LOGINเมื่อครู่เขาเรียกขานเด็กน้อยผู้นั้นว่าพ่อ แล้วยังต้องมีคำอธิบายอันใดแก่นางอีก วาจาเหล่านั้นยังมีค
เมื่อครู่เขาเรียกขานเด็กน้อยผู้นั้นว่าพ่อ แล้วยังต้องมีคำอธิบายอันใดแก่นางอีก วาจาเหล่านั้นยังมีความหมายอยู่อีกหรือ ? จากที่ดูเด็กน้อยผู้นั้นน่าจะอายุราวสามสี่ขวบแล้ว เช่นนั้นก็เป็นนางเสียเองที่มาทีหลังหลังจากร่ำลากันแล้วทุกคนก็ต่างขึ้นรถม้าประจำที่ของตนเอง มู่อิงเยว่สั่งให้คนของนางเตรียมเบาะที่หนานุ่มกว่าปกติหลายเท่าเพื่อที่จะป้องกันไม่ให้ครรภ์ของนางได้รับความกระทบกระเทือน ในตอนนี้แม้ว่าร่างกายของนางจะดีขึ้นมากแล้วแต่หัวใจของนางกลับรู้สึกแหลกสลายไม่มีชิ้นดีหลังจากขึ้นมาบนรถม้าร่างกายของนางก็เกือบจะหมดเรี่ยวแรง คงเป็นเพราะตั้งครรภ์จึงทำให้อารมณ์ค่อนข้างแปรปรวนทั้งยังอ่อนไหวง่ายเป็นพิเศษ มือเล็กลูบไล้หน้าท้องที่ยังแบนราบของตนอย่างเผลอไผล ที่เขาไม่กังวลเรื่องที่นางจะสามารถมีบุตรได้หรือไม่ ก็เพราะเขามีทายาทอยู่แล้ว ที่แท้... ก็เป็นเช่นนี้เองในขณะที่หญิงสาวกำลังเหม่อลอย คนที่นางไม่คาดคิดกลับก้าวเข้ามาในรถม้าของนาง แววตาของเขากวาดตามองไปรอบ ๆ คันรถก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วหันมามองใบหน้าเล็กที่ซูบซีดของหญิงสาวด้วยความห่วงใยยามที่มู่อิงเยว่มองเห็นความอ
มู่อิงเยว่พยุงเหล่าฮูหยินเข้าไปในห้องโถงใหญ่เรือนหน้า ก่อนจะพบกับหญิงสาวที่มีใบหน้างดงามล่มเมืองผู้หนึ่ง ด้านข้างของนางยังมีเด็กน้อยผู้หนึ่งอยู่ด้วย“ท่านผู้นี้คือเหล่าฮูหยินกระมัง คารวะเหล่าฮูหยินเจ้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยคารวะหญิงชราด้วยท่าทางนอบน้อมอ่อนหวาน ดวงตาใสซื่อไร้เล่ห์เหลี่ยมของนางจ้องมองมายังหญิงชรากับมู่อิงเยว่ด้วยสายตาประเมิน“แม่นางเชิญนั่งก่อนเถิด”“นี่คือจดหมายที่ท่านแม่ทัพให้ข้านำมาส่งให้กับเหล่าฮูหยินเจ้าค่ะ” หญิงสาวผู้นั้นก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้กับหญิงชราเมื่อหญิงชราเปิดอ่านจดหมายก็ได้แต่ขมวดคิ้วแน่น ภายในจดหมายแจ้งว่าฝากหญิงสาวและบุตรชายของนางไว้ที่เหล่าฮูหยินทั้งยังฝากให้นางดูแลทั้งสองเป็นการชั่วคราว ส่วนตัวชายหนุ่มในตอนนี้เขากำลังจัดการเรื่องลงนามสัญญาสงบศึกอยู่ที่ซีหลิงทำให้ไม่อาจกลับมาได้ด้วยตนเองเมื่อนางอ่านจบก็ได้แต่ลอบสังเกตคนทั้งสองด้วยความหนักใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักแน่นแล้วหันกลับมามองมู่อิงเยว่“เจ้ามีนามว่าเช่นไรหรือ ?”“อวิ๋นเล่อ
อันอันรีบตรงไปยังหอการค้าเพื่อพาท่านหมอที่มีฝีมือของพวกนางมายังจวนเต๋อจิ้งโหว ขณะเดียวกันฟางฟางเองก็ไปแจ้งเรื่องนี้ต่อเหล่าฮูหยิน เมื่อหญิงชรารู้ว่าหลานสะใภ้ล้มป่วยก็เร่งมาที่เรือนของหญิงสาวในทันทีแต่เมื่อมาถึงกลับถูกองครักษ์ที่คอยเฝ้าอยู่ขวางเอาไว้ ยิ่งทำให้หญิงชรามีโทสะจนกระทั่งกล่าวว่าจะตัดขาดความเป็นย่าหลานกับหลี่เหว่ยทำให้พวกเขาไม่กล้าขวางนางอีกฟางฟางเชิญให้เหล่าฮูหยินให้นั่งดื่มน้ำชารอที่ห้องโถง ในขณะที่ท่านหมอกำลังตรวจอาการของมู่อิงเยว่อยู่ในห้องโดยที่มีอันอันอยู่เป็นเพื่อน“นายหญิง อาการของท่านเกิดขึ้นนานเพียงใดแล้วขอรับ ?”“ครึ่งเดือนมานี้ก็รู้สึกไม่ค่อยดีแล้ว เพียงแต่พึ่งจะเริ่มอาเจียนวันนี้เป็นวันแรก”“นายหญิง อาการของท่านไม่ดีนัก ก่อนหน้านี้เป็นเพราะท่านดื่มยาที่มีส่วนในการถอนพิษของท่านแม่ทัพมานานหลายเดือน แม้ว่าจะไม่ได้กระทบต่อเด็กในครรภ์แต่อย่างไรก็ไม่อาจวางใจได้”“ข้าทราบแล้ว แต่จะให้ทำลายเด็กคนนี้ข้าไม่อาจลงมือได้เช่นกัน” มู่อิงเยว่รู้ตัวมาสักพักแล้วว่าตนเองอาจจะตั้งครรภ์ แต่เ
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา มู่อิงเยว่ทำตัวสงบเสงี่ยมไม่วุ่นวายมาโดยตลอดจนกระทั่งในวันหนึ่งที่กู้เฟยเฟยมาพบนาง มู่อิงเยว่ถึงกับเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ในขณะที่แม้กระทั่งเหล่าฮูหยินเองก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้พบนางได้แต่สตรีผู้นี้กลับเดินเข้ามาในเรือนของนางอย่างหน้าตาเฉย ดูเหมือนว่าสำหรับหลี่เหว่ยแล้วกู้เฟยเฟยผู้นี้จะมีความสำคัญกับเขาไม่น้อยหญิงสาวมองประเมินอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ในขณะที่กู้เฟยเฟยเองก็เดินเข้าเรือนมาด้วยท่าทีมั่นใจ ใบหน้าที่แสนเย่อหยิ่งของนางมองดูมู่อิงเยว่ด้วยแววตาดูแคลนก่อนจะส่งเสียงเย้ยหยันออกมา“ดูเหมือนว่าฮูหยินน้อยจะถึงคราวที่หมดประโยชน์แล้วจริง ๆ” มู่อิงเยว่ที่ได้ยินวาจาเช่นนั้นก็ถึงกับเลิกคิ้ว“แม่นางกู้กล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรงั้นหรือ ?”“จะหมายความอย่างไรได้อีก ก็หมายความตามที่พูดนั่นละ เดิมทีท่านก็เป็นเพียงคนที่ทำหน้าที่ถอนพิษให้เขา แต่ไม่คิดว่านอกจากเรื่องนั้นแล้วท่านยังทำเพื่อเขาถึงเพียงนั้น ช่างเป็นสตรีที่ปักใจรักเสียจริง ข้าเคยได้ยินหลี่เหว่ยกล่าวว่าท่านคือคุณหนูเมืองหลวงผู้นั้นที่เคยตาม
หลังจากที่กองทัพพยัคฆ์ดำมาถึงก็สามารถควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดเอาไว้ได้ ข้าศึกถูกจับเป็นและคุมขังเอาไว้จำนวนมาก กว่าครึ่งดูเหมือนจะไม่ใช่ชนเผ่านอกด่าน คนเหล่านั้นพยายามจะหลบหนี บ้างก็พยายามจะฆ่าตัวตายหากแต่ถูกขัดขวางเอาไว้ได้เสียก่อนทางด้านมู่อิงเยว่ยามที่ทุกอย่างจบสิ้นลงนางจึงกลับจวนไปพร้อมกับเหล่าฮูหยิน เมื่อทั้งสองเดินเข้าเรือนไปก็พบกับบรรดาเจ้านายในจวนที่อยู่รวมกันในห้องโถงรับรองด้านหน้าในลักษณะหน้าซีดตัวสั่น ก่อนทั้งคู่จะหันหน้าไปสบตากันก็พอเข้าใจได้อยู่ในตอนนี้พ่อสามีอยู่ไกลถึงด่านหน้าห่างออกไปจากเขตโยวโจวถึงสามร้อยลี้ หลี่เจ๋อที่ได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพรักษาเมืองกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมกับผู้ว่าการโยวโจวผู้นั้น ถึงจะมีหลายจุดที่ทำให้เกิดข้อสงสัยแต่ก็จำต้องสืบหาความจริงกันต่อไปในค่ำคืนนั้นภายในคุกใต้ดินของจวนลับกลับมีใครคนหนึ่งที่พวกเขากำลังหาตัวกันให้วุ่นวาย หลี่เจ๋อที่พวกเขาตามหากลับเป็นหนึ่งในกลุ่มข้าศึกที่บุกโจมตีเมืองโยวโจวในวันนี้ในตอนที่ปะทะกันกับคนของหลี่เหว่ยเขากำลังจะเผาทำลายเสบียงของเมืองโยวโจวให้ราบคาบก่อนจะโยนความผิดให้กั
ทางด้านมู่อิงเยว่นางให้คนของนางไปติดต่อกับหัวหน้ากลุ่มคนเหล่านั้นแล้วให้คนของนางแจ้งว่านางสามารถช่วยเหลือพวกเขาได้มู่อิงเยว่นั่งรออยู่ที่ศาลาริมน้ำแห่งหนึ่งอย่างใจเย็น เพียงแค่หนึ่งชั่วยามก็ปรากฏร่างของพู่ฟานเล่อที่อยู่ในชุดบุรุษจงหยวน“ท่านเจ้าหอ ?” พู่ฟานเล่อที่ก่อนหน้านี้ได้พบกับเจ้าหอม่อหย๋าอวิ๋นเซียงแล้ว หากแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะพยายามหลีกเลี่ยงเพราะด้วยข้อแม้หลาย ๆ อย่าง และเขาเองก็เข้าใจแต่เพราะหลังจากนั้นเผ่าหูถูกลอบโจมตีและทำลายเสบียงทำให้ขาดแคลนอย่างหนักก่อนที่จะได้รับกับสารลับปริศนาเรื่องแหล่งเสบียงที่อยู่ภายในเมืองโยวโจว ทั้งในสารลับยังรับปากว่าจะเปิดทางให้พวกเขาลอบเข้าไปโจมตีและขนย้ายเสบียงภายในเมืองโยวโจว ด้วยไม่มีทางเลือกมากนักทั้งผลประโยชน์หลังจากนั้นก็ทำให้พวกเขาไม่อาจปฏิเสธได้แต่อยู่ ๆ กลับมีองครักษ์ผู้หนึ่งแจ้งข่าวกับเขาว่าสามารถช่วยแก้ไขปัญหาเสบียงเหล่านั้นได้ ในเมื่อมีเรื่องดี ๆ เช่นนั้นเขาย่อมต้องมาพบคนผู้นั้นสักครั้งอย่างน้อยก็หลีกเลี่ยงการสูญเสีย หากเลือกได้พู่ฟานเล่อไม่อยากจะเป็นศัตรูกับกองทัพพยัคฆ์ดำแม้แต่น้อย







