ตอนที่ 4

"วิชามารอย่างนั้นหรือ?"

น้ำเสียงเจือไปด้วยความสงสัย ไม่คล้ายว่าตื่นตระหนกเสียเท่าไหร่ จ้าวจวิ้นซานยังไม่ละสายตาจากจ้าวเซินฝูที่มองมาอย่างไม่เกรงกลัว

บุตรชายคนนี้ ไม่ได้เห็นมานานนัก แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูไม่คล้ายว่าจะเป็นผู้ฝึกวิชามารอะไรนั่นอย่างที่บุตรชายคนรองกล่าว

"ท่านพี่ อาเหอเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งเท่านั้น อาจจะเกิดความเข้าใจผิด"

"หากเป็นเพียงแค่ความเข้าใจผิด แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่?"

ติงมี่เซียนพยายามจะแก้ต่างให้จ้าวซินเหอ แต่อย่างที่จ้าวจวิ้นซานพูด หากมันเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดของเด็กๆ ทำไมฮูหยินใหญ่จึงต้องมาด้วยตัวเอง อีกทั้งยังมีพ่อบ้านหยางมาอีกด้วย

"แค่คำพูดของเด็ก เจ้าอย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่"

เรื่องการใช้วิชามารในยุทธภพนั้นถือเป็นเรื่องต้องห้าม ไม่ควรพูดสุ่มสี่สุ่มห้ากล่าวหาคนอื่นไปเรื่อยอย่างที่จ้าวซินเหอทำ แต่เป็นเพราะในช่วงที่จ้าวซินเหอกำลังสับสนเกี่ยวกับการใช้พลังของจ้าวเซินฝูนั้น บ่าวผู้หนึ่งได้บอกว่ามันคือวิชามาร ดังนั้นจ้าวซินเหอจึงแตกตื่นว่าสิ่งที่จ้าวเซินฝูใช้นั้นเป็นวิชามาร

ทั้งๆที่คนที่กองกันอยู่หน้าเรือนเล็กนี่เมื่อครู่ ไม่เคยมีใครได้เห็นหรือสัมผัสวิชามารจริงๆสักครั้ง

"กลับเรือนใหญ่ได้แล้ว เสียเวลา"

"ท่านพ่อ"

จ้าวซินเหอเรียกบิดาเสียงหลง ราวกับจะประท้วงเรื่องที่บิดาไม่ยอมจัดการจ้าวเซินฝูตามที่จ้าวซินเหอต้องการ

"กักบริเวณเจ็ดวัน อย่าให้ออกมาสร้างความเดือดร้อน"

คำพูดนั่นไม่ได้บอกแก่จ้าวซินเหอ แต่บอกกับจ้าวเซินฝูที่ยืนอยู่หน้าเรือนเล็กของตัวเอง จ้าวเซินฝูไม่ได้สนใจว่าใครจะพูดอะไร ตั้งหน้าตั้งตากวาดพื้นไปเรื่อยๆ

จ้าวซินเหอแม้ไม่พอใจนักที่บทลงโทษของจ้าวเซินฝูนั้นไม่ได้ต่างจากการบอกว่าให้ชีวิตได้ตามปกติเสียเท่าไหร่ เพราะจ้าวเซินฝูไม่เคยไปเพ่นพ่านที่ไหนอยู่แล้ว

ก่อนที่จ้าวซินเหอจะได้เอ่ยแย้งอะไร จ้าวจวิ้นซานก็เดินจากไปไกลแล้ว จ้าวซินเหอจึงได้ตวัดสายตามุ่งร้ายมามองจ้าวเซินฝูอย่างไม่พอใจ

หากบิดาไม่ลงมือ เช่นนั้นจ้าวซินเหอจึงตัดสินใจจะลงมือด้วยตัวเอง

ตอนนี้จ้าวซินเหอทำได้แค่รีบเดินตามผู้ใหญ่กลับไปด้านหน้าของจวนเท่านั้น แม้ว่าจะรู้สึกโกรธแค้นเพียงใด แต่จ้าวซินเหอคนเดียวก็ลงมือทำอะไรไม่ได้

แต่สิ่งที่จ้าวซินเหอประมาทไป นั่นคือจ้าวเซินฝูไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่รอให้ใครมาบีบอีกแล้ว  ต่อให้มีสิบจ้าวซินเหอ ก็ทำอะไรจ้าวเซินฝูในตอนนี้ไม่ได้

เมื่อความวุ่นวายพัดผ่านหายไปกับสายลม จ้าวเซินฝูก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คนเหล่านี้ช่างน่ารำคาญ ขนาดจ้าวเซินฝูตายไปแล้วภพชาติหนึ่งก็ยังหนีไม่พ้น อีกทั้งยังทำตัวมีปัญหาอยู่เหมือนเดิม

เฮี้ยนยิ่งกว่าจ้าวเซินฝูที่ตายไปแล้วครั้งนึงเสียอีก

"ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก"

จ้าวเซินฝูกวาดพื้นจนเป็นที่น่าพึงพอใจแล้ว จ้าวเซินฝูจึงนึกถึงคำพูดของจ้าวจวิ้นซานเมื่อครู่ หากต้องถูกกักบริเวณจริง สิ่งสำคัญคืออาหาร แม้ว่าตลอดเจ็ดวันนี้อาจจะไม่มีใครมาตรวจดูเลยก็ตามที

แต่เตรียมพร้อมไว้ก่อนไม่เสียหาย จ้าวเซินฝูฉวยหยิบตะกร้าเก่าๆที่วางอยู่ตรงกรอบประตูขึ้นมาก่อนจะเดินไปยังโรงครัวที่อยู่ไม่ไกลมากนักเพียงหยิบเสบียง

ตอนนี้ในครัวกำลังเร่งรีบจัดสำรับเย็นของวันนี้ แม่ครัวใหญ่เมื่อเห็นจ้าวเซินฝูเดินเข้ามาก็ตวาดลั่น

"เจ้าตัวโสโครก ใครให้เจ้าเข้ามาในนี้!?"

เนื้อตัวของจ้าวเซินฝูนั้นสกปรก มอมแมมเกินจะเอ่ย กับโรงครัวที่กำลังเตรียมอาหารนั้น แม่ครัวใหญ่เห็นแล้วถึงกับเลือดขึ้นหน้า

หากเศษสิ่งสกปรกที่ติดตัวของมันมาตกลงไปในอาหารจะทำอย่างไร สกปรกยิ่งนัก

"มาลากตัวมันออกไป!"

แม่ครัวใหญ่สั่งบ่าวชายคนหนึ่งให้พาตัวจ้าวเซินฝูออกไปจากห้องครัว แต่จ้าวเซินฝูราวกับว่าไม่สะทกสะท้านอะไร เดินหยิบจับวัตถุดิบ ราวกับกำลังเลือกซื้อของในตลาด

นั่นยิ่งทำให้แม่ครัวใหญ่โกรธมากยิ่งขึ้น มือสกปรกของจ้าวเซินฝูกำลังจับลงวัตถุดิบที่ยังไม่ได้ทำการปรุงอาหาร

"อย่าเอามือโสโครกของเจ้ามาจับอาหารนะ!"

จบคำหัวหอมลูกใหญ่ในมือจ้าวเซินฝูก็ถูกขว้างออกจากมือด้วยความเร็วจนแทบมองไม่ทัน ได้เห็นหัวหอมลูกนั้นอีกทีก็ตอนที่แม่ครัวใหญ่ล้มพับลงไปกุมศีรษะอยู่บนพื้น

"หัดหุบปากเสียงบ้าง แหกปากพูดอันใดอยู่ได้ ไม่ได้ความ เป็นแค่บ่าวขึ้นเสียงกับเจ้านายได้หรือ?"

ทั้งห้องครัวในขณะนี้ตกอยู่ในความเงียบงัน นอกจากเสียงของหัวหอมที่กระแทกศีรษะแม่ครัว กับเสียงของจ้าวเซินฝูเมื่อครู่นี้ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงอะไรออกมาอีก

ทุกคนไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว แต่กำลังตกตะลึงเสียมากกว่า บ่าวไพร่ในจวนทุกคนย่อมรู้ดีว่าจ้าวเซินฝูนั้นเป็นคุณชายคนหนึ่งของบ้าน แต่ก็เป็นคุณชายตกอับ ไม่เป็นที่ต้องการของประมุขตระกูล

ดังนั้นจ้าวเซินฝูที่อยู่ในจวนตระกูลจ้าว นอกจากจะเป็นที่รองมือรองเท้าระบายอารมณ์ของพี่น้องแล้ว เหล่าบ่าวไพร่เองก็ลงมือรังแกจ้าวเซินฝูเช่นกัน

โดยเฉพาะหัวหน้าแม่ครัว นางถือตนเป็นใหญ่ในครัวนี้ และจ้าวเซินฝูเมื่อมาขออาหารก็จะถูกรังแก ด่าทอสารพัด ก่อนที่จะได้หมั่นโถวแข็งๆลูกหนึ่งกลับไป

อีกทั้งบุตรชายของนางก็เป็นบ่าวของจ้าวซินเหอ คนที่ถูกเรียกว่าเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลอีกด้วย แน่นอนว่าวันนี้บุตรชายของนางก็ลงมือรังแกจ้าวเซินฝูด้วย แต่โดนจ้าวเซินฝูตอบกลับจนหมดท่า

"เจ้ากล้า!"

"ข้ากล้ายิ่งกว่านี้อีก หากยังไม่รู้ความข้าจะกรอกน้ำแกงนี่ใส่ปากเจ้า"

จ้าวเซินฝูเดินดิ่งเข้ามาหาแม่ครัวใหญ่ที่นั่งกุมศีรษะของตัวเองอยู่บนพื้น ก่อนจะฉวยเอากระบวยที่แม่ครัวใหญ่เคี่ยวน้ำแกงอยู่เมื่อครู่ตักน้ำแกงเดือดๆขึ้นมาขู่

ชั่วครู่ที่นางหวาดกลัว จึงได้สงบปาก ปล่อยให้จ้าวเซินฝูเดินเลือกหยิบวัตถุดิบนู่นนั่นนี่ตามใจชอบ โดนที่บ่าวไหร่คนอื่นก็ไม่ได้ออกปากห้ามอะไร

จ้าวเซินฝูเมื่อหยิบวัตถุดิบที่ต้องใช้ในการทำอาหารจนเพียงพอสำหรับเจ็ดวันแล้วก็เดินกลับเรือนเล็กของตัวเองอย่างสบายใจ

"น่าเสียดาย ข้าหวังว่าจะได้กรอกน้ำแกงนั่นใส่ปากนางจริงๆนะ"

จ้าวเซินฝูเดินบ่นพึมพำมาจนถึงเรือนเล็ก จัดแจงเก็บวัตถุดิบไว้มุมหนึ่ง แล้วหยิบสำรับเย็นที่ติดมือมาออกมาวางบนพื้น

สำรับเย็นวันนี้เป็นหมูผัดเปรี้ยวหวาน ปลาทอดสามรส เกี๊ยวหมู และน้ำแกงปลา ถือว่าเป็นมื้อที่ค่อนข้างสมบูรณ์ทีเดียว แม้ว่านี่จะเป็นเพียงสำรับครึ่งเดียวของคนบ้านใหญ่ก็ตามที และเห็นทีคงจะได้กินแค่มื้อนี้ เพราะอีกเจ็ดวัน จ้าวเซินฝูมากหมายเอาไว้แล้วว่าจะเก็บตัวฝึกวิชาในเรือน

โชคดีที่จ้าวจวิ้นซานนั้นสั่งให้กักบริเวณ ดังนั้นแม้ว่าจ้าวเซินฝูจะอยู่แต่ในเรือนจนครบเจ็ดวันก็ไม่มีใครสงสัย

จ้าวเซินฝูลงมือทานอาหารตรงหน้าอย่างเงียบเชียบกระทั่งอิ่ม จึงเก็บสำรับให้เรียบร้อย เดินไปที่บ่อน้ำหลังบ้าน เพียงล้างจานชามที่ใช้ เพราะยังต้องใช้ในวันถัดไป

จ้าวเซินฝูอยู่ด้วยตัวเอง ไม่มีบ่าวคอยดูแลมาตั้งนานแล้ว ดังนั้นเรื่องพวกนี้ถือเป็นเรื่องที่ทำเป็นประจำ แม้ว่าตอนแรกจะเผลอเรียกบ่าวที่เคยรับใช้เมื่อตอนอยู่ที่สำนักออกมาก็ตาม

และเมื่อไม่มีบ่าว ย่อมไม่มีน้ำอุ่นๆให้แช่ ดังนั้นจ้าวเซินฝูที่ทนไม่ไหวกับสภาพมอมแมมของตนเองนั้น จึงเลือกหลบมุมและชำระร่างกายอยู่แถวๆนั้น โชคดีที่มีชุดอื่นให้เปลี่ยน แม้ว่ามันจะไม่ได้ดูสะอาดขึ้นมากเท่าไหร่ก็ตาม

จ้าวเซินฝูเดินกลับเข้าเรือนหลังเล็กแล้วหวังจะพักผ่อน เพื่อที่วันพรุ่งนี้จะได้ฝึกวิชาได้อย่างเต็มที่ แต่ก่อนที่จะได้นอนจริงๆก็ได้ยินเสียงแปลกๆที่นอกเรือนเสียก่อน

เสียงฝีเท้าที่ไม่เบานักของคนหลายคนกำลังเดินมาทางเรือนเล็กของจ้าวเซินฝู เมื่อฟังดูได้ยินเสียงซุบซิบก็รับรู้ได้ทันทีว่าผู้มาเยือนคือจ้าวซินเหอและบ่าวกลุ่มเดิมที่มาหาเรื่องเขาเมื่อตอนเย็น

เสียงกระซิบพูดคุยกันของกลุ่มที่เพิ่งมาถึงเบาเสียจนแทบลอยไปกับสายลม แต่ผู้ที่ปลุกพลังแล้วอย่างจ้าวเซินฝูไม่ได้เกินความสามารถที่จะแอบฟัง

"แล้วอย่างไรต่อดีขอรับคุณชายใหญ่?"

จ้าวซินเหอที่ไม่พอใจกับบทลงโทษที่จ้าวจวิ้นซานบอก ตกดึกจึงแอบย่องมาที่เรือนเล็กนี้พร้อมกับบ่าวที่มาด้วยกันเมื่อตอนเย็น แม้ว่าพวกบ่าวที่มาด้วยจะยังหวาดกลัวต่อสิ่งเกิดเกิดขึ้นเมื่อตอนเย็นก็ตาม

"จะดีหรือขอรับคุณชายใหญ่... ข้าว่า..."

"หากเจ้ากลัวนักก็ออกไปจากจวนข้า พาบิดามารดาบ่าวของเจ้าไปด้วย"

จ้าวซินเหอรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย กว่าจะลากตัวบ่าวพวกนี้มาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย พวกขี้ขลาดนี่ เพียงแค่โดนจ้าวซิ่วเทียนทุบตีเข้าหน่อยก็พากันหวาดกลัวจนหัวหด หากเป็นอย่างนี้ สักวันมันคงได้มาเหยียบหัวจ้าวซินเหอ

"แล้วจะทำอย่างไรต่อขอรับคุณชายใหญ่? หากมันใช้วิชามารอีกจะทำอย่างไร?"

คนเหล่านี้ยังคงเป็นเด็ก ยังไม่สามารถแยกแยะได้ว่าอะไรเป็นอะไร ดังนั้นเมื่อปักใจเชื่อแล้วว่าสิ่งที่จ้าวเซินฝูใช้จัดการพวกตนเมื่อตอนเย็นนั้นคือวิชามาร จึงไม่คิดจะเปลี่ยนความคิด

ไม่เว้นแม้แต่จ้าวซินเหอ เมื่อได้ยินบ่าวคนนั้นพูดขึ้นมาก็ทำหน้าเครียด จ้าวซินเหอเพียงต้องการเอาคืนจ้าวเซินฝูเท่านั้น แต่จนมาถึงจวนของจ้าวเซินฝูแล้วก็ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

แต่เจ้าถิ่นอย่างจ้าวเซินฝูเองก็ง่วงเสียจนไม่อยากรอแล้ว

"มีธุระอันใดจึงมาที่นี่ยามนี้?"

กลุ่มเด็กน้อยที่ยืนเอาหัวชนกันไม่ทันได้สังเกตเห็นจ้าวเซินฝูที่เดินเข้ามาใกล้กระทั่งได้ยินเสียงของจ้าวเซินฝูพูดข้างหู

ทันทีที่ได้ยินเสียงของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ กลุ่มของจ้าวซินเหอที่เอาหัวจุ่มกันก็แตกกระเจิงกันไปคนละทิศคนละทาง โดยเฉพาะจ้าวซินเหอที่สับเท้าแตกไปก่อนใคร ทิ้งให้บ่าวทั้งสามคนรอรับชะตากรรมจากมัจจุราชอย่างจ้าวเซินฝู

เมื่อจ้าวซินเหอวิ่งหนีไปแล้ว คนที่เหลือทำหน้าตาเลิ่กลั่กมองกันสลับไปมา

"คุณชายเจ้าไปแล้ว พวกเจ้าไม่ไปหรือ?"

จ้าวเซินฝูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขบขัน เด็กพวกนี้มันอะไรกัน เพียงแค่ได้ยินเสียงของจ้าวเซินฝูก็กลัวเสียจนหัวหด

จ้าวเซินฝูไม่สนใจบ่าวของจ้าวซินเหอที่นั่งกองกันอยู่บนพื้น หันหลังแล้วคิดจะเดินกลับเข้าเรือนเล็กเพื่อพักผ่อน

แต่หนึ่งในบ่าวของจ้าวซินเหอเกิดใจกล้า คว้าเอาก้อนหินก้อนไม่เล็กไม่ใหญ่แถวนั้นเอาไว้ในมือเสียมั่น และเมื่อได้โอกาสตอนที่จ้าวเซินฝูนั้นหันหลังให้ขว้างก้อนหินออกไป หวังจะทำให้จ้าวเซินฝูได้รับบาดเจ็บ อย่างน้อยหากจ้าวเซินฝูนั้นบาดเจ็บจริง ก็คงจะทำให้คุณชายของพวกตนพึงพอใจได้บ้าง

ก้อนหินก้อนนั้นถูกขว้างออกไปเต็มแรงเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะทำได้ บ่าวคนนั้นลอบยิ้มอย่างสะใจเมื่อจ้าวเซินฝูไม่มีวี่แววว่าจะหลบมันเลยแม้แต่น้อย

แต่เพียงวินาทีก่อมาก็ต้องหุบยิ้ม เบิกตามองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความตกตะลึง

ก้อนหินก้อนนั้นหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับถูกบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นจับเอาไว้ จ้าวเซินฝูหันหน้ากลับมามอง บ่าวพวกนั้นเกิดท่าทีสั่นกลัวขึ้นมา

"ฝีมือของผู้ใด?"

ก้อนหินที่ถูกขว้างออกไปเมื่อครู่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ยิ่งทำให้บ่าวทั้งสามของจ้าวซินเหอสั่นกลัวจนแทบปล่อยเบา

บ่าวอีกสองคนชี้ไม้ชีมือไปยังบ่าวที่เป็นตัวต้นเรื่อง

"เป็นเจ้างั้นหรือ?"

"มะ ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ข้า"

จ้าวเซินฝูหมุนนิ้วช้าๆ ก้อนหินที่ลอยอยู่กลางอากาศเคลื่อนที่ตามพลังที่จ้าวเซินฝูบังคับ บ่าวทั้งสามคนค่อยๆคลานหนีอย่างลนลาน

ในตอนนั้นที่บ่าวทั้งสามรู้สึกว่าคิดผิดมหันต์ที่ยอมตามจ้าวซินเหอมา แม้ว่าจ้าวซินเหอจะเป็นเจ้านาย และอย่างไรก็คงไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้ก็ตาม

"เช่นนั้นก็แบ่งๆกันรับโทษดีหรือไม่?"

จ้าวเซินฝูฉีกยิ้มหวานไม่ถึงดวงตา แม้ว่าน้ำเสียงและท่าทางนั้นดูเหมือนจะไม่เอาความ แต่ว่าบ่าวของจ้าวซินเหอทั้งสามคนนั้นรู้ดีว่ามันไม่ใช่เช่นนั้น

ก้อนหินที่ถูกขว้างไปเมื่อครู่ ตกลงบนพื้นราวกับมือที่มองไม่เห็นนั้นปล่อยมันทิ้งอย่างไม่แยแส จ้าวเซินฝูย่างสามขุมเข้ามาใกล้ พร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มนั่นยิ่งทำเอาบ่าวทั้งสามขวัญผวา

"ดะ ได้โปรด..."

"ไว้ชีวิตข้า..อ่ะ..อ๊ากกก"

จ้าวเซินฝูสะบัดมือเบาๆเพียงครั้งเดียวสายลมรอบด้านก็เคลื่อนไหวอย่างผิดวิถีที่ควรเป็น ตามที่จ้าวเซินฝูเป็นคนบังคับมัน

แต่กับบ่าวของจ้าวซินเหอทั้งสามคนนั้น ราวกับว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตเสียแล้ว

สายลมห้อมล้อมตัวของบ่าวทั้งสามลอยขึ้นเหนือพื้น คนทั้งสามดิ้นขลุกขลักเพื่อหาทางหนี แต่การกระทำเหล่านั้นก็ไม่เป็นผล แรงของเด็กธรรมดาที่ยังไม่ปลุกพลังอะไรไม่สามารถเอาชนะผู้ที่ปลุกพลังแล้ว อีกทั้งยังใช้ชีวิตเป็นครั้งที่สองแบบจ้าวเซินฝูได้หรอก

"เอาล่ะ..."

ร่างของบ่าวทั้งสามถูกจับลอยกลางอากาศห้อยหัว ทั้งสามคนพยายามดีดดิ้นหวังหลุดออกจากการกอบกุมของสิ่งที่มองไม่เห็น ครั้นจะตะโกนขอความช่วยเหลือก็ไม่สามารถทำได้ เพราะไม่ว่าจะตะโกนเท่าไหร่ ก็ไม่มีเสียงอะไรออกมาเลย

"ข้าควรจัดการพวกเจ้าอย่างไรดีนะ..."

.

.

.

จวนตระกูลจ้าวคึกคักตั้งแต่ช่วงเช้ามืด เพราะบ่าวไพร่ทั้งหลายต้องตื่นขึ้นมาตระเตรียมอาหาร น้ำอุ่นๆสำหรับให้เจ้านายได้ชำระร่างกาย

เหล่าบ่าวตัวจิ๋วก็มีหน้าที่ของตัวเองเช่นกัน ต้องช่วยบิดามารดาหยิบจับเล็กๆน้อยๆก่อนจะแยกย้ายกันไปทำกิจวัตรของตัวเอง แต่ว่าวันนี้มีบางสิ่งที่ผิดแปลกไป

บ่าวทั้งสามของคุณชายใหญ่ยังซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มไม่ยอมลุก บ่าวรุ่นเดียวกันหลายคนรู้สึกไม่ชอบบ่าวกลุ่มนี้นัก เพราะเป็นบ่าวของคุณชายใหญ่ จึงชอบวางก้ามมีอำนาจกับบ่าวคนอื่นๆ คอยรังแกบ่าวด้วยกันอยู่เสมอๆ

"เจ้าไปเรียกสามคนนั้นหน่อยเถิด สายแล้ว จะนอนกินแรงผู้อื่นไปถึงเมื่อใด?"

บ่าวพี่ใหญ่คนหนึ่งเอ่ยบอก บ่าวที่เหลือแทบจะโบ้ยให้คนนั้นคนนี้เข้าไปปลุกทั้งสามคนนั้นแทน และก็ได้ผู้โชคร้ายคนหนึ่งที่เป็นบ่าวอายุน้อยสุดในที่นั้น บ่าวตัวเล็กเดินเข้าไปปลุกทั้งสามคนอย่างหวาดกลัว

"ซ่างเกอ อี้เกอ หานเกอ ตื่นเถิดขอรับ"

เจ้าของชื่อทั้งสามไม่แม้แต่จะตอบ แต่ร่างที่อยู่ใต้ผ้าห่มนั้นคงจะตื่นแล้ว เพราะเห็นว่าผ้าห่มที่คลุมตัวคนทั้งสามอยู่นั้นขยับมากกว่าที่จะเป็นการนอนปกติ

"ลุกเถอะขอรับ หมิงเกอให้มาเรียกแล้ว"

บ่าวตัวน้อยยังพยายามเรียกต่อ แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนทั้งสามแม้แต่ครึ่งคำ กระทั่งบ่าวพี่ใหญ่ที่ออกคำสั่งนั้นเดินวนกลับมาแล้ว เห็นว่าทั้งสามคนยังนอนไม่สนใจ แม้ว่าบ่าวน้องเล็กจะทำใจกล้าเอื้อมมือไปเขย่าตัวแล้วก็ตาม

เห็นดังนั้นจึงเดินเข้ามาจัดการด้วยตัวเอง บ่าวพี่ใหญ่บอกให้บ่าวน้องเล็กหลบไป เมื่อเดินเข้าไปถึงตัวทั้งสามแล้วก็กระชากผ้าห่มที่คลุมร่างทั้งสามคนออกด้วยความหงุดหงิด

"คิดจะนอนอู้ไปถึงเมื่อไหร่? รีบลุกแล้วไปเตรียมของให้คุณชายได้แล้ว"

ทั้งสามคนนอนเบียดกันจนแทบจะเป็นก้อนเดียวกัน บ่าวพี่ใหญ่เห็นว่าทั้งสามไม่สะทกสะท้านก็ยิ่งโมโห เอื้อมมือไปจับไหล่คนหนึ่งที่อยู่ใกล้ตัวแล้วกระชากให้หันมามอง

สัมผัสแรกที่มือแตะลงบนไหล่คือบ่าวคนนั้นสะดุ้งโหยงราวกับตกอกตกใจนักหนา ต่อมาคืออุณหภูมิของร่างกายที่ร้อนผิดปกติ และอย่างสุดท้ายคือใบหน้าที่หวาดกลัวอย่างสุดหัวใจ เพียงเท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้บ่าวพี่ใหญ่นั้นตกใจได้มากแล้ว

ยิ่งได้เห็นสภาพของทั้งสามคน ทำให้ความหงุดหงิดเมื่อครู่ลอยหายไปทันที กลายเป็นความตกใจแทน รวมถึงบ่าวที่ยังยืนอยู่ไม่ไกลอีกด้วย

"หมะ หมิง หมิงเกอ...อึก ช่วย..."

"พวกเจ้า..."