บทที่ 46 เงาปีกเหนือแผ่นดิน

หลินซีเหยาสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึกเมื่อพลังสีเงินบริเวณข้อมือสั่นสะเทือนอย่างผิดปกติ

นางลุกขึ้นนั่ง มองกำไลเงินที่กำลังเปล่งประกายเป็นจังหวะช้า ๆ แสงนั้นไม่ได้สว่างจ้าจนแสบตา แต่กลับมีความรู้สึกเย็นเยียบแทรกอยู่ภายใน ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ไกลออกไป

นางยกมือขึ้นแตะกำไลเบา ๆ

“เกิดอะไรขึ้นอีก…”

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเกล็ดเงิน ภาพของท้องฟ้าสีแดงก็ปรากฏขึ้นในความคิด

ปีกขนาดใหญ่ทอดผ่านยอดเขา เงามังกรเคลื่อนตัวเหนือทะเลหมอก ขณะที่เปลวไฟสีแดงหลายสายไหลไปตามพื้นดินราวกับสายน้ำ

ภาพนั้นไม่ชัดเจนพอให้นางมองเห็นรูปร่างของสิ่งที่บินอยู่ แต่ความรู้สึกที่ส่งผ่านมาทำให้นางมั่นใจว่ามันไม่ได้เป็นเพียงภาพจากความทรงจำของตนเอง

มีบางสิ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ป้อมปราการ

หลินซีเหยาดึงมือกลับ ภาพทั้งหมดพลันหายไป

นางไม่ได้พยายามเรียกมันกลับมา เพราะบทเรียนที่ผ่านมาได้สอนให้นางรู้ว่า การฝืนเปิดรับพลังที่ไม่เข้าใจอาจทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตราย

นางลุกขึ้นสวมเสื้อคลุม แล้วเดินออกจากห้องพัก

ระหว่างทางไปยังหอคอยกลาง นางพบมู่ชางกำลังเดินตรวจเวรพอดี

“ท่านหญิง? เหตุใดจึงออกมาเวลานี้?”

“ข้ารู้สึกถึงความผิดปกติจากทิศตะวันออกค่ะ ท่านสัมผัสอะไรได้บ้างหรือไม่?”

มู่ชางนิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า

“ข้ายังไม่พบสิ่งผิดปกติ แต่ข้าจะให้ทหารตรวจสอบแนวกำแพงอีกครั้ง”

หลินซีเหยาพยักหน้า

“ข้าอยากไปพบเฟิงอ้าวเทียนค่ะ”

มู่ชางไม่ได้ถามต่อ เขารู้ดีว่านางไม่ใช่คนที่จะออกจากห้องพักกลางดึกเพียงเพราะความรู้สึกเล็กน้อย

“เช่นนั้นข้าจะพาท่านไปเอง”

เฟิงอ้าวเทียนตื่นอยู่ก่อนแล้ว

เขายืนอยู่บนระเบียงห้องทำงาน มองแนวภูเขาที่ทอดตัวอยู่ไกลออกไป พลังสีดำทองภายในร่างสงบนิ่ง แต่พลังสีเงินกลับไหลวนอย่างช้า ๆ บริเวณข้อมือ

เมื่อหลินซีเหยาเดินเข้ามา เขาก็หันกลับทันที

“เจ้าก็สัมผัสได้หรือ?”

นางชะงัก

“ท่านรู้สึกเหมือนกันหรือคะ?”

“พลังสีเงินของข้าเริ่มตอบสนองเมื่อครู่ ข้าคิดว่าอาจเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นในหุบเขา”

เขาเว้นช่วง ก่อนถามต่อ

“เจ้ามองเห็นอะไรหรือไม่?”

หลินซีเหยาเล่าภาพท้องฟ้าสีแดงและเงาปีกที่ปรากฏขึ้นในความคิดให้เขาฟัง

เฟิงอ้าวเทียนขมวดคิ้ว

“เงาปีกขนาดใหญ่…”

“ข้าไม่แน่ใจว่ามันเป็นมังกรหรือไม่ค่ะ ภาพไม่ชัดพอ แต่ข้ารู้สึกได้ว่ามันกำลังเคลื่อนที่”

“แล้วเจ้ารู้สึกถึงอันตรายหรือไม่?”

หลินซีเหยาหลับตาลงเล็กน้อย พยายามทบทวนความรู้สึกที่ได้รับจากกำไล

“ไม่ใช่ความรู้สึกเหมือนตอนที่สัมผัสพลังสีดำค่ะ แต่ก็ไม่ได้สงบเหมือนตอนที่เห็นเปลวเพลิงของหลงเยี่ย”

เฟิงอ้าวเทียนเดินเข้ามาหานาง

“ถ้าอย่างนั้นเราจะไม่รีบออกไปตามหา จนกว่าจะรู้ว่ามันอยู่ที่ใด”

นางพยักหน้า

“ข้าคิดว่าควรตรวจสอบจากหอคอยก่อนค่ะ หากสิ่งนั้นกำลังมุ่งหน้ามาทางป้อมปราการ เราจะได้เตรียมตัวทัน”

เฟิงอ้าวเทียนเห็นด้วย

ทั้งสองเดินไปยังหอคอยพร้อมมู่ชาง เมื่อขึ้นไปถึง ทหารเวรได้รายงานว่าพบแสงสีแดงเป็นช่วง ๆ เหนือแนวภูเขาทางตะวันออก แต่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นเปลวไฟจากธรรมชาติหรือพลังมังกร

เฟิงอ้าวเทียนมองไปตามทิศที่ทหารชี้

ท้องฟ้ายังคงมืดสนิท มีเพียงดาวไม่กี่ดวงที่ส่องแสงอยู่เหนือยอดเขา

“เพิ่มเวรยามอีกสองชุด แต่ห้ามส่งคนออกไปไกลเกินแนวสัญญาณ หากพบสิ่งผิดปกติให้รายงานทันที”

“รับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ!”

หลังทหารเวรออกไป หลินซีเหยาก็ยกมือขึ้นแตะกำไลอีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีภาพใดปรากฏ

มีเพียงความรู้สึกเบาบางคล้ายสายลมที่พัดผ่านปลายนิ้ว

นางค่อย ๆ ลดมือลง

“มันเหมือนกำลังรออะไรบางอย่างค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนหันมองนาง

“รออะไร?”

“ข้าไม่รู้ แต่ข้าคิดว่ามันไม่ได้ต้องการให้เรารีบไปหามัน”

เขามองท้องฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า

“ถ้าเช่นนั้น เราก็จะรอจนกว่าจะมีเหตุผลให้ต้องลงมือ”

คำตอบของเขาทำให้หลินซีเหยารู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

อย่างน้อยครั้งนี้ พวกเขาจะไม่ยอมให้ภาพที่ไม่ชัดเจนเป็นผู้กำหนดเส้นทางของตนเอง

รุ่งอรุณยังมาไม่ถึงเมื่อเสียงสัญญาณจากประตูตะวันออกดังขึ้น

ทหารเวรวิ่งเข้ามารายงานอย่างเร่งรีบ

“องค์ชาย! พบมังกรบาดเจ็บอยู่บริเวณเชิงเขาห่างจากป้อมปราการไปทางตะวันออกประมาณสามลี้พ่ะย่ะค่ะ!”

เฟิงอ้าวเทียนลุกขึ้นทันที

“เป็นมังกรชนิดใด?”

“ไม่ทราบแน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ ลำตัวมีเกล็ดสีเทาเข้ม แต่ปีกด้านซ้ายมีรอยไหม้ และดูเหมือนจะไม่สามารถบินต่อได้”

หลินซีเหยาหันมองเขา

ทั้งคู่ต่างนึกถึงเงาปีกที่นางเห็นในภาพ

“ข้าจะไปดู” เฟิงอ้าวเทียนกล่าว

“ข้าจะไปด้วยค่ะ”

เขาไม่ได้ห้าม เพียงพยักหน้าแล้วหันไปสั่งมู่ชางให้เตรียมกำลังจำนวนเล็กน้อย

เมื่อไปถึงเชิงเขา พวกเขาพบมังกรตัวหนึ่งนอนอยู่บนพื้นหญ้า ปีกซ้ายของมันมีรอยไหม้เป็นแนวยาว แต่ไม่มีเปลวไฟหลงเหลืออยู่

มังกรตัวนั้นพยายามลุกขึ้นเมื่อเห็นผู้มาใหม่ ทว่าขาหน้ากลับทรุดลงอีกครั้ง

เฟิงอ้าวเทียนยกมือให้ทหารหยุดอยู่ห่าง ๆ ก่อนเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

“เราไม่ได้มาทำร้ายเจ้า”

มังกรตัวนั้นจ้องเขา ดวงตาสีทองเต็มไปด้วยความอ่อนล้า

หลินซีเหยาคุกเข่าลงอีกด้านหนึ่ง นางสัมผัสได้ถึงพลังมังกรที่ยังคงไหลอยู่ในร่างของมัน แต่พลังบริเวณปีกกลับติดขัดอย่างผิดปกติ

“มันไม่ได้สูญเสียพลังค่ะ เหมือนมีบางสิ่งกดทับเส้นพลังบริเวณปีกเอาไว้”

เฟิงอ้าวเทียนยื่นมือออกไปช้า ๆ

พลังสีดำทองแผ่เป็นวงบางเบารอบตัวมังกร แต่ไม่ได้เข้าไปบังคับพลังของมัน เขาเพียงช่วยลดแรงกดดันที่ขวางเส้นพลังอยู่

หลินซีเหยาปล่อยพลังสีเงินประคองอีกด้านหนึ่ง

ผ่านไปครู่หนึ่ง มังกรตัวนั้นก็ขยับปีกได้เล็กน้อย

มันส่งเสียงคำรามต่ำ ก่อนค่อย ๆ ก้มศีรษะลงราวกับขอบคุณ

ทันใดนั้น มังกรก็ยกหัวขึ้นอย่างรวดเร็วและมองไปทางทิศตะวันออก

เสียงคำรามของมันเปลี่ยนเป็นเสียงเตือน

พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน

จากยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป มีเงาขนาดใหญ่เคลื่อนผ่านกลุ่มเมฆอย่างรวดเร็ว

หลินซีเหยาเงยหน้าขึ้น

เงานั้นมีปีกกว้างมากจนบดบังแสงดาวไปหลายดวง แต่เมื่อมันผ่านพ้นแนวเมฆ รูปร่างกลับเลือนหายไปอย่างประหลาด

เฟิงอ้าวเทียนปล่อยพลังออกไปเพียงเล็กน้อยเพื่อสัมผัสทิศทาง ทว่าพลังนั้นกลับไม่อาจจับตำแหน่งของเงาได้

“มันเร็วเกินไป” มู่ชางกล่าว

หลินซีเหยาส่ายหน้า

“ไม่ใช่เพียงเร็วค่ะ ข้ารู้สึกว่ามันกำลังเปลี่ยนตำแหน่งอยู่ตลอดเวลา ราวกับไม่ได้บินผ่านท้องฟ้าตามปกติ”

เงาขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นอีกครั้งเหนือยอดเขา ก่อนหายไปในพริบตา

มังกรบาดเจ็บส่งเสียงร้องต่ำลง และค่อย ๆ หมอบราบกับพื้น

เฟิงอ้าวเทียนหันไปสั่งทหาร

“พามันกลับไปที่ป้อมปราการอย่างระมัดระวัง อย่าใช้โซ่ตรวนหรือบังคับให้มันเดิน”

จากนั้นเขาหันกลับมาหาหลินซีเหยา

“เราจะไม่ไล่ตามมันในตอนนี้”

นางพยักหน้า

“ข้าก็คิดเช่นนั้นค่ะ เราไม่รู้ว่ามันกำลังหนีอะไร หรือกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด”

ทั้งสองถอยกลับพร้อมกัน โดยยังคงจับตาดูท้องฟ้าทางตะวันออก

พวกเขาไม่ได้คำตอบว่าเงาปีกนั้นเป็นสิ่งใด

แต่การปรากฏตัวของมันทำให้เรื่องหนึ่งชัดเจนขึ้น

สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในภูเขา ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงช่องเขาเพลิงดำอีกต่อไป

เมื่อกลับถึงป้อมปราการ ไป๋เหวินได้เริ่มรักษามังกรบาดเจ็บทันที

หลงเยี่ยยืนอยู่หน้าห้องรักษา เขาได้รับแจ้งเรื่องมังกรตัวใหม่ตั้งแต่เฟิงอ้าวเทียนกลับมา

“ท่านคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับเปลวเพลิงอมตะหรือไม่ขอรับ?”

เขาถามหลินซีเหยา

“อาจเกี่ยวข้อง แต่เรายังไม่มีหลักฐานพอจะสรุปค่ะ”

หลงเยี่ยก้มมองเกล็ดมังกรสีแดงที่ตนเก็บไว้ในถุงผ้า

ตั้งแต่เมื่อคืน เกล็ดชิ้นนี้ไม่ได้เปล่งแสงอีกเลย ทว่าทันทีที่เขาได้ยินเรื่องเงาปีก พลังภายในกลับอุ่นขึ้นเล็กน้อย

เขาไม่ได้หยิบมันออกมา

เพียงกำถุงผ้าไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นมองหลินซีเหยา

“ข้าอยากช่วย แต่ข้าไม่อยากกลับไปทำตามเสียงที่ไม่รู้ว่าเป็นของใครอีก”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรีบตัดสินใจค่ะ” นางตอบ “หากเราต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า เราจะบอกเหตุผลให้ชัดเจน และเจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธหากคิดว่าตัวเองยังไม่พร้อม”

หลงเยี่ยนิ่งไป ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ขอบคุณขอรับ”

เฟิงอ้าวเทียนซึ่งเดินเข้ามาพอดีได้ยินบทสนทนานั้น

“ตอนนี้สิ่งที่เจ้าต้องทำคือพักผ่อนและฝึกควบคุมพลังตามแผนเดิม ส่วนเรื่องเงาปีก เราจะจัดการเอง”

หลงเยี่ยพยักหน้า

“ขอรับ”

เมื่อหลงเยี่ยเดินจากไป เฟิงอ้าวเทียนจึงหันมาหาหลินซีเหยา

“เจ้าคิดว่าเงาปีกนั้นกำลังตามหาอะไร?”

นางมองไปยังทิศตะวันออกผ่านช่องหน้าต่าง

“ข้าไม่แน่ใจค่ะ แต่ตอนที่มันปรากฏ ข้ารู้สึกว่ามันกำลังมองลงมายังพื้นดิน ไม่ใช่กำลังมองหาเรา”

“เช่นนั้นสิ่งที่มันสนใจอาจอยู่ใต้ภูเขา”

“หรืออาจเป็นใครบางคนที่อยู่ตรงนั้น”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้ตอบ เขารู้ดีว่าทั้งสองความเป็นไปได้ยังไม่อาจตัดทิ้งได้

เขาหันกลับไปมองแนวเขาอีกครั้ง

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด พวกเขาจะต้องเตรียมพร้อมรับมือ โดยไม่ปล่อยให้ความกลัวผลักดันให้ลงมือก่อนเวลา

ในสถานที่ซึ่งอยู่ห่างจากป้อมปราการออกไปหลายร้อยลี้ เงาขนาดใหญ่ร่อนลงบนยอดผาสูง

เมื่อปีกของมันหุบลง รูปร่างคล้ายมังกรก็ค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดคลุมสีเทาเข้ม

เขายกมือขึ้นมองรอยไหม้บนฝ่ามือ

รอยนั้นไม่ได้เกิดจากเปลวไฟธรรมดา แต่เป็นผลจากการฝืนผ่านเขตพลังบางอย่างซึ่งขวางเส้นทางอยู่ใต้ภูเขา

บุรุษผู้นั้นมองกลับไปยังทิศเหนือ

“พลังสองสายเริ่มตอบสนองแล้ว…”

เขากล่าวกับตัวเอง

จากนั้นจึงหันไปมองท้องฟ้า

“แต่ยังไม่ใช่เวลาที่พวกเขาจะได้พบข้า”

ลมหนาวพัดผ่านยอดผา ชายเสื้อคลุมสะบัดขึ้น เผยให้เห็นเกล็ดสีเทาเข้มบริเวณข้อมือของเขา

เกล็ดนั้นมีรอยแตกเล็ก ๆ อยู่ตรงกลาง

ภายในรอยแตกมีประกายสีแดงส่องวาบขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนจะดับลง

บุรุษปริศนาไม่ได้หันกลับไปมองอีก

เขากางแขนออก ร่างกายค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเงาปีกขนาดใหญ่ แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

คราวนี้เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปยังช่องเขาเพลิงดำ

แต่บินไปทางตะวันตก ซึ่งเป็นทิศทางตรงข้ามกับป้อมปราการ

ราวกับกำลังหลีกเลี่ยงการพบเจอกับผู้ที่กำลังตามหาความจริงอยู่

และใต้ภูเขาทางตะวันออก เงาปีกอีกเงาหนึ่งปรากฏขึ้นชั่วครู่ ก่อนจะจางหายไปในทะเลหมอก

ไม่มีใครรู้ว่ามังกรเหล่านั้นมาจากที่ใด

ไม่มีใครรู้ว่าพวกมันกำลังหนีสิ่งใด

แต่การเคลื่อนไหวของพวกมันบอกได้เพียงอย่างเดียวว่า ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

และครั้งนี้ เฟิงอ้าวเทียนกับหลินซีเหยาอาจไม่ได้เป็นเพียงผู้ที่ถูกเรียกให้เข้าไปเกี่ยวข้อง

พวกเขาอาจกำลังเข้าใกล้สิ่งที่เฝ้ามองพวกเขามาตั้งแต่ต้น โดยที่ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ