บทที่ 47 ตราปีกสีเทา

มังกรเกล็ดสีเทาที่ได้รับการช่วยเหลือจากเชิงเขายังคงนอนพักอยู่ในเรือนรักษาทางทิศเหนือของป้อมมังกรเหนือ แม้บาดแผลบริเวณปีกจะได้รับการดูแลแล้ว แต่รอยไหม้ที่ไม่ปล่อยความร้อนกลับยังคงปรากฏอยู่บนเกล็ดเป็นเส้นบาง ๆ คล้ายรอยแตกร้าวของหิน

ไป๋เหวินตรวจดูบาดแผลเป็นครั้งที่สาม ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“ร่างกายของมันแข็งแรงกว่าที่คิด แต่พลังบริเวณปีกกลับไม่ยอมไหลเวียนตามปกติ”

มู่ชางยืนกอดอกอยู่ข้างเตียงหิน

“เป็นเพราะเงาที่ผ่านเหนือภูเขาหรือไม่?”

“ข้ายังตอบไม่ได้” ไป๋เหวินเก็บเครื่องมือ

“หากเป็นบาดแผลจากการต่อสู้จริง อย่างน้อยควรมีร่องรอยของพลังที่ปะทะกัน แต่สิ่งนี้คล้ายกับมีใครบางคนกดพลังของมันไว้จากภายใน”

เฟิงอ้าวเทียนซึ่งยืนอยู่ใกล้หน้าต่างหันกลับมา

“แล้วมีวิธีคลายมันหรือไม่?”

“มี แต่ข้าต้องรู้ก่อนว่าสิ่งที่กดพลังของมันอยู่เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย หรือเป็นพลังที่เข้ามาจากภายนอก หากลงมือผิดวิธี ปีกของมันอาจสูญเสียความสามารถในการรับพลังไปตลอดกาล”

หลินซีเหยาก้มมองมังกรเกล็ดสีเทา

มันมีขนาดใหญ่กว่าม้าศึกเล็กน้อย เขาสองข้างโค้งไปทางด้านหลัง เกล็ดบริเวณลำคอเรียงซ้อนกันเป็นชั้นคล้ายเกราะเก่า ดวงตาสีอำพันยังคงปิดสนิท แต่ปลายหางขยับเป็นระยะราวกับกำลังฝันถึงบางสิ่ง

“มันไม่ได้หลับสนิทค่ะ”

ไป๋เหวินหันมาหานาง

“เจ้าสัมผัสอะไรได้หรือ?”

“พลังรอบตัวมันยังตื่นอยู่ เพียงแต่ส่วนใหญ่กำลังไหลไปหล่อเลี้ยงหัวใจและแก่นพลัง ส่วนบริเวณปีกกลับเหมือนถูกตัดขาดจากเส้นทางเดิม”

นางยื่นมือเข้าใกล้ปีกที่บาดเจ็บ แต่ไม่ได้แตะลงไปทันที

“ข้าขอลองสัมผัสพลังของมันได้ไหมคะ?”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้ตอบแทนมังกร เขาหันไปมองไป๋เหวินเพื่อรอฟังความเห็นของผู้รักษา

ชายชราพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า

“ลองได้ แต่ห้ามส่งพลังเข้าไปลึก หากมันต่อต้านให้หยุดทันที”

หลินซีเหยาจึงค่อย ๆ วางฝ่ามือลงบนเกล็ดสีเทา

พลังสีเงินบางเบาแผ่ออกมาจากปลายนิ้ว ไม่ได้พยายามแทรกเข้าไปในเส้นพลังของอีกฝ่าย เพียงแตะอยู่บริเวณขอบนอก ราวกับกำลังรอให้เจ้าของร่างเป็นฝ่ายตอบรับ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เกล็ดใต้ฝ่ามือของนางก็สั่นเบา ๆ

มังกรเกล็ดสีเทาลืมตาขึ้นทันที

มันยกหัวอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีอำพันจับจ้องหลินซีเหยา ก่อนจะพยายามลุกขึ้นจากเตียงหิน แต่ปีกซ้ายกลับทรุดลงจนร่างเอียงไปด้านหนึ่ง

เฟิงอ้าวเทียนขยับเข้าไปประคองไหล่ของมันไว้ ขณะที่มู่ชางยกมือห้ามทหารซึ่งกำลังจะเข้ามาช่วย

“อย่าเพิ่งเข้ามา มันยังไม่เข้าใจว่าพวกเราเป็นใคร”

มังกรเกล็ดสีเทาคำรามต่ำ ๆ ทว่าเสียงนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความดุร้าย หากคล้ายความเจ็บปวดที่ถูกกดเอาไว้เป็นเวลานาน

หลินซีเหยาค่อย ๆ ลดมือลง

“ไม่มีใครจะทำร้ายเจ้า เราเพียงต้องการช่วยรักษาปีกของเจ้าเท่านั้น”

มันยังคงจ้องนาง แต่การหายใจเริ่มช้าลงเล็กน้อย

เฟิงอ้าวเทียนคลายมือจากไหล่ของมัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้พยายามโจมตี

“เจ้ามาจากที่ใด?”

มังกรเกล็ดสีเทาไม่ตอบเป็นคำพูด มันเพียงก้มศีรษะลง ก่อนใช้กรงเล็บขวาขูดพื้นหินเบา ๆ

เส้นสีเทาจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นตามรอยกรงเล็บ

จากนั้นมันลากเส้นอีกครั้งจนเกิดเป็นรูปคล้ายภูเขาสามลูกเรียงต่อกัน และมีเส้นโค้งพาดผ่านตรงกลาง

มู่ชางขมวดคิ้ว

“นี่คือแผนที่หรือ?”

“อาจเป็นสถานที่ที่มันต้องการไป” หลินซีเหยาตอบ

มังกรเกล็ดสีเทาใช้กรงเล็บแตะรูปภูเขาลูกกลาง ก่อนยกหัวขึ้นมองพวกเขาอีกครั้ง

คราวนี้สายตาของมันหยุดอยู่ที่เฟิงอ้าวเทียน

ทันใดนั้น พลังสีเงินบริเวณข้อมือของอ้าวเทียนก็ไหววูบ

ไม่ใช่การตอบสนองรุนแรงเหมือนเมื่อเผชิญหน้ากับประตูโบราณ แต่เป็นความรู้สึกคล้ายมีบางสิ่งกำลังเคาะจากอีกฟากหนึ่งของกำแพงที่มองไม่เห็น

หลินซีเหยาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น

“อ้าวเทียน พลังของท่านตอบสนองต่อมันหรือคะ?”

“ใช่ แต่ข้ายังไม่รู้ว่าตอบสนองต่อสิ่งใด”

เขายกมือขึ้นเล็กน้อย พลังสีเงินปรากฏเพียงชั่วครู่แล้วหายไป

“ข้าจะไม่ใช้มันต่อจนกว่าเราจะเข้าใจมากกว่านี้”

หลินซีเหยาพยักหน้า นางไม่ได้เร่งให้เขาทดลอง และไม่ได้คิดว่าทุกสิ่งที่ตอบสนองต่อพลังของพวกเขาจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับสายเลือดโดยตรง

บางครั้ง การยอมรับว่ายังไม่รู้ก็เป็นวิธีป้องกันความผิดพลาดที่ดีที่สุด

มังกรเกล็ดสีเทาหลับตาลงอีกครั้ง แต่ก่อนที่มันจะพักต่อ เส้นสีเทาบนพื้นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงจาง ๆ

หลินซีเหยารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้า

“ทุกคนถอยออกจากพื้นตรงนั้นค่ะ!”

สิ้นเสียงของนาง รอยเส้นที่มังกรวาดไว้ก็สว่างขึ้น

รูปภูเขาสามลูกปรากฏเป็นแสงเหนือพื้นหิน ก่อนมีเส้นพลังบาง ๆ พุ่งออกจากภาพตรงไปยังปีกซ้ายของมังกร

มังกรเกล็ดสีเทาสะดุ้ง ร่างกายเกร็งขึ้นทันที

ไป๋เหวินรีบเข้าตรวจดู แต่พลังสีแดงนั้นไม่ได้ทำให้บาดแผลลุกลาม กลับกำลังไหลตามรอยไหม้ที่ปีก ราวกับพยายามหาทางเชื่อมต่อกับบางสิ่งที่อยู่ห่างไกลออกไป

“อย่าปล่อยให้มันไหลลึกเข้าไป!” ไป๋เหวินเตือน

เฟิงอ้าวเทียนก้าวไปข้างหน้า พลังมังกรสีดำทองแผ่ออกเป็นวงบาง ๆ เพื่อจำกัดพื้นที่รอบปีก โดยไม่กดทับร่างของมังกรเกล็ดสีเทา

หลินซีเหยาปล่อยพลังสีเงินออกมาประคองเส้นสีแดงจากด้านข้าง นางไม่ได้พยายามทำลายมัน เพียงช่วยไม่ให้พลังที่กำลังไหลเวียนดึงแก่นพลังของมังกรออกไปด้วย

แต่ทันทีที่พลังทั้งสองเข้าใกล้กัน ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

เป็นหุบเขาสูงซึ่งปกคลุมด้วยหมอกสีเทา หน้าผาทั้งสองด้านตั้งชันราวกับกำแพงธรรมชาติ ตรงกลางมีสะพานหินทอดข้ามร่องลึก ใต้สะพานนั้นมีเสาหินหลายต้นฝังอยู่ในพื้นดิน

บนเสาหินแต่ละต้นมีรอยสลักเป็นรูปปีก

ปีกสีเทา

ปีกสีแดง

และปีกสีเงิน

ภาพเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว มังกรเกล็ดสีเทาหลายตัวบินวนอยู่เหนือหุบเขา ขณะที่มังกรสีแดงตัวหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูหินขนาดใหญ่ มันไม่ได้โจมตีผู้ใด เพียงกางปีกปกคลุมพื้นที่ด้านหลังราวกับกำลังปกป้องบางสิ่ง

จากนั้นพื้นดินก็สั่นสะเทือน

เงาดำเคลื่อนผ่านใต้สะพาน เสาหินต้นหนึ่งแตกร้าว มังกรสีเทาตัวหนึ่งร่วงลงจากท้องฟ้าและพยายามบินกลับขึ้นไป แต่ปีกของมันกลับไร้เรี่ยวแรง

ภาพทั้งหมดดับลงทันที

มังกรเกล็ดสีเทาหอบหายใจ ก่อนปล่อยเสียงร้องสั้น ๆ

พลังสีแดงที่ปีกค่อย ๆ หดกลับเข้าไปในรอยไหม้ เหลือเพียงเส้นสีจาง ๆ ซึ่งไม่ขยายต่ออีก

เฟิงอ้าวเทียนถอนพลังสีดำทองกลับมา

“มันกำลังแสดงให้เราเห็นสถานที่แห่งหนึ่ง”

“และบางสิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่น” หลินซีเหยากล่าว “แต่ภาพนั้นอาจไม่ใช่ความทรงจำที่สมบูรณ์ เราไม่ควรตัดสินว่ามังกรสีแดงเป็นผู้ปกป้อง หรือเป็นต้นเหตุของสิ่งที่เกิดขึ้นจากภาพเพียงเท่านี้”

มู่ชางพยักหน้า

“อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่าปีกของมันไม่ได้บาดเจ็บจากการต่อสู้ธรรมดา”

ไป๋เหวินตรวจดูมังกรอีกครั้ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พลังที่เกาะอยู่บนปีกไม่ได้ต้องการทำลายมันทั้งหมด สิ่งนั้นเหมือนกำลังใช้ร่างของมันเป็นทางเชื่อมไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง หากปล่อยไว้นานกว่านี้ มันอาจสูญเสียการควบคุมร่างกาย หรือถูกดึงเข้าไปในเส้นทางที่ไม่อาจกลับออกมาได้”

หลินซีเหยามองมังกรเกล็ดสีเทาด้วยความสงสาร

“มันพยายามมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือหรือคะ?”

“ข้าไม่แน่ใจ” ไป๋เหวินตอบ “แต่ดูเหมือนมันจะฝืนบินมาจนถึงขีดจำกัดของตนเอง”

เฟิงอ้าวเทียนหันไปหามู่ชาง

“ส่งคนไปตรวจเส้นทางด้านตะวันออก แต่ห้ามเข้าไปในหุบเขาที่ปรากฏในภาพจนกว่าจะรู้ตำแหน่งแน่ชัด และอย่าส่งทหารเข้าไปเป็นจำนวนมาก”

“รับคำสั่ง”

“อีกเรื่องหนึ่ง หากพบมังกรเกล็ดสีเทาตัวอื่น ให้รายงานก่อน ห้ามไล่ตามหรือจับกุมพวกมัน”

มู่ชางรับคำแล้วออกไปจัดกำลังทันที

หลินซีเหยาหันกลับมามองมังกรที่เริ่มสงบลง

“เราควรตั้งชื่อให้มันไหมคะ? อย่างน้อยระหว่างที่มันพักอยู่ที่นี่ เราจะได้เรียกมันได้สะดวก”

เฟิงอ้าวเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย

“เจ้าคิดว่ามันจะยอมให้เราตั้งชื่อหรือ?”

“ถ้ามันไม่ชอบ ก็คงแสดงออกมาเองค่ะ”

นางย่อตัวลงใกล้หัวของมัน

“ข้าจะเรียกเจ้าว่าอวิ๋นฮุยก่อนนะ หมายถึงเมฆสีเทา หากเจ้าไม่ชอบ เราค่อยคิดชื่อใหม่”

มังกรเกล็ดสีเทามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางหัวลงบนพื้นหินอย่างช้า ๆ

ปลายหางของมันขยับหนึ่งครั้ง

หลินซีเหยายิ้ม

“ดูเหมือนจะไม่ปฏิเสธนะคะ”

“หรือมันเพียงเหนื่อยเกินกว่าจะโต้แย้ง”

“ท่านนี่ทำลายบรรยากาศเก่งจริง ๆ”

เฟิงอ้าวเทียนหัวเราะเบา ๆ

“ข้าเพียงไม่อยากให้เจ้าคาดหวังมากเกินไป”

“ข้าก็ไม่ได้คาดหวังอะไรสักหน่อย”

“เช่นนั้นก็ดี”

นางหันไปมองเขาอย่างไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนกลับไปตรวจดูอวิ๋นฮุยต่อ

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้พูดแซวอีก เขายืนอยู่ข้างนาง คอยสังเกตพลังรอบตัวมังกรเงียบ ๆ

คราวนี้เขาไม่ได้พยายามค้นหาคำตอบด้วยการทดลองพลังของตนเอง สิ่งที่เกิดขึ้นกับอวิ๋นฮุยเตือนให้เขารู้ว่า การเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพลังที่ไม่เข้าใจอาจทำให้ผู้ที่กำลังรอความช่วยเหลือต้องเจ็บปวดมากกว่าเดิม

เมื่อทุกอย่างสงบลง หลินซีเหยาก็เดินออกจากเรือนรักษาพร้อมเฟิงอ้าวเทียน

ระหว่างทาง นางเอ่ยขึ้นว่า

“ภาพที่เราเห็นมีปีกสามสี แต่ในหุบเขาทางตะวันออก เราพบเพียงร่องรอยของเปลวเพลิงกับพลังสีเงิน ยังไม่มีหลักฐานว่าปีกสีเทาเกี่ยวข้องกับสถานที่นั้นจริง ๆ”

“ข้าคิดเหมือนกัน เราจะไม่ส่งหลงเยี่ยไปเพียงเพราะภาพหนึ่งเรียกหาสายเลือดของเขา”

“ดีค่ะ เขาเพิ่งเริ่มควบคุมพลังของตัวเองได้ เราไม่ควรทำให้เขาคิดว่าต้องเป็นคนแก้ไขทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเปลวเพลิง”

เฟิงอ้าวเทียนหันมามองนาง

“เจ้าเป็นห่วงเขามาก”

“เขาเกือบสูญเสียการควบคุมตัวเองเพราะสิ่งที่ไม่เข้าใจ ถ้าเราเร่งให้เขาเผชิญหน้ากับมันอีก เขาอาจกลับไปอยู่ในสภาพเดิม”

“ข้าเห็นด้วย”

เขาหยุดเดิน ก่อนยื่นมือมาหานาง

หลินซีเหยามองมือของเขาแล้ววางมือลงบนฝ่ามืออย่างเป็นธรรมชาติ

“ครั้งนี้ท่านไม่คิดจะบอกให้ข้าอยู่ที่ป้อมหรือคะ?”

“หากข้าบอก เจ้าก็คงถามเหตุผลจนข้าไม่มีโอกาสตอบ”

นางหลุดหัวเราะ

“อย่างน้อยท่านก็รู้จักข้าดีขึ้นแล้ว”

“ข้ากำลังพยายามเรียนรู้”

คำตอบนั้นทำให้นางเงียบไปชั่วครู่ ก่อนกระชับมือเขาเบา ๆ

“เช่นนั้นเราก็ค่อย ๆ เรียนรู้ไปด้วยกันค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

ทั้งคู่ยังไม่รู้ว่าหุบเขาในภาพตั้งอยู่ที่ใด ไม่รู้ว่าเหตุใดมังกรเกล็ดสีเทาจึงต้องเดินทางมาถึงป้อมมังกรเหนือ และไม่รู้ว่าพลังสีแดงที่เกาะอยู่บนปีกของมันเกี่ยวข้องกับประตูใต้ช่องเขาเพลิงดำมากน้อยเพียงใด

แต่พวกเขามีสิ่งหนึ่งที่ตัดสินใจได้แล้ว

จะไม่ปล่อยให้ความเร่งรีบเป็นผู้เลือกทางแทนพวกเขา

ขณะเดียวกัน ภายในหุบเขาที่ปรากฏในภาพ เสาหินต้นหนึ่งสั่นสะเทือนเบา ๆ ฝุ่นสีเทาร่วงลงจากรอยสลักรูปปีก

ร่างของมังกรสีเทาตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนแท่นหิน ปีกทั้งสองข้างถูกพันด้วยสายพลังสีแดงซึ่งไม่ทำให้เกิดบาดแผล แต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้มันขยับได้อย่างอิสระ

ชายในเสื้อคลุมสีเทายืนอยู่เบื้องหน้าแท่นนั้น

รอยแตกเล็ก ๆ บนข้อมือของเขามีประกายสีแดงเคลื่อนไหวอยู่ภายใน

“พวกเขาพบผู้ส่งสารแล้วหรือ?”

ไม่มีผู้ใดตอบ

ชายผู้นั้นยกมือขึ้นแตะเสาหิน รอยสลักรูปปีกสว่างวาบ ก่อนที่เขาจะถอนมือกลับอย่างช้า ๆ

“ไม่เป็นไร อย่างน้อยเส้นทางก็เริ่มตอบสนองแล้ว”

เขามองไปยังสะพานหินที่ทอดข้ามหุบเขา

ใต้สะพานมีแสงสีเงินกะพริบขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก่อนจมหายไปในความมืด

ชายในเสื้อคลุมไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ เขาเพียงยืนมองอยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังรอให้บางสิ่งตัดสินใจด้วยตัวเอง

“ยังไม่ถึงเวลา”

เมื่อคำพูดสิ้นสุดลง เสาหินทั้งหมดก็กลับคืนสู่ความเงียบ

แต่ในส่วนลึกใต้หุบเขา เสียงกระพือปีกแผ่วเบาดังขึ้นหนึ่งครั้ง

และครั้งนี้ มันไม่ได้มาจากมังกรที่หลับอยู่บนแท่นหิน