Se connecterหลังจากที่เดซี่เรย์เลือกซื้อชุดนอนเสร็จก็แยกย้ายกับมีนาเพื่อกลับบ้านของตัวเองทันที
“ดึกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย…” เดซี่เรย์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองก่อนจะบ่นอุบเบา ๆ สองวันแล้วที่เธอกลับดึก สามีกำมะลอของตนคงไม่พอใจแน่นอน ติ๊ด… เมื่อลิฟต์มาจอดที่ชั้นของเธอก็พบว่าห้องทั้งห้องยังสว่างจ้าอยู่เลยทั้งที่เวลาตอนนี้คือเกือบจะห้าทุ่มอยู่แล้ว “อ่าว…ยังไม่นอนเหรอคะ?” ร่างบางเอ่ยถามสามีกำมะลอที่นั่งกดแป้นพิมพ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ไม่บอกอารมณ์เหมือนเคย “งานเยอะ” เขาตอบเท่านั้น แต่ไม่ได้เอนเอียงสายตาให้หันมาสนใจคนตัวเล็กที่เข้ามาใหม่เลย เดซี่เรย์ไม่ถามอะไรต่อ เธอเพียงเดินไปวางถุงกระดาษแบรนด์หรูบนโต๊ะที่วางของ ก่อนจะเดินไปที่ครัว ชงกาแฟด้วยเครื่องชงกาแฟที่บ่งบอกถึงความทันสมัย ไม่ถึงห้านาที กาแฟร้อนหอมกรุ่นสไตล์ที่แดเนียลชอบก็ถูกนำมาวางไว้ที่โต๊ะข้างแมคบุ๊คราคาแพง เขาเพียงปรายตามองกาแฟแก้วนั้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอก็ทำแบบนี้ตลอดเวลาที่เขาออกมานั่งทำงานนอกห้องทำงานแบบนี้ จนดลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว “อย่านอนดึกนักนะคะ” ร่างบางพูดก่อนจะเดินไปหยิบถุงที่ไปช็อปปิ้งมา แล้วเดินเข้าห้องนอนไปทันที แดเนียลละสายตาของตัวเอง ออกจากหน้าจอตรงหน้า มองตามหลังร่างบางไป ในสายตาไม่ได้มีอะไรมากมายเพราะเขาพอจะรู้อยู่แล้วว่าภายในถุงนั่นมันคืออะไร แต่สิ่งที่เขาสงสัยคือแผนการของเธอต่างหากว่าเธอคิดจะทำอะไรกันแน่ เขาไม่ได้กังวลอะไรเพียงแค่อยากรอดูเท่านั้น ด้านในห้องนอนหญิงสาวหน้าตาสะสวยหยิบเอาชุดนอนวาบหวิวของตัวเองออกมาจากถุงช้อปปิ้งราคาแพง ก่อนจะนำมาทาบลงบนตัวเพื่อเช็คอีกรอบว่ามันเข้ากับตัวหรือไม่ “ฮู่ว…สู้เขานะเดซี่…เธอทำได้!” เมื่อพูดให้กำลังใจตัวเองเสร็จก็รีบจัดแจงนำชุดที่ได้มาใหม่นำเข้าเครื่องซักถนอมผ้าราคาแพงที่สามารถตั้งซักและอบได้ภายในไม่กี่นาทีทันที เธอประโคมใส่น้ำยาที่ทางแบรนด์แนะนำมาให้จนกลิ่นกอมลอยฟุ้งอบอวลไปทั่ว “หอมขนาดนี้ อดใจไหวก็ให้มันรู้ไป!” เมื่อเดซี่เรย์อาบน้ำเสร็จก็ประโคมทาครีม ฉีดน้ำหอมที่เพิ่งจะซื้อใหม่ยกเซ็ตจนกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้องแต่งตัว ก่อนที่เธอจะเดินไปเตรียมชุดนอนสุดเซ็กซี่ขึ้นมาสวมใส่ “โห~ นี่ฉันหุ่นดีขนาดนี้เชียว?” ร่างบางพูดไปหมุนตัวส่องกระจกไป ใบหน้าสีขาวใสเริ่มขึ้นสีเมื่อเห็นตัวเองแต่งตัวในแบบที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้แต่ง “ต่อไปก็…หนังผู้ใหญ่…” เมื่อแผนแรกผ่านไปด้วยดี เดซี่เรย์ก็กระโดดขึ้นเตียงหยิบเอาไอแพดขึ้นมาเปิดดูหนังผู้ใหญ่เพื่อสั่งสมประสบการณ์บนเตียงทันที ถาทว่าเธอรู้จักได้อย่างไร เรียกได้ว่าผู้ช่วยเธออย่างมีนานี่ รู้ทุกเรื่องเลยล่ะ! เมื่อเข้าเว็บสำหรับดูคลิปอย่างว่าได้ เดซี่เรย์ถึงกับตาลุกวาวเพราะกระบวนการต่าง ๆ ก่อนจะเริ่มภารกิจมันช่างดูน่าเขินอายอย่างมาก ทั้งจูบ… ทั้งคลำ… ทั้งต้องใช้ปาก เธอดูไปหน้าแดงไป ได้แต่คิดว่าเพื่อลูกเท่านั้น… “จะรอดไหมเดซี่…” — เช้าวันใหม่ สรุปเมื่อคืนแดเนียลไม่ได้เข้าห้องนอนทั้งคืน! เขาทำงานจนเดซี่เรย์เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้อีกทีเธอก็หลับไปแล้ว ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเขาไปทำงานแล้ว ทำเอาเดซี่เรย์ถึงกับหัวเสีย แผนที่เตรียมมา พัง ยับ! “ฉันล่ะอยากจะเอาไม้เขกหัวแกจริง!” เสียงปลายสายดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ น้ำเสียงนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหงุดหงิดมากแค่ไหน มีนาที่ได้ยินผลของแผนการที่ตนเป็นคนช่วยคิดก็ถึงกับอยากจะทุบตีเพื่อนสาว “ฉันเองก็เหมือนกัน” เดซี่เรย์พูดขณะที่แนบหน้าไปกับโต๊ะทานข้าวที่ตอนนี้เหลือเพียงเธอเท่านั้นที่นั่งอยู่ “แทนที่แกจะออกไปหยิบน้ำ หรือไปแสดงตัวใผ้เขาเห็น กลับกลายเป็นหลับ? โอ้ยเพื่อนฉัน!” “ก็…ฉันดูคลิปพวกนั้นจนง่วงนี่นา…” “ง่วง? แกพูดออกมาได้ไร้อารมณ์มาก แกไม่รู้สึกแบบ อยาก…บ้างเหรอ?” เมื่อได้ยินเพื่อนสาวถามแบบนั้นร่างที่เคยนอนแนบไปกับโต๊ะก็ลุกนั่งดี ๆ ทันที “อืม…ก็มีนะ แบบมันยุบยิบ ๆ ที่ท้องน้อยอะ แต่ไม่นานก็เริ่มง่วงแทน” “อาจจะเพราะว่าเพลียแน่ ๆ ไม่เป็นไรวันนี้เอาใหม่…และต้องสำเร็จนะ ฉันเช็กแล้วช่วงนี้เป็นช่วงที่ไข่แกสุกพร้อมมีลูกสุด ๆ!” เมื่อได้ยินแบบนั้นดวงตาที่เคยเหี่ยวเฉาก็เริ่มเป็นประกายระยิบระยับทันที เพราะนั่นหมายความหากได้มีเซ็กส์กับแดเนียลก็มีโอกาสสูงที่ลูกจะมาจุติที่ท้องของเธอ! “โอเค! ครั้งนี้สำเร็จแน่นอน! เขา…เสร็จฉันแน่ แกรอเลี้ยงหลานเลย!” “เอาให้มันได้นอนกับผีดิบนั่นก่อนเถอะยัยบ๊อง!” มีนาเองก็อยากจะเชื่อมือของเพื่อนตัวเอง แต่มันเชื่อยากเพราะขนาดวันแรกเดซี่เรย์ยังพลาด เดาได้ไม่ยากว่าเธอครั้งนี้ผลจะเป็นแบบไหน เพราะลึก ๆ แล้วมีนาเองก็คิดว่ามันไม่ง่ายแน่นอน “อย่าตัดกำลังใจกันสิยัยหมอสู!” “จ้า จ้า ฉันไปละต้องเข้าเวรด่วน บาย” “บาย” เมื่อเพื่อนรักวางสายไป คนตัวเล็กก็กลับมาทำหน้าหงอยอีกครั้ง แต่ไม่นานก็ต้องฮึบตั้งสติและเริ่มแผนการต่อไปทันที! “คิดจะหลบหน้ากันงั้นเหรอคุณสามี! ไม่รอดหรอกย่ะ!”เสียงดนตรีคลาสสิกยังคงบรรเลงคลอเบา ๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงหรู ผู้คนแต่งกายด้วยชุดราตรีราคาแพง เดินพูดคุยแลกเปลี่ยนนามบัตรและผลประโยชน์กันอย่างสง่างาม รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของแต่ละคนล้วนถูกสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ จนแทบแยกไม่ออกว่าใครจริงใจและใครกำลังสวมหน้ากากเดซี่เรย์เดินตามแดเนียลมาเงียบ ๆ แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้จับมือเธอไว้ แต่ฝีเท้าที่ยาวและรวดเร็วของเขาทำให้เธอต้องรีบเดินตามแทบไม่ทัน“คุณคะ…”หญิงสาวเรียกเบา ๆ แต่คนด้านหน้าไม่ตอบ เขายังคงเดินต่อ สีหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งจนจับอารมณ์ไม่ถูกเดซี่เรย์เม้มริมฝีปากอย่างสงสัย เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย แล้วทำไมจู่ ๆ เขาถึงดูอารมณ์เสียขึ้นมาแบบนี้เมื่อเดินมาถึงระเบียงด้านนอกของห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีด้านในก็เบาลง เหลือเพียงสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านเบา ๆ พร้อมวิวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับแดเนียลหยุดเดินกระทันหันจนเดซี่เรย์ที่เดินตามมาเกือบชนแผ่นหลังกว้างของเขา แต่ยังโลคดีที่เธอชะงักฝีเท้าไว้ได้ทันเสียก่อน ไม่อย่างนั้น ใบหน้างามในค่ำคืนนี้คงปูดโปนไปเสียแล้ว“คุณ…”ยังไม่ทันพูดจบ แดเนียลก็หันกลับมาหาเธอ ดวงตาคมของเขาจ้องมองมาที่เธอนิ่ง
เซียวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปยังคนทั้งสองไม่วางในขณะเดียวกัน แดเนียลก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน สายตาของชายหนุ่มเย็นชาและระแวดระวังมากกว่าปกติเขาไม่ชอบสายตาแบบนั้น สายตาของคนที่กำลังประเมินบางอย่าง และสิ่งที่เซียวกำลังประเมินอยู่ในตอนนี้… ก็คือเดซี่เรย์“คุณคะ?”เสียงหวานดังขึ้นข้างตัวทำให้แดเนียลดึงสายตากลับมา“อืม”“คุณมองใครอยู่เหรอคะ”เดซี่เรย์มองตามทิศทางสายตาของเขาอย่างสงสัย แต่ก่อนที่เธอจะหันไปเห็นว่าเป็นใคร แดเนียลก็ขยับตัวเข้ามาบดบังมุมมองของเธอเสียก่อน“ไม่มีอะไร”“ไม่มีอะไรจริงเหรอคะ”“อืม”หญิงสาวหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะในจังหวะนั้นเอง กลุ่มนักธุรกิจหลายคนก็เดินเข้ามาทักทายแดเนียลพอดี“คุณแดเนียล ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”“ยินดีที่ได้พบครับ”“ได้ข่าวว่าโปรเจกต์ล่าสุดประสบความสำเร็จมากทีเดียว”บทสนทนาทางธุรกิจเริ่มต้นขึ้นทันที เดซี่เรย์จึงถอยออกมายืนด้านหลังอย่างรู้งาน เธอยังไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้สักเท่าไหร่ แต่คิดว่าหน้าที่ของเลขาคือยืนอยู่ไม่ไกลเจ้านายมากนัก คอยช่วยเหลือเมื่อจำเป็น และไม่รบกวนการพูดคุย
แสงไฟระย้าและคริสตัลนับร้อยดวงส่องประกายระยิบระยับอยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว เพดานสูงโปร่งถูกตกแต่งอย่างวิจิตรด้วยลวดลายสีทองอ่อนตัดกับผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มที่ทอดยาวลงมาจากด้านบน บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยกลุ่มนักธุรกิจ ผู้บริหาร และบุคคลมีชื่อเสียงที่กำลังยืนพูดคุยแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทางธุรกิจกันอย่างเป็นกันเองเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบา ๆ ดังแทรกอยู่ท่ามกลางบทสนทนา เสิร์ฟพร้อมไวน์ราคาแพงและอาหารชั้นเลิศที่ถูกจัดวางอย่างสวยงามนี่ไม่ใช่งานเลี้ยงธรรมดา แต่เป็นงานรวมตัวของบุคคลระดับสูงที่มีอิทธิพลทั้งในและต่างประเทศและแน่นอน… ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปยังแขกคนสำคัญที่กำลังจะมาถึงประตูทางเข้าหลักถูกเปิดออกช้า ๆ บทสนทนาหลายจุดภายในงานเงียบลงอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบก้าวเข้ามาภายในงานด้วยท่วงท่าสงบนิ่งและสง่างาม ร่างสูงของแดเนียลโดดเด่นจนแทบไม่ต้องพยายามสร้างความสนใจเลยแม้แต่น้อยสูทสีดำเข้มขับให้ไหล่กว้างและรูปร่างสมส่วนของเขาดูทรงอำนาจมากขึ้น เนกไทสีเงินเข้มและนาฬิกาหรูบนข้อมือยิ่งเสริมภาพลักษณ์ของผู้ชายที่เกิดมาเพื่อยืนอยู่บน
การประชุมในครั้งนี้ยาวนานกว่าปกติเพราะกว่าจะเสร็จก็เย็นเสียแล้ว เมื่อแดเนียลออกมาจากห้องประชุม ก็พบว่าเดซี่เรย์ยังนั่งทำงานอยู่ที่เดิม แสงไฟสีอ่อนส่องลงบนใบหน้าหวานที่กำลังก้มอ่านเอกสารอยู่อย่างตั้งใจ ใบหน้าของร่างบางเผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าเล็กน้อยชายหนุ่มยืนมองเธออยู่พักหนึ่ง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าถูกเขาแอบมองอยู่“งานยังไม่เสร็จ?”เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเขามองเธอจนพอใจแล้ว เดซี่เรย์เงยหน้าทันทีที่ได้ยินเสียงถามจากเขา“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ”“อืม”“งั้นฉันขออีกสิบนาทีนะคะ งานใกล้เสร็จแล้วล่ะค่ะ”แดเนียลเหลือบมองกองเอกสารตรงหน้าร่างบาง ก่อนจะดึงแฟ้มในมือเธอออกไปเฉย ๆ“…”“กลับบ้าน”“แต่ฉันยังทำงานไม่เสร็จนะคะ”“พรุ่งนี้ค่อยมาทำ”“ไม่ได้ค่ะ ส่งคืนมานะคะ”“ทำไม”“ฉันเป็นพนักงานดีเด่นน่ะค่ะ”แดเนียลเงียบไปเพียงสองวินาที ก่อนจะตอบกลับเรียบ ๆ“ฉันเป็นเจ้าของบริษัท”“…”“และฉันสั่งให้เธอกลับบ้าน เดี๋ยวนี้”เดซี่เรย์อ้าปากค้างให้กับคำพูดของเขา เอาจริงดิ? เขาเล่นงี้เลยแล้วเธอจะเอาอะไรไปสู้ หนทางไหนก็สู้เขาไม่ได้เลยเถอะส่วนคนตัวสูงหลังพูดจบก็เดินนำออกไปแล้ว ราวกับไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เธอ
หลังจากจัดการเอกสารในห้องประชุมเสร็จ เดซี่เรย์ก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า แค่คิดถึงสีหน้าของนีร่าเมื่อครู่ เธอก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมา บางทีการตอบกลับแบบสุภาพ ๆ แต่เจ็บแสบ อาจจะเป็นวิธีรับมืออีกฝ่ายที่ดีที่สุดก็ได้“อารมณ์ดีอะไรขนาดนั้น”เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเดซี่เรย์สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อหันกลับไปก็พบว่าแดเนียลยืนอยู่ไม่ไกลนัก มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงตามปกติ“เปล่าค่ะ”“โกหก”“…”“เธอกำลังยิ้มอยู่ เหมือนถูกใจอะไรบางอย่าง ทำไมไปแกล้งใครมาหรือไง”เดซี่เรย์กระแอมเบา ๆ เขาจับผิดอะไรเธอนักหนาก็ไม่รู้ ตั้งแต่ที่ไปเลือกชุดนั่นก็ด้วย เอาแต่หาเรื่องเธออยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน แถมเซ้นส์เขาก็ดันดีเสียด้วย“ฉันไม่ได้แกล้งใครนะคะ เห็นฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอคะ”“ก็รู้ ๆ กันอยู่”เดซี่เรย์ถึงกับอึ้งกับคำตอบของเขา เพราะคำตอบของเขาเหมือนกำลังบอกเธอเป็นคนที่ชอบแกล้งคนอื่นยังไงยังงั้นเลย“หมายความว่าไงคะ?”“ตามที่พูด”เดซี่เรย์เม้มปากแน่น พยายามกลั้นอารมณ์ขุนเคืองเอาไว้ แม้สีหน้าของเธอจะออกมาชัดเจนว่าไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก ส่วนแดเนียลก
บรรยากาศภายในรถดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากนั้น อย่างน้อยเดซี่เรย์ก็เลิกเงียบใส่เขา แม้ว่าจะยังตอบสั้น ๆ ใส่เขาอยู่บ้างก็ตามแดเนียลเหลือบมองคนข้างตัวเป็นระยะ ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเดซี่เรย์ก็เอาแต่มองวิวข้างทาง ทั้งที่ในหัวไม่ได้จดจ่อกับอะไรเลยคำพูดเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด“แต่เธอก็เป็นภรรยาฉันด้วย”ทั้งที่เป็นคำพูดธรรมดา ๆ ทั้งที่เขาหมายถึงสัญญาแต่งงานปลอม ๆ ของพวกเขา แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นแรงขนาดนั้นก็ไม่รู้มันไม่ควรเกิดขึ้น… เธอควรจะเลิกรู้สึกหวั่นไหวกับเขาไปได้ตั้งนานแล้ว… หรือเป็นเพราะเธอต้องทำให้เขาตกหลุมรักเธอกันแน่ บางทีคนที่ตกหลุมพลางความรักนี่ เห็นจะมีแต่เธอ…รถเคลื่อนเข้าสู่ลานจอดรถคอนโดหรูย่านกลางใจเมืองในช่วงเย็นพอดี ทันทีที่รถจอด เดซี่เรย์ก็รีบเปิดประตูลงไปก่อน เหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่าง หรือพูดให้ถูกก็คือ…หนีคนข้าง ๆ นั่นแหละแดเนียลมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเร็วผิดปกติ ก่อนจะขมวดคิ้วน้อย ๆ“ไม่ได้โกรธเลยสินะ ยัยคนปากแข็ง”เขาพึมพำเบา ๆ แล้วเดินตามเธอเข้าไปด้านในอย่สงไม่ได้รีบร้อนอะไรหลังอาหารเย็นวันนั้น เดซี่เรย์พยายามทำตั
ชายหนุ่มปริศนาสวมหมวกสีดำและสวมมาร์กปิดหน้าเดินกลับไปขึ้นรถก่อนจะกดส่งคลิปวิดีโอและรูปถ่ายส่งไปให้ใครบางคนที่ปลายทาง และไม่นานทางนั้นก็โทรกลับมา“ครับนาย”“ลูกสาวฉัน… แน่เหรอ?”เสียงปลายสายกรอกเสียงถามออกมาราวกับตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็น ชายหนุ่มคนเดิมหยิบเอารูปถ่ายของหญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่รสนิยมการ
คำพูดของน้องชายต่างพ่อแม่ทำเอาแดเนียลไปไม่เป็น มันเป็นแบบที่น้องเขาพูดจริง ๆ เขาไม่เคยปล่อยผ่านเวลามีคนมาล้ำเส้น แต่กับเธอ…“แล้วยังไง”“พี่ไม่ได้เกลียดเดซี่จริง ๆ หรอกใช่ไหม”คำถามต่อมายิ่งทำให้แดเนียลคิ้วขมวดกว่าเก่า เพราะเขาไม่เคยเกลียดเธอแต่แรก“ฉันเคยพูดหรือไงว่าเกลียดยัยนั่น”ดันเต้ส่ายหน้า“
เมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นของแดเนียลร่างบางก็ลุกขึ้นจากหลังโต๊ะทันที เธอไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา นอกจากเดินไปที่โต๊ะกลางห้อง“นี่คงไม่จำเป็นแล้วเนอะ”เดซี่เรย์พูดก่อนจะหยิบถุงกล่องข้าวขึ้นมา แล้วเดินเอาไปทิ้งด้วยตัวเอง แดเนียลไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่มองการกระทำนั้นของเธอเท่านั้น“ทีหลังไม่ต้องทำมาอีก”
@บริษัทDNKBก๊อก ก๊อกสิ้นเสียงเคาะประตู เจ้าของเสียงเคาะก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของแดเนียลทันที ร่างบางโผล่ใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางค์ราคาแพงที่เพิ่งซื้อมาใหม่ยกเซ็ตเข้ามาภายในก่อนสายตาหวานกวาดมองไปทั่วห้องทำงานของสามีกำมะลอ แต่ก็ไร้สิ่งมีชีวิตอยู่ภายในห้อง“สงสัยมีประชุมมั







