สวรรค์บนหาดทราย 9.2

“คุณมาร์ก อากาศเย็นนะคะเดี๋ยวก็ปอดบวมหรอก”

เธอดึงเสื้อออกจากตัว 

“คุณห่มเถอะ ผมแข็งแรง” 

พูดแล้วโอบห่มเสื้อของเขาให้กับเธอ ถือโอกาสกอดหญิงสาวเอาไว้ จะหนาวอะไรละเธอตัวอุ่นขนาดนี้ แม้รู้สึกอึดอัดหายใจไม่สะดวกบ้าง แต่หัวใจของเธอมันเหมือนดอกไม้เบ่งบานอีกแล้ว หากเทียบระหว่างการร่วมรัก กับอ้อมอกที่กอดกันเวลานี้ บุษรินทร์ได้คำตอบว่าตอนนี้อบอุ่นกว่า และรู้สึกปลอดภัย แม้ว่าที่นี่จะเป็นเกาะร้าง แต่ความสุขหรือความรู้สึกดีมันวูบวาบเกิดขึ้นเพียงช่วงสั้นๆ ไม่กี่นาทีก็ถูกความคิดลบมาแทนที่ เธอกำลังสั่งหัวใจไม่ให้หลงรักเขา เพราะท้ายที่สุดต้องจากกัน

“เบลล่าไม่ได้บังคับว่าพี่ต้องแต่งกับเอวา ไม่ได้คิดจะบงการชีวิตพี่เลย แต่ต้องไม่ใช่ผู้หญิงเก่าของพ่อ เบลล่าเกลียดทุกคนที่มายุ่งกับพ่อ”

 “ไม่ต้องห่วงหรอกพี่จะไม่ทำให้เอวาเสียใจแน่นอน”

เขาจะไม่ทำให้เอวาเสียใจแน่นอน ตีความก็คือยังไงเขาก็เลือกคนรักของเขา เธอไม่ควรคิดอะไรมากไปกว่าการเป็นเครื่องบรรเทาความใคร่ระหว่างที่เขากับแฟนยังไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน และที่ต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอใจง่ายหลงเสน่ห์ และรับเงินจากเขาบุษรินทร์ข่มตาไม่นานก็หลับไป รู้สึกตัวอีกทีเมื่อคนตัวใหญ่คลายอ้อมกอดไปขยับท่อนฟืนให้ไฟที่เกือบมอดลงลุกขึ้นมาอีก เธอเปิดเปลือกตาดูเขา รู้สึกว่าอาการปวดหัวตัวร้อนลดลงไปมาก

“คุณได้นอนบ้างไหมคะ? ” 

“ก็งีบๆ บ้าง ผมเฝ้ายามน่ะ ที่นอนเราใกล้ป่า อาจมีสัตว์ร้ายหรืองูพิษ คุณนอนก่อนเลยนะ เดี๋ยวผมจะนอนตอนเช้า” 

เพราะมีเขาอยู่ทำให้เธอไม่รู้สึกกลัวอะไรเลย หญิงสาวลุกขึ้นนั่งเบียดร่างกำยำ

“ถ้างั้นฉันอยู่เป็นเพื่อนนะคะ”

“คุณไม่สบายอยู่นะ”

“ดีขึ้นแล้วค่ะ” เขาพยักหน้า กองไฟที่สุมห่างจากหลังคากระสอบปุ๋ย และอยู่ด้านข้างชายหนุ่มเพราะจะได้ลุกมาคอยใส่ฟืน 

“ตอนนี้กี่โมงแล้วนะ” 

เธอพูดขึ้นมาลอยๆ เพราะปกติเป็นคนไม่ชอบใส่นาฬิกา และดูเวลาจากโทรศัพท์มือถือ นี่ดีนะตอนไปงานเลี้ยงเธอไม่ได้พกโทรศัพท์มือถือมาด้วย ไม่อย่างนั้นป่านนี้มันคงจมใต้ทะเลแล้ว เมธาวีเองก็ไม่ได้สวมนาฬิกาเช่นเดียวกัน เพราะปกติเขาจะใส่มันในตอนเข้าบริษัทหรือเพื่อเสริมบุคลิกตอนพบปะเจรจาธุรกิจ ช่วงนี้เป็นฤดูหนาวของประเทศไทย แม้ทางภาคใต้จะมีฝนบ้างแต่ท้องฟ้าคือฟ้าเดียวกัน ทำให้เขาเห็นดาวชัดเจน 

“ถ้าดูจากตำแหน่งกลุ่มดาวนายพราน ก็น่าจะสี่ทุ่มกว่าแล้วละ” เธอทำท่าสนอกสนใจเหมือนเด็กกำลังฟังนิทานก่อนนอน

“ดาวสามดวงนั้นสวยมากเลยนะคะ มีระยะห่างเท่ากัน สว่างเท่ากันด้วย แต่เอ...เคยมีคนบอกว่ามันคือดาวเต่าไม่ใช่เหรอคะ? ” 

“ก็กลุ่มดาวเดียวกันนั่นละ ผมเองไม่ได้สนใจเรื่องพวกหรอก บอกตามตรงว่าดูไม่ออกและลากเส้นตามก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นนายพรานตรงไหน”

“แต่ฉันลองลากเส้นตามแล้ว มันก็เหมือนเต่าอยู่นะคะ” 

เธอพูดพลางชี้มือแกว่งโยงดาวดวงต่างๆ  

“ถ้าขอดาวได้นะ ขอให้ฉันได้กลับบ้านสักที เป็นห่วงน้ายุพา และก็คิดถึงโรสมากด้วย” เธอพูดพรางแอบปรายตามองเขาไปด้วย

“คุณไม่ได้เชื่ออย่างนั้นหรอก ผมว่าคุณกำลังขอผมใช่ไหม? ”

“ยอมรับค่ะ ฉันห่วงโรสมาก เพื่อนเพิ่งอกหักแค่วันเดียวเองจะไปเป็นแฟนกับน้องชายคุณได้ยังไงกัน ปกติแล้วยัยโรสเป็นผู้หญิงเก่ง หยิ่งผยองไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบ แล้วยิ่งเป็นเรื่องผู้ชายจะระวังตัวมากเป็นพิเศษ”

เพราะโรสนี่แหละที่ทำให้เธอรอดพ้นเงื้อมมือนายวิโรจน์ ผู้ชายคนนั้นจะต้องการรวบหัวรวบหางโรสอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นเอเดรียนไม่มีทางได้เพื่อนของเธอ เพราะขนาดด็อกเตอร์กฤษณ์ที่คบกันมานานยังไม่เคยเกินเลยกันสักครั้ง

“แต่ที่ผมเห็นน่ะ สองคนนั้นดูหวานมากเลยนะ น้องชายผมซะอีกที่ดูจะหลงเธอ ทั้งที่หมอนั่นไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครมาก่อน”

“แต่ที่ฉันรู้มาเขามีคู่ควงไม่ใช่หรือคะ? ”

“สำหรับผมกับน้องชาย คู่ควงไม่ใช่แฟน ทุกอย่างเป็นไปตามข้อตกลง” 

คำของเขาทำให้บุษรินทร์ถึงกับทำหน้าเจื่อน ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอและหน้ายิ้มเหยียดสถานะของตัวเอง

“ใช่สิ ตอนนี้ฉันก็เป็นคู่ควงภายใต้เงื่อนไง ส่วนแฟนของคุณก็คือคุณเอวา” 

เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขา และได้เห็นสีหน้าหนักใจ เบือนหน้าหนี โดยไม่ปฏิเสธในสิ่งที่เธอพูด ทั้งที่ใจลึกๆ อยากให้เขาบอกว่า เขารู้สึกหวั่นไหวบ้าง อย่างน้อยๆ ก็หลงเธอในช่วงเวลานี้ สามวันที่ผ่านมาเขาและเธอร่วมรักกันแทบจะทุกนาทีที่ตื่น จูบตามเนื้อตัวเธอไม่มีที่ว่างเว้น แม้แต่ในส่วนที่เธอเองยังรังเกียจ 

ความเงียบที่เกิดขึ้นชั่วขณะ แต่ความรู้สึกตีบตันที่ใจของหญิงสาวรู้สึกว่าเนิ่นนาน เหมือนว่าเขาขบคิดจนได้คำตอบ จึงหันมามองสบตาเธอ

“ไม่มีเงื่อนไขแล้วล่ะ ถ้าเราออกจากเกาะนี้ไปได้ ผมจะให้คุณกลับกรุงเทพฯ แต่มีข้อแม้...” 

“อะไรหรือคะ? ” 

“คุณยังเป็นของผม ห้ามเข้าใกล้นายวิโรจน์”

“ถึงไปฉันก็ไม่มีอิสระอยู่ดีใช่ไหมคะ แล้วมันจะต้องนานแค่ไหน นานจนแฟนคุณตราหน้าว่าฉันยุ่งกับผู้ชายของเธอเหรอ”

ด้วยความอึดอัดใจ ละอายใจและขมขื่นที่ต้องอยู่ในสถานะยุ่งเกี่ยวกับแฟนคนอื่น ทำให้เธอเสียงดังขึ้นและเหมือนจะร้องไห้  

“ผมไม่ได้จะเลิกกับเอวาสักหน่อย”

 เหมือนว่าเขากำลังจะขึ้นเสียง แต่เมื่อเห็นหญิงสาวน้ำตาคลอจึงปรับน้ำเสียงต่ำลง

“ฉันเข้าใจค่ะ”

เธอลุกขึ้นยืนทอดสายตาไปมองบนผืนทราย น้ำทะเลที่หนุนก่อนหน้านี้ ลดลงไปเกือบเท่าเมื่อกลางวัน ยิ่งดึกคลื่นลมยิ่งแรง แม้จะไม่ถึงกับหนาวแต่เธอก็สั่นสะท้าน มันเจ็บแปลบหัวใจ อยากถามโรสแล้วว่าอาการแบบนี้คืออกหักใช่ไหม โรสรู้สึกแบบนี้หรือเปล่า