مشاركة

ตอนที่7 ถ้าเป็นเรื่องนั้น

last update تاريخ النشر: 2025-09-04 12:36:31

ปัง ปัง ปัง!

ฉู่ชิงเฟิงกระเด้งตัวขึ้นจากที่นอน เพราะตกใจเสียงเคาะประตู ครั้นหันมองไปรอบกาย ก็พบว่าตอนนี้ฟ้ายังไม่สาง แต่อาโต๋วกลับมาเรียกคน ถึงจะรู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างเสียมารยาทยิ่ง แต่เขาก็รีบลุกจากที่นอน เดินแบกพุงพลุ้ยๆ ของตนเองไปเปิดประตูในที่สุด

“เจ้ามาเคาะประตูเรียกข้าด้วยเหตุอันใด” ฉู่ชิงเฟิงถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติมากที่สุด

“นี่อาการเจ้าหนักมาก กระทั่งเมื่อวานคุยอะไรไว้กับคุณหนูก็ลืมไปหมดแล้ว?” อาโต๋วไม่ได้ตอบ แต่เลือกที่จะถามเขากลับ

“ถ้าเป็นเรื่องนั้น ข้าย่อมจำได้”

“ถ้าเจ้าจำได้ทำไมถึงมัวแต่นอนอยู่เล่า ปล่อยให้ข้าเคาะประตูเรียกเสียนาน”

ฉู่ชิงเฟิงย่นคิ้ว พลางหันไปมองท้องฟ้าที่มืดอยู่ “ข้ามิได้ตื่นสายเสียหน่อย ฟ้ายังไม่ทันสางเลย”

“แล้วเจ้าจะรอให้ตะวันโผล่พ้นยอดไผ่ก่อนหรือไงถึงค่อยทำงาน”

“มันก็ควรเป็นเช่นนั้นไม่ใช่หรือ”

อาโต๋วส่ายหัวไปมา เขารู้สึกว่าคุณหนูของตนไม่ได้หาคนมาช่วยงาน แต่จะเพิ่มภาระให้เขามากกว่า “คุณหนูหนอคุณหนู ดูก็รู้ว่าเจ้าคงทำอะไรไม่เป็นยังจะยื่นข้อเสนอแบบนั้นอีก ไล่ๆ ไปเสียก็หมดเรื่องแล้ว”

ฉู่ชิงเฟิงได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมา ขืนอาโต๋วไปบอกว่าเขาไม่ยอมทำงาน ตนเองคงไม่แคล้วถูกหลินเสี่ยวหรานไล่ออกจากบ้านก่อนเวลาอันควร

“ข้าแค่เข้าใจผิดคิดว่าเวลาเริ่มงานคือตอนตะวันขึ้นพ้นเหลี่ยมเขา หาใช่ตื่นสายเพราะความขี้เกียจ อาโต๋ว อย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรก เจ้าจะให้โอกาสข้าสักครั้งไม่ได้เชียวหรือ” เขาพูดเสียงอ่อย พยายามทำตัวให้ดูน่าสงสารมากที่สุด เพราะถึงอาโต๋วจะเป็นแค่เด็กรับใช้ แต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงผู้อาศัยที่อาจถูกไล่ออกไปได้ทุกเมื่อ ดังนั้นควรอ่อนน้อมเข้าไว้

“เอาเถอะๆ ข้าจะถือว่าเจ้าผิดพลาด เพราะความไม่รู้ ทีนี้ก็รีบไปแต่งเนื้อแต่งตัว แล้วตามข้าไปที่ห้องเก็บฟืนล่ะ” อาโต๋วพูดจบก็หมุนกายจากไป

ฉู่ชิงเฟิงปิดประตู แล้วปรี่เข้าไปหยิบชุดตัวนอกมาสวม จากนั้นก็เดินไปยังห้องเล็กๆ ที่ทำเอาไว้สำหรับให้คนที่อยู่ในเรือนล้างหน้าล้างตา

ครั้นทำธุระส่วนตัวเสร็จ ฉู่ชิงเฟิงก็รีบแล่นไปยังห้องเก็บฟืนด้วยความเร็วสุดฝีเท้า แต่ถึงบ้านหลังนี้จะมิได้มีอาณาเขตไม่กว้างขวางนัก ทว่าด้วยน้ำหนักตัวของเขา ทำให้กว่าจะถึงที่หมายก็เหนื่อยจนลิ้นห้อย หอบราวสุนัขตากแดดจัด

อาโต๋วเห็นสภาพของคนที่จะมาช่วยงานตัวเองแล้ว ก็ได้แต่ปลดปลง เพราะคุณหนูมอบหมายชายผู้นี้มาให้อยู่ในความรับผิดชอบของเขาแล้ว ไม่ว่าอย่างไรตนเองก็ต้องฝึกให้เจ้าอ้วนนี่ทำงานออกแรงแบบลูกผู้ชายให้ได้

ตั้งแต่เกิดมาเป็นองค์ชาย กระทั่งได้รับตำแหน่งโซ่วอ๋อง ฉู่ชิงเฟิงเคยถูกเสด็จพ่อชวนปลอมตัวออกไปเที่ยวเล่นนอกเมืองอยู่บ้าง เพื่อตรวจตราความเป็นอยู่ของราษฎร ทว่าก็ไม่เคยมีครั้งใดที่เขาต้องใช้แรงงานเยี่ยงนี้มาก่อน

ตั้งแต่ตะวันยังไม่พ้นเหลี่ยมเขาจวบจนลอยเด่นเหนือยอดไผ่ ฉู่ชิงเฟิงแทบไม่ได้หยุดพัก ถึงกระนั้นเขาก็ไม่กล้ามากวาจา เพราะอาโต๋วก็มิได้หยุดมือ แล้วยังทำงานได้เยอะกว่าเขาเป็นเท่าตัวโดยที่ไม่บ่นสักคำอีกด้วย อ๋องหนุ่มที่หาเรื่องปลอมตัวเพื่ออาศัยบ้านคนอื่นอยู่จึงยอมกัดฟัน อดทนทำงานทุกอย่างที่อีกฝ่ายมอบหมายให้อย่างสุดความสามารถ

ในที่สุดอาโต๋วก็ตะโกนมาจากอีกด้านหนึ่งของแปลงผัก บอกให้พักกลางวันได้

ฉู่ชิงเฟิงทิ้งจอบขุดดิน แล้วพาร่างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเดินตรงไปยังต้นไม้ใหญ่ พลันทิ้งกายนอนแผ่หลาอยู่ตรงนั้น ส่วนอาโต๋วกลับเดินเข้ามานั่งหลบร้อนที่ด้านข้างด้วยสีหน้าและลมหายใจสงบ แตกต่างจากเขาที่ยามนี้หอบฮัก เสื้อผ้าเปียกโชกด้วยเหงื่อไปหมดราวกับเพิ่งไปตกบ่อน้ำมา

“อาโต๋วเจ้าทำงานทั้งหมดนี่เสร็จด้วยตัวคนเดียวได้อย่างไร ช่างเก่งกาจยิ่ง” ฉู่ชิงเฟิงชมจากใจ ที่เด็กหนุ่มตัวเล็กๆ อย่างอาโต๋วทำงานเหล่านี้คนเดียวมาโดยตลอด

“เจ้าก็พูดเกินไป ข้าก็แค่ทำงานไปตามปกติ บ่าวชายบ้านใดก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ” อาโต๋วพูดพลางแหวกสาบเสื้อของตนเองออกเพื่อระบายความร้อน ฉู่ชิงเฟิงหันไปมองภาพนั้นอย่างไม่ตั้งใจ แต่ก็ต้องเบิกตาด้วยความรู้สึกอิจฉา เพราะถึงอีกฝ่ายจะดูตัวเล็ก แต่กลับมีกล้ามอกและท้องเป็นลอน

‘สวรรค์ เจ้าเด็กผอมแห้งคนนี้มันซ่อนรูปชัดๆ ถ้าสาวๆ มาเห็นเข้าละก็ คงจะใจเต้นน่าดู’

อาโต๋วถูกผู้ชายด้วยกันจดจ้องจนขนลุก เขารีบดึงเสื้อมาปิดตัวเองเอาไว้ “มองอะไรหนักหนาเนี่ย ข้า…ข้าไม่ใช่พวกตัดแขนเสื้อนะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย”

“แล้วมันเรื่องอะไรที่ต้องมองข้าแบบนั้นกัน ขนลุกโว้ย!” อาโต๋วตวาดใส่ พลางเขยิบออกห่างอีกฝ่ายเอามือลูบแขนตนเองท่าทางขนพองสยองเกล้า

“ที่ข้ามอง เป็นเพราะสำหรับข้า เจ้านั้นทำงานเก่ง แล้วยังมีรูปร่างกำยำแข็งแรง หน้าตาก็คมคาย แตกต่างจากข้าที่อ้วนน่าเกลียดต่างหากเล่า” น้ำเสียงของฉู่ชิงเฟิงแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจอยู่รางๆ เขาเป็นถึงอ๋อง แต่รูปร่างหน้าตากลับคมเข้มสมชายสู้คนธรรมดาอย่างอาโต๋วไม่ได้สักกระผีก

“อาเปา อย่าบอกนะว่าแค่นี้เจ้าก็อิจฉาข้าแล้ว?” อาโต๋วหันไปมองคู่สนทนาด้วยความแปลกใจ ตั้งแต่เกิดมา นี่นับเป็นครั้งแรกที่มีคนนึกริษยาบ่าวในเรือนเบี้ยอย่างตนเอง ต้องเป็นเขาหรือเปล่า ที่สมควรต้องอิจฉาชายอ้วนผู้นี้ เพราะดูอย่างไรก็คงเกิดในตระกูลมีอันจะกิน

ฉู่ชิงเฟิงคิดถึงคำพูดดูแคลนของหลินผู่ซินก็ให้ปวดแปลบในใจ “บอกตามตรง ข้าอยากเป็นคนที่ทั้งบึกบึน คมเข้มสมชายชาตรีแบบเจ้า”

อาโต๋วรับรู้ได้ถึงความหดหู่ของชายอ้วนที่นอนหมดอาลัยอยู่ข้างๆ พลันนึกเห็นใจขึ้นมา เนื่องจากตอนแรกเขาคิดว่าคนอย่างอาเปาน่าจะทนทำงานหนักได้ไม่เกินครึ่งชั่วยาม แต่นอกจากจะไม่บ่นแล้ว เขายังตั้งใจทำทุกอย่างแบบสุดความสามารถ ถึงผลงานจะไม่เป็นที่น่าพอใจก็ตาม แต่คนที่ดูก็รู้ว่าไม่เคยต้องลำบากแบบนี้ ทำได้ถึงเพียงนี้ ก็นับว่าเป็นคนใช้ได้ อาโต๋วจึงนึกอยากจะช่วยขัดเกลาอาเปาให้ดีขึ้นมาจริงๆ แล้ว

“อาเปา เจ้าคงไม่รู้ว่า เมื่อก่อนข้าเป็นบ่าวชายที่ตัวเล็กที่สุดในบ้านสกุลหลิน ยามนั้นเพราะข้าอ่อนแอ จึงถูกคนอื่นกลั่นแกล้ง และโยนงานของตัวเองให้ข้าทำคนเดียวอยู่เป็นประจำ ข้าจำต้องอดทนทำงานในส่วนของคนอื่น เพราะถ้าไม่ทำก็จะโดนทำร้าย ดังนั้นแม้ข้าจะเหนื่อยล้า และทุกข์ใจเพียงใด แต่ข้าก็อดทนอดกลั้นจนสามารถทำงานเหล่านั้นได้อย่างชำนาญ แน่นอนว่าการทำงานหนักทำให้ร่างกายของข้าแข็งแรงกำยำขึ้น จนสามารถต่อกรกับไอ้ขี้เกียจพวกนั้นได้ แม้ข้าจะดูตัวเล็กกว่า”

“เจ้าหมายความว่า ถ้าข้าทำงานหนัก ข้าก็สามารถเป็นอย่างเจ้าได้งั้นรึ”

อาโต๋วพยักหน้า “ใช่แล้ว”

ดวงตาของฉู่ชิงเฟิงมีประกายแห่งความหวังขึ้นมา เขารีบลุกขึ้นนั่ง มองไปยังลอนกล้ามเนื้อที่ท้องของอาโต๋วอีกครั้งอย่างชื่นชม

แต่แล้วปณิธานทั้งหมดที่อาโต๋วอุตส่าห์สร้างเสริมให้ฉู่ชิงเฟิงพลันจบลง ตอนที่หลินอ้ายเอากับข้าวของพวกเขามาส่ง…

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น   ตอนที่76 จบ

    เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “เพราะอย่างนั้น ข้าเลยไม่เห็นจำเป็นต้องโอ้อวดความสามารถอะไรเลย หลายครั้งที่ข้าช่วยเสนอความคิดต่างๆ กับเสด็จพ่อ และช่วยให้จิ้นอ๋องทำผลงาน ให้เขาได้แสดงความสามารถอย่างเต็มที่ ข้าแค่เห็นว่าได้ช่วยให้คนสองคนที่ข้ารักและเคารพได้สมปรารถนา ได้เติบโตในเส้นทางของพวกเขาก็ถือเป็นผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว ข้ามีความสุขมากนะเมื่อได้เห็นพวกเขามีความสุข โดยไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศอะไรให้ใครรู้เลย”หลินเสี่ยวหรานฟังแล้วใจอ่อนยวบ ความคิดของฉู่ชิงเฟิงนั้นสูงส่งและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าที่นางคิดไว้มากนัก นางรู้สึกละอายใจที่เคยมองเขาเพียงผิวเผิน“เข้าใจแล้วเพคะ” นางพึมพำ ก่อนจะถามคำถามต่อไป “แล้ววรยุทธ์เล่าเพคะ หม่อมฉันรู้ว่าท่านอ๋องมีวรยุทธ์ แต่หม่อมฉันคิดว่าแค่พอป้องกันตัวได้เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าท่านจะเก่งกาจราวเทพสงคราม จนสามารถปราบโจรป่าได้ราบคาบในพริบตา”“เทพสงครามอะไรกันเล่าหรานเอ๋อร์” ฉู่ชิงเฟิงส่ายหน้า เขาปฏิเสธคำชมนั้นอย่างรวดเร็ว “ที่ต้องฝึกวรยุทธ์ก็เพราะถูกบังคับให้ฝึกน่ะสิ ข้าไม่ชอบด้วยซ้ำ เพราะมันเหนื่อยจะตายไป”เขาบ่นอุบอิบ “ที่พอจะดีหน่อยก็คือเรื่องยิงธนูนั่นแหละ เพราะแค่ยื

  • ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น   ตอนที่75 คืนจันทร์ฉาย

    หลังจากเหตุการณ์ปราบโจรป่าครั้งใหญ่ที่จบลงไปอย่างน่าตื่นตะลึง หลินเสี่ยวหรานยังคงรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักๆ ถ่วงอยู่ในอก ภาพของฉู่ชิงเฟิงที่พลิ้วไหวกระบี่ดุจเทพสงคราม และเงาร่างของหลานเหมยที่ปลิดชีพศัตรูอย่างเลือดเย็นวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของนางตลอดเวลา มันเป็นภาพที่แตกต่างจาก ‘ท่านอ๋องว่างงานผู้ใจดี’ ที่นางรู้จักมาโดยสิ้นเชิงความรู้สึกเหมือนถูกปิดบัง คล้ายเขายังคงเป็นคนแปลกหน้าเกาะกินใจนาง ทำให้นางไม่สามารถร่าเริงได้เหมือนเคยบรรยากาศในจวนดูเหมือนจะปกติ แต่ความอึดอัดบางอย่างลอยอบอวลอยู่ระหว่างโซ่วอ๋องกับพระชายา หลินเสี่ยวหรานพยายามทำตัวปกติ ทว่าความเงียบที่เข้าปกคลุมระหว่างพวกเขามักจะหนักอึ้งอยู่เสมอฉู่ชิงเฟิงสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของพระชายาของเขามาตลอดหลายวัน ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววกังวล“หรานเอ๋อร์ วันนี้อากาศดีนัก ข้าเห็นว่าเจ้าดูไม่ค่อยสบายใจ ไยเราไม่ออกไปเดินเล่นในตลาดสักหน่อยเล่า เผื่อจะช่วยให้ใจเจ้าผ่อนคลายขึ้นบ้าง”หลินเสี่ยวหรานวางผ้าปักในมือลงช้าๆ พลางเงยหน้ามองเขา “เพคะท่านอ๋อง” นางตอบรับเรียบๆ ด้วยน้ำเสียงเจือความห่างเหิน แม้ในใจจะรู้สึกว่าการไปเดินตลาดอาจไม่ได้ช

  • ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น   ตอนที่74 ถอนหายใจ

    เขาเดินโซซัดโซเซเข้าไปหาฉู่ชิงเฟิง ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าทันที “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉัน... หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่เคยคิดเลยว่าท่านอ๋องจะ... ทรงเก่งกาจถึงเพียงนี้ ไม่ว่าจะเป็นการบริหารบ้านเมือง หรือวรยุทธ์ ท่านคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตกระหม่อมเอาไว้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอสารภาพว่าตลอดมากระหม่อมอิจฉาท่าน ไม่ยอมรับในความสามารถของท่าน แต่บัดนี้... กระหม่อมยอมรับแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ท่านคือผู้ที่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้อย่างแท้จริง หลี่เจิ้นขอถวายชีวิตรับใช้ท่านอ๋องตลอดไป และจะเป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของท่านอ๋องแต่เพียงผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงของหลี่เจิ้นสั่นเครือด้วยความรู้สึกผิดและสำนึกอย่างแท้จริง แววตาที่มองฉู่ชิงเฟิงเปี่ยมไปด้วยความเคารพอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับเขาได้พบกับเทพเจ้าที่พร้อมจะยอมอุทิศตนเองให้ฉู่ชิงเฟิงมองหลี่เจิ้นนิ่งๆ ก่อนจะถอนหายใจ และยื่นมือไปประคองเขาให้ลุกขึ้น “ลุกขึ้นเถิดท่านรองเจ้าเมือง เพียงท่านเข้าใจและยอมรับในสิ่งที่เปิ่นหวางทำเพื่อแคว้นก็พอแล้ว เรื่องที่ผ่านมาเปิ่นหวางไม่เคยติดใจ” แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ภายในใจของฉู่ชิงเฟิงก็รับรู้ได้ถึงชัยช

  • ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น   ตอนที่73 หัวใจแทบหยุดเต้น!

    ท่ามกลางการต่อสู้อันดุเดือด ฉู่ชิงเฟิงพลันสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากเงามืดอีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า ราวกับพายุที่พร้อมจะพัดทำลายทุกสิ่ง เขาเหลือบมองไปยังทิศทางนั้นโดยไม่ละสายตาจากศัตรูเบื้องหน้า“หลานเหมย...” เสียงของฉู่ชิงเฟิงต่ำลง แต่หนักแน่นเด็ดขาด “ไประบายโทสะของเจ้าได้”สิ้นคำสั่งนั้นเอง ร่างหนึ่งก็พลันปรากฏกายขึ้นจากเงามืด ราวกับภูตผีที่โผล่พ้นจากนรกานต์ นางสวมชุดองค์รักษ์สีดำสนิท ปกปิดทุกส่วนของร่างกาย แม้กระทั่งใบหน้าก็ถูกผ้าคลุมสีดำทมึนบดบังไว้จนมิดชิด เห็นเพียงประกายเย็นเยียบและดุดันที่ลอดผ่านช่องแคบของผ้าคลุมเท่านั้น รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของนางเข้มข้นจนบรรยากาศโดยรอบพลันเย็นยะเยือก เสียงกรีดร้องของโจรที่ดังระงมอยู่แล้ว กลับทวีความน่าหวาดกลัวขึ้นเมื่อเงาร่างสีดำนั้นเริ่มเคลื่อนไหว การโจมตีของนางรวดเร็ว ไร้ความปรานี และเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว ราวกับยมทูตที่มาทวงวิญญาณทันใดนั้นเอง นางก็เริ่มเคลื่อนไหว ร่างกายที่เคยสงบนิ่งบัดนี้กลับบ้าคลั่งราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดออกจากกรงขัง นางพุ่งเข้าใส่กลุ่มโจรที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เสียง

  • ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น   ตอนที่72 สุราดีไม่ดื่ม อยากดื่มสุราพิษ!

    “เรียนท่านอ๋อง... พระชายาและท่านรองเจ้าเมือง... ถูกจับตัวไปพ่ะย่ะค่ะ!” เสียงของเขาขาดห้วง ร่างของเฉาเหมยในอ้อมแขนซีดเผือดไร้ชีวิตชีวา พิษกำลังแล่นเข้าสู่หัวใจทันทีที่เห็นสภาพของเฉาเหมยที่ถูกนำกลับมาในสภาพปางตาย ฉู่ชิงเฟิงพลันสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเห็นธนูพิษที่ปักอยู่บนแขนของนาง ดวงตาคมกริบฉายแววเป็นห่วงปนโทสะ“ใครก็ได้! ไปตามหมอหลวงมาดูอาการเฉาเหมยเดี๋ยวนี้” ฉู่ชิงเฟิงตะโกนเสียงดังลั่น ในขณะที่หมอหลวงกำลังเดินทางมาอย่างเร่งด่วนในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ฉู่ชิงเฟิงก็รับรู้ได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงจนน่าสะพรึง มันแผ่ออกมาจากเงามืดในมุมหนึ่งของห้องโถง แม้จะไร้ซึ่งเสียงและตัวตนที่มองเห็น แต่จิตสังหารนั้นก็เข้มข้นจนทำให้เส้นผมบนแขนของเขาลุกชัน เขารู้ดีว่าความรู้สึกนี้มาจากใคร หลานเหมยคงเดือดดาลอย่างถึงที่สุดที่ได้เห็นสภาพปางตายของผู้เป็นน้องสาว จิตสังหารที่แผ่ออกมานั้นไม่ใช่แค่ความโกรธแค้น แต่มันคือคำประกาศกร้าวว่า ‘จะไม่มีใครรอด’ และผู้ที่บังอาจทำร้ายน้องสาวของนางจะต้องชดใช้ด้วยชีวิตอย่างสาสมจากนั้นองครักษ์ผู้รอดชีวิตก็ยื่นจดหมายที่กำแน่นในมือให้ฉู่ชิงเฟิง เขาหยิบมาคลี่ออกอ่าน แววตา

  • ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น   ตอนที่71 โซ่วอ๋องผู้อัญเชิญเทพปีศาจ

    หนึ่งปีแห่งความรุ่งเรืองของแคว้นหลิงหลงได้ผ่านไป ภายใต้การบริหารของฉู่ชิงเฟิงและเหล่าขุนนางผู้จงรักภักดี เมืองชิงหลิวและหัวเมืองน้อยใหญ่ต่างเต็มไปด้วยความมั่งคั่ง ผู้คนใช้ชีวิตอย่างผาสุกแต่เหรียญย่อมมีสองด้าน...ความร่ำรวยดึงดูดสายตาของเหล่าโจรป่าผู้หิวโหย ภัยร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ตามป่าเขาเริ่มคุกคามเส้นทางการค้าและการสัญจรของชาวบ้าน สร้างความปั่นป่วนไปทั่วแคว้นภายในจวนเจ้าเมือง “กราบทูลท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! แม้แคว้นเราจะมั่งคั่งขึ้น แต่ปัญหาโจรป่ากลับหนักหนาสาหัสขึ้นพ่ะย่ะค่ะ พวกมันกล้าดียิ่งขึ้น ดักปล้นขบวนสินค้าและชาวบ้านตามเส้นทางสำคัญๆ ทำให้การค้าชะงักงันพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพซ่งยืนกรานสีหน้าเคร่งเครียดฉู่ชิงเฟิงขมวดคิ้ว “แล้วกองทัพเล่า ท่านแม่ทัพมีกำลังไม่เพียงพอหรืออย่างไร”แม่ทัพซ่งถอนหายใจหนัก “กำลังพลมีจำกัดพ่ะย่ะค่ะ ทหารหลวงหนึ่งพันนายต้องกระจายกำลังดูแลสี่หัวเมือง อีกทั้งอาวุธยุทโธปกรณ์หลายอย่างก็เริ่มชำรุดทรุดโทรม เพราะสงบศึกมานานหลายปี ทหารเองก็ขาดการฝึกฝนอย่างเข้มข้น ทำให้ความแข็งแกร่งลดลงพ่ะย่ะค่ะ”“ปัญหาใหญ่จริงๆ นั่นแหละท่านแม่ทัพ เปิ่นหวางเข้าใจดี” ฉู่ชิงเฟิงหันไปมองเหวินจ

  • ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น   ตอนที่68 อัตตาที่มิอาจละวาง

    หลังจากการเก็บเกี่ยวมันเทศผ่านพ้นไป เมืองชิงหลิวรอดพ้นจากวิกฤติอดอยากอย่างปาฏิหาริย์ ชาวบ้านต่างแซ่ซ้องสรรเสริญโซ่วอ๋อง ว่าเป็นผู้หยั่งรู้ฟ้าดินที่นำพาแสงสว่างมาสู่พวกเขา แต่ความคึกคักนั้นเป็นเพียงชั่วคราว เพราะปัญหาใหม่ได้คืบคลานเข้ามาแทนที่...ภายในห้องประชุมใหญ่ของจวนเจ้าครองแคว้นอันโอ่อ่า บรรยา

    last updateآخر تحديث : 2026-04-03
  • ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น   ตอนที่69 ไม่ยอมเชื่อฟัง

    เมื่อการประชุมอันตึงเครียดสิ้นสุดลง ฉู่ชิงเฟิงก็รีบสาวเท้ากลับมายังเรือนพักทันที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่ต่างจากยามอยู่ในจวนเจ้าเมืองลิบลับ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมด้วยความสุขุมยามว่าราชการ บัดนี้กลับมีแววเหนื่อยล้าเจืออยู่เล็กน้อย และริมฝีปากก็บึนตึงคล้ายกำลังน้อยใจหลินเสี่ยวหราน

    last updateآخر تحديث : 2026-04-03
  • ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น   ตอนที่65 อ๋องว่างงานคนหนึ่งจะทำอะไรได้

    สามเดือนหลังจากที่โซ่วอ๋อง ฉู่ชิงเฟิง และโซ่วหวางเฟย หลินเสี่ยวหราน ได้ย้ายมาพำนักที่เมืองชิงหลิว ในแคว้นหลิงหลง[1] ดินแดนทางทิศตะวันออกแห่งนี้กำลังเริ่มเห็นเค้าลางของความเปลี่ยนแปลงภายใต้การนำของพวกเขา เมืองชิงหลิวและเมืองบริวารกำลังปรับตัวเข้ากับเจ้าเมืองคนใหม่ ที่แตกต่างจากเจ้าเมืองคนก่อนอย่างสิ

    last updateآخر تحديث : 2026-04-02
  • ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น   ตอนที่48เสียงกรีดร้อง

    นางจินตนาการถึงภาพของหลินเสี่ยวหรานที่ต้องทนทุกข์ทรมานกับการถูกกระทำย่ำยีในป่ามืดมิด ไร้ผู้ช่วยเหลือ และชื่อเสียงต้องป่นปี้จนไม่มีวันกลับมายืนได้อย่างสง่างามอีก“ฮ่าๆ ๆ หลินเสี่ยวหราน เจ้าจะต้องไม่มีวันได้เป็นพระชายาของโซ่วอ๋อง ไม่มีวันได้เป็นผู้ที่สูงส่งไปกว่าข้า!” หลินผู่ซินหัวเราะในลำคอเบาๆ แววต

    last updateآخر تحديث : 2026-03-27
فصول أخرى

قد تعجبك أيضًا

استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status