ท่านประธานมาดขรึมพ่ายรักเมียเด็ก

1 เป็นลูกหรือเป็นคนอื่น

    “ยายลูกไม่รักดี”

ธิกานต์ดาสะดุ้งหดมือจากไหล่เปลือยของคนที่นอนบนเตียง ใบหน้ากลมซีดเผือด จ้องมองใบหน้าพ่อที่โกรธจัด คนข้างหลังพ่อเมินหนีหน้าเธอ สาวน้อยวัยสิบเก้าปีรีบอธิบายเรื่องราวด้วยความตกใจ

“พ่อไม่ใช่อย่างที่คิดนะคะ”

แต่เสียงเธอถูกกลบด้วยเสียงพี่สาวที่สนิทสนม

“พอเถอะยายสามอย่าโกหกพ่อกำนันอีกเลย คาที่นอนคาตาขนาดนี้ ทำแบบนี้ได้ยังไงงามหน้าอย่างที่พ่อว่า รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น”

ธิติสาเป็นลูกของเมียใหม่พ่อ เคยคิดว่าเป็นทั้งญาติและเพื่อน ไม่คิดว่าหญิงสาวคนนี้จะไม่ช่วยเหลือเธอซ้ำใส่ร้าย ทั้งๆ ที่เธอบอกให้ช่วยปิดเรื่องนี้

“พี่สองไม่ใช่อย่างที่คิดนะ เคยบอกไปแล้วนี่น่า อย่าพูดเรื่อยเปื่อยสิ”

“ผมขอยกเลิกการหมั้นครับคุณลุงทศ แบบนี้ผมไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน หวังว่าคงเข้าใจผมนะครับ”

ลือศักดิ์ลูกชายเศรษฐีใหญ่ในจังหวัดคู่หมั้นธิกานต์ดาพูดน้ำเสียงราบเรียบ ว่าแล้วเดินจากไป ไม่แม้จะมองหน้ากัน สาวน้อยในกระท่อมรีบลุกขึ้นเพื่อตามเขาไป

“คุณลือไม่ใช่อย่างที่คิดกันนะคะฟังกันก่อนสิคะ”

“งามหน้า บอกว่าไอ้ผู้ชายคนนี้มันเป็นใคร แกพามาอยู่ในบริเวณบ้านฉันเมื่อไหร่”

กำนันทศแผดเสียงก่อนจะเซ สาวน้อยต้องประคองพ่อจึงไม่ได้ตามคู่หมั้นไป

“ฉันไปเคลียร์ให้ก่อน ดูแลพ่อกำนันนะ เธอเนี่ยจริงๆ เลย”

ธิติสาว่าและเดินจากไป เธอถามพ่อว่าเป็นอย่างไรแต่โดนสะบัดให้ห่าง

“ทำเรื่องน่าบัดสีขนาดนี้ ฉันจะทำอย่างไรกับแกดียายลูกเนรคุณ สงสัยแกจะอยู่ที่นี่ไม่ได้เสียแล้ว อยากมีผัวเป็นคนจรจัดใช่ไหม ได้ฉันจะจัดให้อย่างที่แกต้องการ เอาแบบแม่แกคงชอบแบบนั้น”

ใบหน้าที่ซีดยิ่งไร้สีเลือด

“พ่อ พ่อพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรคะ เขาไม่ใช่…”

“ความหมายตามนั้น” กำนันทศตวาดอีกระลอก คนเป็นลูกหมดแรง หันมองแม่เลี้ยงดูเหมือนกำลังยิ้มสะใจ เธอเจ็บปวดในอก ไม่คิดว่าคนพวกนี้จะหน้าไหว้หลังหลอก

พ่อจะไล่เธอออกจากบ้าน ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่มีทาง แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะไร้หนทางอ้อนวอน

น้ำตาเริ่มคลอเบ้าตา ทำไมเอะอะก็ไล่ เธอไม่ใช่ลูกหรือไร แน่นจนหายใจไม่ออก จะเดินตามพ่อไปเธอไม่กล้า โกรธมากเมื่อไหร่ก็ลงไม้ลงมือเหมือนเธอไม่ใช่ลูก

ได้แต่ยืนใบหน้าซีดเศร้า ขณะเดียวกันคนที่นอนในกระท่อมเหมือนจะรู้สึกตัวเธอกลายเป็นคนใจดำไม่เดินไปดูแลเขา

ทำให้เธอซวย รู้งี้เชื่อป้าสุคนธ์ก็ดี สาวน้อยกุมหัวรู้สึกกลัดกลุ้ม “ทำยังไงดี”

“ขอน้ำหน่อย ”

หญิงสาวไม่อาจทำเป็นใจดำได้อีก มองดูร่างใหญ่ที่ไม่มีเสื้อผ้าท่อนบน เหตุเพราะเธอเพิ่งถอดออกเพื่อทำแผลให้กับเขา

“ลุกขึ้นดื่มเองได้หรือยัง นี่มันสองสัปดาห์กว่าแล้วนะลุงหนวด คนที่บ้านฉันจับได้แล้วด้วยว่าลุงอยู่ในกระท่อมหลังนี้ ลุงต้องหายและรีบออกไป”

ดวงตาคมกริบที่ขรึมอยู่เป็นนิจบัดนี้บนใบหน้ามีหนวดเครามองเธอนิ่ง สาวน้อยเบือนหน้าไปทางอื่น

“คงทำให้เธอเดือดร้อน ขอโทษด้วย”

คนที่โดนเรียกว่าลุงรู้สึกขัดหูทุกครั้งที่ได้ยิน แต่สาวน้อยก็ช่วยเหลือตนมาหลายวัน จึงต้องพูดดีเข้าไว้ และตอนนี้ดูเหมือนเธอจะมีปัญหาเพราะเขาเป็นต้นเหตุ

เขาพิจารณาคนหน้าเศร้า เธอหันมาพร้อมขวดน้ำในมือชายหนุ่มก้มมองน้ำแต่ยังไม่ดื่ม

 “คงช่วยได้แค่นี้ ตอนนี้ทุกคนเข้าใจว่าลุงกับฉันเป็น…เป็นอะไรกัน รีบไปเสียเถอะ เห้อคิดได้อย่างไงฉันจะชอบคนแก่ พ่อนะพ่อ”

น้ำเสียงเซ็ง ใบหน้ามีร่องรอยความเศร้าแม้จะพยายามปกปิด ทำเอาคนบนฟูกแอบขำแม้จะรู้สึกตะหงิดๆ หู

“เป็นอะไร มองทำไม ไม่ดื่มน้ำหรือไงคะไหนว่าอยากดื่ม”

เขาขยับมือมารับพยายามทรงตัวลุกจากที่นอน ดื่มน้ำช้าๆ สาวน้อยรู้ว่าเขายังเจ็บแขนเธอเข้าไปช่วยอีกครั้ง

“ช้าๆ นะ”

“ขอบใจ”

“ลุงเป็นใครกันแน่ คนร้ายหรืออย่างไร เฮ้อไม่ว่าลุงจะเป็นอะไรฉันก็ขอให้ลุงไปเสียเถอะ ติอต่อเพื่อนได้หรือยังคะ”

เธอว่าสายตามองอกกว้างที่มีไรขน เจ้าของร่างใหญ่เอาผ้าห่มปิด

“อะไรกันลุงอายเหรอ ฉันไม่คิดอะไรนะ ”

แค่เผลอไปมองตรงนั้นทำเป็นหวง

“ฉันติดต่อได้แล้ว ขอบคุณมากที่ช่วยเหลือฉันจะตอบแทนน้ำใจเธอ”

เธอไม่คิดแต่ผู้ชายอย่างเขาเจอสายตาผู้หญิงร่างกายก็เริ่มรู้สึก ผู้เย็นชาคือฉายาเขา เรื่องโหดก็ได้รับฉายา แต่เรื่องผู้หญิงเขาก็ไม่เป็นสองรองใคร ยิ่งได้มาอยู่กับคนตรงหน้าที่ดูท่าไม่รู้จักมนุษย์ผู้ชาย ดูไร้เดียงสา เขายิ่งรู้สึกคึกคัก ส่วนเรื่องเขาเป็นคนร้ายหรือเปล่า ชายหนุ่มไม่ตอบเพราะระหว่างคำว่าร้ายหรือดีในตัวเขามันมีใกล้เคียงกันมาก

“ไม่ต้องหรอก รีบออกไปเถอะ ผลตอบแทนลุงฉันจะรีบไปฟังคำตอบ อาจจะโดนถอนหมั้น โดนพ่อดุด่า” สาวน้อยพูดเสียงเบา “ว่าแต่ทำไมคู่หมั้นฉันถึงถอนหมั้นง่ายๆ ไหนว่ารักฉันมากมาย”

เธอบ่นแต่คนบนฟูกจ้องปากบางสีชมพูระเรื่อ