แผนตีจาก 11.3

ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนที่ต้องกลั้นใจให้นายวิโรจน์ควงออกงาน กัดฟันข่มความไม่พอใจเวลาถูกโอบไหล่ หรือบางครั้งจับมือจูงเธอไปโน่นไปนี่ แรกๆ บุษรินทร์ใส่จริตชักมือหลบ แล้วค่อยๆ ทำเหมือนใจอ่อนให้เขาเรื่อยๆ เข้าใกล้นายวิโรจน์จนเพื่อนรักโกรธและไม่คุยกัน หลังจากปราบดาเล่าเรื่องโรสถูกฉุดเธอก็โทร.หาเพื่อนรักด้วยความห่วงใย โรสร้องไห้พรั่งพรูบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น ระหว่างเธอกับเอเดรียนน้องชายของเมธาวี เพราะถูกนายวิโรจน์ฉุดไปพี่กฤษณ์แฟนเก่าไปช่วย แต่สร้างเรื่องให้เอเดรียนเข้าใจผิดและทิ้งโรสไป 

“ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รักเอเดรียนมากขนาดนี้ เสียใจมากกว่าตอนที่รู้ว่าที่กฤษณ์แอบแต่งงานโดยไม่บอก” 

บุษรินทร์รับฟังอย่างเข้าใจ เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรักเมธาวีขนาดนี้ หลังได้คุยกันบุษรินทร์ก็ทิ้งระยะห่างจากเพื่อนรักทั้งที่ห่วงมาก จนวันหนึ่งโรสโทรศัพท์มาเตือนเรื่องนายวิโรจน์

[บุษแกก็รู้ว่านายวิโรจน์ทำอะไรกับฉัน แล้วทำไมถึงปล่อยให้เขาเข้าใกล้ แบบนี้มันอันตรายนะ]

“ฉันรู้ตัวหรอกน่าว่ากำลังทำอะไรอยู่ อีกอย่างคุณวิโรจน์บอกว่าที่ทำกับแก แค่เอาคืนที่แกชอบไปว่าเขา”

[อะไรนะ แกเชื่อมันเหรอ? ]

“ฉันไม่ได้เชื่อทั้งหมดหรอก แต่เขาทำดีกับฉันมาตลอดแกก็เห็น อีกอย่างฉันมีหนี้เป็นล้านๆ นะ ”

[แล้วยังไง? แกไม่ได้สร้างหนี้นั้นสักหน่อย อย่าบอกนะว่าจะเอาตัวเข้าแลกกับนายวิโรจน์]

บุษรินทร์ถอนหายใจและเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“บางทีคนเราก็ไม่มีทางเลือกนะโรส ไอ้ยุธลูกน้ายุพาติดคุก น้าต้องวิ่งหาเงินมาใช้หนี้ที่ลูกก่อ แกก็รู้ว่าน้าเลี้ยงดูฉันมา ถ้าไม่ช่วยก็เหมือนเนรคุณ”

[ไม่อยากจะเชื่อเลย ฉันเตือนแกไม่ฟังใช่ไหมยัยบุษ! ]

โรสแทบจะกรีดร้อง โกรธจนไม่รู้จะพูดอะไรได้อีก บุษรินทร์รู้ดีว่า ถ้าเพื่อนไม่รักคงไม่เสียเวลาต่อว่าจนหูชา ต้องยอมให้โรสงอนและถึงขั้นอันเฟรนด์ทุกทาง 

“ขอโทษนะโรส ที่ต้องทิ้งในวันที่แกอกหักแบบนี้” 

การทะเลาะกับโรสทำให้ทุกอย่างสมจริงมากขึ้น จนนายวิโรจน์ตายใจ สักวันถ้าสิ่งที่เธอคิดจะทำสำเร็จ โรสคงจะเข้าใจ วันนี้บุษรินทร์คิดถึงโรสมาก เพราะได้ข่าวว่าเพื่อนเป็นหมดสติระหว่างทำงาน ทำให้เผลอเหม่อลอยโดยลืมไปว่าเธอกำลังนั่งอยู่กับวิโรจน์ในร้านอาหาร

“คิดอะไรอยู่เหรอ? ” วิโรจน์ถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น มาดผู้ใหญ่ใจสปอต นี่เองทำให้หลายคนหลงเข้าไปในกับดัก  

“บุษมีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อยค่ะ” เธอตอบตามความรู้สึกจริง 

“หนูบุษเครียดเรื่องอะไรล่ะ? ” 

“หลายเรื่องค่ะเจ้าสัว บุษเป็นห่วงโรส หลังจากทะเลาะกันสามอาทิตย์แล้วไม่ได้พูดคุยเลย ได้ข่าวว่าโรสไม่สบาย แต่บุษโดนบล็อกไลน์ เฟซบุ๊ค เลิกติดตามไอจีด้วย แล้วยังมีเรื่องหนี้สินของน้ายุพาอีก เฮ้อ...” หญิงสาวถอนหายใจยาว ก่อนหยิบไวน์ขึ้นจิบ ทำท่าหลบสายตาเขา

“เรื่องแม่โรสฉันช่วยหนูไม่ได้หรอก แต่เรื่องหนี้มีเท่าไหร่ล่ะ? ” 

‘หนี้เท่าไหร่’ เธอคิดเอาไว้ในยอดที่เขาอาจเสนอช่วย 

“ยังเหลือประมาณล้านห้าแสนค่ะ” 

บุษรินทร์บอกยอดหนี้ทิพย์ หรือเรียกอีกอย่างไม่มีอยู่จริง เพราะเมธาวีจัดการให้เธอทั้งหมดแล้ว

“เล็กน้อยเอง” วิโรจน์ค่อยๆ เลื่อนมือขวากุมหลังมือหญิงสาว จ้องตาเพื่อสื่อว่าเขายินดีจ่ายให้ เงินล้านห้าแสนบาท มากไปสำหรับทุ่มให้ผู้หญิง แต่ไม่ใช่กับบุษรินทร์ การได้เธอมาเท่ากับชนะเมธี และนังกุหลาบพิษ ที่คอยตีปีกปกป้องไม่ให้เขาเข้าใกล้เพื่อนรัก

“สำหรับคุณวิโรจน์ก็เล็กน้อยสิคะ แต่สำหรับบุษมันเยอะมาก เพราะเงินในบัญชีจ่ายจนหมดแล้ว”

“ฉันขอถามตามตรงนะ นายมาร์กไม่ได้ให้อะไรหรือ? ”

เขาพูดเหมือนรู้เรื่องที่เธอถูกพาลงใต้ แน่นอนนายวิโรจน์รู้ แต่เธอไม่ได้บอกเขา หรือเขาต้องการสื่อตามตรงว่ารู้ความเคลื่นไหวของเธอทุกอย่าง บุษรินทร์ตีหน้าเศร้า 

“เขาไม่ได้ให้ห้าล้านอย่างที่บอกค่ะ เพราะรู้ว่าบุษไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาต้องการตัว แต่เป็นอาริตา”

“ไม่ต้องการตัวแต่ฉุดไปตั้งหลายวัน” นั่นไงเป็นอย่างที่เธอคิดไม่มีผิด เขารู้เรื่องที่เธออยู่ภูเก็ตกับเมธาวี

“บุษ ไม่อยากคิดถึงเรื่องนั้นอีกค่ะ” 

หญิงสาวตอบไม่เต็มเสียง น้ำตาคลอเล็กน้อย ครึ่งหนึ่งคือการแสดง ส่วนอีกครึ่งคือความคิดถึงเมธาวีจริงๆ 

“บอกฉันได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง? ” 

“ถ้าบอกว่าไม่มีอะไร...เจ้าสัวคงไม่เชื่อใช่ไหมคะ”

เธอถามหยั่งเชิง และวิโรจน์ก็ส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มน้อยอย่างผู้ใหญ่ใจดี ที่พร้อมจะรับฟังทุกปัญหาของเธอ

“ฉันก็อยากจะเชื่อนะ แต่ท่าทางหนูมันทำให้คิดว่ามีอะไร”

“บุษยอมรับค่ะว่าหลงเสน่ห์เขา และมันก็เกิด...ขึ้น” 

เธออ้ำอึ้ง กลืนน้ำลายลงคอ ก้มหน้าหลบสายตาวิโรจน์อย่างละอาย 

“หลังจากนั้น เขาก็เสนอเงินให้และไล่บุษออกไปจากชีวิต เพราะเขามีผู้หญิงที่จะแต่งงานอยู่แล้ว ถ้า...เจ้าสัวรังเกียจบุษ บุษก็ไม่ว่านะคะ”

วิโรจน์กำมือแน่นใต้โต๊ะ ไม่ผิดจากที่คาดไว้เลย แม้เธอพยายามปกปิดความรู้สึก ก็ไม่สามารถตบตาเขาได้ บุษรินทร์ยังอาวรณ์เมธาวี นึกแล้วเจ็บใจคืนที่เธอถูกจับตัวที่ผับ เพราะลูกน้องหน้าโง่ของเขาทำงานพลาด ไม่อย่างนั้นบุษรินทร์คงเป็นของเขาไปแล้ว จ้างคนไปฆ่านายมาร์กพวกมันก็ทำงานพลาด 

ถ้าไม่พลาดทั้งบุษรินทร์กับเมธาวีคงตายไปพร้อมกัน ไม่ต้องกลับมาให้เจ็บใจแบบนี้ เจ้าสัววิโรจน์พยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็นคนมีเมตตา ทั้งที่ดวงใจถูกไฟแค้นชิงชังแผดเผา

“ฉันบอกมาตลอดว่า ถ้าหนูบุษยอมเป็นผู้หญิงของฉัน เรื่องหนี้สินจิ๊บจ้อย” 

“ตอนนี้บุษคงหมดโอกาสแล้ว”

“ไม่หมดโอกาสหรอก เรื่องไม่สดไม่ซิงฉันรับได้ ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้านเลยเป็นไง”

“ขอบคุณที่เมตตานะคะ บุษละอายใจจริงๆ ที่เคยปฏิเสธเจ้าสัว แต่ไปอยู่บ้านจะดีหรือคะ”

“ดีสิ สบายกว่าอยู่กับน้าของหนูแน่นอน”

“พูดตรงๆ บุษยังกลัวคำนิทาอยู่ เจ้าสัวมีเซฟเฮ้าส์ชานเมืองใช่ไหมคะ ให้บุษไปอยู่ที่นั่นจะเป็นส่วนตัวกว่า”

“รู้ดีจริงเลยเรา เอาสิ ที่นั่นบรรยากาศดีทีเดียว หนูพร้อมเมื่อไหร่ล่ะ”

“ตามที่เจ้าสัวสะดวกเลยค่ะ”