ตอนที่14

ตอนที่14

ทว่าในยามที่นางก้าวพ้นสนามสอบกลับออกมาเป็นคนแรกนั้น ทุกสายตาที่เคยมองเด็กน้อยวัยเพียงหกหนาวผู้นี้แปดส่วนเกินจะคาดถึง ที่เหลืออีกสองส่วนก็คือกังขา  

ซึ่งก็มิอาจมีสิ่งใดไปคัดค้าน เพราะชินหวางเฟยตัวน้อยผู้นี้นางทดสอบข้อเขียนอย่างโปร่งใสหมดจด แต่พอผลการสอบถูกประกาศขึ้นบนป้ายกระดานขนาดใหญ่ด้านหน้าศาลาต้อนรับของฮุ่ยเจ๋อ ทุกสายตาต่างจับจ้องที่ชื่ออันดับหนึ่งว่าที่แท้เป็นบุตรหลานจากสกุลใดกันจึงมีคะแนนสูงสุดทิ้งห่างอันดับที่สองไปไกลถึงกึ่งหนึ่ง  

บุรุษหนึ่งที่นั่งจิบน้ำชาอยู่มุมศาลามองไปที่กายน้อยกิริยาดูสดใส มุมปากเรียวสวยยกขึ้นสูง ฟ่านอิงเฉิงก้าวมายืนด้านข้างผู้ที่นั่งจิบชาเดินหมากล้อมอยู่แต่เพียงลำพัง แล้วอมยิ้มพึงใจก็ฉายชัดขึ้นมาอีกผู้  

"เป็นเช่นไรบ้างท่านอาจารย์เสวี่ยจิ่นคง นางพอจะเป็นศิษย์ในรอบหลายร้อยหนาวของท่านไหวหรือไม่"  

ดวงตาเรียวสวยหลุบสายตาลงมองกระดานหมากล้อมตรงหน้าแล้วก็ยิ้มเยือกเย็น ก่อนหมากล้อมตัวสุดท้ายจะถูกวางลงบนกระดานนั้นแล้วเขาจึงขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง  

"ศิษย์หนึ่งครั้งวาสนาพันผูกมิอาจปล่อยวาง...ดังบิดาผูกพันสายเลือดร้อยรัดยาวนาน...จะกี่ภพชาติหมุนผ่าน นางก็ยังคงเป็นศิษย์เอก และสายโลหิตแห่งข้ามิผิดไป...มาเถิดอิงเฉิงไปทักทายศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้ากัน...หึ...หึ...หึ..."  

กายสูงสง่าก้าวเท้าแข็งแรงติดตามไปด้วยกิริยาเนิบช้า แต่หนักแน่นมั่นคง ยิ่งเข้าไปใกล้กายน้อยนั้น สายตาที่ทอดมองกลับยิ่งอ่อนโยนประหนึ่งสายตาของบิดาที่มิได้พบพานบุตรรักมาเนิ่นนาน  

'ลูกเอ๋ย...บิดารอคอยเจ้านั้นช่างนานแสนนานเหลือเกินแล้วปิงเซียว'  

"ปิงเซียว..."  

 ชินหวางเฟยตัวน้อยหันไปมองตามน้ำเสียงที่เอ่ยเรียกนามของนางด้วยสายตากังขา ในโลกานี้ผู้เดียวที่เอ่ยนามนี้ด้วยน้ำเสียงเช่นนี้นางจดจำขึ้นใจ ทว่าคนผู้นี้มิใช่มารดาผู้ลาลับ ไยจึงเรียกขานนามของนางด้วยน้ำเสียงเดียวกันไปได้ เด็กน้อยจึงมองอีกฝ่ายด้วยสายตากังขาอย่างยิ่ง  

"บังอาจ!”  

กระบี่คมวาวตวัดขวางหน้าผู้มีใบหน้าอ่อนเยาว์ราวหนุ่มน้อยวัยเพียงต้นยี่สิบหนาวทันที เสวี่ยจิ่นคงทอดสายตามองปลายกระบี่ตรงหน้านิ่ง  

"พระนามของชินหวางเฟยมิใช่ผู้ใดก็จะเอ่ยเรียกขานก็ได้"  

เสิ่นอี้ถงกล่าวน้ำเสียงดุดัน หน้าที่ปกป้องมิใช่เพียงความปลอดภัย ทว่าเกียรติแห่งราชวงศ์เขากลับยิ่งต้องรักษามากมายยิ่งกว่า  

"คุณชายเสิ่น...ใจเย็นสักหน่อย เหล่าฝูนั้นมิโต้เถียงสักนิดว่าตนเองเป็นเพียงตาเฒ่าผู้หนึ่ง ทว่า...ศิษย์กับอาจารย์ล้วนเป็นดังบุตรกับบิดา วันนี้ปิงเซียวได้เป็นศิษย์ของฮุ่ยเจ๋อแล้วสี่ส่วน เช่นนั้นเหล่าฝูจึงเรียก 'ปิงเซียว' โดยมิละอายใจเช่นไรเล่า"  

...เหล่าฝู? ...ตาเฒ่า...  

บุรุษผู้นี้เขาเสียสติหรือ ก็เห็นกับตาเช่นไรวัยของเขาก็คงไม่ห่างไกลจากชินหวางหานไท่หมิงเลย แล้วไยเขาจึงกล่าววาจาเพ้อเจ้อเช่นนี้กัน  

ความคิดเหล่านี้มิใช่เพียงเสิ่นอี้ถง ทว่าทุกผู้ที่ยืนอยู่ด้านหลังของเฉียวปิงเซียว ยกเว้นเพียงสืออีเท่านั้นล้วนคิดตรงกันราวกับนัด  

"หัวหน้าเสิ่น ท่านจงอย่าเสียมารยาท...ล่วงเกินท่านอาจารย์เสวี่ยจิ่นคงแล้ว...ขออภัย...ขออภัยเจ้าค่ะ" กายสูงเพรียวขององครักษ์สาวหนึ่งเดียวนางกุมมือประสานแล้วโค้งกายอ่อนน้อมอย่างยากยิ่งนักที่จะพบเห็นนางกระทำต่อผู้ใดที่มิใช่ไทเฮากับองค์จักรพรรดิและชินหวางหานไท่หมิง  

"ท่านอาจารย์เสวี่ยจิ่นคง!”  

เป็นอี้เฟิ่งเหลยที่อุทานเสียงดังขึ้นมาอย่างเก็บรักษากิริยาสงบเยือกเย็นไม่ไหวเมื่อได้ฟังคำเรียกขานที่สหายร่วมตายเอ่ยเรียกบุรุษใบหน้าอ่อนเยาว์กว่าตนเองตรงหน้า  

...ก็...ก็มิใช่คนผู้นั้นมีอายุมากกว่าปู่ทวดของเขาหรือไร!? ...  

"ลำบากทำพวกเจ้าตกใจแล้ว" กล่าวแล้วคนที่อายุทุกผู้ในที่นี้มิแจ้งใจ หากแต่ใบหน้าอ่อนเยาว์ หากไม่มีฟ่านอิงเฉิงยืนโบกพัดกระดาษยิ้มอ่อนอยู่ด้านหลังคนผู้นี้ย่อมยากจะเชื่อได้  

"ชินหวางเฟยจะมิกราบอาจารย์สักหน่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ"  

ฟ่านอิงเฉิงเอ่ยเนิบนาบมองเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วรู้สึกสนุกสนานอย่างยิ่ง เจ้าเด็กพวกนี้มิรู้ฟ้าสูงแผ่นต่ำเสียจริง พบเจอเทพเซียนตัวตนจริงแท้กลับมิรู้ความกัน ช่างน่าสงสารเสียจริง  

"อ่า...ปิงเซียวคารวะท่านอาจารย์เสวี่ยจิ่นคงเจ้าค่ะ...แต่คารวะในฐานะของเด็กน้อยคารวะผู้ใหญ่เท่านั้น เพราะอีกหลายวันกว่าการสอบนี้จะจบสิ้น ปิงเซียวละอายใจเกินไปที่จะกล่าวได้เต็มปากว่าตนเองคือศิษย์ผู้หนึ่งของฮุ่ยเจ๋อ เพราะยังต้องสอบแข่งขันอีกสองสนามสอบเจ้าค่ะ"  

เด็กน้อยกล่าววาจาจริงใจแล้วก็ส่งยิ้มแต้ประจบเอาใจ หัวใจซึ่งเคยเยือกเย็นสมดังนามวันนี้อบอุ่นเหลือเกินที่พบเจอรอยยิ้มอันคุ้นเคยนี้อีกครั้ง หลังจากมันห่างหายจากสายตาของเขามา...นานจนเกินจะนับถูก...ว่าเป็นกี่ร้อยกี่หมื่นฤดูหนาวผ่านมากันแน่  

"เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์ของบิดา...มานี่เถิด"  

เสวี่ยจิ่นคงยื่นมือไปตรงหน้าเด็กน้อยแก้มแดงดวงตาสุกใสทันที  

"เจ้า...ท่านน่ะ...หัวหน้าเสิ่นถูกต้องหรือไม่? ...ข้าอยากคุยกับชินหวางเฟย ด้านนั้นสงบหน่อย ลำบากท่านหัวหน้าเสิ่นตามมาก็แล้วกัน"  

กฎของราชสำนักบนโลกมนุษย์ท่านผู้เฒ่าเสวี่ยจิ่นคงพอจะคุ้นเคยดี จึงไม่อยากทำองครักษ์เหล่านี้ต้องลำบากใจ แต่ความยินดีที่ได้พบพานส่วนหนึ่งของดวงจิตบุตรสุดที่รัก สายเลือดที่เฝ้าตามหามาเนิ่นนาน ต่อให้เขาเป็นผู้สำเร็จเป็นเซียนมาหลายหมื่นปีก็มิอาจต้านทานความรู้สึกยินดี...อยากจะกอดนางให้แน่นสักคราไปได้...  

...ปิงเซียว...บิดารอคอยเจ้ามาเนิ่นนานเหลือเกินลูกเอ๋ย...  

วูบหนึ่งที่ดวงตาเรียวสวยนั้นมีม่านน้ำตาปกคลุม ยิ่งนางวางมือน้อยลงมายังกลางฝ่ามือของตนเสวี่ยจิ่นคงก็แทบจะห้ามน้ำตาของบุรุษผู้หนึ่งเอาไว้ได้ยากเย็นเหลือเกิน  

"ท่านอาจารย์...ไยจึงมีน้ำแข็งเกาะที่แก้มเจ้าคะ? "  

เกล็ดน้ำแข็งที่กลิ้งลงมากระทบแขนนั้น ทำให้เฉียวปิงเซียวสะดุ้งเพราะความเย็น พอรับรู้ว่ามันตกลงมาจากที่ใดนางจึงแหงนเงยใบหน้าขึ้นมองแล้วจึงพบว่าที่กำเนิดของหยดน้ำแข็งเหล่านั้นก็คือดวงตาของ 'ท่านอาจารย์' เด็กน้อยย่อมไม่เข้าใจและสงสัย "ท่านอาจารย์ทำเช่นไรจึงมีเกล็ดน้ำแข็งไหลออกมาจากดวงตาได้เจ้าคะ"  

...มันยอดเยี่ยมมากเลยนะ! ... 'หากไปแสดงในตลาดกลางเมืองจะต้องได้เงินทองมากมายเป็นแน่' นั่นคือความคิดของเด็กน้อยเช่นเฉียวปิงเซียว  

"เอาไว้เจ้าโตอีกหน่อย บิดา...เอ่อ...หมายถึงอาจารย์จะสั่งสอนเจ้าดีหรือไม่ปิงเซียว"  

ใจนั้นอยากดึงกายเล็กจ้อยมากอดให้แน่น ถึงจะไม่สาสมกับความคิดถึง ไม่สาสมกับความทุกข์ทนที่เขาต้องเฝ้าเพียรตามหาเสี้ยวดวงจิตส่วนนี้มานานหลายพันปี เฝ้ามองฤดูร้อนผันผ่าน ฤดูใบไม้ผลิแตกใบอ่อนเคลื่อนคล้อย ฤดูฝนก้าวผ่านมาเยือน จนเข้าสู่ฤดูหนาวอีกครา...เขานั้นก็ไม่คิดจะนับมาเนิ่นนานเสียแล้ว  

ทว่าต้องหักห้ามใจ หาไม่หากสายสัมพันธ์แพร่ออกไป ด่านเคราะห์สุดท้ายของเทพธิดาโอสถ 'เสวี่ยปิงเซียว' อาจผิดพลาด และหากเป็นเช่นนั้นสองพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชาติที่นางต้องเผชิญย่อมสูญสลาย ดวงจิตแตกดับ ปราณเซียนมิอาจหวนคืน ธาตุมารหนึ่งส่วนที่มีติดสายเลือดมาจากฝ่ายมารดาของนางก็คงตื่นผยองกลืนกินปราณเทพเซียนจนสิ้น ซึ่งเขาคงยากจะทานทนดูสายเลือดหนึ่งเดียวจดจำแม้แต่บิดาก็มิได้กลายเป็นมารเข้าผลาญสิ้นโลกาดังมารดาของนางไปอีกผู้หนึ่ง  

...อดีตผิดแล้วยากจะให้ก่อเกิดอีกครา...ทว่าพอเขาสังเกตจึงพานพบ...  

...!!! ...  

"ปิงเซียว! ...เจ้าได้สิ่งนี้มาจากที่ใด?! ...."  

เสวี่ยจิ่นคงพลิกข้อมือเล็กแล้วพบกับรอยคล้ายปานแดงสีอ่อนจางดังดอกท้อกลับยิ่งแตกตื่น หัวใจเขาในยามนี้นั้นอยากจะเปิดดูที่หน้าอกตรงจุดหัวใจของมนุษย์ หวังดูให้เห็นจริงว่าพิษร้าย 'หนอนกร่อนหัวใจ' นั้นถูกฝังเข้าสู่หัวใจในกายมนุษย์ของหนึ่งเสี้ยวดวงจิตของเทพธิดาโอสถนี้ไปแล้วกี่ส่วนกันแน่ ทว่าก็มิอาจจะทำได้ เพราะในสายตามนุษย์ทั้งหลายเหล่านั้นเขาคือผู้อื่น ไร้ความเกี่ยวพันทางสายเลือดจึงล่วงเกินสตรีของเชื้อพระวงศ์มิได้  

"อ้อ สิ่งนี้หรือ? ...ได้มาหลังจากพิธี...อืม...พิธีผูกสัญญา...สัญญาอันใดกันนะ? ..."  

ชื่อมันยาวไปนางท่องจำไม่เก่งเสียด้วย เฉียวปิงเซียวคิดจนปวดหัวนางก็นึกไม่ออกว่าชื่อทั้งหมดมันคืออันใดกันแน่?  

"พิธีผูกชะตาวาสนาคู่ครองถูกต้องหรือไม่? "  

เสวี่ยจิ่นคงเอ่ยต่อท้ายให้จบ  

"ใช่! ...ถูกต้องเจ้าค่ะ...หรือจะไม่ถูกกันนะ? ..."  

คนที่นอกจากจำนวนแผ่นทองและตั๋วเงินก็มีเพียงตำราอาหารเท่านั้นที่นางจะจดจำแม่นยำชักเริ่มสับสน เพราะสำหรับนางมันก็เป็นเพียงหน้าที่ซึ่งไทเฮาต้องการให้นางทำเท่านั้น ผ่านความเจ็บปวดแล้วเฉียวปิงเซียวนางก็ไม่จดจำอีกเลย  

"ช่างเถิด...แต่เจ้าทำมันกับชินหวางถูกต้องหรือไม่? "  

...สองพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชาติมิสมรักสมความปรารถนาชะตานี้จะมิเปลี่ยนหรือ?...  

"ใช่เจ้าค่ะ เสี่ยวปิงถูกไทเฮาให้ร่วมพิธีกับปีศาจกระทิง""  

...สตรีผู้นั้นอำมหิตมิแปรผันสินะ...หนึ่งเศษเสี้ยวของดวงจิตจากดินแดนสนธยานางนั้น...หงเหลียนฮวา...ปีศาจดอกบัวโลหิต...  

"ปีศาจกระทิง? ...ชินหวางหานไท่หมิงเป็นปีศาจกระทิงไปตั้งแต่ยามใดกัน"  

...จากเทพปักษากลับเป็นปีศาจกระทิงเสียแล้ว ลูกเขยของข้า...  

"เป็นตั้งแต่ยามใดเสี่ยวปิงย่อมมิแจ้งใจเจ้าค่ะ ทว่านับตั้งแต่พบหน้า ชินหวางก็เป็นปีศาจกระทิงแล้ว"  

...แทบจะอดทนไม่หัวเราะออกไปไม่ไหวแล้ว...  

"เช่นนั้นหรือ"  

...นึกภาพเทพปักษามีเขาไม่ออกเสียจริง...  

"เจ้าค่ะ พบกันยามใดเขานั้นต้องทำหน้าแดง...พ่นลมร้อน...มีเพลิงโทสะพวยพุ่งออกมาจากใบหูสองข้างเช่นนี้"  

เด็กน้อยแสดงกิริยาที่นางพบเห็นในยามพบหน้าชินหวางหานไท่หมิง ซึ่งย่อมแน่นอนว่าการแสดงเหล่านั้นออกจะเกินจริงไปหกส่วน เสวี่ยจิ่นคงถึงกับหัวเราะออกมาเต็มเสียงอย่างสิ้นสุดความอดทนอีกต่อไป  

"ลูกเอ๋ย...บิดานั้นแสนจะคิดถึงเจ้านัก...ปิงเซียวของข้า..."  

สุดจะหักห้ามใจได้ไหว เขาดึงกายน้อยมากอดแนบแน่น ตลอดมานับตั้งแต่จำความได้ เฉียวปิงเซียวนางรู้แจ้งเพียงความรักของมารดา มาวันนี้ถูกบุรุษผู้หนึ่งที่เพิ่งพบหน้าดึงเข้ามากอดแนบแน่นแล้วเฝ้าเพียรเรียกว่านางคือลูกรัก...ใบหน้าเล็กเพียงฝ่ามือจึงดูมึนงง  

"ท่านอาจารย์...ท่านเสวี่ยจิ่นคงคิดถึงลูกสาวหรือเจ้าคะ...??? "  

แต่พอเขาดันกายเล็กออกห่าง เฉียวปิงเซียวนางก็ยิ่งประหลาดใจเพิ่มเกินสิบส่วน  

...เหตุใดคนผู้นี้จึงหลั่งน้ำตาออกมาเป็นเกล็ดน้ำแข็งเช่นนี้กันเล่า? ...  

"น้ำตาของท่านอาจารย์? ..."  

นางยกมือยื่นปลายนิ้วไปแตะที่แก้มขาวเนียนของบุรุษมากวัย ทว่าใบหน้าแสนจะอ่อนเยาว์อย่างสงสัย หากแต่เพียงปลายนิ้วเล็กสัมผัสแตะต้อง เกล็ดน้ำแข็งนั้นพลันละลายแล้วแทรกหายเข้าสู่ปลายนิ้วของนางดังกับมันระเหยกลายเป็นไอในอากาศ!?  

"อึ๊ก!”  

แต่มันหาได้จบที่ระเหยหายไป ทว่าคล้ายกับสิ่งที่แทรกเข้าสู่ร่างกายของนางจะมีผลต่อบางสิ่งที่นับจากสิ้นพิธีที่หุบเขาไห่ซานก็สงบนิ่งหลับใหลมาตลอดให้ตื่นเตลิดขึ้นมาอีกครั้ง เพราะไอเย็นของเทพวารีเข้าเสียแล้ว  

"แค่ก...แค่ก...แค่ก...อึ๊ก...อะ...อาจารย์...จะ...เจ็บ...อั๊ก!”  

เด็กน้อยยกมือกดตรงหัวใจ และทรุดลงไปนั่งกับพื้น ใบหน้าซีดเหลืองดังกระดาษเก่า  

"ปิงเซียว!”