ตอนที่ 6 ลงทัณฑ์

“คุณอบเชยคะ...คุณ...”

ขวัญข้าวยืนตะลึงอ้าปากค้างทันที เมื่อคนที่เธอกำลังสนทนาด้วยกลับไม่ใช่หัวหน้าสาวใช้อย่างที่เธอคิด

          ร่างสูงของชายหนุ่มยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลางของห้องโถง ห้องนี้เป็นพื้นที่สำหรับประมุขของบ้านเท่านั้น ซึ่งบางทีหม่อมราชวงศ์นวพลนั้นมักจะลงมาดื่มแบบเงียบๆ เพื่อปลีกวิเวกและต้องการความสงบ ภายในห้องจึงมีโซฟาตัวใหญ่ไว้รองรับ เปิดเครื่องปรับอากาศไว้แบบเย็นฉ่ำ ให้กับไวน์ราคาแพงทุกขวด และมีเคาน์เตอร์บาร์ไว้รองรับราวกับต้องการเนรมิตให้ห้องเก็บไวน์นี้เป็นเสมือนคลับหรูแห่งหนึ่งเลยทีเดียว

          “ฉันต้องการไวน์”

อคิราห์พึ่งกลับมาจากข้างนอก เมื่อสี่ชั่วโมงที่แล้ว เขาไปสงบสติอารมณ์และดื่มมาพอสมควร และได้ตกผลึกความคิดของตัวเองแล้ว การแก้แค้นเอาคืน คือทางออกของเรื่องทั้งหมด จึงเป็นที่มาของเขา ที่เข้ามาในที่แห่งนี้

          “เอ่อ ท่านชายต้องการแบบไหนคะ”

เธอจ้องมองไปที่แววตาอันคมวาวราวกับเหยี่ยวที่หลอมกลืนเข้ากับความมืดมิดคู่นั้นอย่างแตกตื่นและเริ่มลนลาน ‘วันนี้ท่านชายทะเลาะกับพ่อเขา สาเหตุคือเรื่องแม่ของเธอ’ ขวัญข้าวคิดว่าเธอเองก็คงจะโดนพายุอารมณ์โกรธนี้พ่วงด้วยอย่างแน่นอน

          “แบบไหน? นี่เธอหมายถึงไวน์ หรือว่าตัวเธอกันแน่”

สายตาของอคิราห์ตอนนี้ มองไปที่เธอ ราวกับหมาป่ากำลังพิจารณาเนื้อกวางน้อยอันโอชะอยู่ ความโกรธผู้เป็นพ่อยังคงคุกรุ่น สาเหตุของเรื่องทั้งหมดก็คือบุพการีของเธอคนนี้

          “นะ-หนูหมายถึงไวน์ค่ะ”

ขวัญข้าวพยายามบังคับเสียงของเธอไม่ให้สั่น ความกลัวผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ท่านชาย อคิราห์ก็เป็นอีกคนหนึ่ง ที่เกลียดแม่ของเธอ และอาจจะมากกว่าใครอื่นด้วยซ้ำ

          “อะไรก็ได้ทั้งนั้น”

น้ำเสียงแบบห้วนๆ เอ่ยตอบไป สายตาคมดุยังคงจับจ้องไปที่เธอแบบไม่วางตา ความคิดที่อยากจะแก้แค้น และเอาคืนผู้เป็นพ่อให้กับแม่ของเขา เริ่มที่จะชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

          “ค่ะ”

ขวัญข้าวรีบหยิบขวดไวน์ที่เธอกำลังถืออยู่ในมือ เดินเข้าไปหาเขาที่นั่งไขว่ห้างเอกเขนกอยู่บนโซฟาใหญ่กลางห้อง เธอพยายามบังคับไม่ให้ขาของเธอสั่น เมื่อเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ

          “เธอนี่...หน้าตาเหมือนแม่เธอมากเลยนะ มองครั้งแรก ฉันยังแยกไม่ออกเลย อืม มิน่าล่ะพ่อของฉันถึงได้หลงเธอขนาดนี้”

น้ำเสียงเสียดสีเย็นชาของชายหนุ่มแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันอยู่ในที ‘จุดประสงค์ของพ่อเขา คงเก็บเธอไว้เพื่อระลึกถึงคนรักเก่าสินะ มันจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ถ้าพ่อเขาต้องเจ็บปวดเหมือนกับแม่ของเขาบ้าง’ รสชาติมันคงดีพิลึก

“ทะ-ท่านชายหมายความว่ายังไงคะ”

ขวัญข้าวถามเสียงสั่น ความกลัวของเธอคูณสองเข้าไปอีก เมื่อเหลือบเห็นสายตาอันดุกร้าวของเขา

          “มานี่สิ...”

ความร้อนในเรือนกายกำยำเริ่มแผ่ซ่าน เมื่อมองเห็นร่างอวบอิ่มของวัยสาวแรกรุ่น เสื้อยืดสีขาวพอดีตัวนั้น  แนบเนื้อเห็นทรวดทรงได้อย่างชัดเจน

          “ไวน์ค่ะท่านชาย”

ขวัญข้าวเปิดไวน์พร้อมกับเทลงแก้วด้วยมือที่สั่นเทาและยื่นแก้วเครื่องดื่มไปที่เขา เธอไม่ได้เดินเข้าไปหาเขาตามคำสั่ง เพราะเธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร สายตาของเขาตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับน้องชายต่างมารดาของเขาเลย ธนนท์มักจะใช้สายตาโลมเลียกับเธอตลอด ทำให้ขวัญข้าวต้องระวังตัวเองอยู่เสมอ

          “เธอกล้าปฏิเสธฉันเหรอ...ขวัญข้าว ฉันบอกให้เธอมานี่!”

น้ำเสียงของเขาเพิ่มพลังคุกคามขึ้นอีกสามเท่า ทำให้ร่างบางที่ยืนขาสั่นอยู่สะดุ้งตกใจทันที

          “หนูเทไวน์ให้ท่านชายแล้วนี่คะ”

          “ฉันบอกให้เธอมานี่ไง!”

เขาตบโซฟาข้างๆ เพื่อบอกให้เธอมานั่งใกล้เขา

          “แต่ท่านชายคะ หนูทำงานเสร็จแล้ว และจะขอตัว...อุ้ย!”

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบประโยค ร่างของเธอก็ต้องลอยละลิ่วเพราะแรงกระชากด้วยพลังมหาศาลจากคนตรงหน้า

          “งานเธอยังไม่เสร็จหรอก...ขวัญข้าว”

เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบตรงข้างหูเธอ ร่างอวบอิ่มเกยอยู่บนตักกว้าง มือเขาจับเอวบางเอาไว้แน่น กลิ่นหอมของกายสาวแรกรุ่นผสมกับแป้งเด็กหอมกรุ่นโชยเข้าเตะจมูกของเขาอย่างจัง มันยิ่งเพิ่มความกระสันรัญจวนให้กับเขาเข้าไปอีก

          “ไม่นะ! ท่านชายปล่อยหนูนะคะ”

ขวัญข้าวพยายามดิ้นตัวเองให้หลุดพ้นจากพันธนาการของเขา ชายหนุ่มรัดร่างของเธอเอาไว้แน่น ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกรัด ลมหายใจร้อนที่ผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ปะทะเข้าจมูกของเธออย่างจัง

          “เธอไม่ต้องมาออกคำสั่งกับฉัน...อืม...ฉันแค่อยากรู้ ว่าเธอกับแม่ของเธอจะเหมือนกันหรือเปล่า แม่ของเธอมีอะไรดีนักหนา พ่อของฉันถึงได้หลงขนาดนั้น...ลูกสาวอย่างเธอพอจะรู้มั้ย...หรือว่าตอนนี้เธอได้มาแทนที่แม่ของเธอแล้วหรือไง พ่อฉันถึงได้ตามใจเธอขนาดนี้”

          “ไม่นะ ปล่อยหนูไปเถอะค่ะท่านชาย หนูไม่ได้มีอะไรกับคุณลุงนะคะ หนู...อุ๊บ!!”

เรียวปากบางถูกกระแทกมาทันที หญิงสาวหมดโอกาสที่จะอธิบายต่อ ปากของเขาบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างรุนแรง ทั้งที่ขวัญข้าวพยายามที่จะสะบัดหน้าหนีจูบนั้น แต่ทว่าเขากลับใช้จังหวะจู่โจมหนักหน่วง ลมหายใจปัดผ่านข้างใบหน้าใกล้ชิด โรมรันเข้ามาดุจนักเดินทางกลางทะเลทรายที่พบเจอแหล่งน้ำ

           “อื้อ!!”

ขวัญข้าวส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดในลำคอ เธอรู้สึกเจ็บแสบที่ปลายลิ้น ร่างกายของเธอชาไปทุกส่วน เด็กสาวพยายามดิ้น แต่ทว่าก็ไม่สามารถสู้แรงมหาศาลของชายหนุ่มได้ มือข้างหนึ่งของเขาบีบไปที่ปลายคางของเธออย่างแรง เพื่อรับแรงบดขยี้จากริมฝีปากเขา

          “อึ้ม...รสชาติดีนี่ มิน่าล่ะ”

อคิราห์ถอนริมฝีปากออกพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเขาได้สัมผัสรสของน้ำผึ้งหวานจากปากของเด็กสาว

          “ได้โปรด ปะ-ปล่อยหนูไปเถอะนะคะท่านชาย”

เด็กสาวอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อเธอเห็นประกายในดวงตาของชายหนุ่มคล้ายแฝงไปด้วยอะไรบางอย่าง ที่เธอก็อ่านมันไม่ออก แต่เธอรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

          “ปล่อยเหรอ...ปล่อยทำไม...เธอคิดว่าฉันบังเอิญเข้ามาในห้องนี้หรือไงเด็กน้อย...อืม...เธอก็น่าจะเหมือนแม่ของเธอสินะ ทำให้พ่อฉันหลงจนหน้ามืดตามัว จนลืมทุกอย่าง แม้กระทั่งลูกตัวเอง!”