อ้อมอกแสนอุ่น 1.1

ข่าวการเสียชีวิตของนายเมธีถือเป็นเรื่องสะเทือนความรู้สึกของบุษรินทร์มาก เธอเรียกเขาเจ้าสัวเมธีทั้งที่ควรเรียกนายหัวเมธีมากกว่า เพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าเมธีเป็นเจ้าของวิลล่าหรูที่ภูเก็ต มีหลายสาขาและยังมีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในกรุงเทพฯ อีกหลายแห่ง 

ชายวัยกลางคนใบหน้าหล่อเหลาและใจดีผู้นี้มาติดพันเธอตั้งแต่งานมอเตอร์โชว์ เขาคารมดีสุภาพ และอบอุ่น จนไม่อยากเชื่อว่าเธอจะหวั่นไหวกับชายรุ่นราวคราวเดียวกับพ่ออย่างง่ายดาย แต่ติดที่เพื่อนรักคอยเตือนสติว่าควรคิดให้ดีเสียก่อน เพราะบุคคลเหล่านั้นอาจมีผู้หญิงมากมาย และพริตตี้เป็นเพียงของเล่นของชายมีเงิน แค่หวั่นไหวแต่ยังไม่ได้สานสัมพันธ์ ก็มีนายวิโรจน์เข้ามาตีสนิท คราวนี้โรสเพื่อนรักของเธอก็ลากออกห่างคนพวกนี้ทันที 

ในระหว่างรอถ่ายทำรายการขายสินค้าผ่านทางช่องทีวี ภาพข่าวในหน้าจอทีวี ยังคงเกาะติดการเสียชีวิตของเมธี นักข่าวรายล้อมหนุ่มหล่อลูกชายของผู้ตาย นี่หรือมาร์กที่เมธีเคยบอกเธอ นัยน์ตาเขาเศร้าหมองทว่ามีประกายดุดันเหมือนมีไฟลุกในนั้น เขาสัมภาษณ์นักข่าวยอมรับข้อสันนิษฐานของเจ้าหน้าที่

“ผมอยากฝากผ่านสื่อเรื่องหนึ่ง คุณพ่อท่านมีผู้หญิงที่คบหากัน ผมขอไม่เอ่ยชื่อ หวังว่าเธอจะดูอยู่ เพราะตั้งแต่คุณพ่อเสียยังไม่ปรากฏตัว คุณพ่อจัดสรรเงินส่วนหนึ่งไว้สำหรับเธอ ผมต้องการมอบให้ตามความประสงค์ของท่าน”

“ทำไมเธอไม่ไปงานศพละคะ แบบนี้คุณเมธาวีสงสัยหรือว่าว่าผู้หญิงคนนี้เกี่ยวข้องกับการตายของคุณพ่อ? ” เมธาวีควบคุมสีหน้าเรียบเฉย

“ผมจะสงสัยอะไรละครับ ตำรวจคงทำหน้าที่อย่างดีแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นผู้หญิงของคุณเมธีจะไปติดต่อที่ไหนคะ? ”

“สำนักงานบริษัทของผมในกรุงเทพฯ ครับ ผมจะอยู่ที่นี่อีกสามวัน ขอตัวนะครับ”

นักข่าวหลายคนยังห้อมล้อมถามคำถามตามหลัง แม้ว่าหนุ่มหล่อจะขึ้นรถแล้ว เพราะมีบางช่องวิเคราะห์ว่าการตายของเมธีอาจเกิดจากเหตุฆาตกรรม 

บุษรินทร์หวังว่าจะไม่เป็นเช่นนั้นเลย ขอให้เมธีจากไปอย่างสงบอยู่ในภพภูมิที่ดี เพราะแม้จะไม่ได้เป็นคนรัก แต่ครั้งหนึ่งก็เคยเกือบจะได้เป็น ช่วงแรกเขาเข้าหาตามงานอีเว้นท์ใหญ่ๆ เมธียังหล่อคมเข้ม ดูไม่แก่เลยสักนิด เมธาวีก็มีใบหน้าคล้ายกันมากกว่าครึ่ง แต่บุตรชายของเขามีคุณแม่เป็นชาวอเมริกันจึงมีความเป็นลูกครึ่งบวกเพิ่มเข้ามา 

เมธีเคยเล่าเรื่องแองจี้ภรรยาเก่าให้ฟังว่า เธอเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนพบกันโดยบังเอิญในงานเลี้ยง ตอนนั้นไม่รู้ว่ายังเด็กจึงเข้าหาและได้เธอมา แต่เพียงไม่นานอดีตภรรยาก็ถูกพี่ชายคนโตบินมารับตัวกลับไป เขาใช้เวลาตามหาถึงกว่าสามปี และพบว่าแองจี้มีลูกชายกับตัวเอง จึงพากลับมาอยู่ด้วยกันจนมีลูกสาวอีกคน 

ทั้งคู่แยกทางกันหลายปีเพราะทัศนคติที่แตกต่าง แต่โชคดีที่เธอให้สิทธิ์ดูแลลูกๆ เมธีชัดเจนในเรื่องครอบครัว ในตอนที่จีบเธอเขาไม่มีพันธะกับใคร และมีครั้งหนึ่งที่เคยดินเนอร์ด้วยกัน

“ที่ว่ามีอะไรจะให้ เนื่องในโอกาสอะไรหรือคะ? ”

“ก็คงเป็นเรื่องที่หนูยอมมาดินเนอร์กับผมนี่แหละ”

“ต้องขนาดนั้นเลยหรือคะ? ”

“ต้องสิ จะเข้าถึงหนูไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ บุษแค่ผู้หญิงธรรมดา จะเข้าถึงเจ้าสัวสิเป็นเรื่องยากกว่า”

“ยากสิใครว่าไม่ยาก ถามจริงเพื่อนที่ชื่อโรสเป็นเลสเบียนหรือเปล่า? ” 

“ไม่หรอกค่ะโรสมีแฟนแล้ว เจ้าสัวก็รู้นี่คะ” 

บุษรินทร์ยิ้มขำเพราะเรื่องโรสหวงเธอมากไปจนถูกมองว่าเป็นคู่เลสเบียนนี้ไม่ใช่คนแรกที่สงสัย

“หนูบุษนี่ยิ้มน่ารักจัง ถ้ารังเกียจว่าผมแก่เกินไป จะมาเป็นสะใภ้ก็ได้นะ” “ใครจะรังเกียจเจ้าสัวก็ละคะ” 

“ไม่เอา เรียกเจ้าสัวฟังดูแก่ ขนาดคนงานเรียกนายหัวผมยังไม่ชอบเลย เรียกคุณเมธีดีกว่านะ”

“ก็ดีนะคะ บุษว่าคุณเมธีก็ไม่ได้แก่อะไรเลย”

“ขอบคุณนะที่ยังมองว่าผมไม่แก่น่ะ แต่ว่าที่จริงก็อายุมากกว่าหนูบุษหลายปี จะตายวันตายพรุ่งยังไม่รู้”

“ไม่เอาค่ะอย่าพูดแบบนี้ไม่ดี คุณเมธีดูแข็งแรงอยู่ รับรองว่าอายุยืนยาวจนได้เป็นคุณปู่ทวดแน่นอน”

เมธีสบสายตาหวานเด็กสาวคนนี้น่ารัก สุภาพ ทุกคำพูดของเธอนั้นรู้สึกได้ว่าออกมาจากใจ ไม่ได้แกล้งชมหรือเสแสร้งเพียงเพราะหวังให้เขาเปย์ข้าวของเงินทองให้

“นี่ครับของขวัญสำหรับหนูบุษ” หนุ่มใหญ่หยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้เธอ

“อะไรกันคะ? ” เธอยิ้มตื่นเต้นจนเห็นได้ชัด

“บอกไปเดี๋ยวหมดลุ้น เปิดดูสิ”

หญิงสาวรับกล่องมาถือไว้ ส่งยิ้มให้คนมอบให้ก่อนเปิดออกดู จี้ไข่มุกซีกเงาวาวขึ้นเรือนดอกเดซีกลีบดอกประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กระยิบระยับ สร้อยทองคำขาวเส้นเล็กสองเส้นพันไขว้กัน เป็นเครื่องประดับที่ไม่ดูหรูจนไม่กล้าใส่ หากแต่งดงามเข้ากับผู้หญิงทุกวัย และเข้ากันการแต่งกายได้ทั้งสไตล์วัยรุ่น หรือชุดราตรี เมธีจับจ้องใบหน้ายิ้มเธอตะลึงเล็กๆ และมองของที่เขาให้อย่างชื่นชอบ

“คุณเมธีคะ มันสวยมากแต่ดูแพงเกินไปบุษคงไม่กล้ารับไว้”

เธอทำท่าจะส่งคืน แต่เขาไม่ยอมรับมันคืน

“ทำไมล่ะ ผมอุตส่าห์แย่งชิงเจ้ามาร์กมาให้หนูบุษเลยนะ”

“ว่ากันว่าคนที่ให้มักหวังสิ่งตอบแทนที่มากกว่า หรืออาจจะมองบุษเป็นคนเห็นแก่ได้ บุษยอมรับว่าสร้อยไข่มุกเส้นนี้สวยมาก ชอบที่มันคือของขวัญ แต่คนที่ให้หวังอะไรหรือเปล่า? ”

“หวัง... หวังให้หนูบุษชอบมัน และหวังให้ชอบผมด้วย หัวใจต้องแลกด้วยใจ ผมไม่คิดว่าให้ไปแล้วจะต้องได้ตัว เพราะหนูบุษมีค่ากว่านั้นมาก”

เมธียืนยันความบริสุทธิ์ใจ ในวันนั้นเธอเองก็หวั่นไหวไม่น้อย แต่เพียงหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปเขาก็มีผู้หญิงคนอื่นข้างกาย และกลับกลายเป็นนายวิโรจน์พยายามเข้ามาใกล้ชิดแทน ทำให้โรสกันเธอออกห่างจากคนทั้งสอง บุษรินทร์จับไปที่จี้มุก ทุกวันนี้เธอยังสวมสร้อยเส้นนั้นอยู่ เพราะชอบมันมาก แต่พอคิดถึงคนให้นี่สิ คิดแล้วก็ยังคงใจหาย