คนหวงของ 6.1

วันที่สามของการถูกทิ้งราวกับถูกลอยทะเลหญิงสาวหยิบกระเป๋าถือของตัวเองออกมาจากลิ้นชักข้างหัวเตียง เขาคงไม่คิดจะซ่อนมันจริงจัง ในกระเป๋าสตางค์ใบเล็กแหวนเพชรของโรสและสร้อยไข่มุกยังอยู่ครบ โทรศัพท์มือถือแบตหมดและเธอไม่มีสายชาร์จ อยากไปเดินเที่ยวกินอาหารอร่อยๆ และซื้อของแต่ไม่รู้นายหัวมาร์กจะห้ามไหม บุษรินทร์เปิดประตูห้องนอนเห็นป๋องแป้งกำลังถูพื้นอยู่พอดี

สามวันมานี้แทบไม่ได้คุยกัน ยกเว้นตอนที่ป๋องแป้งไปเลิกผ้าปูที่นอน และถามเรื่องรอยเลือดบางๆ ที่เปรอะอยู่ว่าบุษรินทร์มีรอบเดือนหรือเปล่า เธอไม่ได้เอาผ้าอนามัยมาจะออกไปซื้อให้ พอบุษรินทร์ไม่ให้คำตอบ ป๋องแป้งไม่ถามอีกเพราะเดาได้ว่ารอยนั้นเกิดจากอะไร

"พี่แป้งบุษอยากขึ้นฝั่งได้ไหม? " ป๋องแป้งหยุดทำงานแล้วหันมาที่เธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"พี่ขอถามนายหัวก่อนนะ ถ้าเขาให้ไปได้เขาจะสั่งให้เรือมารับ แต่ต้องให้พี่ทำงานบ้านเสร็จก่อน"

"ให้บุษช่วยไหม? " 

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวจะเจ็บมือเอาเปล่าๆ "

"บุษไม่เกะกะก็ได้ แต่ข้อมือหายปวดแล้วล่ะ"

เธอนั่งกดดันให้ป๋องแป้งโทร.แจ้งนายหัวของนาง และเขาอนุญาตอย่างเหลือเชื่อ สามสิบนาทีต่อมาก็มีเรือมารับเธอกับป๋องแป้งขึ้นฝั่ง คนมีเงินในกระเป๋าค่อยยิ้มออก จะถือโอกาสกินเที่ยว ให้หายเครียด บุษรินทร์สวมชุดที่เธอใส่ก่อนถูกจับตัวมา แต่มีเสื้อคลุมฮาวายใส่ทับสายเดี่ยวอีกตัว สวมรองเท้าแตะธรรมดาที่ซื้อใส่ทำงานที่นี่

"คุณบุษครับ! " ก้าวเท้าขึ้นฝั่งก็ได้ยินเสียงเรียกของชายหนุ่ม 

"น้องหมอ" หญิงสาวยิ้มให้หนุ่มรุ่นน้อง ธนาเองก็ยิ้มแก้มปริ เขามารอบุษรินทร์ที่ฟาร์มมุก นั่งร้านกาแฟสอดส่ายสายตามองหาแต่ไม่เห็นเธอเลย

"ดีใจจัง รู้ไหมว่าผมมารอพี่ที่ท่าน้ำทุกวันเลยนะ"

"คำนี้มันคุ้นๆ นะ ฮ่าๆ " เขาตั้งใจพูดประโยคในหนังแม่นากพระโขนงให้เธอขำ ป๋องแป้งเองก็หัวเราะไปด้วย

"แล้วนี่พี่ทั้งสองนั่งเรือมาจากไหนครับ?" ถามด้วยความสงสัยว่าทำไมคนงานถึงได้นั่งเรือนายหัวมาร์กได้

"พี่สองคนไปทำความสะอาดวิลล่าให้นายหัวน่ะ" ป๋องแป้งตอบแทนเพราะเห็นบุษรินทร์หน้าถอดสี และเหมือนจะหาคำแก้ตัวไม่ได้

"อ๋อเหรอครับ พี่บุษพี่แป้งกินอะไรมาหรือยังครับ? "

"ยังเลยจ้ะ พี่กะจะมาหาซื้อของก่อน แล้วค่อยหาอะไรกิน ไม่รู้จะมีใครใจดีพาไปไหม? " ตอบพลางยิ้มมองไปที่เขา

"ได้เลยครับพี่บุษ ข้าวมื้อนี้ผมเลี้ยงพี่บุษกับพี่แป้งเอง เข้าไปในร้านก่อนครับพี่ๆ " "ขอบคุณค่ะ แต่ขอไปที่อื่นดีกว่า" บุษรินทร์ไม่อยากให้คนงานมองไม่ดี

"ได้เลยครับ" แค่เธอเปิดทางให้ธนาก็ยินดีจนบอกไม่ถูกแล้ว

ป๋องแป้งไม่อยากทำตัวเป็นก้างขวางคอของทั้งสอง แต่คำสั่งนายหัวคือต้องติดตามบุษรินทร์ตลอด จึงติดตามไปเสียวสันหลังไป อยากสะกิดบอกอีกคนเหลือเกินว่าถ้านายหัวรู้จะเกิดอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนบุษรินทร์จะไม่แคร์ไม่สนใจ พูดคุยกับหนุ่มรุ่นน้องอย่างสนิทสนม ธนาเป็นเด็กหนุ่มที่มีแต่ความสดใส แจกยิ้มเก่ง ช่างสรรหามุกตลกขบขัน อ่อนน้อมถ่อมตนแม้แต่กับป๋องแป้งเป็นแค่คนงาน เขาก็ยังให้ความเคารพเพราะอายุมากกว่า 

ป๋องแป้งคิดว่าถ้าบุษรินทร์ชอบพอกับธนาก็คงดีกว่า ความรู้สึกต่อหญิงสาวเปลี่ยนไปเมื่อเจอหลักฐานยืนยันว่าบุษรินทร์เป็นสาวบริสุทธิ์ ความอิจฉาเล็กๆ ก่อเกิดในใจ เพราะผู้หญิงผ่านการมีสามีมาแล้วอย่างเธอ คิดเกินเลยกับนายหัวผู้มีพระคุณก็ถือว่าผิดมากแล้ว และไม่มีทางได้รับความรัก หรือแม้โอกาสขึ้นเตียงกับเขายังไม่มีสิทธิ์

ธนาขับรถมาไกลถึงริมหาดที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว พาบุษรินทร์เดินจับจ่ายซื้อของ ทั้งคู่พูดคุยถูกคอราวกับรู้จักกันมานาน เพราะความช่างซักช่างถามและจากที่ได้ดูคลิปของเธอหลายคลิป ทำให้เขาจับจากคำพูดก็รู้ว่าหญิงสาวชอบอะไรไม่ชอบอะไร และก็ไม่ลืมที่จะหันมาพูดคุยกับป๋องแป้งบ้าง เพื่อไม่ให้รู้สึกว่าเธอมาทำอะไรที่นี่ แต่หญิงผู้ติดตามก็เลือกรักษาระยะห่างออกไปเดินยืดเส้นยืดสายไกลๆ ให้ทั้งสองพูดคุยกันสะดวก

"ผมแปลกใจอยู่นะว่าทำไม พี่บุษมาทำงานที่ฟาร์มมุก" 

ชายหนุ่มถามขึ้นระหว่างนั่งรออาหารที่โต๊ะ หญิงสาวยิ้มเจื่อนกับคำถาม แต่เข้าใจได้ว่าเขาต้องสงสัยเป็นเรื่องธรรมดา 

"มันยังไงดีล่ะ...เปรียบเทียบเอาแล้วกันนะ มันเหมือนกับว่าพี่กินอาหารแล้วไม่มีเงินจ่าย เลยต้องล้างจานชดใช้น่ะ"

เธอเปรียบเปรยเพียงให้เห็นภาพ เพราะความจริงนั้นมันเลวร้าย จะบอกได้อย่างไรว่าเธอไม่ต่างจากแก๊งต้มตุ๋น สวมรอยเป็นเมียนายหัวเมธี และถูกจับได้จนต้องมาอยู่ในสภาพนี้ ธนาเองก็รู้สึกเห็นใจ และเข้าใจว่าที่บุษรินทร์ทำงานชดใช้คงไม่ใช่เงินหลักร้อยหลักพัน เพราะเท่าที่ดูเธอซื้อของค่อนข้างจะมีราคาและเป็นสินค้าแบรนด์เนมเสียด้วย

"อย่างนั้นหรือครับ มากหรือเปล่าแล้วต้องทำอีกนานแค่ไหนครับ" ถ้าทำนานก็ดีเขาจะได้มาหาเธอบ่อยๆ

"ข้อตกลงยังแปรเปลี่ยนตามสถานการณ์ค่ะ แต่คิดว่าเร็วสุดน่าจะสักเดือน มากสุดคงไม่ถึงสองเดือนแหละ"

ยังไม่ได้ทำสัญญาว่าจะต้องชดใช้เขาอีกจนถึงเมื่อไหร่ ที่แน่ๆ เธอเปลี่ยนไปรับผิดชอบบนเตียงแล้ว นั่นคือสิ่งที่บอกธนาไม่ได้

"รู้แล้ว ผมจะช่วยพูดกับพี่มาร์กเอง ว่าพี่บุษไม่ควรทำงานหนัก ขั้นตอนทำหอยมุกมันมีหลายกรรมวิธีนะพี่ ถ้าเป็นไปได้พี่บุษน่าจะไปทำงานดีไซน์จิลเวลรี่กับพี่เอวาดีกว่า"

"พี่เอ่อ คือพี่วาดรูปไม่เป็นค่ะ" 

บุษรินทร์หาข้ออ้างทั้งที่เธอก็สนใจงานดีไซน์ไม่น้อย ก็เพราะเอวาพี่สาวของเขาคือคนรักของเมธาวี

"เอางี้เดี๋ยวผมพาไปดูที่ออฟฟิศก่อน เพราะผมเองก็ช่วยงานพี่มาร์กเหมือนกัน" 

บุษรินทร์พยักหน้ารับ เธอยิ้มเก่งพอกับเขาการที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันทำให้โลกนี้ดูสดใสมากขึ้น อีกโต๊ะในร้านอาหารเดียวกันซึ่ง ห่างพอที่จะไม่ได้ยินเสียงสนทนาปกติ หลังกลับจากเพชรบุรีเบลล่าก็ขอให้พี่ชายพามานั่งกินข้าวก่อนที่เธอจะย้ายไปพักที่รีสอร์ต และแน่นอนเอวาต้องมาด้วย