LOGIN"คิดถึงเธอจังที่รัก"
มาร์ตินหลับตาลงนึกถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของคนที่เขาหวงแหน เมื่อไหร่นะ เธอจ
"คิดถึงเธอจังที่รัก"มาร์ตินหลับตาลงนึกถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของคนที่เขาหวงแหน เมื่อไหร่นะ เธอจะกลับบ้าน กลับมาหาเขาสักที หลายชั่วโมงที่ไม่ได้เจอราวกับมันเป็นเวลาหลายปีที่เค้าต้องเฝ้ารออยากข่มตานอนแล้วฝัน ฝันถึงเธอคนดี คนที่เป็นของเขาแค่คนเดียว เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ จะหายโกรธเขาหรือยัง เขาต้องทำยังไงนะเธอถึงจะหายโกรธ"พั้นช์ทางนี้""นนท์"น้ำพั้นช์สวมกอดเพื่อนชายคนสนิท พวกเธอไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ คิดถึงเพื่อน เจอกันแค่ในห้องเรียนมันไม่มันส์เหมือนเจอกันข้างนอก"คนอื่นล่ะ""ยัยวิป ไอรับยัยดาว กำลังมา"ชานนท์จูงมือเพื่อนสาวคนสนิทเข้าไปนั่งในโต๊ะที่จองเอาไว้ พวกเขาเป็นห่วงเธอมากเพราะหลังๆ น้ำพั้นช์ไม่ค่อยไปเรียน ไปๆ หยุดๆ จนต้องคอยจดงานส่งให้เสมอ"อืม ฉันหิวมาก แกกินไรมายัง""หิวดิ แกเป็นไงบ้างวะพั้นช์"ชานนท์ถามด้วยความเป็นห่วงปกติน้ำพั้นช์จะร่าเริงกว่านี้ อะไรกันนะที่ทำให้เพื่อนรักของเขาเปลี่ยนไปมือหนาของชานนช์วางบนศรีษะเล็กของเพื่อนรัก ราวกับสิ่งที่อัดอั้นมาถูกปลดล็อกจากเพื่อนรักเพียงแค่ถามคำถามเดียวเท่าน
"เหรอ แล้วทำไมไม่บอกกูตั้งแต่แรก"มาเฟียหนุ่มคลายกังวนลงเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าคนที่ตัวเองหวงแหนหายไปไหน กลับไปบ้านพี่ยังดี ดีกว่าไปกับไอ้ชายชู้นั่นเป็นไหนๆมาเฟียหนุ่มเดินเข้าห้องนอนไปอย่างเงียบๆ บรรยากาศภายในห้องนอนที่เคยมีเธอเคียงข้างทำให้มันช่างดูเงียบเหงานัก ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะรู้สึกหดหู่เมื่อไม่มีเธอขนาดนี้เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนอนนุ่ม กลิ่นหอมของเธอมันยังคงติดอยู่บนที่นอนทำให้เขาคลายความคิดถึงเธอลงบ้างบ้าจริง นี่เขากำลังคิดถึงเธองั้นเหรอ คนอย่างเขาเนี่ยนะคิดถึงเธอเป็นไปไม่ได้ มันไม่มีวันเป็นไปได้ครืด ครืด ครืด"ไฮเกรย์"(ปาร์ตี้ไหมติน ไอ้วินก็มา)"ที่ไหน"(ที่เดิม)"เจอกัน"@ผับxxxมาเฟียหนุ่มพร้อมลูกน้องสี่นายเดินเข้ามาภายในผับสุดหรูสายตาสอดแสวงหาเพื่อนรักที่โทรมานัดเขาให้ออกมาเจอหน้า"อุ้ย"หญิงสาวแปลกหน้าเดินชนเข้ากับแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มเต็มแรง ทำให้เธอเซถอยหลังไปสองสามเก้า ท่อนแขนแกร่งของมาเฟียหนุ่มรีบคว้าเธอไว้เพราะเกรงว่าเธอจะล้มลงไปด้วยความตกใจ"คุณมาร์ติน"
@หลายวันต่อมา"หายไปไหนมาตั้งนาน"เหนือเมฆหันมองผู้ที่เดินเข้ามาใหม่ น้ำพั้นช์โผเข้าสวมกอดพี่ชายสุดที่รักทันทีที่เห็นหน้าด้วยท่าทางอิฐโรย เธอเหนื่อยล้าเหลือเกิน เธอต้องการพัก เธอต้องการที่พักพิง"อ่ะ!!! เป็นอะไร"เหนือเมฆแสดงสีหน้าตกใจปนเป็นกังวน น้องสาวของเขาเป็นอะไร ไปเจอเรื่องอะไรมาทำไมสภาพเธอถึงดูย่อยยับขนาดนี้" ... ฮึก ... มะ ... ไม่มีอะไร คะ ... แค่คิดถึง"หยาดน้ำตากำลังหลั่งรินเปียกบ่าแกร่งของพี่ชาย เธอเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไปเธอกำลังมืดแปดด้านไปหมด"พะ ... พั้นช์ นะ ... เหนื่อย พี่เมฆ ... ฮึก ... พะ ... พั้นช์เหนื่อย" เหนื่อย เหนื่อยอะไร น้องสาวของเขาเป็นอะไรไป คนที่น่ารัก คนที่ร่าเริงของเขาหายไปไหน"ไม่เป็นไรนะ เหนื่อยก็กอดพี่"สองแขนแกร่งกระชับอ้อมกอดน้องสาวให้แน่นขึ้น อยากรู้เรื่องราวของน้องสาวตัวเองใจจะขาด เธอเป็นอะไรไป ทำไมเธอถึงดูบอบช้ำได้ขนาดนี้คงมีแค่พี่ชายเท่านั้นที่รักเธอจากใจจริง เขาไม่เคยทำให้เธอต้องเสียน้ำตาอีกทั้งยังคอยปกป้องเธอเสมอ มีแต่เธอที่ดื้อ และทำร้ายจิตใ
"ถ้าหากว่าฉันยังไม่เบื่อ เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปเอากับใครทั้งนั้น" สะโพกหนาสะบัดเข้าออกด้วยจังหวะรักระรัวเร็ว ความหึงหวงทำให้เขาหน้ามืดตามัว"หยุดนะ!!! ... ฮึก ... นะ ... หนูเจ็บ"น้ำพั้นช์สะอื้นไห้จนตัวโยน เธอไม่ไหวแล้ว รับความโหดร้ายนี้ไม่ไหวแล้ว เรียวขาสั่นเทิ้ม ร่างกายปวดร้าวด้วยความเจ็บปวด เมื่อมาเฟียหนุ่มขบกัดร่างบางสร้างรอยกุหลาบขึ้นทั่วตัว"อ่าาา~ หนูเป็นของป๋า ของป๋าคนเดียวเท่านั้น"เอวสอบขยับเข้าออก สองมือหน้ายื่นบีบเคล้นหน้าอกใหญ่เกินตัวของเธอก่อนที่ใบหน้าคมคายจ้องมองเข้าไป ทำให้เห็นในดวงตาแดงก่ำที่ตอนนี้มีแต่ธารน้ำตาไหลออกมาจนหน้าสงสารของน้ำพั้นช์มาร์ตินหยุดชะงักกับใบหน้าหวานที่ตอนนี้กลับดูไม่มีความสุขเลยสักนิด เขาทำร้ายเธออีกแล้ว เขาทำอีกแล้วมือหนาสั่นเทาเลื่อนขึ้นปาดน้ำตาจากพวงแก้มของน้ำพั้นช์ออกอย่างแผ่วเบา นี่เขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย เขาทำอะไรลงไป"หนู""... ฮึก ..."น้ำพั้นช์เบือนหน้าหนี ราวกับไม่อยากจะเจอหน้าของเขาอีกแล้วเธอค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงปล่อยหยาดน้ำตาไหลร่วงบนที่นอนหยดแล้วหยดเล่ามาร์ตินได้แต่นั่งเ
"ขอบคุณนะคะพี่หมอ ที่มาส่ง""ไม่เป็นไร ว่าแต่พี่จะไม่โดนลุงเรากระทืบใช่ไหม ฮ่า ฮ่า ฮ่า""ไม่โดนหรอกค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ"น้ำพั้นช์ก้าวลงจากรถยนต์คันหรูก่อนหันหน้ากลับมาโบกมือลาต้นหนาว ยืนส่งเขาจนรถยนต์คันหรูขับออกไปจนไกล เธอเดินกลับเข้าคอนโดด้วยความรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่ใกล้เขา"เห้อ พาทิศจะฟ้องลุงรึเปล่าเนี่ย"เธอถอนหายใจพรืดใหญ่ กดรหัสเข้าห้องพักหรูของตัวเอง วางรองเท้าไว้หน้าประตูห้อง แล้วเดินไปนั่งบนโซฟาตัวสวยเธอนอนเล่นโทรศัพท์อยู่ครู่เดียวก่อนลุกขึ้นไปอาบน้ำในห้องน้ำ เธอก้าวขาลงอ่างอาบน้ำแช่มันอยู่อย่างนั้นด้วยความสบายใจ นี่เธอไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมานานเท่าไหร่แล้วนะแกร๊ก~ไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีเมื่อมีท่อนแขนแกร่งของใครบางคนอุ้มเธอขึ้นจากน้ำ เขาพาเธอวางลงบนเตียงนอนนุ่มที่คุ้นเคย มือหนาลูบไล้ใบหน้าหวานแผ่วเบา เธอปรือตามองฝ่าความมืดเพียงนิด ก่อนที่สติจะดับวูบ แว๊บหนึ่งเธอเห็นชายหนุ่มคนนั้น คนที่อุ้มเธอขึ้นมา มาร์ติน เขาคือมาร์ตินแน่ๆ"อือออออ" ในช่วงเช้าของวันใหม่ น้ำพั้นช์ยังคงนอนหลับอุตุ๊อยู่บนเตี
"ไปรับเมียกูกลับบ้าน"มาร์ตินก้าวขึ้นไปนั่งตำแหน่งเบาะหลังของรถยนต์คันหรู ภายในจิตใจกลับร้อนรุ่มดังมีเปลวไฟกำลังแผดเผาหัวใจแกร่งเล่น หัวสมองนึกภาพจินตนาการไปไหนต่อไหน เขาจะทำอะไรกันมั้ง ถ่านไฟเก่ามันจะยังร้อนอยู่ไหม"มึงขับรถได้เร็วแค่นี้เหรอว่ะ"ขับรถช้าขนาดนี้ เกิดเรื่องมันเลยเถิดไปถึงไหนต่อไหน เขาจะทำยังไง หากต้นหนาวแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บเขาเนี่ยแหละจะเป็นมัจจุราชกระชากวิญญาณมันออกมาเองไม่ได้ เขารอไม่ไหว เขาต้องทำยังไง กว่าจะไปถึงก็อีกตั้งหนึ่งชั่วโมง ให้ตายเถอะ ยัยแม่มดนี้กำลังจะทำให้เขาคลั่ง เธอกำลังจะทำให้เขาเป็นบ้า ภายในจิตใจของเขาตอนนี้เหมือนกับภูเขาไฟที่กำลังรอเวลาระเบิด(ครับนาย)"มึง ไปจัดการพ่อไอ้ต้นหนาวให้มันหลาบจำดิ๊ มันจะได้สั่งสอนลูกของตัวเอง ไม่เที่ยวเป็นหมามาแย่งของของคนอื่น"(ครับนาย)เขาเหมือนคนที่แพ้แล้วพาล เขาต้องทำทุกอย่างให้ได้เธอกลับคืนมา แม้เธอจะมัวหมองไปแล้ว แต่เขาเนี่ยแหละจะลบรอยนั้นด้วยตัวของเขาเอง"ไอ้สัสเอ้ย!! ทำไมมึงขับรถช้าอย่างนี้ว่ะ""นะ ...นี่ ก็เหยียบมิดแล้วนะครับนาย"







