Se connecterPartager
บทที่1
Date de publication:
2025-03-31 22:35:05พิษของเศรษฐกิจรุนแรงในรอบหลายสิบปีทำเอาบริษัทน้อยใหญ่ขาดทุนล้มละลายไปตาม ๆ กัน ไม่เว้นแม้แต่บริษัทเล็ก ๆ ที่มีผู้หญิงธรรมดา ๆ อย่าง'บัวบูชา'ทำงานอยู่ในนั้นด้วย
เรี่ยวแรงของพนักงานภายในบริษัทจัดส่งผลไม้อบแห้งทรุดลงทันตาเห็นเมื่อเจ้านายประกาศปิดตัวบริษัทเนื่องจากผลประกอบการขาดทุนย่อยยับมานานหลายปี วินาทีนี้เหมือนโลกทั้งใบของพนักงานในบริษัทพังทลายไม่ต่างอะไรกับความหวังในทางสุดท้ายของบัวบูชาดับลง "พะ...พี่บัว ไหวนะพี่"พนักงานซึ่งดูอายุน้อยกว่าเอ่ยถามบัวบูชาด้วยความเป็นห่วง แต่ดูเหมือนเจ้าตัวตอนนี้คงหูดับไปแล้ว "พี่บัว" "ฮะ ว่าไงนะกอหญ้า" "ไม่เป็นอะไรใช่ไหมพี่ พี่โอเคใช่ไหม"บัวบูชาส่ายหน้าไปมา ร่างผอมบางทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ภายในห้องประชุมซึ่งมีเพียงบัวบูชาและกอหญ้าที่ยังคงอยู่ในนี้ "พี่จะทำยังไงดีกอหญ้า"บัวบูชาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตสั่นระริกความหวังในการทำงานหาเงินมารักษาแม่ผู้ให้กำเนิดพังทลายลงในพริบตา "เอาเงินของหนูไปรักษาคุณป้าก่อนดีไหม"ด้วยความเห็นใจกอหญ้าจึงอาสาเอ่ยปากแต่บัวบูชากลับส่ายหน้า "อย่าเลยกอหญ้า กอหญ้าเองก็ต้องหาเงินส่งไปให้ทางบ้าน"บัวบูชาพยายามฝืนทำตัวให้เข้มแข็งแม้ลึก ๆ ภายในใจของเธอนั้นจะปวดร้าว เธอจะเอาเงินจากที่ไหนไปรักษาแม่ที่ป่วยเป็นมะเร็งกันเล่า เงินเก็บที่มีอยู่มันก็ชั่งน้อยนิดเสียเหลือเกิน บัวบูชาปาดน้ำตาที่กำลังไหลออกมาพลางก้มเก็บข้าวของใส่ลงกล่องกระดาษ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้มาเหยียบเท้าที่บริษัทนี้ มันไม่ใช่เพียงแค่เธอแต่ล้วนเป็นพนักงานทุกคน "ผมต้องขอโทษทุกคนด้วยนะ นี่คือเงินเดือนก้อนสุดท้ายที่พวกคุณจะได้"อดีตท่านประธานกล่าวคำขอโทษก่อนจะยื่นซองสีขาวซึ่งมีเงินจำนวนหนึ่งอยู่ในนั้นให้กับพนักงานทุกคน "โชคดีนะคุณบัว ผมขอให้คุณได้งานใหม่เร็ว ๆ นี้นะ" "ขอบคุณนะคะ"บัวบูชากล่าวขอบคุณ เธอมองซองใส่เงินพลางถอนหายใจ เงินแค่นี้มันไม่พอค่ายาที่เธอต้องเสียให้กับทางโรงพยาบาลในอาทิตย์หน้าอีกทั้งยังมาตกงานอีกแล้วแบบนี้เธอจะหาเงินในส่วนที่ยังเหลือมาจากไหน สองเท้าเล็ก ๆ เดินก้าวไปตามถนนฟุตบาทท่ามกลางอากาศที่ร้อนดั่งไฟ กรอบใบหน้าสวยใสภายใต้แว่นตาหนาเตอะเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ หลังจากเสร็จสิ้นในการเยี่ยมมารดาในยามรุ่งเช้าบัวบูชาตัดสินใจเดินเท้ากวาดสายตามองหาที่ทำงานใหม่ แม้การแข่งขันในเมืองหลวงจะมีกลยุทธ์มากมายแต่เธอไม่สามารถนอนนิ่งรอความตายได้ แม่จะต้องหาย ชีวิตของสองแม่ลูกจะต้องสบายกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ พรึบ "ช่วยด้วย โจรกระชากกระเป๋า"เสียงร้องโหวกเหวกโวยวายดังมาแต่ไกลทำให้บัวบูชาชะงักเธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายใส่ชุดดำปิดหน้าด้วยหมวกแก๊ปถือกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงวิ่งตรงมายังทางที่เธอยืนอยู่ "ใครก็ได้ช่วยจับโจรให้ฉันที"หญิงสาวดูมีอายุวิ่งตามหลังชายคนนั้นมา บัวบูชามองซ้ายแลขวาก่อนหางตาของเธอจะสะดุดเข้ากับท่อนไม้ขนาดไม่ใหญ่ไม่ยาวสักเท่าไหร่ ความเป็นมนุษย์ทำให้เธอไม่สามารถปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปต่อหน้าต่อตาได้ บัวบูชาตัดสินใจเดินเข้าไปคว้าท่อนไม้ขึ้นมาถือสองมือกำท่อนไม้แน่นเตรียมพร้อมที่จะฟาดผู้ชายคนนั้นให้สลบ ผลัวะ "อัก"ท่อนไม้ฟาดเข้ากลางศีรษะของชายคนนั้น มันชั่งแม่นยำราวกับจับวาง บัวบูชาเบิกตาค้างมองร่างสูงใหญ่ล้มลงไปกองอยู่กับพื้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง ส่วนกระเป๋าใบหรูตอนนั้นตกแยู่ไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนสักเท่าไหร่ "ขอบใจมากนะแม่หนู"หญิงวัยกลางคนวิ่งตรงมาหาเธอด้วยความเหนื่อยหอบพลางเอ่ยขอบคุณ "ไม่เป็นอะไรค่ะ นี่ค่ะกระเป๋าของคุณท่าน"บัวบูชาเดินไปหยิบกระเป๋าก่อนเธอจะส่งคืนให้กับเจ้าของ การแต่งตัวและการใช้ข้าวของราคาแพงของผู้หญิงตรงหน้าคงจะเป็นคนมีระดับร่ำรวยเงินทอง "ป้าต้องขอบใจแม่หนูมากเลยนะที่ช่วยป้าเอาไว้"คุณหญิงเพ็ญนภามองหน้าเด็กสาวด้วยแววตาชื่นชมที่สามารถช่วยนำกระเป๋ากลับมาคืนเธอได้ เพราะความประมาทของเธอเองทำให้ถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถ้าหากลูกชายและสามีของเธอรู้เข้าคงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โต "ไม่เป็นอะไรค่ะคุณท่าน" "คุณท่านอะไรกัน หนูคือผู้มีพระคุณของป้าเชียวนะถ้าป้าไม่ได้หนูช่วยเอาไว้ป้าก็คงไม่ได้กระเป๋าใบนี้คืน"คุณหญิงเพ็ญนภากล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเปิดกระเป๋าล้วงเอาเงินสดจำนวนหนึ่งออกมาให้ แต่บัวบูชากลับส่ายหน้าไปมาแม้ตอนนี้เธอจะขัดสนเรื่องเงินก็จริง แต่เงินจำนวนนี้มันมากเกินไปเธอคงรับไว้ไม่ได้ "คุณป้าเก็บไว้เถอะค่ะ หนูคงรับไว้ไม่ได้" "ทำไมล่ะ ป้าเต็มใจให้หนูนะลูก" "หนูรับไว้ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ"บัวบูชาปฏิเสธพลางโบกมือไปมา เธอโน้มตัวคว้ากระเป๋าใบเก่าและเอกสารสมัครงานซึ่งตกอยู่บนพื้นขึ้นมาถือเอาไว้แต่ก่อนที่บัวบูชาจะเดินจากไป คุณหญิงเพ็ญนภาก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยถามชื่อเสียงเรียงนาม "เดี๋ยวก่อนสิจ๊ะ หนูพอจะบอกป้าได้ไหมว่าหนูชื่ออะไร ป้าชื่อเพ็ญนภานะลูก" "หนูชื่อบัวค่ะ บัวบูชา"คุณหญิงเพ็ญนภาได้แต่ยืนยิ้มมองแผ่นหลังของเด็กสาวคนนั้นเดินออกไป คุณหญิงแห่งตระกูลใหญ่นึกชอบใจเด็กสาวใจดีคนนี้ที่เข้ามาช่วยเหลือเธอเอาไว้ "บัวบูชา ชื่อน่ารักจัง"
Dernier chapitre
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่37
ใครจะไปคิดล่ะว่าจากชีวิตของผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งอย่างเธอจะได้มาเจอกับนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่างเขา และตอนนี้เราสองคนกำลังได้เข้าพิธีวิวาห์ด้วยกัน มันเป็นความฝันที่บัวบูชาไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเอง จากผู้หญิงธรรมดา ๆ ไม่มีอะไรพิเศษอยู่ในวิกฤตตกงานไม่มีงานทำต้องหาเงินมารักษามารดาซึ่งป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย โชคชะตาเข้าข้างให้เธอได้สมัครมาเป็นเลขาและบุญวาสนาได้ผลักเธออีกครั้งให้มาเป็นผู้หญิงของเขาและตอนนี้เราสองคนกำลังเข้าพิธีวิวาห์ในช่วงเช้าด้วยกัน ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ก็เธอกับเขาก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาร่วมหนึ่งปีกว่า ภูผาฉีกสัญญาว่าจ้างระหว่างเธอกับเขาเมื่อชีวิตคู่ของสองเราครบหนึ่งปี"คุณภูผาและคุณบัวบูชาเชิญเซ็นชื่อลงตรงนี้ได้เลยนะครับ"เจ้าหน้าที่จากอำเภอเอ่ยบอกกับคู่บ่าวสาวซึ่งตอนนี้เธอและเขากำลังนั่งอยู่ตรงที่โต๊ะตรงหน้ามีกระดาษสำคัญมีอักษรสีแดงตัวใหญ่เขียนว่าใบสำคัญในการสมรส"ขอแสดงความยินดีกับคุณทั้งสองด้วยนะครับ และผมหวังว่าจะได้ยินข่าวดีเรื่องทายาทเร็ว ๆ นี้""ขอบคุณครับ""ขอบคุณค่ะ"บัวบูชาน้ำตาไหลเธอมองแผ่นกระดาษตรงหน้าตาไม่กะพริบ สัมผัสอ่อนโยนจากปลายนิ้วของชายหนุ่มท
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่36
"อื้อ"นิ้วใหญ่สอดเข้าไปในช่องทางรักของหญิงสาวทำเอาเธอส่งเสียงครางออกมา ความคับแน่นตรงส่วนนั้นมันทำให้เธอเชื่อแล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าและคำบอกรักจากปากของเขามันคือเรื่องจริง"คะ...คุณภูผา""ยังคับแน่นเหมือนเดิมอยู่เลยนะ"เขาก้มมองช่องทางรักของเธอซึ่งตอนนี้มีนิ้วของเขาเสียบคาอยู่ด้วยแววตาหื่นกระหาย"เนินใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่า""อื้อ อ๊าส์"ริมฝีปากเล็กส่งเสียงครางออกมายามเมื่อชายหนุ่มขยับปลายนิ้วเข้าออกจนตอนนี้เริ่มมีน้ำหล่อลื่นสีใสไหลออกมาใบหน้าของบัวบูชาบิดเบี้ยวแสดงถึงความทรมาน อารมณ์วาบหวามทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินวนอยู่ในช่องท้องยามเมื่อเธอผงกศีรษะขึ้นมองก็ยิ่งเห็นว่าใบหน้าของภูผาอยู่ห่างไม่ไกลจากตรงส่วนนั้นของเธอเท่าไหร่ และมันยิ่งเพิ่มเข้ามาใกล้เมื่อน้ำเมือกใสของเธอเริ่มไหลอาบนิ้วของเขามากยิ่งขึ้น"ขอชิมหน่อยนะ""อย่าค่ะคุณภูผา อื้อ มันสกปรก"แผล็บ แผล็บ แผล็บเสียงห้ามปรามของเธอเล็ดลอดผ่านหูของชายหนุ่ม ปลายลิ้นสากแตะลงบนกลีบอูมทั้งสองข้างทันทีโดยที่ชายหนุ่มไม่เคยคิดจะฟังเสียงห้ามปรามของเธอเลยสักนิดปลายลิ้นสากตวัดเลียดูดดึงเม็ดเสียวด้วยความช่ำชองทำเอาบัวบูชายกเอวจน
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่35
บรรยากาศภายในรถยามค่ำคืนเงียบสงัดอากาศช่างหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจของบัวบูชา เธอเอียงศีรษะมองหน้าออกไปยังนอกหน้าต่างรถซึ่งตอนนี้เธอและเขากำลังเดินทางกลับที่พักหลังจากเยี่ยมมารดาของเขาเสร็จภายในรถตกอยู่ในความเงียบตั้งแต่ที่เขาและเธอก้าวขึ้นมาจนเวลาผ่านมาถึงตอนนี้ เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรจะวางตัวยังไงดีคำพูดของคุณหญิงแห่งตระกูลดังยังคงล่องลอยอยู่ในโซนประสาทหูท่านอยากได้เธอไปเป็นลูกสะใภ้นี่คือสิ่งที่ท่านพร่ำบอกเธอเอาไว้ก่อนจะออกมา แต่ทว่าคนด้านข้างกลับไม่มีปฏิกิริยาแสดงอาการอะไร มันอดไม่ได้ที่จะทำให้เธอคิดว่าเขาคงไม่ต้องการอยากจะเกี่ยวดองกับเธอ นั้นสิเนอะเขาซื้อเธอมาบำเรอความใคร่ใครอยากจะยกตำแหน่งแต่งตั้งให้มาเป็นตัวจริงกันเมื่อคิดได้อย่างนั้นก็เกิดความรู้สึกน้อยใจ เธอคงไร้ค่าไม่เหมาะสมกับคนอย่างเขาหรอก อย่าคิดหวังสูงมากเกินไปบรรยากาศภายในรถยังคงจมอยู่กับความเงียบจนชายหนุ่มขับรถมาถึงคอนโดที่พักทั้งเขาและเธอในตอนนี้ยังไม่มีแม้แต่คำพูดให้กับต่างฝ่ายจนทั้งสองเดินขึ้นไปถึงยังห้องพัก"เธอเป็นอะไรไป"ชายหนุ่มเอ่ยถามเธอทันทีเมื่อทั้งสองก้าวเข้ามาอยู่ในห้องพัก แววตาอมทุกข์ในเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วย
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่34
เวลาล่วงเลยไปจนถึงเวลาเลิกงาน บัวบูชารีบเก็บข้าวขอแล้วรีบลงมายอดรอภูผาอยู่ตรงหน้าป้ายรถเมล์ซึ่งก่อนหน้านี้เพียงแค่สิบนาทีชายหนุ่มได้ส่งข้อความมาบอกว่าใกล้จะถึงแล้วให้เธอรีบลงมารอก่อนได้เลยปี๊นบัวบูชาคลี่ยิ้มบาง ๆ ทันทีเมื่อเธอได้เห็นรถของชายหนุ่มเคลื่อนตัวก่อนจะหยุดจอดอยู่ตรงหน้าของเธอหญิงสาวรีบเปิดประตูก้าวขาขึ้นไปนั่งโดยมีสายตาของพนักงานบางคนมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะทุกคนล้วนรู้ว่ารถที่ขับมารับบัวบูชานั้นเป็นรถของใคร "เหนื่อยไหม""ไม่เหนื่อยเลยค่ะ แล้วคุณแม่ของคุณภูผาท่านเป็นยังไงบ้างคะ""คุณแม่ท่านฟื้นแล้ว""ยินดีด้วยนะคะ"เธอแสดงออกถึงความจริงใจอย่างเป็นธรรมชาติโดยไร้การปรุงแต่ง รถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากหน้าบริษัทขับกลับไปยังเส้นทางเดิมที่ภูผาพึ่งจะขับออกมาจากเมื่อครู่"คุณภูผาจะไปทำธุระที่ไหนเหรอคะ""ธุระที่ฉันว่าเอาไว้ไปทำวันอื่น ส่วนวันนี้ฉันจะพาเธอไปเจอใครคนหนึ่ง""ใครคะ""ไปถึงเดี๋ยวเธอก็จะรู้เอง"ความนัยของเขายิ่งทำให้เธอสงสัยแต่บัวบูชาก็ไม่มีความสามารถมากพอที่จะกล้าถามออกไป เธอได้แต่นั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงเบาะข้างคนขับโดยไม่รู้ว่ามีสายตาของชายหนุ่มในตำแหน่งคนขับคอยลอบม
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่33
"เก็บกวาดทุกอย่างอย่าให้เหลือร่องรอย""ครับคุณภูผา"หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นชายหนุ่มก็รีบเดินกลับมายังรถคันหรู เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาแม่เลขาสาวทันทีที่ก้าวขาขึ้นมานั่งภายในรถ หัวใจแกร่งในตอนนี้กำลังว้าวุ่นเพราะเขากำลังนึกถึงคำพูดของภาคภูมิในเมื่อครู่'นี่กูวางแผนไว้เลยนะ ถ้าเสร็จจากแม่มึงเมื่อไหร่อีบัวบูชาจะเป็นรายต่อไป''...''อยากรู้จริง ๆ ว่านังบัวบูชามันจะเอามันไหม แต่สงสัยจะมันสินะมึงถึงได้ติดใจ อยากรู้จริง ๆ ถ้ากูได้ลิ้มลองร่างอันหอมหวานของบัวบูชามันจะเป็นยังไง'"มึงจะไม่มีวันได้แตะต้องผู้หญิงของกูหรอกไอ้ภาคภูมิ"ภูผากัดฟันกรอดเขานั่งรอสายนานอยู่หลายนาที สายแรกเธอไม่ยอมรับยิ่งทำให้คนรออย่างเขากระวนกระวายใจเข้าไปใหญ่ชายหนุ่มจึงกดต่อสายย้ำอีกครั้งไปหาเขาเร่งสตาทร์รถก่อนจะขับออกมาด้วยความเร็ว"สวัสดีค่ะคุณภูผา"รถคันหรูลดความเร็วลงเมื่อบัวบูชากดรับสายของเขาในเวลาต่อมา เพียงแค่ได้น้ำเสียงสดใสของเธอช่วยคลายความกังวลให้เขาได้"ทำอะไรอยู่ แล้วเมื่อกี้ฉันโทรไปทำไมไม่รับ""บัวพึ่งจะกลับมาจากห้องน้ำค่ะ โทรศัพท์อยู่ในกระเป๋าไม่ได้เอาติดตัวไป"คำอธิบายของเธอคลายอึดอัดภายในใจของภูผา
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่32
เปลือกตาหนังอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้นเมื่อแสงแดดของวันส่องกระทบตาม่านตาเริ่มเปิดขยายรับแสงของเช้าวันใหม่ซึ่งวันนี้มีท่อนแขนใหญ่ของภูผากอดเธอเอาไว้ เธออยู่ในห้องพักสุดหรูที่เขาซื้อให้และตอนนี้เธอและเขากำลังนอนอยู่บนเตียงคิงไซซ์ขนาดใหญ่และยังมีชายหนุ่มคอยนอนกอดเธอเอาไว้ ลมหายใจของชายหนุ่มยังคงสม่ำเสมอเขาคงพาเธอกลับมายังที่พักภาพสุดท้ายที่เธอจำได้ก่อนจะหมดสติไปคือเธอและเขากำลังนั่งอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินเธอได้บริจาคเลือดช่วยชีวิตมารดาของภูผาเมื่อเธอยกแขนขึ้นมาก็พบว่ายังมีสำลีก้อนเล็กติดอยู่ตรงที่ข้อพับแขนนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาและเธอนอนกอดกันแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้เธอมีความสุข การที่เธอได้ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขามันทำให้เธอรู้สึกมีความสุข ความสุขที่ผู้หญิงอย่างเธอไม่สามารถเรียกร้องให้เขาทำแบบนี้บ่อย ๆ ได้แต่ถ้าหากเขาทำด้วยความเต็มใจเธอก็ขอเก็บความสุขเหล่านี้เอาไว้ถ้าหากวันใดวันหนึ่งเธอไม่ได้มีสิทธิ์ยืนอยู่ในตรงจุดนี้อย่างน้อยก็ยังมีความรู้สึกดี ๆ ที่เขาเคยทำให้ถูกเก็บเอาไว้ในความทรงจำ"บัวรักคุณนะคะ"ถ้าหากเขาตื่นเธอคงไม่กล้าที่จะบอกคำคำนี้ให้ชายหนุ่มได้ยิน ผู้หญิ
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่7
ใบหน้าสวยฉายให้เห็นถึงความเคร่งเครียด สองเท้าเล็ก ๆ เดินไปตามทางเท้าแม้สองข้างทางจะเต็มไปด้วยร้านขายอาหารส่งกลิ่นหอมและมีหน้าตาน่ารับประทานแต่มันก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจของบัวบูชาได้"เอาน้ำเปล่าหนึ่งขวดค่ะป้า"เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงร้านขายน้ำด้วยสีหน้าอิดโรยจากการอดหลับอดนอนมาตลอดทั้งคืน"นี่จ้ะแม่ห
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่5
"ที่นี่เหรอ""ค่ะ ที่นี่"บัวบูชาตอบภูผาเมื่อเขาขับรถพาเธอมายังโรงพยาบาลที่มารดารักษาตัวอยู่"เธอไม่สบาย""เปล่าหรอกค่ะ บัวมาเยี่ยมแม่"บัวบูชาเอ่ยตอบก่อนเธอจะปลดเข็มขัดแล้วหันไปมองหน้าของท่านประธานคนใหม่"ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์ขับรถพาบัวมาถึงที่นี่"ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ แต่ชายหนุ่มก็ยังมีน้ำใจขับรถพ
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่8
เสียงเพลงดังกระหึ่มยังไม่อาจกลบเสียงเต้นภายในหัวใจของบัวบูชาได้ ชายชุดดำคนนั้นพาเธอเดินขึ้นมายังโซนวีไอพีซึ่งล้วนมีแต่แขกกระเป๋าหนักที่พร้อมจะทุ่มเงินจำนวนก้อนใหญ่เพื่อหาความสุขให้ตัวเองแสงไฟมืดดูสลัวเหมาะสำหรับความเป็นส่วนตัวไม่พลุกพล่านเหมือนกับชั้นล่าง ส่วนมากมักจะเป็นแขกผู้ชายซึ่งบางรายมีเด็กใ
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่6
ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่บัวบูชาได้เข้ามาทำงานในบริษัทใหญ่ทำให้เธอมีเวลาน้อยมากที่จะได้ใช้เวลาในช่วงเลิกงานไปเยี่ยมมารดา ธุรกิจในเครือ'สหกรุป'ไม่ได้มีเพียงแค่การส่งออกเท่านั้น ยังมีกิจการทางด้านอสังหาริมทรัพย์ ธุรกิจเกี่ยวกับการนำเข้ารถยนต์ รวมไปถึงห้างสรรพสินค้าและร้านอาหารอีกมากมายหลายสาขา การทำงานของบ
Vous vous intéresseriez aussi à
เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)
เนตรกวี / Natekavees39.5K Vuesขืนรัก มาเฟีย NC25+ (SM)
เด็กหญิงพุงกลม106.7K Vuesสยบรักเสือร้าย
มดตัวจี๊ด7.8K Vuesนรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]
ชะนีติดมันส์11.3K VuesBAD STORIES หนี้มาเฟีย | 20+ |
ลิลลี่สีกุหลาบ480 Vuesสุดแสนร้าย สุดแสนรัก
ศานิชล115 Vuesอย่าให้รัก
GINOICHI11 Vuesว่าไงคะคุณแฟนเก่า
จูนเน็กซ์1.4K Vues
