LOGINเดชาธรมองสาวน้อยที่แปลงร่างอยู่ในชุดสวย เขายิ้มพอใจชมไม่ขาดปากจนคนนั่งข้างๆ บอกให้หยุดพูด
“หยุดชมเถอะค่ะไม่ได้ชอบแต่งตัวแบบนี้ มันไม่ชิน”
“ไม่ชอบกระโปรงใช่ไหมแต่ใส่แล้วดูดี เอาเป็นว่าจะซื้อให้อีกหลายๆ ชุด”
สาวน้อยก้มมองกระโปรงเนื้อนิ่ม มีลูกไม้ที่ริมกระโปรง เธอส่ายหน้า
“ไม่เอาค่ะ ตัวนี้ตัวเดียวพอ แบบนี้ก็หาว่าเมื่อก่อนสามดูไม่ดีใช่ไหมคะ”
“งอนเหรอ เด็กหนอเด็ก”
ยิ่งพูดยิ่งหน้างอเดชาธรจับมือนุ่มนิ่มไปที่รถ อชิระมองท่านประธานที่สีหน้าสดใสด้วยความขำ
ดูทำเข้าขนาดยังไม่ได้กินยังหวงขนาดนี้ ถ้าเกิดได้กันแล้ว ไม่ขังไว้ในห้องหรือไง
ระหว่างนั่งรถธิกานต์ดามองมือถือรู้สึกคิดถึงพ่อขึ้นมา เพราะผ่านโรงพยาบาลที่เคยพาพ่อรักษาตัว
ป่านนี้จะปวดท้องอีกหรือเปล่า จะมีใครทำของโปรดให้กินไหม เธอน้ำตารื้นขอบตา แต่พ่อไม่ต้องการเธอ จะร้องไห้โศกเศร้าไปทำไม วันนี้ธิติสาก็ย้ำเรื่องนี้แล้ว
“เป็นอะไรไป”
“คิดถึงพ่อค่ะ”
“ฉันว่างงานเมื่อไหร่จะพาเธอกลับบ้านนะ”
“ไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าไปคุณโดนจับแต่งงานกับสามจะยุ่งนะคะ”
“เอาน่าฉันไม่กลัว”
รู้สึกซึ้งใจจนจับมือใหญ่มากุม
“ขอบคุณนะคะ สัญญาแล้วนะ”
“แน่นอน เช็ดน้ำตาซะนะ เข้าไปในผับ ใครเห็นจะคิดว่าฉันรังแกสาวน้อยอย่างเธอ”
สาวน้อยทำตามอย่างว่าง่าย อชิระแอบมองทางกระจกแต่เมื่อสบกับนัยน์ตาเจ้านายก็ยิ้มเฝื่อน และตั้งใจขับรถต่อ
ในผับหรู เสียงเพลงสากลช้าๆ เพราะๆ ไม่ได้ทำให้ปราณีมีความสุขเพราะปกรณ์เอาแต่ไล่น้องสาวอย่างเธอให้กลับ เหตุเพราะเบื่อที่ปราณีเอาแต่บอกว่ารักศัตรูตนเอง ปราณีเดินไปนั่งดื่มคนเดียว กระทั่งเห็นลูกน้องพี่ชายมารายงานว่าเดชาธรมาถึง ปราณีรีบไปต้อนรับแต่เห็นว่าเขามากับใครก็ถอยห่าง
เธออิจฉาสาวน้อยที่เคียงข้างเขา และเริ่มยอมรับความจริงที่ว่าเรื่องเธอกับเดชาธรไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะเขาไม่ชอบเธอและพี่ชาย รวมทั้งแม่
ปราณีหลบไปนั่งดื่มที่เดิมในมุมสลัวๆ ฟังเพลงคนเดียวอีกครั้ง สองแก้มเปื้อนไปด้วยน้ำตา
ด้านปกรณ์ออกมาต้อนรับเดชาธรโดยมีสายตาเพื่อนๆ ต่างจ้องมอง ปกรณ์ไม่ชอบที่เพื่อนสาวๆ ตนต่างชื่นชมเดชาธร เขาฝืนทักทาย
“น้องชายผมมาแล้วดูสิครับว่าควงสาวที่ไหนมา”
ธิกานต์ดากำแขนเดชาธรแน่นเพราะสายตาหลายคู่กำลังมองเธอ
“จะสำคัญอะไร ฉันมายินดีกับนายที่เรียนจบกลับมา และอาจได้มาช่วยงานฉันด้วย เอาเถอะไม่ต้องมาต้อนรับไปดูแลเพื่อนๆ นายเถอะ”
เขาไม่เคยนับว่าปกรณืเป็นพี่ ฝ่ายนั้นหน้าเจื่อนไป
“นั่นมันแน่นอนครับ ยังไงจะช่วยเต็มที่”
เดชาธรเดินไปนั่ง สายตาคมจ้องปกรณ์ที่มองคนข้างกายตน
“ขอเครื่องดื่มให้แฟนฉันหน่อยอชิระ”
“แฟน”
ปกรณ์แปลกใจมองคนข้างกายเดชาธรสายตาไม่กระพริบ จนท่านประธานหนุ่มชักไม่พอใจ
“มองอะไรหรือ มีอะไรข้องใจ”
“ผมรู้สึกว่าจะรู้จักแฟนคุณธรน่ะครับ”
เดชาธรไม่ทันได้ยินเพราะมีเพื่อนอีกกลุ่มเดินมาทักทายและชนแก้ว และเมื่อหันกลับมาก็ต้องแปลกใจเมื่อมือของคนที่เขาหวงอยู่ในมือคนที่เกลียดชัง
“นายทำอะไร”
“ขอโทษครับ ขอโทษนะสามพอดีพี่กรดีใจไปหน่อย”
คำเรียกขานที่ปกรณ์มีให้คนข้างๆ ทำให้เดชาธรต้องส่งสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามกับเธอ ธิกานต์ดารีบตอบเสียงใสเพราะไม่รู้ว่าปกรณ์เพื่อนรุ่นพี่ไม่ได้ญาติดีกับเดชาธร
“พี่กรเป็นเพื่อนเก่าของสามค่ะคุณธร สามดีใจจังที่วันนี้เจอเขา”
ใบหน้าเดชาธรตึงและดึงมือเล็กให้ห่างมือปกรณ์ “ออเหรอ ไม่น่าเชื่อ”
“พี่กรมาอยู่กรุงเทพนานแล้วไม่น่าเชื่อจริงๆ ค่ะ จะเจอกัน”
เมื่อก่อนปกรณ์เคยเช่าบ้านอยู่ไม่ไกลบ้านยาย ช่วงวัยเด็กต่างไปมาหาสู่
“ใช่พี่เองก็ไม่อยากเชื่อ” ปกรณ์ดูมีความสุขจนเดชาธรไม่พอใจ
และสาวน้อยยังเจื้อยแจ้วกับมัน เดชาธรจ้องใบหน้าปกรณ์ที่มองผู้หญิงของเขาก่อนจะพูดเสียงเข้ม
“ใช่ไม่น่าเชื่อ ปกรณ์นายคงไม่อยากเชื่ออีกเรื่องหนึ่ง สามเพื่อนนายเขาเป็นแฟนฉันตอนนี้”
ย้ำเรื่องนี้อีกครั้ง
ปกรณ์ใบหน้าเจื่อน มองใบหน้าสวยที่คิดถึงเสมอ
เขาไม่เชื่อว่าเรื่องจะบังเอิญขนาดนี้แต่เห็นมือใหญ่ที่รวบเอวคอดไปนั่งใกล้ชิดจนแทบเกยตักก็ทำหน้าไม่ถูกต้องกระดกเหล้าเข้าปาก
ธิกานต์ดายิ้มเอียงอายและหันมองคนข้างๆ แต่เจอสายตาดุเสียงดุ
“ห้ามจับมือคนอื่น”
“ทำไมดุ แค่เพื่อนนะคะ มองสามน่ากลัวด้วยสิคะ”
เดชาธรมองสาวน้อยที่แปลงร่างอยู่ในชุดสวย เขายิ้มพอใจชมไม่ขาดปากจนคนนั่งข้างๆ บอกให้หยุดพูด“หยุดชมเถอะค่ะไม่ได้ชอบแต่งตัวแบบนี้ มันไม่ชิน”“ไม่ชอบกระโปรงใช่ไหมแต่ใส่แล้วดูดี เอาเป็นว่าจะซื้อให้อีกหลายๆ ชุด”สาวน้อยก้มมองกระโปรงเนื้อนิ่ม มีลูกไม้ที่ริมกระโปรง เธอส่ายหน้า“ไม่เอาค่ะ ตัวนี้ตัวเดียวพอ แบบนี้ก็หาว่าเมื่อก่อนสามดูไม่ดีใช่ไหมคะ”“งอนเหรอ เด็กหนอเด็ก”ยิ่งพูดยิ่งหน้างอเดชาธรจับมือนุ่มนิ่มไปที่รถ อชิระมองท่านประธานที่สีหน้าสดใสด้วยความขำดูทำเข้าขนาดยังไม่ได้กินยังหวงขนาดนี้ ถ้าเกิดได้กันแล้ว ไม่ขังไว้ในห้องหรือไงระหว่างนั่งรถธิกานต์ดามองมือถือรู้สึกคิดถึงพ่อขึ้นมา เพราะผ่านโรงพยาบาลที่เคยพาพ่อรักษาตัวป่านนี้จะปวดท้องอีกหรือเปล่า จะมีใครทำของโปรดให้กินไหม เธอน้ำตารื้นขอบตา แต่พ่อไม่ต้องการเธอ จะร้องไห้โศกเศร้าไปทำไม วันนี้ธิติสาก็ย้ำเรื่องนี้แล้ว“เป็นอะไรไป”“คิดถึงพ่อค่ะ”“ฉันว่างงานเมื่อไหร่จะพาเธอกลับบ้านนะ&rdq
เดชาธรพาแฟนปลอมๆ ไปกินข้าว หลังจากนั้นพาเธอไปซื้อชุดนักศึกษา รองเท้า สาวน้อยเลือกของของใช้เท่าที่จำเป็นและควักเงินตนเองจ่าย เดชาธรดุให้เก็บไว้และให้เธอซื้อของเท่าที่อยากได้ แต่สาวน้อยยังดื้อเพราะบอกเสียดายเงิน“ค่าจ้างฉันให้เบิกก่อน เอาไปเถอะ”“ไม่เอาอยากเก็บไว้มากกว่า พอแล้วค่ะ ไปซื้อกับข้าวต่อนะคะ ไปตุนไว้”เป็นครั้งแรกที่เขาเดินเข้าห้างเพื่อซื้อกับข้าว เดชาธรไม่อยากทำแต่กลับเดินตามหญิงสาวที่เริ่มน้ำหนักลดช้าๆ มองเธอซื้อของด้วยความสุข“เอ่อ เดี๋ยวไปซื้อเสื้อผ้าใหม่หลายๆ ชุดนะ”“ไม่เอา ไม่ชอบนุ่งกระโปรงค่ะ”“แต่เป็นแฟนฉันต้องใส่บ้าง”“สั้นๆ แบบคุณคนนั้นเหรอคะ”สาวน้อยหน้างอ“ทำเหมือนหึง”“แหะๆๆ แค่ซ้อมหึงค่ะ”ว่าแล้วก็แอบหน้าแดงคนเดียว แต่ไม่พ้นสายตาคมซึ่งจับตามองอยู่ตลอดเวลากระทั่งเสียงมือถือมาขัดจังหวะ เดชาธรเดินไปคุย ธิกานต์ดาเดินเลือกซื้อของ พลันสายตาหันไปเห็นธิติสาและลือศักดิ์ เธอคิดจะหลบแต่ธิติสามองเธอเขม็งและตรงเข้ามาในร้าน“ยายสามแกจริงๆ”ปกรณ์ไหว้พ่อเลี้ยงที่ดูแลเขาปานลูกชาย
“ก็จริง อยู่ไปคงไม่มีความสุข เอ่อว่าแต่จะคุยตอนกินหรือคะ”อยากฟังแต่อีกใจก็ไม่อยากฟังทว่าไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย“เราจะเริ่มกินข้าวเมื่อเธอรับปากว่าจะเป็นแฟนฉัน ”“หา ท่านประธานอย่า อย่าล้อเล่นสิคะ”“ไหนว่าฉันไม่แก่ ยังเรียกลุงอยู่ได้ และฟังให้จบก่อน ฉันแค่ให้เป็นกันชนให้หน่อย”ใจที่ฟูพลันแฟบ รู้สึกผิดหวังที่ได้ยินคำอธิบายแต่ยังยิ้มสู้“ออ ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ได้ละคะ ช่วยอะไรคุณได้สามจะทำทุกอย่างเลย ไม่กลับคำแน่ๆ แต่อย่าลืมนะคะ สามยังอยากเรียนหนังสือ”“เห็นฉันเป็นคนขี้ลืมหรือไง”ดวงตามีเสน่ห์ส่งมาให้ สาวน้อยแก้มแดง “ขอบคุณค่ะ” เธอก้มหน้าทั้งสองเริ่มกินข้าว แต่ในหัวต่างคิดเรื่องที่คุยค้างคากันชน จะทำได้หรือ แต่รับปากไปแล้วส่วนคนที่คิดแผนการนิ่งเพราะสมใจ กันชน นั่นมันแค่ข้ออ้าง เธอขยับเข้ามาใกล้ฉันอีกนิดแล้วแม่สาวน้อยสำหรับเธอฉันจะไม่บุ่มบ่าม เพราะเอคือผู้มีบุญคุณเมื่ออาหารอิ่มเจ้าของคอนโดไปนั่งรอคนที่วานให้เป็นแฟน บอกเธอให้มาคุยกับเขาต่อ สาวน้อยไปนั่งใกล้ๆ ด้วยใจเต้นระทึก“ทำไมดูหน้าซีดนะเรา หรือกลัว”“ใครกลัวคะ งานสบายๆ ได้ช่วยคุณสามไม่กลัวใครทั้งนั้น”“แต่อย่าลืมทำหน้าที่ให้ดี
7 แฟนปลอมๆ ของท่านประธานสุดหล่อธิกานต์ดานั่งลงบนเตียงในคอนโดหรู เธอกำลังรอเจ้าของห้อง วันนี้เขาบอกจะกลับมาราวห้าโมงเย็น ซึ่งเหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีมาอยู่ที่นี่เกือบหนึ่งเดือน เธอเบื่อที่ต้องอยู่แต่ในห้อง ได้แต่นั่งรอคุณลุงสุดหล่อเหมือนลูกคอยพ่อกลับจากทำงานผู้ชายที่เธอช่วยเหลือ เขาเป็นถึงประธานบริษัทใหญ่โตเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาเหมือนดาราหนังไม่มีผิด เธอรู้สึกสุขใจเมื่อได้อยู่กับเขาคุณเดชาธรดูแลเธออย่างดียังบอกจะส่งเสียให้เรียนหนังสือ เธอไหว้เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกจะออกมาช่วยงานเมื่อเรียนจบ เขาได้แต่ยิ้ม รอยยิ้มนั้นเธอชอบมองมากธิกานต์ดาหายจากโรคคิดถึงป้าและพ่อ ส่วนเรื่องยายที่เป็นห่วงป้าสุคนธ์ส่งข่าวมาบอกและให้เบอร์มือถือ เธอดีใจและเมื่อครู่เพิ่งวางสายไปหลังจากคุยกับยายพักใหญ่สักวันเธอจะรับยายมาอยู่ด้วยเมื่อเรียนจบได้ทำงานคงไม่นานจะมีกำลังซื้อบ้าน เลี้ยงดูยายใครๆ ก็ต้องอยู่กับความฝัน ในเมื่อต้นทุนชีวิตไม่มีเลย เพื่อจะได้มีแรงผลักดันความตั้งใจ“เป็นไงอีกไม่กี่วันมหาลัยจะเปิดนอนไม่หลับหรือ”เสียงอ่อนโยนถามเมื่อเปิดประตูเข้ามา สาวน้อยยิ้ม รีบไปถอดเสื้อสูทให้ร่างใหญ่“มาแล้วหรือคะสามคอยต
“มาทำอะไรคะ”“มาหาเธอน่ะสิ”ป้าสุคนธ์เดินไปยืนใกล้คนเจ็บ เธอบอกป้าเบาๆ “ลุงหนวดเขาอยู่ที่ท่าน้ำค่ะป้า สามจะไปหาเขาสักหน่อย”“ไม่ได้นะคะ ถ้ากำนันรู้จะแย่”“แต่สามอยากไปจากที่นี่แล้ว หลายวันมานี้สามคิดทบทวนคงต้องไปจริงๆ อยู่ทำไมให้เขามาไล่ทุกวัน”“หนูสาม” ป้าสุคนธ์ดวงตาแดงก่ำคงถึงวันที่ต้องโดดเดี่ยวอีกครั้ง ทั้งคนไปและคนที่อยู่ที่เดิม“ ใช่ว่าสามอยากจะไปป้าก็รู้ แต่อยู่แบบไม่รู้ว่าจะโดนไล่ไปเมื่อไหร่อีกสามเครียด ไหนจะเรื่องเรียน ถ้าคุณลุงหนวดไม่รังเกียจ สามจะออกไปจากที่นี่ ขอให้เขาช่วย”นางสุคนธ์น้ำตาคลอ“ป้าอย่าร้องไห้เลยจะไปด้วยก็ได้นะคะ สามจะไม่ให้ป้าลำบาก สามพอจะมีเงินเก็บ”เธอทำงานทุกอย่างตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ปลูกผัก เก็บผลไม้จ้าง เพราะเคยทำจนชิน ไม่ชอบการง้อมือง้อเท้า ดีใจที่วันนี้พอจะมีเงินในบัญชี“ป้าต้องดูแลกำนัน”คนมีบุญคุณดูลังเลธิกานต์ดาร้องไห้ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าป้ารักพ่อของตน เธอกอดป้า“ถ้าอย่างนั้นให้สามไปเถอะค่ะ ป้าเองจะได้ไม่ปวดหัวเรื่องสาม ไหนจะพ่อ ”“พ่อกำนันอาจจะเมา สองแม่ลูกนั่นก็ร้าย”ป้าอย่าหลอกกันเลยสามไม่ใช่เด็กอมมือ พ่อไม่ได้รักสามเลย พามาที่นี่เพราะแม่เคยเป็นเพื่
ควับ!ไม้กวาดใกล้มือพ่อฟาดลงที่แผ่นหลังน้ำตาสาวน้อยร่วงริน มองหน้าพ่ออย่างตัดพ้อแต่ยังโดนอีกครั้ง นางสุคนธ์เข้าไปกอดร่างอวบ“พอเถอะกำนัน”“ถ้าไม่รักดีแบบนี้ก็ไปให้พ้นหน้าฉัน ไปอยู่กับผัวชาวสวน โง่จริงๆ จะส่งไปอยู่สุขสบายไม่ชอบ กลับไปคว้าคนจนๆ มาเป็นผัว เลือดชั่ว”กำนันทศเดินจากไป นางสาครหันมายิ้มเย้ย“ไปเลยนะ อย่าอยู่ให้กำนันเอาเลือดหัวแกออกอีก ฉันดีกับแกมาตลอดเพื่อวันนี้ ยังไงก็ไปดีนะ ผิดที่แกไม่น่ากลับมาเลย หลายปีที่ฉันกับลูกมีความสุข แต่เมื่อแกกลับมาเราก็ไม่มีความสุขอย่างเคย ไปคราวนี้ขอให้ไปลับนะ ผู้ชายก็ไม่เอา คนเป็นพ่อก็ไม่เคยคิดว่าแกเป็นลูก”“สารเลว”นางสาครโกรธจะกลับมาตบหน้านางสุคนธ์อีก แต่นางสุคนธ์ยกไม้กวาดขึ้น “เอาซี่ ถ้าแน่จริงก็เข้ามา”กำนันทศเดินไปแล้ว นางสาครล่าถอย มองหาลูกสาวก็ไม่เห็น รู้สึกโมโหที่ไม่มาช่วยเหลือ ปล่อยให้ตนโดนรุม“เมื่อก่อนแม่เองก็คงตรอมใจเพราะรู้ว่าพ่อมีผู้หญิงคนนี้ ฮือๆๆ สามน่าจะเชื่อป้าตั้งแต่แรก ไม่ไว้ใจคนพวกนี้”“ก็เขาแกล้งทำดีด้วย คนใจดีอย่างหนูสามก็คงเห็นใจ เลิกพูดเรื่องนี้เถอะคะ มาขอป้าดูหน่อยเจ็บมากหรือเปล่า”ธิกานต์ดาห่อตัว รู้สึกปวดร้อนที่แผลร
สองสัปดาห์ต่อมากลับจากงานบวชลูกบ้านนายทศเมามายนอนบนแคร่ใต้ต้นมะม่วงลูกดก ธิกานต์ดานอนไม่หลับลงมาดูแลพ่อแต่กลับโดนไล่“ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ไป”“หนูจะหาเงินมาให้พ่อเองค่ะ”“เงินตั้งมากมายอย่ามาทำอวดเก่ง ไปให้พ้นกลับไปอยู่กับแม่แก แม่แกที่หนีตามชู้ไป เอิ้ก ฉันไม่น่าไปรับแกมาเลย ไอ้เถ้าแ
“ออกไป ”ท่าทางแปลกๆ จะไม่ให้นายอชิระคิดได้ยังไง ดังนั้นจึงมองเจ้านายไม่กะพริบตา“ถ้าอย่างนั้นพอแค่นี้ใช่ไหมครับ”“ไว้ถ้าต้องการอะไรจะบอกอีกครั้งแต่ตอนนี้มาทำแผลให้ฉันก่อน”นายเอี้ยวมองผ้าก็อตที่แขน อชิระเดินไปใกล้“มือผมไม่นิ่มเหมือนกับมานางผมยาวตานีบ้านนั้นนะครับ”แววตาคมกริบจ้องคนสนิท อชิระหุบปา
“แกอย่ามาก้าวร้าวเขานะ”“พี่กับเขาดูท่าศีลจะเสมอกัน ถ้าไม่ทำตามที่บอกสามจะฟ้องพ่อ ดูสิพ่อจะว่าอย่างไร” ธิกานต์ดาจ้องคนที่เคยไว้ใจด้วยสายตาจริงจัง ลือศักดิ์เดินจากไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด ไม่ลืมสั่งให้คู่รักจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เมื่อฝ่ายนั้นลับตาไป ธิกานต์ดาเสียงดังเพราะความโมโห“ถ้าอยากได้ทำไมไม
ปังๆๆ“ยายสามเปิดประตู แกจะมุดหัวอย่างนี้ไม่ได้”หญิงสาวสะดุ้ง พ่อมาแล้ว เธอเดินไปเปิดประตูเพียะ!เธอจับมือพ่อแน่น ห้ามน้ำตาไม่ให้ไหล “พ่อฟังสามก่อนสิ ไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อคิดค่ะ”“ไม่ว่าจะยังไงแกก็โดนถอนหมั้น จะเอาเงินที่ไหนไปคืนเขา เงิน ทองพวกนั้นฉันเอาไปหมดแล้วแกก็รู้”พ่อติดพนันแต่ไม่ยอมขายไร่







