อ้อมอกแสนอุ่น 1.2

“น้องบุษถึงคิวแล้วค่ะ!” “ค่ะพี่แก้ว”

หญิงสาวตอบรับแล้วเดินเข้าในสตูดิโอถ่ายทำรายการต่อ หลังจบงานถ่ายทำรายการ ขายสินค้าบุษรินทร์ยังรับงานพิธีกรแนะนำสินค้าตามงานอีเว้นท์ หรือตามช็อปอีกด้วย

บุษรินทร์สูญเสียบิดาตั้งแต่ยังเล็ก และมารดาก็มาจากไปเพราะปัญหาสุขภาพ เธออาศัยอยู่กับครอบครัวของน้ายุพาน้องสาวของแม่ ในช่วงมัธยมปลายเธอได้ชวนโรสมาอยู่ด้วย เพราะอีกฝ่ายก็เพิ่งสูญเสียพ่อแม่บุญธรรม เหตุผลที่ชวนเพื่อนเข้าบ้านเพราะอย่างน้อยก็มีคนอยู่กับเธอ สามีน้ายุพาคอยอาศัยจังหวะเข้าหาเธอตลอด แต่ก็มีปัญหายงยุทธลูกชายน้ายุพาคอยจ้องจะลวนลามเพื่อนของเธอ โรสจึงพาออกมาจากบ้าน แต่อย่างไรก็ต้องส่งเงินให้น้ายุพาอยู่ เพราะสามีนางเอาแต่กินเหล้าลูกชายก็เสพยา

โซนจำหน่ายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เครือข่ายโทรศัพท์มือถือบนห้างสรรพสินค้าชั้นนำ

“สวัสดีคุณลูกค้าทั้งหลายที่เข้ามาในห้างฯ แห่งนี้นะคะ วันนี้ทางศูนย์ของเรามีมือถือรุ่นใหม่ สเปคแรง ฟังก์ชันครบ ราคาคุ้ม เรียกได้ว่าของดีแต่ถูก ตอบโจทย์ทุกไลฟ์สไตล์มีอยู่ในเครื่องนี้เครื่องเดียว และพิเศษจริงๆ สำหรับซื้อผ่านเครือข่ายของเราซึ่งเป็นเจ้าแรกที่นำเข้า โปรรายเดือนสุดคุ้ม...” 

น้ำเสียงหวานไพเราะฉะฉานชัดถ้อยชัดคำ เข้ากับใบหน้าหวานของเอ็มซีสาว สะกดให้คนเดินผ่านไปผ่านมาหยุดฟัง บางคนสนใจจองผลิตภัณฑ์ หรือเข้ามาสอบถาม

วันนี้บุษรินทร์อยู่ในชุดสีเขียวอ่อน สีเดียวกับสีของเครือข่ายมือถือ ในระหว่างทำงานยิ้มหวานพูดคุยกับคนที่ผ่านไปมา มีสายเรียกเข้าจากเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋าไม่ขาด แต่เธอเปิดเพียงระบบสั่นเท่านั้นจึงไม่รู้ว่ามีคนโทร.หา หลังจบงานหญิงสาวจิบน้ำอุ่นที่ทางช็อปเอามาบริการ กล่าวลาผู้จัดการสาขา ยังไม่ทันก้าวออกจากร้านบุษรินทร์เช็กสายโทร.เข้า

“โห! เก้าสายเลยเหรอ น้ายุพามีธุระอะไรเร่งด่วนนะ”

พูดกับหน้าจอแล้วกดโทร.กลับโดยไว ฝ่ายนั้นกดรับทันทีเหมือนกับรออยู่

“บุษ! เห็นพวกพี่จงรักไหม?!” 

“ทำไมหรือจ๊ะน้ำยุ เสียงตกอกตกใจเชียว”

“ตกใจสิก็แกไปสร้างเรื่องไว้!” “เรื่องอะไรคะ?!”

“ใช่สิก็แกไปชวนพวกนั้นเล่นแชร์ออนไลน์ ท้าวแชร์โกงหอบเงินหนีเกือบพันล้านบาทเป็นข่าวใหญ่โต ไปทำอะไรแบบนี้”

“บุษไม่เคยทำแบบนี้เลยนะ เฟซปลอมหรือเปล่า” 

“ก็ญาติเราหลายคนและคนทั้งซอยบ้านเรา บอกว่าเฟซบุ๊กบุษทักแชทไปชวนเล่นแชร์ได้ดอกร้อยละเก้าสิบ ถ้าไม่ใช่แกใครจะรู้จักชื่อเล่นล่ะ”  

“ไม่จริง!” 

“เอาเป็นว่า แกอยู่ห้างฯ หรือเปล่าคนเสียหายเขาบุกไปหาแล้ว” “หาจริงหรือน้า !” 

ถามได้แค่นั้นก็รีบกดวางสายและตั้งท่าวิ่ง เพราะเห็นกลุ่มคนรู้จักนับสิบ เดินกระจายกันมองหา คงหาเธอแน่ๆ มีอะไรไว้ไปพูดคุยทีหลังถ้าเกิดเหตุกลางห้างฯ แบบนี้เสียหายแน่ หญิงสาวมองหาทางหนีทีไล่ ฝั่งทางขวาไม่มีคนพวกนั้นเธอเดินเร็วพยายามไม่ให้เหมือนวิ่ง ชุดกระโปรงสั้นนี่ก็เขียวสะท้อนแสงเชียวต้องรีบไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ระหว่างเดินกึ่งวิ่งเธอหันหลังไปมองบังเอิญสบสายตากับลุงคนหนึ่งที่รู้จักกันดี

 “อยู่โน่น!” 

ชายสูงวัยร้องเสียงดังพลางชี้มือ และทุกสายตาก็หันมาที่เธอ

“ตายแล้วยังไม่พร้อมคุยในห้างนี้” 

ถ้าถอดส้นสูงก่อนคงหนีไม่ทันแน่ ดีที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ทางกว้างขวางมีพื้นที่ให้เธอวิ่ง แต่ฝ่ายคนตามก็ตามมาไม่หยุด บุษรินทร์วิ่งหลบเข้าไปทางหนีไฟตรงไปเป็นลิฟต์ด้านหลังไม่แน่ใจว่าลิฟต์จะมาไวไหม ฝั่งซ้ายเป็นห้องน้ำ เข้าห้องน้ำจะเหมือนจนมุมไหมนะ ห้องน้ำดีกว่าอย่างน้อยก็ไม่รู้ว่าห้องไหน หญิงสาวเลี้ยวเข้าห้องน้ำเร็วก่อนที่คนตามจะโผล่แต่เธอชนเข้ากับชายตัวโตก่อนจะถึงห้องน้ำ ผลัวะ! 

“ว้าย!” 

เธอร้องออกมาด้วยตกใจ เผลอคว้ากอดชายคนนั้นเอาไว้ จนทั้งคู่ถลาแต่หนุ่มร่างใหญ่ก็ทรงตัวได้โดยเหวี่ยงเธอเข้ากับผนัง

“คุณช่วยบังหน่อยมีคนตามทำร้ายฉันค่ะ” 

กล่าวอ้างโอเว่อร์ไปหน่อยเพราะกลัวชายหนุ่มโวยวาย บุษรินทร์ซุกหน้าเข้ากับแผงอกผู้ชายคนนั้นทั้งที่เขาเป็นใครก็ไม่รู้ เธอคว้าเสื้อสูทที่ชายหนุ่มสวมปิดตัวเองไว้ ทีแรกเมธาวีตกใจไม่น้อย แต่พอรู้ว่าหญิงสาวกำลังหนีคนตามจึงยอมอยู่นิ่งๆ ร่างเล็กสั่นระริกเป็นลูกนกตกน้ำ 

เธอเบียดแนบชิดจนเขาสัมผัสได้กับผิวกายละเอียด เนื้อตัวนุ่มนิ่ม กลิ่นเหงื่อผสมกับน้ำหอมราคาแพงขับออกมาเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเธอ ฟีโรโมนของเธอหอมและดึงดูดมาก จนเขาเกิดอาการตอบสนองต่อมัน 

เมธาวีสูดดมกลิ่นหอมละมุนเข้าไปเต็มปอด แม้ยังไม่เห็นหน้าแต่รู้สึกอยากจะจูบเธอ เพราะกลิ่นเย้ายวนนี้ ในระหว่างนั้นมีเสียงโวยวาย เพราะเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของห้างฯ เข้ามาสอบถามกลุ่มคนที่วิ่งไล่หญิงสาวกลางห้างสรรพสินค้า ทำให้ผู้เข้ามาเดินต่างแตกตื่น

“ขอโทษนะคะคุณอย่าออกไปนะ” 

บุษรินทร์อ้อนวอนทั้งเนื้อตัวและน้ำเสียงสั่นน่าสงสาร  

“แบบนี้เสียเวลาผมนะ” 

เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ลมหายใจของเขาเป่ารดจนขนลุก นาทีนี้จึงรู้ตัวว่ากำลังกอดกับใครก็ไม่รู้ เธอกลัวโดนประจานกลางห้างฯ จนไม่รู้สึกกลัวว่าจะถูกผู้ชายลวนลาม ก็เมื่อกอดกันไปแล้ว ขอให้รอดพ้นกลุ่มเพื่อนบ้านก่อนแล้วกัน

“ถ้างั้นรบกวนคุณดูให้ฉันได้ไหมคะว่าพวกเขาไปหรือยัง”

“ยังนะ เขาไม่เชื่อฟังที่ รปภ.พูดเลย”

“ฉันขอร้องเถอะนะคะ ช่วยบังจนกว่าพวกเขาจะไป”

เธอกอดเขาไว้ชายผู้โอบกอดไม่ผลักไส บุษรินทร์จึงนิ่งเงียบ และเริ่มรู้สึกถึงว่าหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น ส่วนจังหวะหัวใจของเธอที่เริ่มเต้นปกติหลังจากวิ่งจนหนื่อย เพราะอ้อมกอดแข็งแรงของชายผู้นี้โดยแท้ ในตอนนี้หญิงสาวไม่ได้ยินเสียงรอบข้างนอกจากเสียงหัวใจ ตึก ตึก บุษรินทร์ค่อยๆ ใช้มือน้อยดันแผงอกเขาเพื่อผละออกห่าง เธอแหงนมองหน้าทันที

 “ค คุณมาร์ก!”