โชคดีมีโซฟาตัวยาวว่างอยู่ บุษรินทร์จึงวางโรสลงตรงนั้น

"โรสแกห้ามไปไหนนะ ฉันจะไปเรียกแท็กซี่"

"อืมๆ " คนเมาหนักผงกหัวแล้วซุกหน้ากับพนักพิงของโซฟา

"อย่าลุกไปไหนนะ" บุษรินทร์หันมากำชับอีก

"เออรีบๆ จะอ้วกแล้ว"

สาวร่างเล็กในชุดเสื้อสายเดี่ยวกางเกงยีนขาด วิ่งออกไปยืนรอเรียกแท็กซี่ ทิ้งสาวสวยในชุดเดรสราตรีสีดำอันเซ็กซี่ ทั้งคอเว้าลึกกระโปรงสั้น นั่งโอนเอนบนโซฟา ห่วงก็ห่วงแต่โรสเหมือนจะหลับแทบไม่ก้าวขาเดินตาม ถ้าต้องพยุงไปยืนรอแท็กซี่ด้วยกันก็หนักเกินไป แล้วใช่ว่าจะได้รถง่ายๆ

ห้านาทีผ่านไปแท็กซี่ที่มารับคนที่รอก่อนนี้ไปหมด ห่วงเพื่อนก็ห่วงพะวงไปหมด แกร็บไงน่าจะคิดได้ก่อนนี้ บุษรินทร์ควานหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายใบเล็ก กระเป๋าเงินโรสอยู่นี่ด้วย ไปหาโรสก่อนค่อยกดเรียกรถดีกว่า เก็บมือถือแล้วหันหลังกลับปะทะเข้ากับชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ คุณมาร์ก! " 

พอเห็นเป็นใครถึงกับตาโต สีหน้าถมึงทึงของเขาแล้วทำเอาใจคอไม่ดี หันมองรอบตัว มีชายฉกรรจ์สี่คนล้อมหน้าหลังเธออีก บรรดานักเที่ยวหน้าผับถูกกันออกจากตรงนี้ในทันที

"รีบร้อนออกจากห้องทั้งที่เจรจากันไม่จบ เพื่อจะมาเที่ยวกับเพื่อนงั้นหรือ รู้ไหมว่าเวลาแต่ละนาทีของผมมันสำคัญ ถ้ายังไม่มีคำตอบเรื่องของพ่อ" 

เขาต่อว่าชุดใหญ่และสายตาตำหนิ

"ฉันมาเป็นเพื่อนโรสเท่านั้นเองค่ะ"

"มาเป็นเพื่อนเหรอ แต่ที่เห็นดูมีความสุข ดื่มกินดีดดิ้นหน้าเวทีสนุกสนาน คุณเป็นเมียพ่อไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นจะเดือดร้อน ไม่เสียใจที่พ่อตายเลยสักนิด" 

คำพูดเหน็บแนมทำให้บุษรินทร์หน้าเสีย ก็จริงนะ เธออ้างตัวเป็นคนรักเมธี แต่มาเที่ยวราตรีในช่วงเวลาที่ควรเศร้าโศก ชายหนุ่มคงจับโกหกได้แล้ว แต่ยังไงเธอก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่รับเงินจากเขา และไม่ต้องการเซ็นเอกสาร

"ฉะ ฉันก็เสียใจนะ "/ "เสแสร้ง! " 

หญิงสาวพูดยังไม่จบ เมธาวีก็ตวาดพร้อมกับกระชากต้นแขนเธอเข้ามาแนบชิด นัยน์ตาเยือกเย็นคมกริบของเขาช่างน่ากลัว มือหนาที่จับต้นแขนทั้งสองข้างของเธอบีบแรงจนหญิงสาวนิ่วหน้า

"ฉันไม่ต้องการเงินนั่นแล้ว กรุณาปล่อยเถอะค่ะ เพื่อนฉันอยู่ข้างในคนเดียว" 

เธอขยับถดถอยกลับยิ่งถูกรัดแน่น เมธาวีพยักหน้าให้คนของเขาที่อยู่ด้านหลังเธอให้เดินเข้ามา บุษรินทร์หัวขวับไปที่ชายผู้นั้น ผ้าขาวในมือนั่น โอวไม่นะหวังว่าจะไม่ใช่...

"อย่านะเพื่อนฉันเมาอยู่ฉันจะเข้าไปอืม...อะ..." 

เธอเบิกตาดิ้นรนขัดขืนไม่นานก็เริ่มอ่อนแรง

"ยัย โรส เพื่อน ฉัน..." เสียงแผ่วพร้อมกับดวงตาหลับไป เรือนกายอ่อนพับลงกับอ้อมแขนของชายหนุ่ม เขาไม่ชอบคนพยศ ถ้าไม่ทำแบบนี้ กว่าจะพาขึ้นเครื่องไปถึงภูเก็ตคงหนวกหูและน่ารำคาญ แขนกำยำช้อนใต้ขาพับอุ้มคนหมดสติขึ้นรถตู้หรูที่เข้ามาจอดเทียบ

เมธาวีวางหญิงสาวไว้บนเบาะนั่งปรับให้เอน เพื่อคนตัวเล็กได้นอนสบาย เขาปลดกระเป๋าสะพายออกมาวางไว้อีกเบาะ แล้วจึงมองสำรวจ ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มหลับตาพริ้ม สายเดี่ยวตัวจิ๋วปกปิดเนินอกอวบและหน้าท้อง ช่วงคอระหงไล่ไปที่หัวไหล่เนียน และเรียวแขน สวยน่าสัมผัส

เมธาวีจับลูบที่ลำคอจับสร้อยไข่มุก บิดาคงหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนี้มากเพราะเคยบอกว่าจะให้สร้อยกับคนสำคัญ ผ่านไปไม่นานก็เห็นควงอยู่กับอาริตา ผู้หญิงคนนั้นใกล้ชิดถึงขั้นไปอยู่กับพ่อที่วิลล่า แล้วเธอคนนี้ละพ่อไปกินเธอที่ไหน มือหนาลูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากและปลายคางเรียวสวย ผิวนุ่มมือดีเหลือเกิน บ้าที่สุด! เขาตื่นตัวเพียงสัมผัสเธอแค่เล็กน้อยและเป็นการฉวยโอกาสที่น่ารังเกียจ เสียงเครื่องมือสื่อสารดังช่วยหยุดความคิดร้าย ชายหนุ่มถอยออกมาจากคนตัวเล็ก กดรับสายจากทีมคุ้มกันที่ผับ

"ไปส่งเพื่อนเธอหรือยัง? "  [คุณเอเดรียนอุ้มขึ้นห้องแล้วครับ]

"หา! เอเดรียนพาเธอไปทำไม? "

 [ไม่รู้เหมือนกันครับนายหัว คงเห็นว่าเธอเมาหลับไปมั้งครับ]

"อืม เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันเคลียร์กับเขาเอง" 

หวังว่าเอเดรียนคงไม่ทำอะไรเพื่อนของบุษรินทร์หรอกนะ ตัวเขาเองก็เช่นกัน จะไม่ตะบะแตกทำอะไรผู้หญิงของพ่อเด็ดขาด

"อะไรนะ! ไอ้มาร์กเอาหนูบุษของฉันไปเหรอ ไอ้พวกโง่ทำไมมึงช้าวะ! " 

วิโรจน์กำหมัดแน่น ผิดที่เขาเองให้เธอไปพบกับเมธาวี เพราะเสนอตัวช่วยบุษรินทร์ก็ไม่ยอมรับ อาณาจักรของมาร์กนั้นเป็นที่ที่เขาไม่สามารถย่างกรายได้อีกต่อไป ลูกของเมธีสงสัยเขาแอบตามสืบเรื่องอยู่ ดีที่เขาจัดการกับผู้หญิงทรยศไปแล้ว ตอนนี้อาริตากลายเป็นบุคคลหายสาปสูญ 

เธอเป็นแค่เด็กกำพร้าที่เขาเก็บมาชุบเลี้ยง ส่งเสียให้เรียนและพาเข้าวงการพริตตี้ มีเบื้องหลังคือหญิงบำเรอกาม การยอมให้เด็กในปกครองมีสัมพันธ์กับเพื่อนรัก ทำให้เขารู้ความเคลื่อนไหวของเมธี ทั้งเรื่องการเจรจาซื้อที่ดินที่เขาเองก็หมายตาอยู่ ที่ดินบนเกาะภูเก็ต แต่เจ้าของอาศัยที่จังหวัดเพชรบุรี 

ถ้าได้ที่ดินนั้นเขาจะขุดร่องให้น้ำทะเลทะลักเข้ามา แล้วสร้างวิลล่าหรูเป็นมัลดีฟเมืองไทยแข่งกับเกาะพยาม เมธีค้านความต้องการของเขา หาว่าจะทำให้ระบบนิเวศเสียหาย และพยายามจะซื้อตัดหน้า เพื่อนไม่น่าทำอย่างนี้เลย ไม่อย่างนั้นเขาคงจะไม่กำจัดเขาหรอก พอสิ้นเมธีแล้วเขาก็จะวางมือ แต่งตั้งวิบูลย์บุตรชายเพียงคนเดียวขึ้นมา โครงการบ้านจัดสรรไนท์ สเปซเสียที

เมื่อสี่ปีก่อนที่เขาเข้าไปตีสนิทกับนายหัวเมธี เจ้าของเมธี พร็อพเพอร์ตี้ บริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ ที่มีโครงการบ้านจัดสรรค์ในกรุงเทพฯ ไม่กี่โครงการ แต่ทว่ามีโครงตามตามจังหวัดท่องเที่ยวสำคัญๆ โดยเฉพาะภาคใต้ ทั้งภูเก็ต กระบี่ สตูล  ทั้งบ้านที่อยู่อาศัย บริการบ้านพักตากอากาศสุดหรู โรงแรมห้าดาว ผลประกอบการของเมธีจึงมีมูลค่ามหาศาล 

ความเป็นคนใจดีของเมธี ทำให้เขาเป็นที่รักของชุมชน ไม่ว่าอะไรที่ชาวบ้านร้องเรียนให้แก้ไข เขาจะทำทันที ซ้ำยังสร้างงานสร้างรายได้ให้ชาวบ้านมีอยู่มีกิน 

ส่วนสาเหตุที่วิโรจน์สามารถเข้าใกล้เมธีได้ ก็เพราะเขาสร้างสถานการณ์ว่าจ้างมือปืนลอบยิงเมธี แล้วทำตัวเป็นคนดีเข้าช่วยเหลือรับกระสุนแทน 

คนฉลาดอย่างนายหัวเมธี ถึงจะสำนึกบุญคุณแต่ก็รู้ว่าวิโรจน์หวังอยากได้อะไรจากเขา แผนการซื้อเกาะเพื่อมาทำธุรกิจโดยไม่สนใจผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมแบบนั้น เขายอมไม่ได้ จึงพยายามเจรจาซื้อตัดหน้า นั่นจึงนำมาสู่จุดจบชีวิตอันแสนสั้นของนายหัวผู้แสนดี