ฮันนีมูนขม ตอนที่ 3

สองหนุ่มสาวที่ขับรถออกมาจากบ้านเลนเบิร์คยังคงเล่นสงครามเย็นมาตลอดทาง ไม่มีคำพูดใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากคนทั้งคู่ ณัฏฐนิชถึงจะอยากรู้เรื่องที่เขาคุยกับมารดาแต่เธอไม่ได้ปริปากถาม คงนั่งนิ่งเป็นหุ่นตุ๊กตาอยู่เช่นเดิม แต่เมื่อรถเลี้ยวออกนอกเส้นทางที่จะกลับบ้านเธอก็หันมองหน้าเขานิดหนึ่งคิดอยากสอบถามว่าจะพาไปไหนกันแน่ แต่เมื่อตรึกตรองถึงคำตอบก็เลือกที่จะนั่งเงียบดีกว่า

 ผู้หญิงอย่างเธอมันไม่มีทางเลือกอยู่แล้ว ทุกอย่างย่อมขึ้นอยู่กับเขา อากาศที่เริ่มหนาวขึ้นเพราะดูท่าฝนจะตกลงมาอีกในไม่ช้า บวกกับแรงเป่าของแอร์ภายในตัวรถทำให้หญิงสาวต้องใช้มือกกกอดตัวเองเอาไว้เพราะความหนาว อาการป่วยของเธอเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นแล้ว                          

  อคิราห์ยังคงขับรถไปเรื่อยๆ ถนนดูโล่งขึ้นเพราะห่างจากในตัวเมืองมาพอสมควร ชายหนุ่มทอดมองไปด้านหน้าเห็นศาลาที่พักริมทางหลังหนึ่งจึงชะลอรถเทียบจอด                                                                                 

“ฉันจะไปทำธุระเธอคอยที่นี่ก่อนก็แล้วกัน” ชายหนุ่มเอ่ยบอกอย่างไม่ใส่ใจ

“เอ่อ...มันเปลี่ยวนี่ค่ะ รัญกลัวให้รัญกลับแท็กซี่ก็ได้ค่ะ” ณัฏฐนิชต่อรองขณะมองไปรอบๆ สถานที่อันไม่คุ้นเคย

“แถวนี้มันมีแท็กซี่ที่ไหนกันล่ะ...ถ้าไม่รอก็เดินกลับไปก็แล้วกัน...ลงไปได้แล้ว” หญิงสาวยังคงลังเลไม่ยอมลงจากรถไปง่ายๆ ด้วยว่ากลัวกับสถานที่ที่ไม่รู้จักและฝนฟ้าก็ทำท่าจะตกลงมาแล้วด้วย

“ลงไปสิโว้ย!!!!”

เสียงตวาดลั่นทำเอาณัฏฐนิชสะดุ้งตัวสั่นงก สายตาดุมองมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อจนเธอต้องลนลานรีบเปิดประตูรถก้าวออกจากรถและเมื่อประตูปิดลงชายหนุ่มก็เร่งขับรถออกไปด้วยความเร็วจนล้อฟรีกับพื้นถนนเป็นรอยไหม้ดำณัฏฐนิชยืนมองน้ำตาคลอเบ้าในลำคอเจ็บจุกจนกลืนน้ำลายไม่ลง จะกลับก็ไม่รู้กลับยังไงจะรอก็กลัวเขาไม่มารับ ฝนเม็ดเล็กๆ เริ่มสาดลงมาปรอยๆ หญิงสาวจึงวิ่งเข้าไปในศาลาเพื่อหลบอาศัย สายตากวาดมองไปรอบๆ ด้วยความกลัวเธอตัดสินใจเลือกที่จะรอเขากลับมา

หวังว่าอคิราห์จะหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างไม่ทิ้งเธอไว้ที่นี่หรอกนะ...

ทางด้านชายหนุ่มผู้เลือดเย็นยังคงขับรถด้วยความเร็วสูงเพื่อมุ่งให้ไปถึงจุดหมายโดยไว วันนี้เขาเสียเวลามากกับการต้องจัดการผู้หญิงคนนั้น ไม่อย่างนั้นเขาควรจะมาที่นี่ตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว รถเลี้ยวเข้าวัดแห่งหนึ่งตามทางที่ลูกศรชี้บอกจนมาถึงบริเวณที่มีโกศบรรจุเถ้ากระดูกตั้งอยู่เรียงราย

ชายหนุ่มจึงจอดรถเดินกางร่มลงมาตรงไปยังโกศสีขาวที่ตั้งอยู่ริมสุดติดกำแพงทันที รองเท้าสีดำสนิทจอดยืนบริเวณหน้าโกศที่มีรูปหญิงสาวหน้าตาสะสวยผมยาวในชุดสีขาวเพียงครึ่งตัวติดอยู่ สายตาคมดุที่มองณัฏฐนิชเมื่อครู่บัดนี้กลับดูอ่อนโยนยามที่ทอดมองไปยังหญิงสาวในรูป นี่คือสาเหตุที่เขาไม่พาณัฏฐนิชมาที่นี่ ชายหนุ่มไม่อยากให้วิญญาณคนรักต้องขุ่นมัวที่เห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น แค่นี้ก็ผิดต่อเธอมากแล้ว

“ขิงผมมาแล้วนะ...ขอโทษที่วันนี้ผมมาช้า เผอิญมีธุระจะต้องทำ คุณไม่โกรธผมใช่ไหม” แม้จะไม่ได้รับการตอบรับใดๆ เพราะมันมีเพียงความว่างเปล่า แต่เขาก็ยังส่งยิ้มอบอุ่นไปให้เธอ

“ผมจะมาลาคุณด้วย...คงไม่ได้มาอยู่เป็นเพื่อนคุณสักระยะ คุณอยู่ที่นี่ไม่ต้องตามผมไปหรอกนะ ผมอยากให้คุณพักผ่อนไม่อยากให้คิดมาก ขิง...ผมกำลังทำให้คนที่มันทำให้คุณตายได้รับโทษ คุณจะต้องไม่ตายเปล่า ผู้หญิงคนนั้นจะต้องรับผิดชอบ เขาทำให้คุณจากไป ผมก็จะทำให้เขาทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น อยากตายก็ตายไม่ได้ อยู่ก็ทรมานยิ่งกว่าคนตายไปแล้ว อีกไม่นานผมจะกลับมา...ผมรักคุณนะขิง”

ชายหนุ่มล่ำลากับหญิงสาวในรูปตรงหน้าแล้วยืนมองเธออยู่อย่างนั้นท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาไม่ขาดเม็ด ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปที่รถ โดยไม่ได้หันกลับมามองว่าตรงกำแพงที่ติดกับโกศหญิงคนรักนั้น มีผู้หญิงในชุดสีดำสนิทกำลังเดินออกมาจากมุมมืด

เธอแสยะยิ้มเหมือนสะใจอะไรบางอย่างก่อนจะหันหลังเดินหายไปพร้อมกับสายฝนที่ตกหนักขึ้น...

อคิราห์ขับรถออกจากวัดด้วยอาการเหม่อลอย แม้จะผ่านมาถึงสามเดือนแล้วแต่จิตใจเขากลับไม่มีท่าทีว่าจะดีขึ้น ความคิดถึงโหยหาในตัวเพียงอัปสรมีแต่จะเพิ่มเท่าทวีคูน คนรักของเขาเป็นหญิงสาวที่น่าสงสาร เธอสูญเสียทั้งบิดาและมารดาไปนานแล้ว ซ้ำญาติพี่น้องก็ไม่มีต่อสู้ดิ้นรนโดยลำพังมาตลอดจนกระทั่งได้พบกับเขาเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นยังจำได้ดีว่าเขากำลังเลือกซื้อดอกไม้ให้เป็นของขวัญวันแต่งงานเพื่อนคนหนึ่ง                                  

  และเธอ...เพียงอัปสรก็บังเอิญเป็นเจ้าของร้านดอกไม้แห่งนั้น ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้ยลโฉม วินาทีแรกที่ได้สบตา เขาตกหลุมรักหญิงสาวโดยไม่ต้องมีเหตุผลใดๆ รอยยิ้มหวานรับกับใบหน้าคมจมูกคิ้วคางเธอสวยไปหมดทุกอย่าง ดอกไม้ในร้านแทบจะหาความงดงามไม่ได้เลยเมื่อเทียบกับเธอ ร้านดอกไม้แห่งนั้นจึงมีเขาเป็นขาประจำอยู่หลายเดือน จนในที่สุดเขาก็สามารถพิชิตใจเธอได้

เพียงอัปสรไม่เคยทำตัวเป็นผู้หญิงหิวเงินที่เห็นเขารวยแล้วจะจับตะครุบหวังรวยทางลัด เธอเจียมเนื้อเจียมตัวเสมอ ยังคงทำงานในร้านขายดอกไม้เล็กๆ อยู่เช่นเดิม แม้เขาจะคัดค้านและขอแต่งงานหลายครั้งแต่ก็ได้รับการปฏิเสธทุกครั้งไป เขารู้ว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะหญิงสาวทราบว่ามารดาเขาไม่ชอบที่เขาคบหากับเธอ ถึงขึ้นเกลียดชังเพียงอัปสรด้วยซ้ำ ทุกทีที่เขาพาไปพบ มารดาเขาจะตีหน้าบึ้งใส่และไม่เคยพูดจาด้วย เขาถาม    ชลาพรหลายครั้งก็ไม่เคยได้รับคำตอบ จึงเดาเองว่าคงเป็นเพราะหญิงสาวมีแต่ตัวกระมัง มารดาของเขาจึงได้มีอคติ ทั้งที่ไม่เคยพูดคุยรู้จักนิสัยใจคอเธอด้วยซ้ำ

เขาคิดว่าหากมารดาได้ศึกษานิสัยของเพียงอัปสรบ้างคงจะอดไม่ได้ที่จะหลงรักในความอ่อนโยนอ่อนหวานของเธอ เช่นเดียวกับที่เขาเป็นอยู่ อยากให้ทั้งสองคนได้ใกล้ชิดทำความสนิทกัน เพราะถ้าจะให้เขาเลือกระหว่างคนใดคนหนึ่งมันคงเป็นไปไม่ได้ระหว่างแม่กับแฟนสาว คนหนึ่งคือชีวิตคนหนึ่งคือหัวใจหากต้องขาดคนใดไปเขาก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน จึงตัดสินใจจะจัดงานแต่งงานกับหญิงสาวอย่างจริงจัง ซึ่งครั้งนี้คนรักของเขาก็ตอบตกลง

แต่เพียงเขาเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับชลาพรเท่านั้นก็ถึงกับทะเลาะกันยกใหญ่ หลังจากนั้นเขาก็ออกจากบ้านไปอาศัยอยู่กับแฟนสาวที่คอนโดหลายวัน พอกลับมาอีกทีก็พบว่าตัวเองจะต้องเป็นเจ้าบ่าวในอีกไม่กี่วันข้างหน้าเสียแล้ว ทันทีที่รับรู้ชายหนุ่มโวยวายอาละวาดบ้านแทบเป็นจุณ จนชลาพรถึงกับช็อกต้องเข้าโรงพยาบาลถึงสองคืน พอหมอให้กลับบ้านพักฟื้นเขาจึงจำเป็นต้องใช้ไม้อ่อนอ้อนวอนขอความเห็นใจจากมารดา แต่ผลลัพธ์ที่ได้รับนั้นทำเอาเขาหัวใจแทบหยุดเต้น

มารดาของเขาได้ให้คำขาดว่าถ้าไม่ยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่หาให้ก็ไม่ต้องมาเผาศพกัน ให้ลืมไปเสียเลยว่าเคยเป็นแม่เป็นลูกให้ขาดความสัมพันธ์ทุกอย่างนับตั้งแต่นี้ไป...

ถ้อยคำของมารดาบาดลึกไปถึงหัวใจ สิ่งที่นางพูดเขาจะทำได้อย่างไรในเมื่อนางคือแม่บังเกิดเกล้า แต่หากต้องแต่งงานก็เท่ากับเขาต้องเลิกกับเพียงอัปสร เพราะหญิงสาวเองคงไม่ยอมตกเป็นเมียน้อยของใครเหมือนกัน เหตุการณ์ตอนนั้นทำให้เขากลืนก็ไม่เข้าคายก็ไม่ออกมันอัดอั้น แต่ในที่สุดแล้วเขาก็ต้องเลือกทางเดินที่มารดาเป็นคนกำหนดให้ เพราะไม่อยากเป็นลูกอกตัญญู