ไม่อยากเป็นหนี้

ฉันเข้าไปจ่ายค่าซ่อมมอเตอร์ไซน์คันเก่าแก่ที่น้องสาวส่งขึ้นรถทัวร์มาให้เพื่อใช้ขับไปมหาวิทยาลัย ที่นั่นมีกมล หนุ่มหล่อตี๋รออยู่ เพราะที่นี่เป็นอู่ของบ้านเขา ฉันเลือกที่นี่เพราะถ้าเงินไม่พอก็ผ่อนส่งได้ เนื่องจากฉันทำงานตอนเย็นเป็นครูสอนหนังสือหลานชายรุ่นพี่ หลังจากจ่ายเงินเด็กในร้านบอกจะไปส่งรถให้เอง ฉันจึงขึ้นรถคันหรูไปกับรุ่นพี่เพื่อสอนหนังสือเด็กชายกรณรงณ์ที่บ้านอยู่ไม่ไกลอู่

“หิวไหมครับน้องเต่า”

รุ่นพี่ใจดีกับฉันตลอด ฉันยิ้ม ไม่ทันถามจบเขาก็ยื่นขนมมาให้ “ขอบคุณค่ะ” ฉันรับมาและกินอย่างไม่อาย เนื่องจากฉันสนิทกับพี่กมลมาก เขาเป็นคนดีที่สองรองจากเพื่อนๆ ในกลุ่ม ตั้งแต่เข้ามาเรียนที่กรุงเทพ เด็กบ้านนอกอย่างฉันก็ได้กัลยาณมิตรที่ดี

ฉันมองหน้ารุ่นพี่

“งานเป็นไงคะ เหนื่อยหรือเปล่า”

รุ่นพี่ร่ำรวยมาแต่กำเนิดไม่ต่างเพื่อนๆ ฉัน เขามาสานต่อธุรกิจของครอบครัว ฉันรู้คร่าวๆ แค่เขามีโรงแรม มีร้านอาหาร อู๋ซ่อมรถ อะไรอีกฉันไม่อยากจำนัก

“เหนื่อยสิครับ ถ้าน้องเต่าเรียนจบมาช่วยพี่ทำงานนะ พี่จะรอ”

ฉันอ้าปากค้าง ก่อนจะงับขนมปังเข้าปาก ยิ้มแหยๆ ไม่พูดอะไร เพราะไม่รู้จะพูดอะไร และเราก็ถึงบ้านนักเรียนฉันเสียก่อน

“ครูเต่ามาแล้วหรือครับ”

นักเรียนฉันเข้ามากอด น้าชายผลักไหล่หลานหยอกเย้า “เป็นหนุ่มแล้วนะ อย่าไปกอดครูเขาสิ”

“จะกอด อย่ามาอิจฉา ไปครับครู ผมรอตั้งนาน”

 เด็กชายกรณรงค์จับมือฉันเข้าบ้าน ฉันไหว้คุณหญิงแม่ของเด็กนักเรียน ฝ่ายนั้นเพียงพยักหน้า ฉันเดินไปห้องเรียนด้วยอาการเกร็งๆ

มาสอนสามปีแล้ว ฉันยังกลัวคุณหญิงบ้านนี้ เหตุเพราะตอนแรก เขาไม่เชื่อใจฉันว่าจะสอนลูกชายเขาได้ แต่ด้วยเวลา ทำให้รู้ว่าฉันทำได้ ลูกชายของคุณหญิงเรียนดีขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้รุ่นพี่เองคงไม่โดนต่อว่าอีกแล้ว

“มากับน้าผมอีกแล้วนะครับ อย่าให้รู้ว่าเป็นแฟนกัน”

ฉันวางกระเป๋าและยิ้ม “คิดไปได้นะเรา มาๆ เปิดหนังสือ เราค้างที่ตรงไหนน่า”

เด็กชายดูพอใจที่ฉันไม่ตอบว่าใช่ ตั้งใจเรียนหนังสือ ฉันแอบถอนหายใจ

เด็กสมัยนี้แก่แดดแก่ลมจริงๆ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เด็กนักเรียนเก็บสมุด หนังสือ ฉันจิบน้ำเพราะคอแห้ง และเดินไปเก็บหนังสือที่นำมาสอน ขณะนั้นนักเรียนเข้ามายืนข้างๆ ยิ้มน่าเอ็นดู

“ทานมื้อเย็นกับผมนะครับครู”

“ขอบคุณครับแต่ครูมีงานต้องเคลียร์ ตั้งแต่พรุ่งนี้ครูจะมาสอนวันล่ะสองชั่วโมงนะครับ เพราะคุณวินใกล้สอบแล้ว และปลายเดือนนี้ครูต้องออกค่ายอาสาค่ะ”

“ไปกี่วันครับ ผมคิดถึงแย่เลย”

“ห้าวันเท่านั้น ไปค่ะ ครูต้องกลับแล้วน่า”

เด็กชายไหว้คุณครู พอดีกับที่รุ่นพี่เดินเข้ามา เด็กชายทำเสียงขรึม “ส่งคุณครูผมดีๆ นะครับน้ากมล”

กมลยิ้ม “แน่นอนไอ้เสือ”

“ผมไม่ใช่เสือสักหน่อย ผมน่ะรักเดียวใจเดียว”

ฉันยิ้มกับรุ่นพี่ เพราะคำพูดเด็กชายอายุเก้าขวบ ก่อนจะเดินไปที่รถ เด็กชายโบกมือให้คุณครู ฉันโบกมือและยิ้ม

“อย่ายิ้มนักเลย เดี๋ยวนี้ก็ทำตัวเป็นเจ้าของน้องเต่าจะตาย เด็กแก่แดด”

น้าต่อว่าหลาน ฉันคาดเข็มขัดนิรภัย “พูดเป็นเล่นน่าพี่กมล ไปคะ ซิ่งเลย เต่าต้องรีบไปซักผ้า เพราะเต็มตะกร้าแล้ว”

“ครับกระผม”

รุ่นพี่รีบตะบึงรถ ฉันแอบมองเสี้ยวหน้าหล่อนั้น และเห็นคุณหญิงของบ้านออกมายืนมอง ฉันเบือนหน้าจากรุ่นพี่

หวงน้องจริงๆ ฉันไม่กินน้องคุณหญิงหรอกนะคะ

แต่ก็ว่าได้หรือ คนเป็นพี่ พ่อแม่ต้องหวงอยู่แล้ว นี่มันน้องชายคนเดียว ลูกชายคนเดียวของบ้าน และฉันเป็นเพียงเด็กสาวจากบ้านนอกคนหนึ่งเท่านั้น

ระหว่างนั่งง่วงมือถือมีสายเรียกเข้า ฉันกดรับสาย “ว่าไงยายปาน”

“มารับหน่อยได้ไหม คืนนี้จะไปเที่ยวกับหนุ่ม แกไม่มาพ่อไม่ให้ออกไปแน่”

คุณหนูก็เป็นอย่างนี้ พ่อแม่หวง “เออ ได้ ผิดศีลห้าเพราะคุณหนูอีกแล้วสินะ เวร”

วางสาย รุ่นพี่มองตาปริบๆ ฉันยิ้มแหย “ชินได้แล้วน่าพี่กมล พวกเราก็แบบนี้แหละค่ะ”

“พี่ไม่ได้ว่าอะไรแต่อยากรู้เราจะไปด้วยหรือ พี่ว่าอย่าไปเลยนะ เราคอไม่แข็ง”

ทำตัวเป็นเจ้าของแล้วป่าววะแบบนี้ ฉันเริ่มอึดอัด ก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่ไปไหนหรอกค่ะ ง่วงนอนแล้ว”

ดูเหมือนคนข้างๆ พอใจคำตอบ ฉันหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

ตั้งแต่เข้ามหาลัยก็มีหนุ่มๆ เข้ามาบ้าง แต่ส่วนมาก ทนความปากหมาของเพื่อนๆ ไม่ไหว ถ้าไม่จริงใจก็หนีไปทุกราย เหลือรุ่นพี่นี่แหละ ที่ปานวาดว่าใช้ได้ แต่ให้ตายสิ หัวใจไม่ได้หวั่นไหวเลย เป็นแบบนี้ก็อึดอัดนัก เขาเองไม่สารพภาพว่าชอบ จะปฏิเสธออกมาเองก็ชักยังไงอยู่

ถึงหอพัก เรื่องที่อยากซักผ้าต้องพักไว้ก่อน ฉันต้องเปลี่ยนใจ เพราะไม่อยากลงไปหยอดเหรียญด้านล่างตึก รู้สึกเหนื่อยจึงนอนแผ่หลาบนเตียงขนาดสามฟุตครึ่งทันที  แต่ยายปานวาดดันโทรยิกๆ ฉันต้องลืมตา เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความเร็ว

ไม่นานอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนต์ ฉันหวีผมที่ดำขลับนั้นด้วยมือ และวิ่งไปหยิบกุญแจรถ ก่อนจะวางลง เพราะคิดได้ต้องนั่งแท็กซี่ไปรับเพื่อน ทว่าเมื่อเปิดห้องก็สะดุ้งโหยง

“เฮ้ยโบ้ท มาไงหรือ”

ฝ่ายนั้นเสยผมดึงมือฉันไปที่บันได ปากก็บ่น “เหนื่อยชิบหายไม่มีลิฟต์ เมื่อไหร่แกจะเปลี่ยนที่พักวะ”

“ตอบก่อนมาทำไม ไหนว่ามีนงมีนัด”

“ก็คุณปานโทรให้ไปรับ ริจะไปเที่ยวกับผู้ชายร้อนถึงคนหล่อเนี้ย”

ปานวาดเป็นญาติห่างๆ กับโบ้ท เรื่องแบบนี้จึงเกิดประจำ อ้างว่ามีงานต้องทำ

ฉันแอบยิ้มระหว่างเดินลงบันได

 นี่พวกเรามอปลายหรือมหาลัยเนี้ย

“ยิ้มอะไรของหึ อย่าบอกว่ามีนัดกับหนุ่มคนไหนเหมือนกัน อย่าเชียวนะ”

ฉันมองไอ้เพื่อนจอมห้าม “ถ้าใช่ยุ่งไรกะเราละ”

“แกเมาแล้วหลับไปเลย แบบนั้นก็กลายเป็นหมูแน่ๆ”

“เราเต่า หนังเหนียว เคี้ยวยากค่ะ”

ฉันว่าและยักคิ้ว แกล้งคนขี้เกียจเดิน โดยการจับมือให้วิ่งลงบันได มันร้องตกใจและรีบวิ่งพร้อมฉัน ฉันแอบยิ้มส่วนมันหน้าตึง ก่อนจะมายืนหอบกันที่รถ มันหายเหนื่อยก็เริ่มบ่นทันที

“เล่นบ้าๆ ตกบันไดหัวแตกนะ แย่ไปกว่านั้น ความสวยที่มีเท้ามดแกจะหมดไป”

ฉันทุบมันที่อกดังอึก มันจับหน้าอก ก่อนจะถอยห่างไปขึ้นรถ ฉันเองรีบขึ้นรถและสั่ง “เร็วหน่อยนะ จะมาซักผ้า”

“ทำไมไม่จ้างซัก”

“จน”

ฉันว่าแล้วหัวเราะเพราะมันหน้าบึ้ง

จะหน้าบึ้งทำไม ความจนมันน่าโมโหตรงไหน

ปกติฉันก็ไม่ได้ยากจนข้นแค้นขนาดนั้นหรอก แค่จนกว่าทุกคนในกลุ่มก็เท่านั้น พวกมันทุกคนจึงไม่พอใจที่ฉันไม่ค่อยรับความช่วยเหลือ และหน้าบึ้งทุกทีที่ฉันพูดเรื่องนี้

“ซื้อเครื่องซักผ้า เอ้าเราให้ผ่อน”

“ไม่เอา แบบนี้สบายกว่า ใส่ถัง หยอดเหรียญ”

ฉันว่า มันตะบึงรถ ฉันรีบคาดเบล แอบมองใบหน้าดุๆ ของมัน

ไอ้พวกคนรวยๆ ทำไมชอบใช้เงินแบบนี้นะ เราไม่อยากกู้ ก็ให้กู้อยู่ได้ ไม่คิดหรือไงกู้ก็ต้องคืน ฉันไม่อยากเป็นหนี้ จะให้ต้องย้ำกี่ครั้ง