ทาสรัญจวน

...บทนำ…

เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยนามว่าน้ำรินดังอยู่หน้าโลงศพ เธอปาดน้ำตาทิ้งมองรูปหน้าศพซึ่งเป็นมารดาบังเกิดเกล้าด้วยความเศร้าเสียใจ

“ฮือๆๆๆ แม่จ๋า แม่ไม่อยู่แล้วหนูจะอยู่กับใคร” เด็กน้อยรำพึงรำพันอยู่หน้าโลงศพ

“อยู่กับพี่ไงคะ” หนุ่มน้อยวางมือบนบ่าของเด็กน้อยและลูบผมนุ่มสลวยเบาๆ

“พี่ธร” เธอเรียกเขาเบาๆ

“ต่อไปนี้อยู่กับพี่นะ พี่จะดูแลเธอเอง แต่เธอต้องสัญญาว่าจะเป็นของพี่”

“เป็นของพี่ยังไงเหรอคะ” เด็กหญิงตัวน้อยถามอย่างสงสัย

“เป็นผู้หญิงของพี่โอเคไหม แล้วพี่จะดูแลเธอเอง”

“จะส่งให้หนูเรียนด้วยใช่ไหมคะ” เด็กน้อยอยากเรียนหนังสือ คิดว่าหากมารดาไม่อยู่คงไม่มีใครส่งเรียน

“ใช่ค่ะ พี่จะให้คุณแม่ส่งให้เรียนเอง ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้เรียน”

“ดีจังค่ะ พี่ธรใจดีจัง” แม้เขาจะเป็นลูกชายเจ้าของบ้าน แต่เขาก็เอ็นดูเธอมาก เธอจึงมีสิทธิ์เรียกเขาว่าพี่แตกต่างจากคนอื่นในบ้าน

วรธรจูงมือน้อยออกมาจากศาลาตั้งศพ ก่อนจะพากลับบ้าน

“อย่าคิดมากเลย พรุ่งนี้ก็จะเผาแล้วนะ ร้องไห้ทุกวันตาบวมไปหมดแล้ว” เขาไล้แก้มเด็กหญิงเบาๆ ก่อนจะสั่งให้คนขับรถออกรถมุ่งหน้ากลับบ้าน...

...1...

ร่างน้อยที่กำลังโดนหนุ่มหล่อขย่มนอนร้องไห้น้ำตาไหลซึม พยายามดันหน้าท้องแกร่งของเขาออกห่าง แต่ผลักไสเช่นไรก็ไม่เป็นผล เขายิ่งกดกระแทกเธอมากยิ่งขึ้น

“ร้องไห้ทำไมคะ” คนถามกดมือน้อยไปกับเตียงนอนกว้าง สีหน้าอยากรู้

“ปล่อยน้ำนะคะพี่ธร” น้ำรินประท้วงเมื่อท่อนล่างของเธอโดนบุกรุกเข้ามาอย่างรุนแรงจนรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปหมด

“วันหลังก็อย่าดื้อกับพี่อีกนะคะ” วรธรเอ่ยบอกสาวน้อยใต้ร่างด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เขาซอยกายถี่กระชั้นจนร่างน้อยสั่นคลอนไปมา

“ค่ะ” สาวน้อยรีบรับปากแทบจะทันที วรธรแนบกายเข้าไปหาจ้องมองเธออย่างหลงใหล น้ำรินเบือนหน้าหนี กัดปากเม้มเอาไว้แน่นอย่างจำใจ

“เกลียดหน้าพี่ขนาดนั้นเชียวหรือ”

“พี่ธร... อ๊า เสร็จหรือยังคะ” เธอร้องถามนิ่วหน้าด้วยความเสียวซ่าน

“ทำไม”

“รีบทำให้เสร็จๆ สิคะ น้ำจะนอนแล้ว” เด็กสาวเอ่ยบอกเขาเสียงสั่นพร่า

“น้ำไม่เสียวเหรอคะโดนเอาถี่ๆ แบบนี้ จะรีบเสร็จไปไหน อ๊า...” เขาร้องครางนิ่วหน้าด้วยความเสียวเมื่อเธอบีบรัดเขาแน่นถนัด

“อื้อ...” น้ำรินกัดปากตัวเองเอาไว้แน่น หลับตาปี๋ แต่มือหนาที่เคล้นคลึงทรวงอกอวบอิ่มเกินตัวทำให้เธอต้องหลุดเสียงครางออกมาถี่ๆ เขาซอยกายกดร่างเธอจมเตียงจนร่างสาวน้อยสะท้าน

“พี่ธรอย่าปล่อยในนะคะ” น้ำรินดันหน้าท้องของเขาอีกครั้งแต่เขาก็กดกายถี่ๆ จนเธอเสร็จคาร่างของเขาอย่างรุนแรง

น้ำรินหอบกระเส่า พลิกกายไปนอนกอดตัวเองสะท้านกับสิ่งที่ได้รับ

“พี่มีความสุขมากนะ รู้ไหม” วรธรกดจูบที่แขนเปลือยของเด็กสาวซ้ำๆ

“พี่ธรออกไปจากห้องของน้ำได้แล้วค่ะ” เธอไล่เขาเสียงสั่น

“ไม่ออกค่ะ พี่ยังไม่อิ่มเลยอยากนอนกอดเมียอีกจนถึงเช้า”

“อย่านะคะ” เขาคงไม่ทำอะไรแบบนั้นใช่ไหม

“ทำไมคะ กลัวใครรู้เหรอ” วรธรกระซิบถามเสียงดุดัน เธอกลัวเขาจนตัวสั่น

“พี่ธรได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ก็ปล่อยน้ำไปเถอะค่ะ”

“ยังเลย พี่อยากเอาเธอจากทางข้างหลังอีกหนึ่งยกให้เธอเสร็จ ให้เธอกระสันอยากร้องครวญครางน้ำแตกเหมือนเมื่อครู่” เขากระซิบและรั้งขาของเธอขึ้นด้านบนก่อนจะสอดกายเข้าหาจากทางเบื้องหลังในท่านอนตะแคง

“อื้อ... พี่ธรปล่อยน้ำไปเถอะ อ๊า...” น้ำรินร้องครางเสียงหลงเมื่อโดนบดเบียดมาทางด้านหลังก่อนจะกระแทกกระทั้นหนักหน่วงมากขึ้น เขาขยำทรวงอกอวบอิ่มของเธอจนยอดอกสาวแข็งเป็นไต

“จะปล่อยไปได้ยังไง น้ำน่าเอาขนาดนี้” วรธรขย่มกายเข้าหาหนักหน่วงขึ้น ทำเอาสาวน้อยอ้าปากค้าง ครางเสียงหลงเมื่อเขาซอยกายถี่กระชั้นขึ้น

“ครางดังๆ เลยจ้ะน้ำจ๋าคนจะได้แห่กันมาดูเราขย่มกันจนน้ำแตก”

“หยาบคายร้ายกายที่สุด อื้อ...” เธอกัดผ้าห่มยอมให้เขากระทำเอาตามใจชอบ ก่อนที่เขาจะแตกพร่าอีกครั้งในร่างของเธอ

น้ำรินพยายามดิ้นหนี แต่เขาก็กอดรัดเอาไว้แนบอก วรธรอยากเอาชนะเธอทุกอย่าง ไม่ยอมให้เธอต่อต้านอะไรเขาได้

“พรุ่งนี้เธอต้องไปเรียนกับพี่นะคะคนดี” เขาบังคับข่มขู่เธอทุกทาง เห็นเธอออกนอกลู่นอกทางไม่เชื่อฟังก็ต้องทำโทษ

“น้ำไม่ไปค่ะ” คนที่แอบดื้ออยู่บ้างตอบเสียงเบาแต่วรธรได้ยินเต็มสองหู

“ไม่ไปก็ได้ พี่จะได้เอาคลิปที่เราเอากันทุกคืนให้ทุกคนดู”

“อย่านะคะ” เธอรีบห้ามเขาเสียงสั่น

“ถ้าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเราก็ไปเรียนกับพี่สิคะ” เขายิ้มอย่างเป็นต่อ

“ค่ะ” น้ำรินรับคำเสียงสะท้าน ได้แต่นอนกัดปากประท้วงเขาอยู่ในใจเท่านั้น

“ชอบมันมากเหรอไอ้ทศน่ะ” คนถามเหยียดปากขณะเอ่ยถาม ไอ้หมอนั่นมันร้ายลึก ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นสุภาพบุรุษ ลับหลังมันเลวระยำกว่าอะไรทั้งนั้น

“พี่ทศเป็นคนดี”

“อ้อ... มันเป็นคนดีงั้นสิ แล้วพี่เป็นไอ้สารเลวใช่ไหม” เขากระชากไหล่บอบบางมาหา เด็กสาวที่เชื่อฟังเขามาตลอดแต่วันนี้กลับเถียง เธอรู้จักไอ้หมอนั่นน้อยไปแล้ว

จริงๆ ที่หมอนั่นเข้าไม่ถึงตัวของน้ำรินเพราะเขากันเอาไว้ทุกทาง และมันก็คงมีผู้หญิงมากมายที่เข้าถึงง่ายกว่าให้ฟันแล้วทิ้งไม่ต้องรับผิดชอบหาเหวอะไร

“พี่ทศเป็นสุภาพบุรุษไม่เคยทำอะไรน้ำ”

“ดีจริงนะเทิดทูนคนอื่นมากกว่าผัวตัวเอง” เขาบีบไหล่เธอจนเจ็บ เด็กสาวนิ่วหน้าจนเผลอร้องไห้ออกมา

“พี่ธรไม่ใช่”

“ที่ทำกันเมื่อกี้คือเล่นขายของหรือไง”

“พี่ธรขืนใจน้ำ”

“จริงเหรอ พี่ว่าเธอสมยอมนะ เด้งสะโพกรับทุกทีที่โดนกด” แค่น้ำรินได้รู้จักกับไอ้หมอนั่น เธอก็เปลี่ยนไป รู้สึกว่าเขาชั่วร้ายขึ้นมาในทันที

“ลามก”

“เธออยากก็บอกมาเถอะ”

“น้ำไม่เคย” เธอกัดปากเถียงเขาคอเป็นเอ็น ปากคอสั่นไปหมด วรธรโมโหร้าย เขาเอาแต่ใจตัวเอง อยากได้อะไรก็ต้องได้

“เถียงเก่งแบบนี้แสดงว่ายังไม่เหนื่อย งั้นจัดอีกสักยกนะ”

“ไม่นะ” เธอผวาก่อนจะดันเขาออกห่างแล้วคลานหนี    วรธรรวบเอวคอดของเธอเอาไว้ก่อนจะเบียดกายเข้าหาในท่า       ด็อกกิ้ง เธออ้าปากร้องครางเสียงหลง จิกผ้าปูเตียงแน่น

“ร้องดังเกินไป เดี๋ยวมีคนได้ยินนะ” เขาแกล้งกระแทกหนักขึ้นเรื่อยๆ หน้าขากระทบกับสะโพกจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอหยิบผ้าห่มขึ้นมากัดอีกครั้งเพื่อกลั้นเสียงร้องนั้นเอาไว้ นึกอดสูใจที่ต้องมาเป็นทาสสวาทของวรธรอยู่ทุกค่ำคืน

จริงๆ วรธรไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เขาออกจะรักและหวงห่วงเธอมาก แต่บางทีเขาก็ทำมันมาเกินไป

“ไม่ร้องแล้วเหรอ เสียดายจังพี่อยากฟังเสียงเธอร้องครางเวลาโดนกระแทกแรงๆ แบบนี้” เขายิ่งกระแทกจนร่างน้อยสั่นระริก น้ำรินยิ่งกัดปากแน่นขึ้น จิกมือกับผ้าปูเตียงเกร็งกระตุกเสร็จสมอย่างรุนแรงค้างอยู่ในท่าโก่งสะโพกในขณะที่วรธรเบียดอัดเข้าหา ครางยาวระเบิดน้ำกามเข้ามาเต็มร่อง