ฮันนีมูนขม ตอนที่ 4

อคิราห์นำเรื่องนี้ไปปรึกษากับแฟนสาว ทันทีที่รู้เพียงอัปสรแค่นั่งร้องไห้นิ่งๆ ไม่พูดไม่จา แต่เขารู้ว่าเธอเจ็บจนพูดไม่ออกต่างหาก เขาเองก็แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ทั้งสองกอดกันและร้องไห้กันด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ในตอนนั้นชายหนุ่มคงทำได้เพียงสัญญาว่า...ต่อให้เขาต้องแต่งงานหรืออยู่กับผู้หญิงคนอื่นไปชั่วชีวิต แต่ผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวที่จะอยู่ในใจเขาและเป็นคนที่เขารักไปจนชั่วนิรันดร์จะมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น...เพียงอัปสร

และแล้ววันแต่งงานก็มาถึงในอีกเพียงสามวันหลังจากนั้น จิตใจของเจ้าบ่าวไม่ได้จดจ่ออยู่ที่งานแต่งของตัวเองหรือเจ้าสาวแสนสวยที่ใครๆ ต่างปลาบปลื้ม มันกลับโบยบินไปหาหญิงสาวอีกคนที่เปรียบเสมือนลมหายใจของเขาต่างหาก ชายหนุ่มคิดเช่นนั้นจริงๆ เพราะตั้งแต่วันที่จากกันเขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองใช้อากาศในการหายใจน้อยลงทุกที ในคืนพิธีนั้นเขาเพียรโทร. หาเพียงอัปสรหลายครั้งแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้เลย ความร้อนรุ่มเป็นห่วงคนรักทำให้แทบอยากจะยกเลิกงานแต่งงานให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ในขณะที่เขากำลังกังวลสุดขีดเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

แค่เพียงกดรับสาย...วินาทีนั้นเขาก็แทบล้มทั้งยืน เจ้าหน้าที่ตำรวจโทร. มาแจ้งข่าวว่าพบศพผู้เสียชีวิตเป็นหญิงติดอยู่ในซากรถเก๋งคันหนึ่ง เมื่อตรวจสอบหลักฐานก็พบว่าผู้หญิงคนนั้นชื่อเพียงอัปสร และในโทรศัพท์มือถือของเธอก็มีเบอร์โทร. เข้าออกของเขาเป็นเบอร์สุดท้าย คิดว่าเขาเป็นญาติของผู้ตายจึงโทร. มาแจ้งเพื่อให้ทราบและให้ญาติติดต่อนำหลักฐานไปขอรับศพด้วย

อนิจจา...เพียงอัปสรจากเขาไปแล้ว ชายหนุ่มในชุดเจ้าบ่าวอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง ไม่อายใคร แขกเหรื่อต่างหันมามองและตกใจไปตามๆ กัน แล้วเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นอีกครั้งเมื่ออคิราห์วิ่งออกไปข้างนอกงาน ขับรถเจ้าบ่าวออกไปด้วยความเร็วปานพายุ คราวนี้คนทั้งงานต่างหันมามองเจ้าสาวที่หน้าซีดเผือดใกล้ๆ มารดาของเจ้าบ่าว

 เป็นอันรู้กันว่างานแต่งนี้...จบลงแล้ว

ชายหนุ่มรีบบึ่งรถไปยังโรงพยาบาลที่ตำรวจบอก ในใจภาวนาให้เป็นเรื่องเข้าใจผิด ขอให้มันไม่เป็นความจริง ขอให้เธอยังอยู่ ขอให้เธออย่าจากเขาไปเลย แต่แล้วสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่เข้าข้างเขาสักนิด เมื่อไปถึงโรงพยาบาลพวงมาลัยคล้องคอเจ้าบ่าวถูกดึงขาดกระจุยคว้างทิ้งราวขยะไร้ค่า บุรุษผู้มีแต่ความเสียใจล้นเหลือดิ่งตรงไปยังห้องชันสูตรทันที แล้วสิ่งที่เขาเห็นก็ประจักษ์แก่สายตาว่า ทุกๆ อย่างมันคือความจริง

ร่างไร้วิญญาณของผู้หญิงคนหนึ่งนอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่บนเตียงเปล สภาพนั้นแทบดูไม่ได้ว่าเธอเคยมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร เลือดสีแดงสดอาบทั่วร่างเนื่องจากยังไม่ได้ทำความสะอาด ใบหน้าเละเทะจนไม่รู้ว่าตรงไหนคือส่วนตา ตรงไหนคือจมูก ตรงไหนคือปาก แต่เขาก็ยังจำได้ดีว่าเธอคือหญิงคนรักของเขาแน่นอน เพราะเสื้อผ้าชุดนั้นที่เธอใส่เขาเป็นคนซื้อให้ นาฬิกาเรือนนั้นก็เป็นของขวัญจากเขา                                                   และ...แหวนแต่งงาน ที่อยู่ตรงนิ้วนางข้างซ้ายเขาเองที่เป็นคนซื้อและสวมให้เธอกับมือ ทุกๆ อย่างเพียงอัปสรเอาติดตัวไป เธอนำทุกสิ่งที่เขาให้ไปด้วยในวันที่ลา

 อคิราห์ตรอมใจอย่างหนัก ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องที่คอนโดของคนรัก เมามายไม่รู้วันรู้คืนเหมือนคนบ้า พอตั้งสติได้ชายหนุ่มก็รีบไปที่วัดที่ทำการฌาปนกิจศพเพียงอัปสรทันทีในคืนที่สาม เขาได้อยู่ร่วมงานเพียงคืนเดียวศพเธอก็ทำการเผา เพราะไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนมีเพียงเพื่อนฝูงไม่กี่คนที่มาจัดการเรื่องทุกอย่างให้

นับตั้งแต่วันนั้นมาทุกๆ วันอคิราห์จะต้องไปเยี่ยมเธอที่โกศบรรจุเถ้ากระดูกพร้อมๆ กับช่อดอกไม้และอาหารที่เธอชอบ เขาจะอยู่เป็นเพื่อนเธอจนถึงเย็นจึงจะกลับ บางครั้งเขาก็แวะดื่มเหล้าที่ไนต์คลับ บางทีก็แวะไปนอนที่คอนโด หากมารดาจิกมากๆ เข้าก็กลับบ้านบ้าง งานการทุกอย่างเขาไม่ใส่ใจจะทำโยนความรับผิดชอบทั้งหมดไปที่มารดาและเลขาส่วนตัวที่พ่วงตำแหน่งบอดี้การ์ดไว้ด้วยอย่างนนท์ธกิจ

วันๆ มีแต่สุราที่คอยเป็นเพื่อน น้ำเมาที่ดื่มเข้าไปหวังให้ลืมความทุกข์ถูกสะสมในร่างกายจนคิดเป็นปริมาณไม่ได้ จนกระทั่งเมื่อคืนนั่นแหละที่เขาพลาดพลั้งให้กับแผนชั่วๆ ของผู้หญิงแพศยาคนนั้น มันทำให้ความเกลียดชังที่ปกติแทบจะไม่อยากมองหน้าอยู่แล้วเพิ่มเป็นร้อยเท่าพันเท่า

 ณัฏฐนิชจะต้องได้รับผลกรรมที่ตัวเองก่อเอาไว้บ้าง และเขาคงทนรอให้สวรรค์ลงโทษเธอไม่ไหว ความเจ็บปวดเหมือนคนตายทั้งเป็นของเธอต้องเป็นอคิราห์คนนี้เท่านั้นที่มอบให้                                                                             

ประตูรั้วอัตโนมัติเปิดต้อนรับเจ้าของบ้านทันทีเมื่อรถคันหรูเลี้ยวเข้ามา อคิราห์เปิดประตูลงจากรถแล้วบึ่งเข้าบ้านทัน แต่ก้าวเท้าขึ้นบันไดบริเวณหน้าคฤหาสน์เท่านั้นก็ต้องหยุดกึก

“ณัฏฐนิช...โธ่เอ๊ย!!!” ชายหนุ่มคำรามอย่างหัวเสีย เขาลืมแวะรับภรรยาสาวที่ปล่อยทิ้งไว้ที่ศาลาเสียสนิท ครั้นจะกลับไปรับระยะทางก็ไม่ใช่ใกล้ๆ

“ช่างเถอะ...เดี๋ยวค่อยแวะรับตอนจะไปแล้วกัน เสียเวลา ฮึ...” แล้วร่างสูงก็มุ่งตรงเข้าบ้านไปโดยไม่คิดเหลียวหลังไปมองเลยว่าการปล่อยให้ผู้หญิงตัวคนเดียวอยู่ในที่เปลี่ยวคน และเธอเองก็ไม่ชินพื้นที่อย่างนั้นมันอันตรายมากแค่ไหน

อคิราห์วิ่งขึ้นห้องนอนอย่างรีบร้อน เขาอาบน้ำชำระร่างกายและแต่งตัวเสร็จภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รวบเก็บเสื้อผ้าสองสามชุดใส่กระเป๋าใบย่อมที่เตรียมไว้เดินออกจากห้องด้วยความว่องไว ก่อนจะมาหยุดกึกตรงหน้าห้องภรรยาของตัวเอง ความคิดที่จะจัดการเก็บเสื้อผ้าไปให้เธอด้วยถูกสลัดออกไปเพราะทิฐิที่มีต่อหญิงสาว

“อย่าหวังเลยว่าฉันจะเหยียบย่างเข้าไป....ณัฏฐนิช ห้องของเธอก็เปรียบเหมือนนรกของฉัน ไม่จำเป็นต้องหอบหิ้วไปให้หรอกซื้อให้ใหม่มีหวังจะรีบตะครุบสิไม่ว่า...ฮึ” ชายหนุ่มหันหลังจากตรงนั้นแล้วเดินลงบันไดมุ่งตรงไปยังรถส่วนตัวทันที