Se connecterPartager
บทที่8
Date de publication:
2025-04-02 16:33:59เสียงเพลงดังกระหึ่มยังไม่อาจกลบเสียงเต้นภายในหัวใจของบัวบูชาได้ ชายชุดดำคนนั้นพาเธอเดินขึ้นมายังโซนวีไอพีซึ่งล้วนมีแต่แขกกระเป๋าหนักที่พร้อมจะทุ่มเงินจำนวนก้อนใหญ่เพื่อหาความสุขให้ตัวเอง
แสงไฟมืดดูสลัวเหมาะสำหรับความเป็นส่วนตัวไม่พลุกพล่านเหมือนกับชั้นล่าง ส่วนมากมักจะเป็นแขกผู้ชายซึ่งบางรายมีเด็กในร้านยืนข้างกายคอยเอ็นเตอร์เทนคอยให้ความสนุกให้กับแขก "เชิญครับ"น้ำเสียงเรียบนิ่งดึงสติของบัวบูชาให้กลับมาเมื่อชายชุดดำพาเธอมายืนอยู่ตรงด้านหน้าประตูห้องบานหนึ่งซึ่งคนภายนอกไม่สามารถมองเห็นคนด้านใน "แล้วไหนล่ะคะคุณเจส" "คุณเจสอยู่ในนี้ครับ"เมื่อหมดหน้าที่ชายคนดังกล่าวก็เดินออกไปทิ้งให้บัวบูชายืนเกร็งอยู่เพียงลำพัง จะถอยหลังตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทัน จะเดินหน้าต่อไปขาทั้งสองข้างก็มาแข็งเอาเสียดื้อ ๆ ความตั้งใจในตอนแรกของเธอเริ่มจางลงเมื่อเส้นทางที่เธอเดินผ่านมา พวกผู้หญิงในร้านบางคนกำลังทำให้แขกที่เขามาใช้บริการอยู่ในที่แจ้งอย่างไม่คิดจะอายสายตาใคร มันจึงทำให้เธอเกิดความหวั่นใจถ้าหากแขกคนแรกของเธอเกิดอยากโชว์ของดีของเด็ดขึ้นมาแล้วเธอจะทำอย่างไร ปึง "ทำไมไม่เข้ามาล่ะบัว"คุณเจสผู้จัดการร้านเปิดประตูออกมาตามทำเอาคนที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ชะงัก ซึ่งอีกฝ่ายกำลังมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ "เป็นอะไรไป" "คือบัว"บัวบูชาเกิดอาการไม่แน่ใจความกลัวเริ่มกัดกินแต่อีกใจก็อยากหาเงินไปเป็นค่าผ่าตัดรักษามารดาให้หาย "ฉันเข้าใจเธอนะบัว เอาอย่างนี้ไหมลองเข้าไปคุยกับแขกก่อน ถ้าเธอไม่อยากไปต่อฉันจะไปหาเด็กใหม่มาให้แขกเอง"ผู้หญิงที่เข้ามาทำงานในที่นี้ล้วนไม่มีการบังคับ ความสมัครใจต้องมาจากทั้งสองฝ่ายไม่ใช่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งซึ่งเหตุผลในข้อนี้ทำให้บัวบูชารู้สึกเบาใจ "ได้ค่ะคุณเจส"เธอตอบตกลงก่อนจะเดินตามผู้จัดการของโซนนี้เข้าไปในห้องนั้น "ขอโทษด้วยนะคะที่ปล่อยให้รอ เด็กใหม่ยังไม่เป็นงานคุณภูผาอย่าถือสาเลยนะคะ" "อืม"โทนเสียงคุณเคยทำให้บัวบูชาเงยหน้า เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าร่างสูงใหญ่ของใครบางคนนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ในมือของเขาถือแก้วเหล้าเอาไว้ดวงตาคมกริบชั่งดูลึกลับไม่เหมือนตอนที่ทำงานอยู่ด้วยกัน "เด็กใหม่ค่ะ ชื่อบัวบูชาพึ่งมาทำงานที่นี่เป็นวันแรก บัวสวัสดีคุณภูผาแขกวีไอพีของร้านเราสิ" "สะ...สวัสดีค่ะคุณภูผา"ตอนนี้เธอไม่กล้าที่จะสบตาคมกริบคู่นั้นของชายหนุ่ม ลมหายใจของเธอรู้สึกติดขัดแม้อากาศภายในห้องนี้จะหนาวแต่เธอกลับรู้สึกร้อนอบอ้าวเมื่อโดนสายตาของเขาจ้องมองมาอย่างไม่ละสายตา แววตาของเขาในตอนนี้แทบจะเผาไหม้เรือนร่างของเธอไปทั่วทั้งร่างกาย "ไม่ทราบว่าคุณภูผาถูกใจเด็กใหม่ของทางร้านของเราไหมคะ"ชายหนุ่มไม่ตอบเป็นเพราะเขารู้สึกอึ้งอยู่ไม่น้อย ไม่คิดว่าเลขาสาวในบริษัทของเขาจะรับจ๊อบหางานพิเศษทำ "คือว่าบัวเขามีเรื่องด่วนต้องใช้เงินจำนวนมาก คือว่าแม่ของบัวไม่สบายแต่ถ้าหากคุณภูผาไม่ถูกใจเดี๋ยวเจสจะไปเรียกเด็กคนอื่นมาให้ก็แล้วกันนะคะ" "ไม่ต้อง" "คะ?" "ผมเอาคนนี้"ว่าแล้วก็จัดการล้วงธนบัตรสีเทาหลายใบวางไว้บนโต๊ะ "บัว เธอว่าไงอยากไปกับคุณภูผาไหม"บัวบูชานิ่งอึ้งไปพักใหญ่กว่าจะได้สติก็ตอนที่ผู้จัดการเขย่าแขนเอ่ยถาม เธอพยายามเก็บอาการประหม่าพลางคิดอยู่ในใจว่า ผู้ชายอย่างภูผาคงไม่คิดจะทำอะไรเธอในที่สาธารณะแบบนั้น เรื่องนี้ระหว่างเธอและเขาคงจะคุยกันได้ "บัวอยากไปกับคุณภูผาค่ะ" "ถ้าเธอคิดดีแล้วก็ขอให้เธอโชคดีนะ"คุณเจสโน้มตัวไปคว้าเงินก้อนนั้นขึ้นมา เงินที่ว่านั่นก็คือเงินค่าตัวของบัวบูชาครึ่งหนึ่งซึ่งอีกครึ่งจะต้องตกเป็นของผู้จัดการร้านในการหักค่าหัวคิว "โชคดีนะ บัว"บัวบูชาคลี่ยิ้มบาง ๆ ตอบรับ พลางมองผู้จัดการร้านเดินออกไปจากห้องของแขกวีไอพี ซึ่งตอนนี้สายตาของภูผายังคงมองบัวบูชาซึ่งยังคงยืนเกร็งอยู่กลางห้องไม่กล้าขยับตัวไปไหน "มีอะไรอยากจะพูดไหม"แก้วทรงกลมถูกวางลงบนโต๊ะ น้ำเสียงโทนเรียบนิ่งยิ่งทำให้บัวบูชาไม่กล้าจะขยับตัว "คือว่าบัว" "เงินเดือนที่บริษัทมันไม่พอ?" "มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณภูผา"ชายหนุ่มเอียงศีรษะจ้องหน้าเธอนิ่งอย่างต้องการรอฟังคำตอบ "อาการแม่ของบัวทรุดหนักต้องผ่าตัดด่วน เงินที่บัวมีมันไม่เพียงพอบัวเลยมีความจำเป็นต้อง..." "หยุด"ริมฝีปากสีสวยเม้มเข้าหาเสียงเข้มของภูผาสั่งให้เธอหยุดพูดคำแสลงหูออกมา บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมเต็มไปด้วยความเงียบ ทั้งสองต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเองจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาทีว่าที่ภูผาจะเปิดปากถามเธออีกครั้ง "เท่าไหร่" "คะ" "เงินที่เธอต้องใช้ในการผ่าตัด มันเท่าไหร่" "อย่างต่ำก็สามแสนค่ะ"เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเบาหวิวอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ "ฉันมีข้อเสนอ แต่ไม่รู้ว่าเธอจะสนใจหรือเปล่า" "..." "มานั่งใกล้ฉันตรงนี้สิ"สองเท้าเล็กเดินเข้าไปหาร่างสูงใหญ่แต่ไม่ทันที่เธอจะได้หย่อนกายนั่งลงบนโซฟาตัวหนาก็ถูกฝ่ามือใหญ่ของภูผาดึงร่างของเธอให้เซไปนั่งลงบนตักแกร่งของเขา "อุ๊ย คุณภูผา" "อย่าขยับ"บัวบูชานั่งตัวเกร็งอยู่ในอ้อมกันอันแสนอบอุ่นของชายหนุ่ม "อยากฟังข้อเสนอของฉันหรือยัง" "ขะ...ข้อเสนออะไรเหรอคะ"มุมปากหยักกระตุกยิ้มอยู่ในความมืด ฝ่ามือสากลูบไล้แขนเรียวผิวเนียนนุ่มของคนในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบาทำเขาคนตัวเล็กขนลุกซู่ "มาเป็นเด็กเลี้ยงของฉันไหม"น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหูขาวของหญิงสาวทำเอาบัวบูชาเบิกตากว้างไม่คิดว่าภูผาจะยื่นข้อเสนอนี้ให้กับเธอ "ฉันจะให้เงินเดือนเธอเดือนละสามแสน รวมไปถึงบ้านและรถทุกอย่างตามที่เธอขอมา" "..." "ส่วนเงินเดือนในตำแหน่งเลขาเธอจะได้เหมือนเดิมทุก ๆ เดือนไม่รวมกับเงินเดือนในส่วนของงานตรงนี้"ริมฝีปากสีสวยเม้มเป็นเส้นตรง ข้อเสนอที่ภูผาเสนอมาให้มันก็ไม่ได้เลวร้ายเพราะอย่างน้อยเธอก็ได้มีอะไรกับเขาแค่เพียงคนเดียว ถึงเธอจะรู้จักเขาแค่เพียงไม่กี่วันแต่อย่างน้อยเธอก็พอจะรู้จักนิสัยใจคอของเขาอยู่บ้างถึงมันจะยังไม่มากแต่อย่างน้อยก็ดีกว่าที่เธอจะต้องไปหลับนอนกับใครที่เธอไม่รู้จัก "ว่ายังไง เธอยอมรับข้อเสนอของฉันไหม" "นานเท่าไหร่คะ" "หนึ่งปี" "..." "หนึ่งปีต่อจากนี้เธอจะต้องมาเป็นผู้หญิงของฉัน ข้อเสนอทุกอย่างฉันจะให้เธอตามที่พูดออกไป ถ้าหากเธอตกลงพรุ่งนี้ฉันจะให้ทนายร่างสัญญามาให้เธอได้เซ็นพร้อมกับโอนเงินเดือนก้อนแรกไปให้" "..." "ว่ายังไงล่ะ ข้อเสนอของฉันเธอสนใจมันหรือเปล่า" "ค่ะ บัวยอมรับข้อเสนอของคุณ"คำตอบของเธอเป็นที่น่าพึงพอใจต่อชายหนุ่มเป็นอย่างมาก "ถ้าอย่างนั้นเราสองคนไปกันเถอะ" "ปะ...ไปไหนคะ" "หน้าที่ของเธอมันจะต้องเริ่มต้นตั้งแต่คืนนี้ บัวบูชา"
Dernier chapitre
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่37
ใครจะไปคิดล่ะว่าจากชีวิตของผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งอย่างเธอจะได้มาเจอกับนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่างเขา และตอนนี้เราสองคนกำลังได้เข้าพิธีวิวาห์ด้วยกัน มันเป็นความฝันที่บัวบูชาไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเอง จากผู้หญิงธรรมดา ๆ ไม่มีอะไรพิเศษอยู่ในวิกฤตตกงานไม่มีงานทำต้องหาเงินมารักษามารดาซึ่งป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย โชคชะตาเข้าข้างให้เธอได้สมัครมาเป็นเลขาและบุญวาสนาได้ผลักเธออีกครั้งให้มาเป็นผู้หญิงของเขาและตอนนี้เราสองคนกำลังเข้าพิธีวิวาห์ในช่วงเช้าด้วยกัน ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ก็เธอกับเขาก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาร่วมหนึ่งปีกว่า ภูผาฉีกสัญญาว่าจ้างระหว่างเธอกับเขาเมื่อชีวิตคู่ของสองเราครบหนึ่งปี"คุณภูผาและคุณบัวบูชาเชิญเซ็นชื่อลงตรงนี้ได้เลยนะครับ"เจ้าหน้าที่จากอำเภอเอ่ยบอกกับคู่บ่าวสาวซึ่งตอนนี้เธอและเขากำลังนั่งอยู่ตรงที่โต๊ะตรงหน้ามีกระดาษสำคัญมีอักษรสีแดงตัวใหญ่เขียนว่าใบสำคัญในการสมรส"ขอแสดงความยินดีกับคุณทั้งสองด้วยนะครับ และผมหวังว่าจะได้ยินข่าวดีเรื่องทายาทเร็ว ๆ นี้""ขอบคุณครับ""ขอบคุณค่ะ"บัวบูชาน้ำตาไหลเธอมองแผ่นกระดาษตรงหน้าตาไม่กะพริบ สัมผัสอ่อนโยนจากปลายนิ้วของชายหนุ่มท
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่36
"อื้อ"นิ้วใหญ่สอดเข้าไปในช่องทางรักของหญิงสาวทำเอาเธอส่งเสียงครางออกมา ความคับแน่นตรงส่วนนั้นมันทำให้เธอเชื่อแล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าและคำบอกรักจากปากของเขามันคือเรื่องจริง"คะ...คุณภูผา""ยังคับแน่นเหมือนเดิมอยู่เลยนะ"เขาก้มมองช่องทางรักของเธอซึ่งตอนนี้มีนิ้วของเขาเสียบคาอยู่ด้วยแววตาหื่นกระหาย"เนินใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่า""อื้อ อ๊าส์"ริมฝีปากเล็กส่งเสียงครางออกมายามเมื่อชายหนุ่มขยับปลายนิ้วเข้าออกจนตอนนี้เริ่มมีน้ำหล่อลื่นสีใสไหลออกมาใบหน้าของบัวบูชาบิดเบี้ยวแสดงถึงความทรมาน อารมณ์วาบหวามทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินวนอยู่ในช่องท้องยามเมื่อเธอผงกศีรษะขึ้นมองก็ยิ่งเห็นว่าใบหน้าของภูผาอยู่ห่างไม่ไกลจากตรงส่วนนั้นของเธอเท่าไหร่ และมันยิ่งเพิ่มเข้ามาใกล้เมื่อน้ำเมือกใสของเธอเริ่มไหลอาบนิ้วของเขามากยิ่งขึ้น"ขอชิมหน่อยนะ""อย่าค่ะคุณภูผา อื้อ มันสกปรก"แผล็บ แผล็บ แผล็บเสียงห้ามปรามของเธอเล็ดลอดผ่านหูของชายหนุ่ม ปลายลิ้นสากแตะลงบนกลีบอูมทั้งสองข้างทันทีโดยที่ชายหนุ่มไม่เคยคิดจะฟังเสียงห้ามปรามของเธอเลยสักนิดปลายลิ้นสากตวัดเลียดูดดึงเม็ดเสียวด้วยความช่ำชองทำเอาบัวบูชายกเอวจน
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่35
บรรยากาศภายในรถยามค่ำคืนเงียบสงัดอากาศช่างหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจของบัวบูชา เธอเอียงศีรษะมองหน้าออกไปยังนอกหน้าต่างรถซึ่งตอนนี้เธอและเขากำลังเดินทางกลับที่พักหลังจากเยี่ยมมารดาของเขาเสร็จภายในรถตกอยู่ในความเงียบตั้งแต่ที่เขาและเธอก้าวขึ้นมาจนเวลาผ่านมาถึงตอนนี้ เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรจะวางตัวยังไงดีคำพูดของคุณหญิงแห่งตระกูลดังยังคงล่องลอยอยู่ในโซนประสาทหูท่านอยากได้เธอไปเป็นลูกสะใภ้นี่คือสิ่งที่ท่านพร่ำบอกเธอเอาไว้ก่อนจะออกมา แต่ทว่าคนด้านข้างกลับไม่มีปฏิกิริยาแสดงอาการอะไร มันอดไม่ได้ที่จะทำให้เธอคิดว่าเขาคงไม่ต้องการอยากจะเกี่ยวดองกับเธอ นั้นสิเนอะเขาซื้อเธอมาบำเรอความใคร่ใครอยากจะยกตำแหน่งแต่งตั้งให้มาเป็นตัวจริงกันเมื่อคิดได้อย่างนั้นก็เกิดความรู้สึกน้อยใจ เธอคงไร้ค่าไม่เหมาะสมกับคนอย่างเขาหรอก อย่าคิดหวังสูงมากเกินไปบรรยากาศภายในรถยังคงจมอยู่กับความเงียบจนชายหนุ่มขับรถมาถึงคอนโดที่พักทั้งเขาและเธอในตอนนี้ยังไม่มีแม้แต่คำพูดให้กับต่างฝ่ายจนทั้งสองเดินขึ้นไปถึงยังห้องพัก"เธอเป็นอะไรไป"ชายหนุ่มเอ่ยถามเธอทันทีเมื่อทั้งสองก้าวเข้ามาอยู่ในห้องพัก แววตาอมทุกข์ในเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วย
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่34
เวลาล่วงเลยไปจนถึงเวลาเลิกงาน บัวบูชารีบเก็บข้าวขอแล้วรีบลงมายอดรอภูผาอยู่ตรงหน้าป้ายรถเมล์ซึ่งก่อนหน้านี้เพียงแค่สิบนาทีชายหนุ่มได้ส่งข้อความมาบอกว่าใกล้จะถึงแล้วให้เธอรีบลงมารอก่อนได้เลยปี๊นบัวบูชาคลี่ยิ้มบาง ๆ ทันทีเมื่อเธอได้เห็นรถของชายหนุ่มเคลื่อนตัวก่อนจะหยุดจอดอยู่ตรงหน้าของเธอหญิงสาวรีบเปิดประตูก้าวขาขึ้นไปนั่งโดยมีสายตาของพนักงานบางคนมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะทุกคนล้วนรู้ว่ารถที่ขับมารับบัวบูชานั้นเป็นรถของใคร "เหนื่อยไหม""ไม่เหนื่อยเลยค่ะ แล้วคุณแม่ของคุณภูผาท่านเป็นยังไงบ้างคะ""คุณแม่ท่านฟื้นแล้ว""ยินดีด้วยนะคะ"เธอแสดงออกถึงความจริงใจอย่างเป็นธรรมชาติโดยไร้การปรุงแต่ง รถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากหน้าบริษัทขับกลับไปยังเส้นทางเดิมที่ภูผาพึ่งจะขับออกมาจากเมื่อครู่"คุณภูผาจะไปทำธุระที่ไหนเหรอคะ""ธุระที่ฉันว่าเอาไว้ไปทำวันอื่น ส่วนวันนี้ฉันจะพาเธอไปเจอใครคนหนึ่ง""ใครคะ""ไปถึงเดี๋ยวเธอก็จะรู้เอง"ความนัยของเขายิ่งทำให้เธอสงสัยแต่บัวบูชาก็ไม่มีความสามารถมากพอที่จะกล้าถามออกไป เธอได้แต่นั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงเบาะข้างคนขับโดยไม่รู้ว่ามีสายตาของชายหนุ่มในตำแหน่งคนขับคอยลอบม
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่33
"เก็บกวาดทุกอย่างอย่าให้เหลือร่องรอย""ครับคุณภูผา"หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นชายหนุ่มก็รีบเดินกลับมายังรถคันหรู เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาแม่เลขาสาวทันทีที่ก้าวขาขึ้นมานั่งภายในรถ หัวใจแกร่งในตอนนี้กำลังว้าวุ่นเพราะเขากำลังนึกถึงคำพูดของภาคภูมิในเมื่อครู่'นี่กูวางแผนไว้เลยนะ ถ้าเสร็จจากแม่มึงเมื่อไหร่อีบัวบูชาจะเป็นรายต่อไป''...''อยากรู้จริง ๆ ว่านังบัวบูชามันจะเอามันไหม แต่สงสัยจะมันสินะมึงถึงได้ติดใจ อยากรู้จริง ๆ ถ้ากูได้ลิ้มลองร่างอันหอมหวานของบัวบูชามันจะเป็นยังไง'"มึงจะไม่มีวันได้แตะต้องผู้หญิงของกูหรอกไอ้ภาคภูมิ"ภูผากัดฟันกรอดเขานั่งรอสายนานอยู่หลายนาที สายแรกเธอไม่ยอมรับยิ่งทำให้คนรออย่างเขากระวนกระวายใจเข้าไปใหญ่ชายหนุ่มจึงกดต่อสายย้ำอีกครั้งไปหาเขาเร่งสตาทร์รถก่อนจะขับออกมาด้วยความเร็ว"สวัสดีค่ะคุณภูผา"รถคันหรูลดความเร็วลงเมื่อบัวบูชากดรับสายของเขาในเวลาต่อมา เพียงแค่ได้น้ำเสียงสดใสของเธอช่วยคลายความกังวลให้เขาได้"ทำอะไรอยู่ แล้วเมื่อกี้ฉันโทรไปทำไมไม่รับ""บัวพึ่งจะกลับมาจากห้องน้ำค่ะ โทรศัพท์อยู่ในกระเป๋าไม่ได้เอาติดตัวไป"คำอธิบายของเธอคลายอึดอัดภายในใจของภูผา
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่32
เปลือกตาหนังอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้นเมื่อแสงแดดของวันส่องกระทบตาม่านตาเริ่มเปิดขยายรับแสงของเช้าวันใหม่ซึ่งวันนี้มีท่อนแขนใหญ่ของภูผากอดเธอเอาไว้ เธออยู่ในห้องพักสุดหรูที่เขาซื้อให้และตอนนี้เธอและเขากำลังนอนอยู่บนเตียงคิงไซซ์ขนาดใหญ่และยังมีชายหนุ่มคอยนอนกอดเธอเอาไว้ ลมหายใจของชายหนุ่มยังคงสม่ำเสมอเขาคงพาเธอกลับมายังที่พักภาพสุดท้ายที่เธอจำได้ก่อนจะหมดสติไปคือเธอและเขากำลังนั่งอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินเธอได้บริจาคเลือดช่วยชีวิตมารดาของภูผาเมื่อเธอยกแขนขึ้นมาก็พบว่ายังมีสำลีก้อนเล็กติดอยู่ตรงที่ข้อพับแขนนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาและเธอนอนกอดกันแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้เธอมีความสุข การที่เธอได้ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขามันทำให้เธอรู้สึกมีความสุข ความสุขที่ผู้หญิงอย่างเธอไม่สามารถเรียกร้องให้เขาทำแบบนี้บ่อย ๆ ได้แต่ถ้าหากเขาทำด้วยความเต็มใจเธอก็ขอเก็บความสุขเหล่านี้เอาไว้ถ้าหากวันใดวันหนึ่งเธอไม่ได้มีสิทธิ์ยืนอยู่ในตรงจุดนี้อย่างน้อยก็ยังมีความรู้สึกดี ๆ ที่เขาเคยทำให้ถูกเก็บเอาไว้ในความทรงจำ"บัวรักคุณนะคะ"ถ้าหากเขาตื่นเธอคงไม่กล้าที่จะบอกคำคำนี้ให้ชายหนุ่มได้ยิน ผู้หญิ
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่5
"ที่นี่เหรอ""ค่ะ ที่นี่"บัวบูชาตอบภูผาเมื่อเขาขับรถพาเธอมายังโรงพยาบาลที่มารดารักษาตัวอยู่"เธอไม่สบาย""เปล่าหรอกค่ะ บัวมาเยี่ยมแม่"บัวบูชาเอ่ยตอบก่อนเธอจะปลดเข็มขัดแล้วหันไปมองหน้าของท่านประธานคนใหม่"ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์ขับรถพาบัวมาถึงที่นี่"ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ แต่ชายหนุ่มก็ยังมีน้ำใจขับรถพ
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่4
ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ภูผาละสายตาจากเอกสารตรงหน้ามองไปยังประตูบานใหญ่ก่อนจะเปล่งเสียงอนุญาตให้คนด้านนอกเข้ามา"เข้ามา"ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของเลขาคนใหม่ ในมือของเธอถือแก้วกาแฟด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ"กาแฟดำใส่นมข้นหวานตามที่ท่านประธานสั่งค่ะ""วางไว้"บัวบูชาทำ
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่3
ร่างเล็กอยู่ในชุดทำงานเรียบร้อยดูสุภาพ ใบหน้าสวยดูอ่อนหวานมีกรอบแว่นตาปิดบังบนใบหน้า บัวบูชาเดินเข้ามาในบริษัทยักษ์ใหญ่ในตำแหน่งเลขาของท่านประธาน เธอพกความมุ่งมั่นมาเต็มร้อยสำหรับการเริ่มต้นในการทำงานครั้งใหม่ ทุกวินาทีนั้นมีค่าเธอจะทำงานผิดพลาดไม่ได้เพราะโชคคงไม่เข้าข้างคนหาเช้ากินค่ำพนักงานตาดำ ๆ
ท่านประทานคลั่งสวาท บทที่2
"ขอโทษด้วยนะคะ ทางบริษัทของเราปิดรับสมัครพนักงานใหม่แล้วค่ะ""ขอบคุณนะคะ"แม้จะเสียใจแต่บัวบูชาก็ยังยิ้มรับแล้วเดินออกมาจากบริษัทตรงหน้า นี่ก็เป็นเวลาสามวันแล้วที่เธอเดินหางานใหม่ ซึ่งมันไม่ได้ง่ายเลยที่จะหากันได้ง่าย ๆ ยิ่งนานวันเข้าค่าใช้จ่ายก็เริ่มมากขึ้นแตกต่างกับเงินในกระเป๋าที่เริ่มร่อยหรอลงทุ
Vous vous intéresseriez aussi à
มาเฟีย บ้าเซ็กซ์ 3P (แซ่บ)
เด็กหญิงพุงกลม9.8K Vuesภรรยาที่เขา..ไม่ต้องการ
Naya Solene15.0K Vuesพลั้งรักมาเฟียร้าย
โซลสตาร์ seoulstar10.7K Vuesสัญญารักมาเฟียร้าย
โซลสตาร์ seoulstar26.9K Vuesหลอกหมอมาเป็นเมีย
คิมฮานึล101 Vuesเล่ห์ร้าย(นาย)คนเลว | นายน์xฟ้าใส
พิชา - Phicha13.5K Vuesซีรีส์ ดิบเถื่อนขยี้รัก Nc35+
ณิการ์133 Vuesอย่าดื้อกับพี่นะธาร l 18+
25 เมษา64 Vues
