เก็บใจไว้ช้ำ 5.3

"พี่ชาย! เอวา! "

เบลล่าโบกมือให้ทั้งสอง ก่อนวางกระเป๋าวิ่งเข้าสวมกอดพี่ชายแน่น ดีใจที่เมธาวีพาเอวามาด้วยตามที่เธอขอ เธอวางแผนมาเสียดิบดีมัดมือชกให้พี่ตัวเองกลายเป็นแฟนกับเพื่อนรัก และจะไม่มีทางปล่อยให้พี่ชายไปคว้าผู้หญิงอื่นมาเป็นภรรยานอกจากเพื่อนของตน ก็เอวานั้นทั้งสวย หวาน น่ารัก จิตใจดี เหมาะจะมาเป็นพี่สะใภ้ที่สุด ถึงพี่ชายจะปฏิเสธว่าคิดกับเพื่อนแค่น้องสาวก็ไม่สน เบลล่าจะเอาแบบนี้ เบลล่าเอาแต่ใจและพี่ต้องตามใจเท่านั้น 

"อะไรกัน ไปแค่สิบกว่าวันเองนะ คิดถึงมากขนาดนั้นเหรอ"

เอวาแซวเพื่อน เมื่อสองสัปดาห์เพิ่งบินมางานศพบิดา ก่อนกลับไปทำเรื่องจบการศึกษา แล้วก็บินมาอยู่กับพี่ชายอีก เบลล่าแอบกระซิบบอกว่า จะมาอยู่เมืองไทยจนกว่าจะทำให้พี่ชายแต่งงานกับเธอก่อน เพราะรู้ดีว่าตลอดเวลาที่เบลล่าอยู่อเมริกา เมธาวีไม่ค่อยเอาใจใส่เอวาเลย เรื่องนี้เอวาเข้าใจดีที่ผ่านมาเขาชวนไปกินข้าวหรือไปเที่ยว เพราะน้องสาวขอร้องทั้งนั้น จริงอยู่ว่าเธอหลงเสน่ห์พี่ชายเพื่อน แต่พอดูเหมือนเขาทำเหมือนเอ็นดูเธอมากกว่าจึงก็ไม่อยากหวังอะไรมาก

"ก็ไปอยู่ที่โน่นน่ะแม่แองจี้ของฉันขัดใจทุกอย่างเลย ไม่เหมือนพี่ชายตามใจทุกอย่าง" 

"ถ้าพี่รู้ว่าน้องจะเอาแต่ใจขนาดนี้ ก็คงตามใจหรอก" เมธาวีกำมือใช้สันหมัดเคาะหน้าผากน้องสาวเบาๆ อย่างมันเขี้ยว 

"ไม่ได้ ต้องตามใจสิ พี่ชายสัญญาเองว่าจะไม่ขัดใจน้อง เฮ้อ! ในที่สุดก็เรียนจบสักที จะหนีแม่แองจี้มาอยู่กับพี่ดีกว่า"

"เราแวะกินอะไรกันก่อนไหม หรือว่าง่วง? "

"ไม่ง่วงค่ะ พี่ชายก็รู้ว่าเบลล่าหลับง่าย ขึ้นเครื่องก็เฝ้าพระอินทร์เลย  ไปกินกันก่อนคิดถึงอาหารไทยจะแย่อยู่แล้ว เอวาไม่มีธุระใช่ไหมไปด้วยกันนะ" 

"ไม่มี ฉันเคลียร์งานมารับเบลล่าโดยเฉพาะ"

เมธาวีพยักหน้าให้คนขับรถมาลากกระเป๋าสัมภาระทั้งสองใบของน้องสาว ทั้งสามเดินไปรอด้านหน้าให้รถวนมารับไปยังร้านอาหารริมทะเล

"น้ำจิ้มแซ่บสุด ซี๊ดส์!! " 

ต้มยำทะเลรสเด็ด และอาหารทะเลเผาบนโต๊ะ แทบจะเหลือแต่ซากเพราะความอยากมานานของเบลล่า มาครั้งก่อนเธอกินอะไรไม่ลงเลย ตอนนี้เริ่มทำใจได้กับการจากไปของบิดา เอวาเองก็ช่างเอาใจแกะกุ้ง แกะหอยให้ ก็แบบนี้แหละพี่ชายควรได้กับเพื่อนรักของเธอ เพราะเข้ากันได้ดี  เพราะถ้าได้พี่สะใภ้ไม่เอาใจล่ะเบลล่าไม่มีทางยอมเด็ดขาด

"กินอิ่มแล้วใช่ไหมเบลล่า เอาวาล่ะ อิ่มยังทำไมกินน้อยจัง"

ชายหนุ่มตักปลากะพงทอดน้ำปลาให้เพื่อนน้องสาว

"ขอบคุณค่ะ เอวาใกล้อิ่มแล้ว แค่เห็นเบลล่ากินก็อิ่มตาม"

เธอค้อมศีรษะขอบคุณอย่างน่ารัก เอวาเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของเบลล่าเกือบสองปี ทั้งสองรู้จักกันระหว่างไปเข้าค่ายทำกิจกรรมเพื่อสังคมตั้งแต่ช่วงเรียนมัธยมต้น 

เอวาเป็นลูกครึ่งเหมือนกัน ใบหน้าหวานดวงตากลมโต เวลายิ้มแก้มบุ๋มน่ารัก แม้เขาจะอยู่ในสถานะแฟนกับเธอก็จริง แต่ความรู้สึกก็ยังคิดว่าหญิงสาวเป็นน้องที่น่ารักอยู่ดี ผิดกับบางคนที่เพิ่งรู้จัก เขาหัวใจเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้เธอ ร้อนรุ่มและแข็งตัวเพียงแค่สัมผัส เมื่อเช้าถ้าไม่ตัวร้อนเป็นไข้ก็คงจัดหนักสักรอบก่อนออกมา ไม่รู้ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ 

"พี่ชาย พี่ชายคะ! " ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย

"ว่าไง เบลล่าทำไมเรียกพี่เสียงดัง? "  

"เบลล่าว่าพี่ดูใจลอยนะ มีอะไรหรือเปล่า? " ถามพลางจ้องหน้า ไม่เคยเห็นพี่ชายจะมีอาการแบบนี้มาก่อน

"มีอะไรหรือเปล่าคะพี่มาร์ก? " เอวาเองก็เป็นห่วงเขาว่ามีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่า เมธาวีถึงขั้นประหม่าจะบอกได้หรือว่ากำลังคิดลามก

"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก บางทีพี่ก็เครียดเรื่องคดีของพ่อ"

อ้างพ่อเอาตัวรอดไปก่อน ซึ่งความจริงเรื่องนี้ก็เครียดพอสมควร แจ็คกี้เลขาของเขาแจ้งว่าอาริตาน่าจะถูกฆ่าปิดปากไปแล้ว และที่บุษรินทร์มาอ้างตัวก็เพราะนายวิโรจน์สั่งให้มา ถึงเธอจะยังไม่เคยเป็นของใครทั้งพ่อและเพื่อนพ่อ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอรู้เห็นกับการตายของพ่อ

"ตอนนี้ผู้หญิงของพ่อที่พี่ตามหาเจอหรือยังคะ? " 

เบลล่าไม่ได้คุยกับพี่ชาย แต่ติดตามคดีผ่านข่าวสาร จึงรู้ว่าพี่ชายต้องการตัวผู้หญิงของพ่อ

"เจอแล้ว แต่เป็นอีกคนไม่ใช่อาริตา"

"หรือคะ เบลล่าอยากจะเห็นหน้านักว่าจะสวยแค่ไหน" 

บิดาของเธอฉลาดจะตาย แสดงว่าผู้หญิงที่มาลวงพ่อต้องสวยจนห้ามใจไม่อยู่แน่เลย

"เดี๋ยวค่อยไปดูก็ได้ มีเรื่องนิดหน่อย ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นทำงานที่ฟาร์มมุก" 

"อ้าว ทำไมละคะ? " เบลล่าแปลกใจผู้หญิงอย่างนั้นหรือจะไปทำงานที่มันลำบาก ที่แปลกยิ่งกว่ารู้สึกว่าพี่ชายเหมือนพูดจาไม่เต็มเสียง

"ไว้พี่ค่อยเล่านะ" ชายหนุ่มบอกปัด และเอวาเห็นถึงความอึดอัดใจนั้น

"เบลล่าอย่าซักพี่นักสิ ว่าแต่กลับมาไทยนี่จะทำอะไรต่อ? "

"เบลล่ายังไม่ทำอะไรหรอก เกาะพี่ชายกินแล้วก็ว่าจะไปนอนที่วิลล่าของพ่อให้สบายใจ"

"ไม่ได้!" ทั้งสองหันมาที่เมธาวีเป็นตาเดียว

"พี่จัดห้องไว้ให้น้องที่บ้านแล้วไง" 

แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าพี่ชายซุกหญิงไว้ในนั้น แต่เบลล่าก็ไม่โวยวายให้เอวาไม่สบายใจ ถึงแม้เพื่อนเธอเองก็อาจจะรู้อยู่แล้ว

"งั้นน้องจะพักที่รีสอร์ตก็ได้" 

คนเอาแต่ใจหน้างอเป็นปลาทูแม่กลอง แต่ถึงยังไงก็ต้องรู้ให้ได้ว่าพี่ชายแอบช่อนใครเอาไว้

"วันนี้พักบ้านก่อน พรุ่งนี้พี่มีนัดกับเอเดรียนที่เพชรบุรี น้องจะไปด้วยไม่ใช่หรือ? "

"ค่ะ  เบลล่าคิดถึงพี่เอเดรียน" 

เขาจำเป็นต้องหอบน้องสาวไปด้วย เพราะรู้ว่าเบลล่าจะไปที่วิลล่าของบิดา และก็ไม่ผิดจากที่คาด เธอชอบที่นั่นมาก ไปพักผ่อนทุกครั้งที่กลับไทย 

รอบวิลล่าโอบล้อมด้วยน้ำทะเลสีคราม หันไปทางชายฝั่งหาดทรายขาวนวล ที่นี่สวยหรูบรรยากาศดี แต่ขณะเดียวกันก็ดูโดดเดี่ยว มีเพียงเสียงโมบายเปลือกหอยดังกุ๊งกิ๊งในยามสายลมพัดโชยมาปะทะ บุษรินทร์เดินเล่นไปรอบๆ นั่งหย่อนเท้าในน้ำทะเล บ้างก็นอนคว่ำเขี่ยน้ำในสระน้ำจืดสีมรกต

สองวันมานี้สมองมากกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์คอยจะคิดถึงเมธาวี เขาคงไม่รู้สึกอะไรสินะ ในขณะที่บางครั้งเธออ่อนไหวและเสียดายกับสิ่งที่สูญเสียแล้วเรียกคืนกลับมาไม่ได้ แต่ก็อย่างว่าเมื่อเขาใช้เงินแลก เธอก็คงไร้ค่าต่อความรู้สึก

'ต้องยอมรับในสิ่งที่มันเกิดขึ้นไปแล้วให้ได้สิบุษรินทร์'

หญิงสาวบอกกับตัวเองซ้ำๆ ไม่มีสิ่งไหนเจ็บปวดเท่ากับตอนมารดาจากไปอีกแล้ว กะอีแค่เสียตัวร่างกายเธอบุบสลายไปเสียเมื่อไหร่ ยังสาวและยังสวยเช่นเดิม หากเราไปด้อยค่าตัวเองก็รังแต่จะเป็นทุกข์ คิดแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ อยากพูดคุยกับโรสที่สุด คิดอีกทีก็ไม่อยากให้เพื่อนไม่สบายใจ รู้สึกสับสนไปหมด

ป๋องแป้งรับหน้าที่แม่บ้าน ทำอาหารให้ และคอยกำชับเรื่องกินยาคุมกำเนิด ซึ่งเธอหงุดหงิดใจไม่น้อย คนอย่างบุษรินทร์รักตัวเองมากพอ และไม่คิดจะตั้งท้องเพื่อเรียกร้องความรับผิดชอบหรอก ยิ่งกับผู้ชายที่ได้เธอแล้วไม่เห็นค่า จากไปตั้งแต่ยังไม่รุ่งสาง ก็ยิ่งไม่มีทางเลยจะลดศักดิ์ศรีไปง้องอนเขา