9

ข่าวการทำลายหุบเขาพิษแพร่ไปทั่วแคว้นในเวลาต่อมา ศิษย์หญิงทั้ง 12 ได้แต่เศร้าโศกกับการจากไปของอาจารย์พวกนาง พวกนางต่างคนต่างแยกย้ายกันไปคนละทิศทางเพื่อไม่ให้มีคนตามหาพบตามคำสั่งเสียของอาจารย์ อีกทั้งยังหาชายชาวบ้านแต่งงานตามคำสั่งด้วย สามีของพวกนางต่างดีกับพวกนางไม่น้อย ทำให้พวกนางนั้นมีความสุขไปจนถึงบั้นปลายชีวิต ส่วนวิชาพิษนั้น พวกนางต่างเขียนตำราเอาไว้ให้ลูกสาวของตนเท่านั้น

แคว้นหยางในอีก 100 ปีต่อมา

วิญญาณของโจวเมี่ยวเมี่ยวที่ล่องลอยอยู่อย่างไม่รู้ว่าเมื่อไหร่การล่องลอยนี้จะสิ้นสุดลงเสียที นางคิดว่านางจะต้องตกนรกแต่แรกแล้ว พอนางได้สติหลังสิ้นใจไปในครั้งนั้น วิญญาณของนางกลับอยู่ในห้วงเวลาใดก็ไม่อาจทราบและล่องลอยอยู่เช่นนี้มานานจนนางไม่อาจนับเวลาได้ กระทั่งสติของนางจู่ ๆ ก็ดับวูบลงอีกครั้ง

ซินเมี่ยว บุตรอนุของจวนเสนาบดีกรมโยธา นางถูกบังคับให้แต่งงานเข้าจวนอู๋อ๋องเพื่อแก้เคล็ด เนื่องจากอู๋อ๋องที่เคยเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของแคว้นได้รับพิษปริศนาที่ไม่มีหมอหลวงคนใดรักษาได้ พระองค์ทำได้เพียงใช้พลังลมปราณอันสูงส่งกดดันพิษให้ไปรวมอยู่ที่ขาทั้งสองข้างแทนการที่จะปล่อยให้พิษแพร่กระจายไปทั่วร่างจนตกตายไปนานถึงสองปีแล้ว

ฮ่องเต้ที่รักบุตรชายฮองเฮามากเจ็บปวดใจและส่งคนออกตามหาหมอเทวดาแต่ก็ไม่พบเสียที พระองค์จึงคิดเรื่องนี้ขึ้นมาในวันประชุมเสนาบดีในวันหนึ่ง

“พวกเจ้ามีวิธีใดที่พอจะช่วยอู๋อ๋องได้บ้าง ตอนนี้เรายังหาตัวหมอเทวดาไม่พบ”

“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมเคยได้ยินว่าหากแต่งงานแก้เคล็ดอาจจะพอยืดระยะเวลาไปได้อีกสักหลายปีพะย่ะค่ะ” เสนาบดีกรมพิธีการกล่าว

“เช่นนั้นเราจะให้ใครแต่งกับอู๋อ๋องเล่า ในเมื่อตอนนี้เขากลายเป็นคนพิการไปแล้ว”

เหล่าเสนาบดีและขุนนางต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แน่นอนว่าพวกเขาไม่อยากให้บุตรีในจวนไปแต่งกับคนพิการที่ไม่รู้ว่าจะตายวันไหน แต่จู่ ๆ เสนาบดีกรมโยธาซินเซิงกลับก้าวออกมาพร้อมกับกราบทูลรายงาน

“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีบุตรีอนุคนหนึ่งชื่อซินเมี่ยว แต่ฐานะนางต้อยต่ำ”

“นั่นไม่เป็นไร ขอเพียงนางเต็มใจแต่งเข้าจวนอู๋อ๋องเราก็พอใจแล้ว อย่างไรเสียเขาก็ไม่สามารถเลือกพระชายาที่ตนพึงใจได้ด้วยตนเอง”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท หลังจบการประชุม กระหม่อมจะเตรียมการเรื่องสินเดิมให้นางโดยเร็วพะย่ะค่ะ” เสนาบดีซินถอยกลับเข้าไปยืนที่เดิม

“ดี ดี ขันทีอ้าย หลังจบการประชุมเจ้าจงไปประกาศราชโองการที่จวนเสนาบดีซินด้วยตัวเองเสีย วันนี้จบการประชุมเพียงเท่านี้ พวกเจ้าแยกย้ายกันไปทำงานเถิด”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท กระหม่อมขอทูลลาพะย่ะค่ะ”

เสนาบดีและขุนนางทั้งหมดกล่าวส่งเสด็จฮ่องเต้พร้อมกัน พวกเขาคาดไม่ถึงว่าเสนาบดีซินจะกล้าให้บุตรีอนุแต่งเข้าจวนอู๋อ๋อง ถึงแม้ว่าอำนาจของอู๋อ๋องมีไม่น้อยก็ตามที แต่ตอนนี้เขาเป็นคนพิการ ไม่สามารถทำงานใหญ่ใดให้แคว้นได้ ได้แต่อยู่ในจวนอ๋องไปวัน ๆ อย่างไร้เป้าหมาย

“นี่ เสนาบดีซิน เหตุใดท่านจึงต้องให้บุตรีเข้าไปทนทุกข์อยู่ที่จวนอ๋องเล่า” เสนาบดีกรมอาญาที่สนิทกันรีบเอ่ยถามอย่างสงสัยใจ

“เฮ้อ อย่างไรนางก็เป็นเพียงบุตรอนุของข้า การจะหาสามีดี ๆ ให้นางคงไม่มีอีกต่อไปแล้ว อย่างน้อยนางแต่งเข้าไปในจวนอ๋องก็ยังดีกว่าไปแต่งกับบัณฑิตยากจนที่นางชอบนั่นล่ะนะ” เสนาบดีซินกล่าวพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่

“หืม? ในเมื่อบุตรีของท่านมีคนรักแล้ว เหตุใดจะต้องพรากพวกเขาจากกันด้วยเล่า”

“ท่านไม่รู้อะไร ข้าให้คนไปสืบมาแล้ว บัณฑิตผู้นั้นคิดจะใช้นางมาเป็นข้อต่อรองเพื่อให้ข้าช่วยเหลือเรื่องหน้าที่การงาน ข้ามีหรือจะรู้ไม่เท่าทันเรื่องเช่นนี้”

“อ้อ ที่แท้เรื่องก็เป็นเช่นนี้ แล้วท่านไม่กลัวว่านางจะโกรธท่านหรือไร”

“ฮึ! นางเป็นเพียงบุตรีอนุ จะมีความสามารถอันใดกันเล่า โกรธข้าแล้วอย่างไร แค่นางได้เข้าจวนอ๋องก็นับเป็นบุญวาสนาของนางแล้ว”

เสนาบดีทั้งสองคุยไปเดินไปจนกระทั่งแยกกันที่หน้าประตูวังหลวง เสนาบดีซินรีบขึ้นรถม้ากลับจวนเพื่อไปแจ้งข่าวให้กับอนุของเขาและยังต้องให้ฮูหยินเอกเตรียมสินเดิมเพิ่มให้นางสักเล็กน้อยไม่ให้เสียหน้าจวนเสนาบดีของเขา

“ท่านพี่ เหตุใดต้องให้สินเดิมนางเพิ่มด้วยเล่าเจ้าคะ แม่ของนางเป็นเพียงสาวใช้”

“เพ้ย! นี่นางได้แต่งเข้าจวนอ๋องนะ เจ้าจะให้ข้าเอาหน้าไว้ที่ใดหากสินเดิมไม่มี”

“ข้าไม่จัด! ท่านให้พ่อบ้านของท่านจัดการให้นางเองก็แล้วกัน แค่แต่งกับอ๋องพิการเพื่อแก้เคล็ดจะอะไรนักหนา” ฮูหยินใหญ่ผู้เอาแต่ใจไม่ยอมทำตามสามีสั่งง่าย ๆ

“ได้! พ่อบ้าน! ไปจัดเตรียมสินเดิมให้คุณหนูสามอย่าให้น้อยหน้าบุตรีคนอื่น จำไว้ว่านางแต่งเข้าจวนอ๋อง หากข้าเสียหน้าขึ้นมาล่ะก็ ข้าจะลงโทษเจ้า”

“ขอรับ นายท่าน บ่าวจะไปจัดการตามที่ท่านต้องการ” พ่อบ้านค้อมศรีษะก่อนจะจากไปเปิดคลังของจวนเพื่อเลือกสินเดิมให้กับซินเมี่ยว

ปัง!!!

“ท่านจะทำเกินไปแล้วนะท่านพี่! เหตุใดจะต้องให้สินเดิมนางเทียบเท่ากับบุตรีของข้าด้วยเล่า” ฮูหยินเอกขึ้นเสียงใส่สามี

“นี่มันเป็นเรื่องของข้า! ในเมื่อเจ้าไม่ยอมจัดการ ข้าก็ต้องจัดการเอง เจ้าไปบอกบ่าวให้เรียกทุกคนมารวมกันที่นี่เสีย อีกไม่นานราชโองการจะมาถึงแล้ว”

ฮูหยินเอกได้แต่ฮึดฮัดออกคำสั่งกับสาวใช้คนสนิทให้ไปแจ้งข่าวคนในเรือนอื่น ๆ ให้ทราบโดยทั่วกัน นางยังคงนั่งทำหน้าตาบึ้งตึงใส่เสนาบดีซินด้วยความไม่พอใจที่เห็นสามีลำเอียงให้สินเดิมบุตรีอนุเช่นนี้

เสนาบดีซินไม่สนใจฮูหยินเอกที่ทำตัวเช่นนี้ หลายปีมานี้เขาเคยชินกับความเอาแต่ใจและอารมณ์แปรปรวนของนางแล้ว ปกติซินเซิงชอบไปพักผ่อนที่เรือนฮูหยินรองกับเหล่าอนุมากกว่าที่จะมายังเรือนของฮูหยินเอกผู้นี้

หลังจากผ่านไปสองเค่อ ในห้องโถงรับแขกเรือนหลักก็เต็มไปด้วยผู้คนที่มารอรับราชโองการแล้ว เสนาบดีซินออกคำสั่งให้ซินเมี่ยวมาคุยกับเขา

“ซินเมี่ยว หลังเจ้าแต่งเข้าจวนอ๋องแล้วจะต้องทำตัวให้ดีรู้หรือไม่ ข้าหาสามีที่ดีที่สุดให้เจ้าได้เพียงเท่านี้ ส่วนบัณฑิตนั่นเจ้าก็เลิกติดต่อกับเขาเสีย เขาไม่ใช่คนดี”

“ฮือ… เหตุใดท่านพ่อจึงทำกับข้าเช่นนี้เล่าเจ้าคะ ท่านพ่อก็รู้ว่าข้ากับพี่กู่คบกันมานานมากแล้ว ขอเพียงเขาเข้าสอบอีกครั้งแล้วผ่าน เขาก็จะมาสู่ขอข้า ฮึก..”

“ฮึ! เรื่องนั้นเจ้าเลิกหวังไปเลย ข้ามีหรือจะไม่รู้ว่าเขาคิดสิ่งใดอยู่ ที่เขามาคบหากับเจ้าก็เพียงเพื่อให้ข้าสนับสนุนเขาในการสอบที่จะถึงนี้เท่านั้น เจ้าคิดว่าพ่อโง่เหมือนเจ้าหรือไรกัน ไม่ต้องพูดแล้ว เจ้าเพียงเตรียมตัวแต่งเข้าจวนอ๋องในวันพรุ่งนี้พอ”

“ฮือ… ท่านพ่อ ข้าไม่อยากแต่งงานกับท่านอ๋องพิการ”

ปัง!!!

“เจ้าอย่าพูดถึงท่านอ๋องเช่นนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าอู๋อ๋องได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทมากแค่ไหน ไม่เช่นนั้นข้าจะกล้าส่งเจ้าเข้าไปในจวนอู๋อ๋องได้อย่างไร หาสิ้นอู๋อ๋องเมื่อไหร่ เจ้าก็ได้ครอบครองทุกอย่างในจวนอ๋อง นี่ยังไม่ดีอีกหรือ!”

ซินเมี่ยวได้แต่ร้องไห้เสียใจที่ท่านพ่อของนางทำกับนางเช่นนี้ ส่วนแม่ของนางก็ไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นมาแต่ไหนแต่ไร ชีวิตในจวนนี้ของนางกับแม่ใช่ว่าจะดีอะไรนัก พวกนางไม่ต่างจากบ่าวไพร่ในเรือนเลยแม้แต่น้อย แถมยังถูกบรรดาฮูหยินและอนุที่มีเงินทองคอยทำร้ายมาตลอด ทั้งที่นางคิดว่าอีกไม่นานจะได้แต่งงานกับคนที่รักแล้วออกจากจวนแห่งนี้ไปพร้อมท่านแม่ แต่ตอนนี้นางไม่สามารถทำสิ่งใดได้อีกต่อไปแล้ว นางไม่มีหน้าไปบอกพี่กู่ของนางเรื่องนี้

เมื่อขันทีอ้ายมาถึงจวนเสนาบดี เขาประกาศราชโองการอย่างไม่รีรอและยังแสดงความยินดีกับเสนาบดีซินก่อนจากไปแจ้งที่จวนอู๋อ๋องด้วย