ท่านประธานมาดขรึมพ่ายรักเมียเด็ก

1 เป็นลูกหรือเป็นคนอื่น “ยายลูกไม่รักดี”ธิกานต์ดาสะดุ้งหดมือจากไหล่เปลือยของคนที่นอนบนเตียง ใบหน้ากลมซีดเผือด จ้องมองใบหน้าพ่อที่โกรธจัด คนข้างหลังพ่อเมินหนีหน้าเธอ สาวน้อยวัยสิบเก้าปีรีบอธิบายเรื่องราวด้วยความตกใจ“พ่อไม่ใช่อย่างที่คิดนะคะ”แต่เสียงเธอถูกกลบด้วยเสียงพี่สาวที่สนิทสนม“พอเถอะยายสามอย่าโกหกพ่อกำนันอีกเลย คาที่นอนคาตาขนาดนี้ ทำแบบนี้ได้ยังไงงามหน้าอย่างที่พ่อว่า รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น”ธิติสาเป็นลูกของเมียใหม่พ่อ เคยคิดว่าเป็นทั้งญาติและเพื่อน ไม่คิดว่าหญิงสาวคนนี้จะไม่ช่วยเหลือเธอซ้ำใส่ร้าย ทั้งๆ ที่เธอบอกให้ช่วยปิดเรื่องนี้“พี่สองไม่ใช่อย่างที่คิดนะ เคยบอกไปแล้วนี่น่า อย่าพูดเรื่อยเปื่อยสิ”“ผมขอยกเลิกการหมั้นครับคุณลุงทศ แบบนี้ผมไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน หวังว่าคงเข้าใจผมนะครับ”ลือศักดิ์ลูกชายเศรษฐีใหญ่ในจังหวัดคู่หมั้นธิกานต์ดาพูดน้ำเสียงราบเรียบ ว่าแล้วเดินจากไป ไม่แม้จะมองหน้ากัน สาวน้อยในกระท่อมรีบลุกขึ้นเพื่อตามเขาไป“คุณลือไม่ใช่อย่างที่คิดกันนะคะฟังกันก่อนสิคะ”“งามหน้า บอกว่าไอ้ผู้ชายคนนี้มันเป็นใคร แกพามาอยู่ในบริเวณบ้านฉันเมื่อไหร่”กำนันทศแผดเสียงก

ใครละเนี่ย ดูมีเงิน แต่เมื่อคนที่ช่วยเหลือเห็นตนก็รีบหลบเดินกลับบ้าน“กลับกันได้แล้ว สืบรู้ว่าใครทำร้ายฉันแล้ว เราก็กลับบ้านกัน”อชิระคนติดตามบอสใหญ่แห่ง ดี เอ็น เอ็น คอเปอร์เรชั่น คนที่ลูกน้องไม่เคยกล้าสู้สายตา คงมีเพียงเขาละมั้งที่กล้าทำอย่างนั้น เหตุเพราะรับใช้ใกล้ชิดฉันทัชออกเรือแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งทอดยาวมาอีกจังหวัดเกือบกลืนกินร่างตนเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เดชาธรมองแผ่นน้ำที่สงบนิ่งโดนแทงจนร่วง แต่ไม่ตายเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ต้องขอบใจสาวร่างอวบที่ช่วยชีวิตแทนที่จะคิดจัดการคนที่ส่งคนมาทำร้ายตน เดชาธรหลับตาคิดถึงวันนั้นที่ขับเรือออกมาจากท่าน้ำหลังบ้านเดชาธร คณาธิกร ชายหนุ่มที่คร่ำเคร่งกับการทำงานแทบไม่เว้นแต่ละวัน แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นนักรักชั้นดีที่สาวๆ ต่างเข้าหาไม่ขาดสาย ทว่าไม่เคยมีท่าทีว่าชายหนุ่มจะยอมลงเอยสู่ประตูวิวาห์กับใคร เขาชอบขับเรือเพื่อผ่อนคลายในวันหยุด วันนี้ก็อีกวัน คนติดตามอีกสองคนอยู่บนเรืออีกลำ เวลาประมาณบ่ายสี่โมงอชิระโทรเข้าหาเพื่อชวนกลับชายหนุ่มหุ่นนักกีฬากลับไล่ฝ่ายนั้นให้กลับก่อน“ถ้าไม่กลับผมจะตามนายไปด้วยครับ” ฝ่ายนั้นไม่ยอมแต่ฉันทัชเลขาของแม่บอกจะกลับก

ปังๆๆ“ยายสามเปิดประตู แกจะมุดหัวอย่างนี้ไม่ได้”หญิงสาวสะดุ้ง พ่อมาแล้ว เธอเดินไปเปิดประตูเพียะ!เธอจับมือพ่อแน่น ห้ามน้ำตาไม่ให้ไหล “พ่อฟังสามก่อนสิ ไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อคิดค่ะ”“ไม่ว่าจะยังไงแกก็โดนถอนหมั้น จะเอาเงินที่ไหนไปคืนเขา เงิน ทองพวกนั้นฉันเอาไปหมดแล้วแกก็รู้”พ่อติดพนันแต่ไม่ยอมขายไร่นา สวนผลไม้ จึงเอาของหมั้นเธอไปขายหมด เธอรู้แก่ใจ และตอนนี้ความเครียดทำให้พ่อมาลงทุกอย่างที่เธอ หญิงสาวก้มหน้า“หนูไม่ได้มีอะไรกับผู้ชายคนนั้น พ่อบอกเขาไปสิคะ”“คนสวนใหม่เหรอ แกรับเข้ามาแล้วไปเอามันมาเป็น เป็น…”“พ่อไม่ใช่…”พ่อจะคิดว่าเป็นคนสวนใหม่ได้ยังไง เธอไม่เคยถือวิสาสะรับใครมาทำงานในสวนพ่อ แต่พ่อไม่รับฟังอะไรเลย“อย่าเถียง”พ่อไม่ฟังแผดเสียง หญิงสาวตกใจตัวสั่น“คุณลือศักดิ์เขาว่าอย่างไรคะพ่อ”“ใครจะเอาแกอีกล่ะ ไม่น่าเลย เลี้ยงเสียข้าวสุก ไหนหมอดูบอกว่าแกจะทำให้ฉันสุขสบาย”“พ่อเลี้ยงหนูมาเพราะเชื่อหมอดูหรือคะ พ่อ”แม้จะรู้เรื่องนี้มาบ้าง แต่เธอไม่เคยยอมรับ ยังคิดเสมอพ่อไปรับเธอมาจากยายเพราะรักแม่ แต่แววตาแห่งรักไม่มีให้เห็นพ่อเหมือนเป็นคนอื่น ป้าสุคนธ์ยังให้ความอบอุ่นได้มากกว่า“เลี้

“ออกไป ”ท่าทางแปลกๆ จะไม่ให้นายอชิระคิดได้ยังไง ดังนั้นจึงมองเจ้านายไม่กะพริบตา“ถ้าอย่างนั้นพอแค่นี้ใช่ไหมครับ”“ไว้ถ้าต้องการอะไรจะบอกอีกครั้งแต่ตอนนี้มาทำแผลให้ฉันก่อน”นายเอี้ยวมองผ้าก็อตที่แขน อชิระเดินไปใกล้“มือผมไม่นิ่มเหมือนกับมานางผมยาวตานีบ้านนั้นนะครับ”แววตาคมกริบจ้องคนสนิท อชิระหุบปาก พยักหน้า“ครับเข้าใจจะหุบปาก”“ลูกเลี้ยงพ่อเหรอที่นายบอก นายนั่นมันกล้าขนาดนั้นหรือ”อชิระเปลี่ยนน้ำเสียงเมื่อท่านประธานเริ่มพูดเรื่องเครียด“ไม่ผิดแน่ครับ เราจับตัวไอ้คนทำได้หนึ่งคน มันยอมรับเพราะกลัวท่านประธาน”“ตามดูมันทุกฝีก้าวอยากรู้นักไอ้ลูกนอกไส้ของพ่อมันจะทำอะไรอีก คนอย่างมันไม่รู้จักบุญคุณคน ฉันจะให้มันลงไปหยุดหายใจในน้ำ ถ้าเป็นอย่างที่นายว่า”“ครับ”น้ำเกลือราดลงบนแผล เจ้านายยังนั่งนิ่ง อชิระเริ่มเปลี่ยนเรื่อง“ไม่แสบเหรอครับ ทำไมตอนอยู่กระท่อมผมได้ยินนายครางตลอดเลย”“ก็นายมันน่าถีบมากกว่าอ้อน”ท่านประธานอารมณ์ดี อชิระเบาใจ อย่างน้อยอยากให้เจ้านายนอนหลับให้สนิท กับการกลับมานอนบ้านคืนแรกหลังจากเกิดเรื่องร้ายๆ คิดแล้วก็เคืองไอ้ปกรณ์เหลือเกิน อยากจะเอามีดกรีดเนื้อมันให้เลือดสาด“เรา

ควับ!ไม้กวาดใกล้มือพ่อฟาดลงที่แผ่นหลังน้ำตาสาวน้อยร่วงริน มองหน้าพ่ออย่างตัดพ้อแต่ยังโดนอีกครั้ง นางสุคนธ์เข้าไปกอดร่างอวบ“พอเถอะกำนัน”“ถ้าไม่รักดีแบบนี้ก็ไปให้พ้นหน้าฉัน ไปอยู่กับผัวชาวสวน โง่จริงๆ จะส่งไปอยู่สุขสบายไม่ชอบ กลับไปคว้าคนจนๆ มาเป็นผัว เลือดชั่ว”กำนันทศเดินจากไป นางสาครหันมายิ้มเย้ย“ไปเลยนะ อย่าอยู่ให้กำนันเอาเลือดหัวแกออกอีก ฉันดีกับแกมาตลอดเพื่อวันนี้ ยังไงก็ไปดีนะ ผิดที่แกไม่น่ากลับมาเลย หลายปีที่ฉันกับลูกมีความสุข แต่เมื่อแกกลับมาเราก็ไม่มีความสุขอย่างเคย ไปคราวนี้ขอให้ไปลับนะ ผู้ชายก็ไม่เอา คนเป็นพ่อก็ไม่เคยคิดว่าแกเป็นลูก”“สารเลว”นางสาครโกรธจะกลับมาตบหน้านางสุคนธ์อีก แต่นางสุคนธ์ยกไม้กวาดขึ้น “เอาซี่ ถ้าแน่จริงก็เข้ามา”กำนันทศเดินไปแล้ว นางสาครล่าถอย มองหาลูกสาวก็ไม่เห็น รู้สึกโมโหที่ไม่มาช่วยเหลือ ปล่อยให้ตนโดนรุม“เมื่อก่อนแม่เองก็คงตรอมใจเพราะรู้ว่าพ่อมีผู้หญิงคนนี้ ฮือๆๆ สามน่าจะเชื่อป้าตั้งแต่แรก ไม่ไว้ใจคนพวกนี้”“ก็เขาแกล้งทำดีด้วย คนใจดีอย่างหนูสามก็คงเห็นใจ เลิกพูดเรื่องนี้เถอะคะ มาขอป้าดูหน่อยเจ็บมากหรือเปล่า”ธิกานต์ดาห่อตัว รู้สึกปวดร้อนที่แผลร