ความเจ็บที่ยาวนาน

ฉันเดินไปไหว้พ่อแม่เพื่อนรัก ใจรู้สึกผิด แต่คิดว่าเพื่อนไม่ได้ไปทำอะไรเสียหายก็ปัดเรื่องรู้สึกผิดทิ้ง โบ้ทก็ลงมาด้วย มันเปลี่ยนตนเองมาอยู่ในกางเกงยีนต์ เสื้อยืดสีขาวอย่างที่มันชอบ เพื่อนฉันรีบลากดึงไปที่รถ ฉันทำตาม พอเราทั้งสามขึ้นรถโบ้ทก็ด่าญาติที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนรักทันที

“ดอกปาน เมื่อไหร่จะเลิกทำนิสัยแบบนี้ ทำกูต้องเลื่อนเวลานัดกับไอ้สองตัวโน้น”

ปานวาดเสยผมสีน้ำตาลเป็นลอนตามสมัยนิยมให้เข้าทรง สายตามองโบ้ท “ไอ้โบ้ทมึงอย่าเยอะได้ไหม มึงก็รู้แม่กูหวง เหมือนมึงได้ไง ถ้าเลือกได้กูก็อยากเป็นชาย”

“ใช่ๆ ทีพวกนายเที่ยวหัวราน้ำ พวกเราทำมั่งอย่าพูดมาก ขับเร็วๆ กว่าคุณหนูปานจะแต่งหน้าเสร็จ เดี๋ยวผู้ชายหล่อนจะหายไปเสียก่อน”

“เหมือนเข้าข้างแต่ฟังแปลกๆ นะนังเต่า”

มือยายเพื่อนสุดเซ็กซี่ผลักหัวฉัน ฉันถลึงตาใส่มัน “เจ็บนะคุณหนู”

โบ้ทหันมาหาฉันที่นั่งใกล้มัน และตีมือปานวาดสุดแรง ฝ่ายนั้นร้องเสียงดังปากก็ด่าขึ้นทันควัน “มึงทึ้งผมมันได้คนเดียวหรือไงไอ้โบ้ท โอ้ยทำกูเจ็บเลย”

“เออใช่ นั่งนิ่งๆ ถ้าไม่อยากโดนส่งกลับบ้าน”

โบ้ทว่า ฉันหันมองปานวาดที่ทำหน้างงๆ แต่ไม่นานก็รับสายผู้ชายของมัน โบ้ทนั้นหันมาหาฉันและถามขึ้น “กินไหรยัง”

“พี่กมลซื้อขนมให้แล้ว”

ฉันว่าและมองนอกรถแต่เสียงขรึมดังขึ้น “ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องเอาของที่ซื้อให้ นั่นอยู่ที่หลังเบาะรถ”

ฉันหันไปมองและยิ้ม บีบเขนล่ำๆ ที่มีรอยสักรูปสิงโตโผล่พอให้ใจระทึก (ก็ฉันชอบ)

“จะเอาหรือ ถ้าอย่างนั้นอ๊วกของไอ้รุ่นพี่ออกมาก่อน”

“อ๊วกจริงได้หนาวแน่ รถสุดที่รักนายนะ”

ฉันยิ้มเพราะมันเริ่มยิ้ม

“เลิกหยอกกันเหมือนเป็นแฟนได้ไหม รีบขับรถ กูจะไปกินข้าวกับผู้ก่อน ก่อนไปผับ เร็วเข้า”

ปานวาดโผล่มาที่เราทั้งสอง ฉันลูบผม มองหน้าขรึมๆ ของโบ้ท

ฉันเองคิดนะเนี่ย ยายคุณหนูพูดทำไม แต่คำพูดโบ้ททำเอาฉันยิ้มแห้ง

“หมาคลอดเป็นนกก่อนเถอะมึง เงียบ”

ปานวาดหัวเราะชอบใจ ฉันมองนอกรถที่สายฝนเริ่มโปรยปราย ภายใน หัวใจแปลบๆ ชอบกล

การแอบรักเพื่อนมันเจ็บจัง บอกก็ไม่ได้กลัวเสียความเป็นเพื่อนไป (และกลัวหน้าแตก)  ให้เลิกรักก็ยาก

ใครก็ได้ มาพาฉันออกจากเรื่องราวแบบนี้ที

ปานวาดนั่งแต่งหน้า ฉันหิ้วตะกร้าผ้าลงไปซัก มันชะเง้อมองโบ้ทที่บอกยังไม่รีบและขึ้นมาดื่มกาแฟก่อนจะไป

“ช่วยมันหน่อยสิโบ้ท แขนมันจะหัก”

“ช่างเถอะ ไม่อยากได้เครื่องซักผ้าเอง” โบ้ทมองฉันอย่างไม่พอใจ กระทั่งเปิดประตู เพื่อนในชั้นที่เห็นหน้าเสมอ ซึ่งเรียนอยู่ตึกอักษรฯ เข้ามาช่วย ฉันขอบใจ ปานวาดวิ่งมาที่ประตู

“มีคนช่วยแล้ว ดีจริงเพื่อนฉัน”

“จะกลับพอดี ถือเอง”

โบ้ทแทรกปานวาดออกมาจากประตู ฉันส่ายหน้า

“ไม่ต้อง”

“เอามานี่” มันไปแย่งมาจากเพื่อนร่วมชั้นฉันจนได้ ฝ่ายนั้นวางแล้วยิ้มให้ฉัน ก่อนเดินจากไป ฉันหันมองโบ้ท

“ยุ่งจริง ตอนแรกไม่สนใจ”

“อ้อยมันเหรอ ระวังเถอะ ดึกๆ จะมาเคาะประตู”

“ถ้าชอบจะเปิด ใครจะทำไม”

โบ้ทเดาะลิ้นมองขาฉัน เพราะตอนนี้ฉันเปลี่ยนมาใส่ขาสั้นยีนส์ ขาดๆ “หาก็หาตัวเล็กๆ นะยายเต่า อย่างแก ตัวใหญ่แบบนั้นอาจตายได้”

ฉันก้มมองขา จับเอวตนเอง

“พูดเป็นเล่นใครตายเพราะเรื่องอย่างว่า และเราไม่ได้แก่”

มันดูไม่พอใจที่ฉันเถียงทุกคำ เดินลงส้นเท้าแรงๆ ฉันแอบยิ้ม เดินตามมัน และแอบมองร่างสูง เท่ห์นั้น

ถ้าเป็นนายคงดีไม่น้อย นี่ฉันคิดบ้าอะไรอีกเนี่ย

ฉันกำลังหยอดเหรียญเพื่อซักผ้า ฉันหันมองโบ้ทที่กำลังหยิบเสื้อผ้าฉันใส่ในเครื่อง ฉันดึงมือมันออกจากเสื้อผ้า “ ไม่ต้องชั้นในเราก็มี”

“อายทำไม ชั้นในแกเห็นบ่อยออก ส่วนลูกมะนาวของแกก็เห็นบ่อยเวลาแกนอนรับแอร์”

มันว่าแล้วอมยิ้ม ฉันมองซ้ายขวา ดึงตะกร้าผ้า

“ไปเลยไป อย่ามายุ่ง จะไม่ให้นายมานอนที่ห้องอีกถ้าพูดมาก”

เมื่อพวกเรามีงานเลี้ยงวันเกิด พวกเรามักจะขลุกที่ห้องเจ้าของวันเกิด เพราะสะดวกสบายกว่านั่งร้าน ได้ดื่ม กินอย่างที่ชอบ และฉันรู้เวลาฉันเมาจะนอนเปิดพุงอย่างมันว่า แต่สมควรหรือที่มันจะเอามาล้อ

ไอ้เพื่อนบ้า ไปไกลๆ เลย

“เสร็จแล้วขึ้นไป อย่าริอ่านตามยายปานไปนะ”

ฉันมองหน้าคนที่ยังเสนอหน้า และมองคนโน้นคนนี้ที่เข้ามาในร้านซักผ้า และที่ฉันอยากไล่มันเพราะผู้หญิงที่หอเริ่มมองมันกันใหญ่

“ไปสิ ป่านนี้จักร ตรี รอแย่แล้ว อย่าเมาหัวราน้ำล่ะ”

มันยักคิ้วและยิ้ม

“ใครบอกว่าพวกเราจะไปเมาวะ”

ฉันมองตามร่างออร่าแรงกล้าสุดสายตา และเอียงคอคิด

พวกมันสามคนไปไหนกัน

ฉันได้ผ้ามาแล้วแต่เพื่อนยังแต่งหน้าทาปาก ฉันตากผ้าและถามปานวาดอย่างสงสัย “ไม่เหนื่อยเหรอคุณหนูแต่งตั้งนานแล้วนะ สวยอยู่แล้วจะทำให้วอกทำไม ไม่ชอบ”เลย

“มึงไม่ชอบแต่หนุ่มๆ ชอบโว้ย เลิกทำตัวเป็นเต่าล้านปีได้ไหม ไม่อย่างนั้นมึงขึ้นคานแน่”

“ก็ดีจะได้ไปรังควานพวกคนมีคู่”

ฉันเก็บตะกร้าเมื่อตากผ้าเสร็จ เดินไปนั่งจ้องปานวาด

“มึงมองทำไม ไม่เห็นหรือ ผู้หญิงของสามหนุ่มสามมุมแต่ล่ะคนขนตาเป็นกันสาดเลยนะ และไม่เห็นพวกมันบ่นว่าไม่ชอบ”

ฉันหยิบเครื่องสำอางราคาแพงเพื่อนมาดู “ก็จริงของแก แต่ล่ะคนดาราเลยนะนั่น”

“แต่สู้ปานวาดไม่ได้หรอก พูดแบบนั้นเดี๋ยวนี้”

เพื่อนสั่งและหัวเราะ ฉันพลอยหันเราะกับมัน ก่อนจะถามเรื่องอื่น

“พวกมันไปไหนกันรู้ไหม”

“ลงอ่าง”

ฉันอึ้งไป พยักหน้า ไปกวาดขยะในห้องต่อ ปานวาดเดินไปที่กระจก และมองเครื่องสำอาง “ชุดนี้ให้มึงนะ เพิ่งซื้อมา เก็บไปเลย”

ว่าแล้วหมุนๆ ฉันมองเครื่องสำอาง ครั้งนี้ไม่ปฏิเสธ เพราะอยากสวยขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นสาวๆ แต่งหน้าแล้วสวย

ปานวาดใส่รองเท้าเดินออกจากห้อง ฉันบอกให้มันดูแลตนเองและปิดประตู ก่อนเดินไปนั่งที่เตียง ล้มตัวลงนอนเปิดพุงรับพัดลมลดความร้อน

ลงอ่าง

ฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้ โดยเฉพาะเมื่อคิดว่าโบ้ทกำลังทำอะไรกับสาวคนไหน ฉันเดินไปอาบน้ำ และพยายามจัดห้องไม่หยุดหย่อนเพื่อให้ลืมเรื่องที่ได้รู้

นับวันฉันยิ่งคิดไม่ตกเรื่องแอบชอบเพื่อน ฉันไม่รู้จะปรึกษาใครดี ฉันเอามือปาดเหงื่อ

หรือว่าจะสารภาพ จะได้หายอึดอัด คับอกคับใจอย่างนี้

ฉันถอนหายใจ เป็นไปไม่ได้ อย่าทำให้ทุกอย่างที่ดีๆ อยู่พังเลย ฉันไม่อยากร้องไห้ก็เลยเปิดดูการ์ตูนตลกๆ ดู ซึ่งมันก็ช่วยฉันได้แค่ชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น

โบ้ท เรารักมึง

การ์ตูนจบ ใจฉันยังตะโกนอยู่อย่างนั้น

          แต่มีเพียงฉันที่ได้ยินมาสี่ปีแล้ว ซึ่งความเจ็บก็อยู่กับฉันยาวนานเท่าความรักที่เกิดนั่นแหละ ไม่มีทางสิ้นสุดลงง่ายๆ ช่างน่าเศร้า