บททั้งหมดของ ทายาทจักรพรรดิมังกร: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงระฆังมังกรดังกังวานไปทั่วเก้าสวรรค์ เกล็ดเมฆสีทองแหวกออกจากยอดเขา เผยให้เห็นพระราชวังหลวงที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือทะเลเมฆ เสาหยกขนาดมหึมาสลักลวดลายมังกรพันรอบทอดยาวไปจนถึงประตูสวรรค์ ส่วนรูปสลักมังกรทั้งเก้าบนหลังคาตำหนักต่างเปล่งประกายราวกับมีชีวิต ดินแดนแห่งนี้คือแดนมังกร หนึ่งในสามภพที่ดำรงอยู่มาตั้งแต่ยุคบรรพกาล ที่นี่ มังกรเป็นผู้ปกครอง มีสายเลือดเป็นเครื่องบ่งบอกฐานะ และมีพลังบำเพ็ญเพียรเป็นหลักตัดสินความแข็งแกร่ง เหนือราชวงศ์มังกรทั้งปวงคือจักรพรรดิมังกร ผู้ครองบัลลังก์มานับหมื่นปี และผู้ที่กำลังจะสืบทอดอำนาจของพระองค์ก็คือ เฟิงอ้าวเทียน องค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์เฟิง ทว่าแม้จะมีชาติกำเนิดสูงส่งเพียงใด ก็ไม่ได้หมายความว่าเส้นทางของเขาจะราบรื่นไปตลอดกาล ภายในแท่นฝึกมังกรทางทิศตะวันออก ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำขลิบทองยืนอยู่กลางลานหิน ดวงตาสีทองจับจ้องเสาหินตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง เส้นผมดำยาวถูกรวบไว้ด้วยปิ่นทองรูปมังกร ท่วงท่าของเขาสง่างามสมกับเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่แววตากลับแฝงความดื้อรั้นที่ยากจะควบคุม เฟิงอ้าวเทียนยกมือขวาขึ้น พลังสีดำทองค่อย ๆ ก่อตัวรอบฝ่ามือ ก่อนแผ่ขยายออกเป็นเ

หลินซีเหยาหยุดยืนอยู่หน้าประตูหินสีขาวซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างหน้าผาสองด้าน เบื้องล่างคือทะเลหมอกที่ปกคลุมหุบเขามังกรเงินมานับพันปี ส่วนเหนือศีรษะมีเกล็ดน้ำแข็งลอยวนอยู่ในอากาศ ราวกับม่านที่กั้นแยกดินแดนแห่งนี้ออกจากโลกภายนอก นางมองตราประทับรูปมังกรบนประตูหิน ก่อนยกมือแตะลงไปเบา ๆ ทันใดนั้น ลวดลายสีเงินก็สว่างขึ้น มังกรเงินตัวหนึ่งปรากฏขึ้นกลางม่านแสง เกล็ดของมันใสกระจ่างราวกับสร้างจากจันทรา ดวงตาสีเงินจับจ้องนางอย่างเงียบงัน “ผู้สืบสายเลือดมังกรเงิน จงบอกเหตุผลที่เจ้าต้องการออกจากหุบเขา” เสียงโบราณดังขึ้นโดยไม่ผ่านริมฝีปากของมัน แต่กลับสะท้อนอยู่ภายในจิตวิญญาณของนาง หลินซีเหยาไม่ถอยหนี “ผนึกมังกรโบราณกำลังสั่นคลอน ข้าต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” “เรื่องนั้นไม่ใช่หน้าที่ของเจ้า” “หากผนึกพังทลาย หุบเขาแห่งนี้ก็ไม่อาจอยู่อย่างสงบได้อีกต่อไป แล้วเหตุใดจึงไม่ใช่หน้าที่ของข้า?” มังกรเงินในม่านแสงเงียบไปครู่หนึ่ง “ผู้ที่อยู่นอกหุบเขาอาจต้องการใช้พลังของเจ้า พวกเขาอาจหลอกลวงเจ้า หรืออาจสังหารเจ้าเพื่อแย่งชิงสายเลือดมังกรเงินที่สูญหายไปจากโลก” “ข้ารู้ว่าข้างนอกอันตราย” นางลดมือ

เสียงปีกขนาดใหญ่กระพือผ่านยอดไม้ในยามราตรี หลินซีเหยาลืมตาขึ้นทันที มือข้างหนึ่งคว้าเกล็ดเงินที่วางอยู่ข้างกาย ส่วนอีกข้างรวบรวมพลังปราณไว้เงียบ ๆ กองไฟตรงหน้ากะพริบวูบ เปลวเพลิงที่เคยเป็นสีส้มกลับเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ก่อนดับลงอย่างไม่มีสาเหตุ รอบลำธารเงียบผิดปกติ แม้แต่แมลงกลางคืนก็หยุดส่งเสียง หลินซีเหยาลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ ดวงตาสีเงินกวาดมองแนวป่ารอบตัว นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยียบที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ กลิ่นอายนั้นไม่เหมือนสัตว์อสูรทั่วไป แต่คล้ายพลังมังกรที่ถูกบิดเบือนจนสูญเสียความสงบตามธรรมชาติ “ออกมาเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าซ่อนอยู่” ไม่มีผู้ใดตอบ มีเพียงเสียงน้ำไหลผ่านก้อนหิน หลินซีเหยาขยับถอยไปใกล้ต้นไม้ใหญ่ เพื่อไม่ให้ตนเองถูกล้อมจากทุกด้าน จากนั้นจึงปล่อยพลังมังกรเงินออกไปเป็นวงบาง ๆ พลังนั้นแผ่ผ่านพื้นดินและพุ่มไม้ ก่อนสะท้อนกลับมาพร้อมสัมผัสของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว นางหันขวับไปทางซ้าย เงาดำพุ่งออกจากพุ่มไม้ในทันที! หลินซีเหยาหลบกรงเล็บที่ตวัดลงมาได้อย่างหวุดหวิด พื้นดินบริเวณที่นางยืนอยู่เมื่อครู่แตกกระจายเป็นหลุมลึก ต้นไม้สองต้นถูก

รุ่งอรุณเหนือดินแดนมังกรปกคลุมยอดเขาด้วยหมอกสีขาว เมื่อประตูตำหนักมังกรหลวงเปิดออก เฟิงอ้าวเทียนก็ปรากฏตัวในชุดเดินทางสีดำปักลายมังกรทอง เสื้อคลุมยาวสะบัดตามแรงลม ข้างเอวมีหยกคุ้มภัยที่เฟิงเทียนหลงประทานให้ติดตัวไว้ มู่ชางยืนรออยู่หน้าบันไดหิน พร้อมมังกรเกล็ดเทาสองตัวที่เตรียมไว้สำหรับการเดินทาง “องค์ชาย ทรงเตรียมพร้อมแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” “หากข้ายังไม่พร้อม ท่านก็คงไม่ยอมให้ข้าออกเดินทางอยู่ดี” “อย่างน้อยท่านก็ทรงทราบดี” เฟิงอ้าวเทียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนก้าวขึ้นไปบนหลังมังกรตัวแรก มู่ชางตามขึ้นไปบนอีกตัว จากนั้นมังกรทั้งสองจึงกางปีกทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เบื้องล่างคือพระราชวังที่ตั้งอยู่ท่ามกลางทะเลเมฆ ยอดหอสูงตระหง่านค่อย ๆ เล็กลงเมื่อพวกเขามุ่งหน้าไปทางเหนือ เฟิงอ้าวเทียนทอดสายตามองเทือกเขาที่อยู่ไกลออกไป เขาเคยเดินทางไปยังดินแดนหลายแห่งในเขตมังกร แต่ป้อมมังกรเหนือเป็นสถานที่ที่เขาไม่เคยไปด้วยตนเองมาก่อน ที่นั่นตั้งอยู่ตรงแนวเขตระหว่างดินแดนมังกรกับเทือกเขารกร้าง ซึ่งเต็มไปด้วยอสูรและซากโบราณสถานจากยุคบรรพกาล ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ป้อมแห่งนั้นทำหน้าที่ป้องกันไม่ให้อสูรจากเทือกเขารกร้

เฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่บนเชิงเทินของป้อมมังกรเหนือ ก่อนดวงอาทิตย์จะพ้นแนวเทือกเขาเสียอีก เบื้องหน้าคือหุบเขาเหมันต์ซึ่งถูกหมอกสีขาวปกคลุมตลอดทั้งปี ยอดผาหินสูงชันเรียงรายราวกำแพงธรรมชาติ ส่วนธารน้ำแข็งที่ทอดผ่านหุบเขาสะท้อนแสงสีเงินจาง ๆหากมองจากระยะไกล ที่นี่ก็ไม่ต่างจากหุบเขาทั่วไปในดินแดนเหนือแต่หลังจากได้เห็นอสูรมังกรเขาน้ำแข็งคลุ้มคลั่งเมื่อวาน เฟิงอ้าวเทียนก็ไม่อาจมองสถานที่แห่งนี้ด้วยสายตาเดิมได้อีก“องค์ชาย เตรียมออกเดินทางได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”มู่ชางเดินเข้ามาพร้อมเสื้อคลุมกันหนาวสีเข้ม ในมือมีแผ่นหยกแผนที่ซึ่งบันทึกเส้นทางรอบหุบเขาเอาไว้เฟิงอ้าวเทียนรับมาแล้วกวาดตามอง“วันนี้เราจะไปถึงหน้าผาด้านตะวันออกหรือไม่”“หากไม่มีเหตุขัดข้อง เราจะไปถึงจุดที่หน่วยลาดตระเวนพบรอยสลักได้ก่อนเที่ยง แต่ข้าขอย้ำอีกครั้งว่า เราจะไม่เข้าไปในเขตหมอกสีดำ”“ข้าจำได้”มู่ชางเลิกคิ้วเล็กน้อย“เมื่อคืนท่านก็ตรัสเช่นนี้”“แล้วข้าก็ยังไม่ได้ฝ่าฝืนคำสั่งของท่านมิใช่หรือ”“เพราะเมื่อคืนท่านยังไม่ได้ออกจากป้อมต่างหากพ่ะย่ะค่ะ”เฟิงอ้าวเทียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินไปยังลานด้านล่างวันนี้พวกเขาไม่ได้ใช้มังกรเกล็ด