ตอนที่ 14 เป็นแฟนกันไม่เป็นไรหรอก

เดชาธรพาแฟนปลอมๆ ไปกินข้าว หลังจากนั้นพาเธอไปซื้อชุดนักศึกษา รองเท้า สาวน้อยเลือกของของใช้เท่าที่จำเป็นและควักเงินตนเองจ่าย เดชาธรดุให้เก็บไว้และให้เธอซื้อของเท่าที่อยากได้ แต่สาวน้อยยังดื้อเพราะบอกเสียดายเงิน

“ค่าจ้างฉันให้เบิกก่อน เอาไปเถอะ”

“ไม่เอาอยากเก็บไว้มากกว่า พอแล้วค่ะ ไปซื้อกับข้าวต่อนะคะ ไปตุนไว้”

เป็นครั้งแรกที่เขาเดินเข้าห้างเพื่อซื้อกับข้าว เดชาธรไม่อยากทำแต่กลับเดินตามหญิงสาวที่เริ่มน้ำหนักลดช้าๆ มองเธอซื้อของด้วยความสุข

“เอ่อ เดี๋ยวไปซื้อเสื้อผ้าใหม่หลายๆ ชุดนะ”

“ไม่เอา ไม่ชอบนุ่งกระโปรงค่ะ”

“แต่เป็นแฟนฉันต้องใส่บ้าง”

“สั้นๆ แบบคุณคนนั้นเหรอคะ”

สาวน้อยหน้างอ

“ทำเหมือนหึง”

“แหะๆๆ แค่ซ้อมหึงค่ะ”

ว่าแล้วก็แอบหน้าแดงคนเดียว แต่ไม่พ้นสายตาคมซึ่งจับตามองอยู่ตลอดเวลา

กระทั่งเสียงมือถือมาขัดจังหวะ เดชาธรเดินไปคุย ธิกานต์ดาเดินเลือกซื้อของ พลันสายตาหันไปเห็นธิติสาและลือศักดิ์ เธอคิดจะหลบแต่ธิติสามองเธอเขม็งและตรงเข้ามาในร้าน

“ยายสามแกจริงๆ”

ปกรณ์ไหว้พ่อเลี้ยงที่ดูแลเขาปานลูกชาย ของขวัญเรียนจบคือเงินในบัญชีเจ็ดหลัก ปกรณ์พอใจและรู้สึกรักนายธิสารเหมือนพ่อ แต่เมื่อพ่อเลี้ยงหันกลับไปก็หันไปหาแม่ บอกว่ายังไงจะเข้าทำงานตำแหน่งรองประธานที่บริษัทพ่อเลี้ยงให้ได้ แต่แม่ไม่เห็นด้วย ปกรณ์หงุดหงิดเดินออกจากบ้าน ไม่เคยเข้าใจแม่ทำไมต้องปกป้องคุณหญิงและเดชาธรนัก แต่เขาจะไม่หยุดอย่างที่แม่ต้องการ ปกรณ์ขับรถออกไปงานเลี้ยง ทิ้งให้คนเป็นแม่มองตามด้วยความเป็นห่วง

ปกรณ์ขับรถด้วยความเร็ว หวังว่าคืนนี้จะได้เจอนายเดชาธรผู้ยิ่งใหญ่ที่ชอบอวดตนว่าเก่งกาจ

เก่งแค่ไหนก็เกือบตายเพราะลูกน้องตน ปกรณ์แอบยิ้มสาแก่ใจ เมื่อครั้งหนึ่งเกือบกำจัดเดชาธรให้พ้นทางอย่างที่แม่หวัง

ตั้งแต่เข้ามาอยู่บ้านพ่อเลี้ยงนางจิรามนชอบมาดุด่าแม่ตนนัก ทำเหมือนไม่ใช่คน หลายครั้งเคยด่าทอตนจนอับอายเด็กในบ้าน ไหนจะน้องสาวอีก พวกผู้ดีจอมปลอมที่งกเงิน ทำท่าหยิ่งยโสดีนัก

ปกรณ์คิดจะเอาทุกอย่างของนางจิรามนให้หมด เดชาธรที่ว่าแน่ เขาไม่เคยคิดเกรงกลัว ในเมื่อพ่อเลี้ยงก็รักและเลี้ยงดูตนเหมือนลูกมาตลอด

“ใช่ยังไม่ตายเสียใจเปล่าล่ะพี่”

ธิกานต์ดาเลือกของต่อ ไม่สนใจลือศักดิ์ที่จ้องตน

“แกมาทำอะไร อยู่กับใคร”

ธิติตามองรอบๆ ร้าน แต่ไม่เห็นใครก็ยิ้มเยาะ

“แต่จะอยู่กับใครไม่สำคัญ แกคงลำบากล่ะสิ ดูสิยังใส่เสื้อผ้าเก่าๆ อยู่เลย น่าตลกแกจังสาม หาแฟนทั้งทีดูดีๆ หน่อยก็ไม่ได้”

“ใครจะรวย หล่อเหมือนคุณลือล่ะ ว่าแต่มาถลุงเงินคนอื่นเหรอ พี่เนี่ยเหมือนแม่พี่ไม่มีผิดนะคะ”

“แกด่าฉันเหรอ” ธิติสาหน้าแดง ลือศักดิ์ดึงแขนแฟนสาว

“ไปเถอะคุณอายคนอื่นเขา”

“อายทำไมตอนพี่แย่งคู่หมั้นฉันยังไม่คิดละอายเลย”

 ธิติกานต์เสียงดัง หลายสายตาหันมามอง ลือศักดิ์ดึงแขนคนรักออกไป ธิติสาใบหน้าบึ้ง ยิ้มเยาะ

“ใช่ฉันแย่งแต่เขารักฉัน และฉันมาชอปปิ้งเพราะเขาอยากซื้อให้ เหมือนพ่อที่ชอบซื้อของให้แม่ฉัน แกเป็นคนอื่นอย่ามาอิจฉาเลย และรู้ไว้ด้วนตอนนี้พ่อกำนันลืมแกไปแล้ว”

ธิติสาจากไป ทิ้งให้ธิกานต์ดาหน้าซีด จนกระทั่งเสียงคุ้นหูบอกให้รีบไปจ่ายเงิน เธอจึงพยายามกลืนน้ำตาเข้าในอก

เดชาธรได้รู้ข่าวจากอชิระเรื่องจะมีการเลี้ยงต้อนรับปกรณ์ และเขาได้รับเชิญไปด้วย เขาจึงสอบถามเรื่องที่สั่งให้อชิระจัดการ

หวังว่าอชิระจะทำให้เขาสนุกกับงานคืนนี้ และชายหนุ่มสั่งให้คนสนิทมารับเขาที่คอนโดราวสองทุ่ม

“เสร็จแล้วค่ะ”

เดชาธรจ่ายเงินและโอบไหล่คนข้างๆ

 “ไม่มีใครคะ ไม่ต้องแสดงละคร”

 “ได้อย่างไร ซ้อมไว้จะได้ชินเพราะคืนนี้ฉันจะพาเธอออกงานจ๊ะสาวน้อย”

ธิกานต์ดาหยิบกล้วยน้ำว้าใส่รถเข็ญ หน้าก็ส่าย “ไปไหนคะ ไม่อยากไป”

“อย่างอแงสิเป็นแฟนนายเดชาธรทั้งทีจะแอบแต่ในคอนโด คนจะหาว่าฉันหื่น เก็บเธอไว้แต่บนเตียง”

“อะไรคะ พูดน่าเกลียดอีกแล้ว” สาวน้อยหน้าแดงจัด

“น่าเกลียดที่ไหน เป็นแฟนกันเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดา ทำใจฟังให้ชินนะสาวน้อย”

มือใหญ่กระชับแขนกับเอวเอวแน่น คนโดนกอดรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ แหงนมองเสี้ยวหน้าที่ดูสดใส

“หือว่าไงยังจะช่วยหรือเปล่า”

เธอไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ผู้ชายที่กำลังโอบกอด ธิกานต์จึงพยักหน้า

และมองมือใหญ่ที่โอบเอว ส่วนเรื่องกอด กอดก็กอดสิ และเธอรู้สึกดีจะตายที่มือใหญ่โอบไว้ แต่เรื่องอะไรจะบอกเขา มันน่าอายจะตาย!