LOGINบทที่ 2 สนุกไหม
คำตอบตรงไปตรงมาทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “สนุกดี?” “ค่ะ” “ถึงขนาดให้ผู้ชายป้อนเหล้าให้?” รตาเบิกตากว้าง “คุณอาเห็นด้วยเหรอคะ!” “มีอะไรที่ฉันไม่ควรเห็น?” “ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ” เธอรีบอธิบาย “เพื่อนแกล้งรตา ผู้ชายคนนั้นก็แค่ทำตามหน้าที่ รตาไม่ได้..” “ชอบ?” คำถามสั้น ๆ ทำให้เธอชะงัก “อะไรนะคะ” ภคินก้าวเข้ามาใกล้ “ชอบให้ผู้ชายเอาอกเอาใจแบบนั้นหรือ” รตาถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างไม่ทันตั้งตัว “คุณอา...” “ชอบให้มันนั่งใกล้ ๆ ป้อนเหล้าให้ ถึงขนาดยิ้มหวานให้มัน?” เสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่กลับทำให้หัวใจหญิงสาวเต้นแรงขึ้นทุกขณะ เธอเงยหน้ามองเขาก่อนหน้านี้รตาไม่เคยคิดเลยว่าภคินจะสนใจว่าเธอไปเที่ยวที่ไหน ทำอะไร หรืออยู่กับใคร เพราะเขาแทบไม่เคยถามเรื่องเหล่านี้ แล้วคืนนี้ทำไม...ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างไม่กล้าเชื่อ “คุณอาโกรธเหรอคะ” “ฉันมีอะไรต้องโกรธ” “ก็คุณอาดูเหมือนโกรธ” ภคินเงียบไป รตาก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามกลั้นรอยยิ้มที่เกือบจะปรากฏออกมา “รตาโตแล้วนะคะ” “ฉันรู้” “รตาอายุยี่สิบสองแล้ว” “ฉันไม่ได้ความจำเสื่อม” “แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรผิดด้วยค่ะ” คราวนี้ภคินมองเธอนิ่ง เขาไม่คุ้นเคยกับรตาที่กล้าเถียงเช่นนี้ ปกติเธอมักยิ้มรับ พูดจาอ่อนหวาน และพยายามเอาใจเขาทุกอย่าง แต่คืนนี้หญิงสาวตรงหน้ากลับเงยหน้าสบตาอย่างไม่ยอมหลบ “คุณอาก็ไปเที่ยวกับเพื่อนผู้หญิงบ่อย ๆ นี่คะ” ประโยคนั้นทำให้ภคินหรี่ตาลง “กำลังประชดฉัน?” “เปล่าค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “รตาแค่คิดว่าถ้าคุณอาไปได้ รตาก็น่าจะไปได้เหมือนกัน” ความเงียบทอดยาวออกไป ก่อนที่ชายหนุ่มจะหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ทำให้รตารู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย “เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ” “รตาแค่..” “อยากให้ผู้ชายเอาใจมากนักใช่ไหม” ภคินขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง รตาถอยจนแผ่นหลังแตะขอบโต๊ะด้านหลัง เขายกมือขึ้นวางบนโต๊ะข้างตัวเธอ โน้มใบหน้าลงมาใกล้เสียจนเธอได้กลิ่นไวน์เจืออยู่ในลมหายใจ “ชอบให้ผู้ชายทำแบบนั้น?” ปลายนิ้วเรียวยาวแตะใต้คางเธอเบา ๆ “หรือชอบแบบนี้มากกว่า” รตาเงยหน้าตามแรงประคองอย่างไม่รู้ตัวระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งสองเหลือเพียงนิดเดียว เธอมองเห็นดวงตาสีเข้มที่จับจ้องริมฝีปากตนเอง หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบเจ็บ “คุณอา...” เสียงเรียกแผ่วเบาแทบกลืนหายไปในความเงียบ ภคินหยุดอยู่ตรงนั้น เขามองเธอราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งในใจ “ถ้าไม่อยากให้ฉันเข้าใกล้ ก็ถอยไป” รตาไม่ขยับ เธอรู้ว่าเขาเมา รู้ด้วยว่าเช้าวันรุ่งขึ้นเขาอาจจำคำพูดเหล่านี้ไม่ได้ หรืออาจทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เธอรักผู้ชายคนนี้มานานเหลือเกิน นานจนบางครั้งตัวเองก็จำไม่ได้แล้วว่าความรู้สึกนี้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไร และตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้รับโอกาสให้เข้าใกล้เขาเช่นนี้เลย รตาค่อย ๆ ยกมือขึ้นจับชายเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาไว้ “รตาไม่ได้อยากถอยค่ะ” สิ้นคำตอบนั้น ภคินก็ก้มลงจูบเธอ ริมฝีปากอุ่นจัดสัมผัสลงมาอย่างรวดเร็ว ราวกับความอดทนที่เขาฝืนรักษาไว้ตลอดคืนขาดสะบั้นลงในพริบตา รตาหลับตาแน่นด้วยความตกใจ มือเล็กที่จับเสื้อเขาไว้เผลอกำแน่นขึ้น เธอไม่เคยจูบใครมาก่อน ทุกอย่างจึงทั้งแปลกใหม่และทำให้หัวใจสั่นไหว ภคินถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอเงยหน้าตามอย่างไม่รู้ตัว เขาก็หยุดมอง ดวงตากลมโตของหญิงสาวสั่นระริก แต่ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเขินอายและความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่กล้าเรียกชื่อ “รตา” เขาเรียกเสียงต่ำ เธอไม่ตอบ เพียงขยับมือจากชายเสื้อขึ้นมาเกาะแขนเขาไว้ ภคินจึงจูบเธออีกครั้ง คราวนี้อ่อนโยนกว่าเดิม รตาค่อย ๆ ตอบรับอย่างประหม่า ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วอกจนเธอแทบลืมว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ที่ไหน มือของชายหนุ่มโอบรอบเอวเธอ ดึงเข้ามาใกล้ ช่วงเวลานั้นโลกทั้งใบของรตาเหมือนเหลือเพียงผู้ชายตรงหน้า ไม่มีคำว่าคุณอา ไม่มีสถานะที่คอยขวางกั้น ไม่มีความเฉยชาที่เธอได้รับมาตลอด มีเพียงภคิน ผู้ชายที่เธอรัก กระทั่งเขาเป็นฝ่ายผละออก ภคินยังคงโอบเธอไว้ แต่สีหน้ากลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองดวงตาฉ่ำชื้นของหญิงสาว ก่อนเลื่อนสายตาไปยังริมฝีปากที่แดงเรื่อเพราะจูบของตนเอง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง “ดึกแล้ว” เขาพูดในที่สุด รตากะพริบตา “คะ?” “ไปนอนเสีย” มือที่โอบเอวเธอคลายออก ความอบอุ่นเมื่อครู่หายไปอย่างรวดเร็ว ภคินถอยหลังหนึ่งก้าว ยกมือเสยผมอย่างหงุดหงิดกับตัวเอง “แล้วต่อไปก็ไม่ต้องนั่งรอฉันจนดึก” เขาพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินผ่านเธอขึ้นบันไดไป รตายังคงยืนอยู่ที่เดิม ปลายนิ้วแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ หัวใจยังคงเต้นแรง แม้ความเย็นชาของเขาจะกลับมาแล้ว แต่สัมผัสเมื่อครู่ยังชัดเจนเหลือเกิน เธอค่อย ๆ ยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ คืนนี้คุณอาจูบเธอ ไม่ใช่จูบที่แก้ม ไม่ใช่จูบหยอกล้อ แต่เป็นจูบระหว่างชายหญิง บางที...บางทีเขาอาจไม่ได้มองเธอเป็นเพียงเด็กในความดูแลอีกแล้วก็ได้ เช้าวันรุ่งขึ้น รตาตื่นเร็วกว่าปกติ เธอยืนเลือกเสื้อผ้าอยู่นาน ทั้งที่ไม่ได้มีธุระต้องออกไปไหน สุดท้ายหญิงสาวเลือกชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่าย ปล่อยผมยาวสลวย แล้วเดินลงมาที่ห้องอาหารด้วยหัวใจที่เต้นแรงกว่าทุกวัน ภคินนั่งอยู่หัวโต๊ะแล้ว เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด กางเกงขายาวสีเข้ม ผมจัดทรงเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาสงบนิ่งราวกับเมื่อคืนไม่ได้ดื่มจนเมามาย เขากำลังอ่านข่าวบนแท็บเล็ต มืออีกข้างถือถ้วยกาแฟ “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณอา” “อืม” เขาตอบโดยไม่เงยหน้า รตานั่งลงฝั่งตรงข้าม เธอแอบมองเขาอยู่หลายครั้ง ภคินรับประทานอาหารเช้าตามปกติ ถามเรื่องตารางเรียนของเธอสองสามคำ ก่อนกลับไปสนใจเอกสารในมือ ไม่มีแม้แต่ท่าทีเขินอาย ไม่มีสายตาพิเศษไม่มีอะไรเลย รตาเริ่มใจเสีย เธอรวบรวมความกล้าอยู่พักใหญ่ ก่อนเอ่ยเสียงเบา “คุณอาคะ” “ว่าไง” “เมื่อคืน...” มือที่กำลังเลื่อนหน้าจอหยุดลงชั่วครู่ แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้น “เมื่อคืนทำไม” รตาเม้มริมฝีปาก “คุณอาจำได้ไหมคะ” ภคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมคู่นั้นนิ่งสนิท “ฉันดื่มไปเยอะ” หัวใจรตาค่อย ๆ จมลง “เหรอคะ” “มีอะไรหรือเปล่า” เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า “ไม่มีค่ะ” ภคินพยักหน้า แล้วก้มลงสนใจแท็บเล็ตต่อ รตานั่งนิ่ง เธอไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไร เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน เพราะเอาแต่คิดถึงจูบของเขา คิดถึงมือที่โอบเอว คิดถึงน้ำเสียงทุ้มต่ำยามเรียกชื่อเธอ แต่สำหรับภคิน...มันอาจเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่เกิดขึ้นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ไม่มีความหมายอะไรเลย “รตา” เธอสะดุ้งเล็กน้อย “คะ?” “เย็นนี้ฉันไม่กลับมากินข้าว” “ค่ะ” “ไม่ต้องรอ” คำพูดนั้นฟังดูธรรมดาเหลือเกิน ธรรมดาเสียจนเธอไม่อาจหาข้ออ้างใดมาปลอบใจตัวเองได้รตาก้มหน้าลงมองอาหารในจาน “เข้าใจแล้วค่ะ” ภคินลุกขึ้น หยิบโทรศัพท์กับกุญแจรถ ก่อนเดินออกจากห้องอาหารโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างหลังเงียบลงเพียงใด เสียงรถยนต์แล่นออกจากบ้านไปไม่นาน โทรศัพท์ของรตาก็สั่น ข้อความจากเพื่อนสาวปรากฏขึ้น รตา เสาร์นี้ไปทะเลกันไหม มีทริปดำน้ำด้วยนะ! ตามด้วยภาพทะเลสีครามและข้อความอีกหลายประโยค ไปเถอะแก อย่าหมกตัวอยู่แต่บ้านสิฉันจะพาแกไปเปิดโลก! รตาอ่านแล้วเผลอยิ้ม ก่อนหน้านี้ หากได้รับคำชวนแบบนี้ เธอคงลังเล เพราะกลัวภคินกลับมาแล้วไม่พบเธอ กลัวไม่มีใครเตรียมอาหารให้เขา กลัวเขาเหนื่อยแล้วไม่มีใครคอยดูแล ทั้งที่ความจริง...เขาไม่เคยขอให้เธอทำสิ่งเหล่านั้นเลย รตาเงยหน้ามองเก้าอี้ว่างตรงหัวโต๊ะ แล้วก้มลงพิมพ์ตอบเพื่อน ไปสิ เธอหยุดคิดเล็กน้อย ก่อนพิมพ์เพิ่มอีกประโยค แต่ฉันไม่มีชุดว่ายน้ำเลยนะ คำตอบเด้งกลับมาแทบจะทันที เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง! ฉันจัดการให้เอง รตาหัวเราะออกมาเบา ๆ เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วหยิบช้อนขึ้นรับประทานอาหารเช้าต่อ เมื่อคืนคุณอาเมา เช้าวันนี้เขาจึงจำอะไรไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงไม่จำเป็นต้องคิดมากกับเรื่องที่เกิดขึ้นเช่นกัน อย่างน้อย...วันหยุดนี้เธอก็มีอะไรน่าสนุกให้ทำแล้วบทที่ 10 คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้“หนูรตาใช่ไหมคะ”น้ำเสียงหวานดังขึ้นทันทีที่รตาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร ลลินลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มงดงาม ก่อนยื่นมือมาตรงหน้า“ได้ยินเรื่องของหนูมานานแล้ว เพิ่งมีโอกาสได้พบกันเสียที”รตายิ้มตอบอย่างสุภาพ“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณลลิน”หญิงสาวทั้งสองจับมือกันเพียงครู่เดียวแต่ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นกลับเพียงพอให้ลลินพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียด รตาสวยกว่าที่เธอคาดไว้มากไม่ใช่ความสวยฉูดฉาด หากเป็นความงามอ่อนหวานที่มีเสน่ห์ชวนมอง ผิวขาวอมชมพู ดวงตาคู่สวย และรูปร่างได้สัดส่วนภายใต้ชุดเดรสเรียบหรูลลินเคยได้ยินว่าภคินดูแลเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ในคฤหาสน์มาเกือบปี เธอเข้าใจมาตลอดว่าอีกฝ่ายคงเป็นเพียงเด็กเรียบร้อยที่ยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับเติบโตงดงามเกินกว่าจะมองข้ามได้ และผู้หญิงด้วยกันย่อมรู้ดีว่า ความงามเช่นนี้สามารถทำให้ผู้ชายหวั่นไหวได้มากเพียงใดลลินยังคงยิ้ม“เรียกพี่ลลินก็ได้ค่ะ อีกหน่อยเราคงได้พบกันบ่อยขึ้น”รตาพยักหน้า ก่อนเดินไปยังเก้าอี้ที่พนักงานจัดไว้ให้“รตา”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านข้าง ธีร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นเธอ เขาสวมส
รตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของความเงียบแสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างกายว่างเปล่าภคินไม่อยู่แล้ว เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองหมอนอีกใบที่ยังมีรอยยุบจาง ๆ บนผ้าปูที่นอนเมื่อคืนเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขาจำได้ว่าเขากอดเธอแนบอก จำได้ถึงกลิ่นกายอบอุ่นและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ขอให้เธออยู่เป็นเพื่อน ความทรงจำเหล่านั้นทำให้พวงแก้มค่อย ๆ ร้อนขึ้นแต่เมื่อมองนาฬิกาแล้วพบว่าเกือบเจ็ดโมงเช้า รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลง เขาคงออกไปทำงานแล้ว รตาพับผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนกลับไปยังห้องนอนของตัวเองระหว่างเดินลงมารับประทานอาหารเช้า เธอพบแม่บ้านกำลังจัดโต๊ะอยู่พอดี“คุณอาลงมาหรือยังคะ”“คุณผู้ชายออกไปตั้งแต่ตีห้าแล้วค่ะ”หญิงสาวชะงัก“แล้วอาการไข้ล่ะคะ”“เห็นแต่งตัวไปทำงานตามปกตินะคะ ไม่ได้บ่นว่าไม่สบายเลย”รตาพยักหน้าอย่างโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็หายป่วยแล้ว แต่ความรู้สึกว่างเปล่าเล็ก ๆ กลับก่อตัวขึ้นในอก นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ภคินทำเหมือนความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่ไม่เคยเกิดขึ้นครั้งแรกหลังจากจูบเธอ และครั้งนี้ หลังจากขอให้เธอนอนอยู่ข้างกายตลอด
บทที่ 8 คืนที่หมาป่านอนไม่หลับรตายืนมองชายหนุ่มบนเตียงด้วยความรู้สึกทั้งประหลาดใจและเป็นห่วง“คืนนี้...นอนหลับข้างฉันได้ไหม”คำขอร้องนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ภคินไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบแสดงความอ่อนแอ ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหรือมีปัญหาหนักหนาเพียงใด เขาก็มักจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอตลอดเวลาที่อยู่ร่วมบ้านกัน รตาแทบไม่เคยได้ยินเขาบ่นเรื่องงานด้วยซ้ำ การที่ผู้ชายอย่างภคินเอ่ยปากขอให้เธอนอนเป็นเพื่อน จึงทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจกำลังเผชิญปัญหาบางอย่างที่ไม่อยากบอกใครบางทีอาการป่วยคืนนี้อาจเกิดจากความเครียดสะสมก็เป็นได้“คุณอามีเรื่องไม่สบายใจหรือคะ”ภคินมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ“อืม มีเรื่องให้คิดหนักนิดหน่อย”เขาไม่ได้โกหกเสียทีเดียว เพียงแต่เรื่องที่ทำให้คิดหนักไม่ได้เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลายพันล้าน หรือโครงการลงทุนที่กำลังดำเนินอยู่แม้แต่น้อย มันเกี่ยวกับผู้หญิงตรงหน้าต่างหาก! โดยเฉพาะภาพบิกินี่สีขาวกับแขนของน้องชายที่โอบรอบเอวเธอ แค่นึกถึงก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว“ถ้าอย่างนั้นคุณอาพักผ่อนก่อนนะคะ รตาขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่”ภคินคลายม
บทที่ 7 คนป่วยจำเป็นภคินยืนมองน้องชายช่วยรตายกกระเป๋าเดินทางเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะหงุดหงิดจนแทบอยากเดินเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกันก็ตาม“คุณอา กลับมาแล้วเหรอคะ”รตาเป็นฝ่ายทักก่อน รอยยิ้มสดใสยังคงประดับอยู่บนใบหน้า“อืม”ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ สายตาเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือธีร์ ก่อนเลื่อนขึ้นไปสบตาน้องชาย“แกไม่กลับบ้านหรือไง”ธีร์ชะงักเล็กน้อย“กำลังจะกลับครับ แค่ช่วยรตายกของเข้ามาก่อน”ภคินพยักหน้ารับราวกับไม่ได้สนใจ แต่เมื่อเห็นรตาหันไปขอบคุณน้องชายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ความรู้สึกขุ่นมัวในอกก็เพิ่มขึ้นอีกระดับตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้รับข้อความจากเธอเลย เด็กสาวที่เคยถามทุกวันว่าเขาจะกลับบ้านเมื่อไร กลับหายเงียบไป แต่พอกลับมา เธอกลับมีเรื่องพูดคุยกับธีร์ไม่หยุด“พี่ธีร์ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะคะ”“ครับ”“แล้วอย่าลืมรูปที่เหลือด้วย”“ไม่ลืมครับ”ภคินมองทั้งสองสลับกันดูเหมือนน้องชายของเขาจะมีเรื่องให้ติดต่อกับรตาอีกมากทีเดียว หลังธีร์กลับไปแล้ว รตาจึงหันมาหาชายหนุ่มอีกครั้ง“คุณอารับประทานอาหารเย็นหรือยังคะ”คำถามคุ้นเคยทำให้ภคินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยอย่า
บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ“อยู่กับรตาครับ”คำตอบจากปลายสายทำให้ภคินนิ่งไปชั่วขณะ เขามองภาพถ่ายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้หนังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมธีร์เป็นน้องชายที่เขาภูมิใจมาตลอด อีกฝ่ายเรียนเก่ง ทำงานเก่ง มีความรับผิดชอบสูง และแทบไม่เคยสร้างเรื่องให้คนในครอบครัวต้องปวดหัว โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงตั้งแต่โตเป็นหนุ่ม ภคินยังไม่เคยเห็นน้องชายพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านด้วยซ้ำ แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น!“แกไปทำอะไรที่นั่น”“มาเที่ยวครับ”“แกเพิ่งกลับจากต่างประเทศไม่ใช่หรือไง”“ครับ”“แล้วไม่เหนื่อย?”“ไม่เท่าไรครับ”ภคินกัดกระพุ้งแก้มด้านใน เขาไม่เคยรู้สึกว่าการสนทนากับน้องชายเป็นเรื่องยากมาก่อน แต่วันนี้คำตอบสั้น ๆ สุภาพเรียบร้อยของธีร์กลับทำให้เขาหงุดหงิดอย่างประหลาด“แล้วรูปที่แกลงนั่น...”“รูปไหนครับ”ภคินเกือบหลุดคำสบถ รูปไหนอย่างนั้นหรือ! มันลงรูปผู้หญิงทั้งกอดทั้งแนบชิดกันขนาดนั้น ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่ารูปไหน! ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ“รูปที่แกถ่ายกับรตา”“อ๋อครับ”“แกไม่คิดว่ามันดูสนิทสนมเกินไปหน่อยหรือ”ปลายสายเงียบไ
บทที่ 5 คนขี้อายที่อยากอวดภคินจ้องภาพถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์อยู่นานกว่าที่ควร หญิงสาวในภาพสวมบิกินี่สีเขียวมรกต ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย เส้นผมยาวปลิวตามแรงลม ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มสดใสอย่างที่เขาไม่ค่อยได้เห็นนักแต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มนิ่งงันกลับไม่ใช่รอยยิ้มของเธอเพียงอย่างเดียว เนื้อผ้าชิ้นเล็กโอบประคองทรวงอกอิ่มจนดูคับแน่น เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วและหน้าท้องแบนราบ ผิวขาวจัดอมชมพูของหญิงสาวยิ่งโดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางท้องทะเลสีครามภคินรู้สึกลำคอแห้งผาก เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยสวมชุดว่ายน้ำมานับไม่ถ้วน บางคนยังแต่งตัวเปิดเผยกว่านี้เสียอีก แต่ไม่เคยมีภาพของใครทำให้เขาต้องเผลอกลั้นหายใจเช่นนี้รตา...เด็กสาวที่ชอบสวมเสื้อเชิ้ตกับกระโปรงยาว เดินถือสมุดวาดภาพไปนั่งเล่นในสวน และมักหน้าแดงทุกครั้งเมื่อถูกเขาหยอกล้อเขาไม่เคยรู้เลยว่าใต้เสื้อผ้าเรียบร้อยเหล่านั้น เธอจะมีเรือนร่างสะดุดตาถึงเพียงนี้ ปลายนิ้วเลื่อนภาพถัดไปโดยไม่รู้ตัว คราวนี้เป็นภาพหมู่บนเรือ รตายืนอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มหน้าตาดีสามคน หนึ่งในนั้นวางมือบนไหล่เธออย่างสนิทสนม ขณะที่เจ้าตัวกำลังหัวเราะจนดวงตาหยีโค้งคิ้วเข้มขมว







