บทพิเศษ

​เซียวจิ่นผู้มักจะทำหน้ายักษ์แผ่รังสีอำมหิตใส่กองฎีกาและแม่ทัพรองที่เรือนหน้า เริ่มมีพฤติกรรมเปลี่ยนไป เขาหาข้ออ้างหลบงานมาเดินเตร็ดเตร่แถวสระบัวทุกบ่าย ปากก็บอกตัวเองและลูกน้องว่า ‘ข้าแค่ไปตรวจตราความเรียบร้อย กลัวสตรีวิปลาสผู้นั้นจะเผาจวนของข้า’ ทว่าในมือกลับถือห่อขนมกุ้ยฮวาจากเหลาอาหารชื่อดังที่ต้องต่อแถวซื้อยาวเหยียดติดมาด้วยเสมอ

​ส่วนหลินเยวี่ย พอเห็นหน้าองครักษ์หนุ่ม นางก็มักจะเปิดฉากจิกกัดเรื่องที่เขาเป็นลูกน้องผู้โง่งม สวามิภักดิ์ต่อ ‘ท่านอ๋องปีศาจไร้หัวใจ’ ก่อนจะจบลงด้วยการแบ่งปลาย่างหรือมันเผาให้เขาครึ่งหนึ่ง แล้วนั่งแคร่ปรับทุกข์ (ซึ่งก็คือนินทาเจ้านาย) กันอย่างออกรสออกชาติ นานวันเข้า ความผูกพันก็เริ่มก่อตัวลึกซึ้ง บุรุษและสตรีที่เข้าขากันได้ดีประดุจปี่กับขลุ่ย กลับต้องเก็บซ่อนความรู้สึกกระวนกระวายใจไว้ลึกสุดหน้าอก

​จนกระทั่งค่ำคืนหนึ่งในปลายฤดูสารท...

​อากาศเริ่มเย็นลง แสงจันทร์กระจ่างสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำ คืนนี้หลินเยวี่ยแอบนำ ‘สุราดอกท้อ’ รสเลิศที่ขโมยมาจากห้องเก็บเสบียงเรือนหลังมานั่งจิบที่ศาลาริมน้ำ แน่นอนว่าองครักษ์คู่บุญของนางก็มาร่วมวงด้วย

​"นี่ ดื่มสิ! สุรานี่รสชาติดีนัก ข้าแอบจิ๊กของพระชายามาเชียวนะ" หลินเยวี่ยรินสุราใส่จอก ดันไปตรงหน้าชายหนุ่ม ใบหน้างดงามของนางขึ้นสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตากลมโตที่เคยมองเขาอย่างระแวดระวัง บัดนี้หยาดเยิ้มและเต็มไปด้วยความไว้วางใจ

​เซียวจิ่นรับจอกสุรามาดื่มรวดเดียวหมด เขาลอบมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้นทุกวัน

​"เจ้าดื่มมากไปแล้ว พรุ่งนี้ไม่ต้องตื่นไปรับใช้พระชายาหรืออย่างไร?" เขาเอ่ยถามเสียงนุ่ม ผิดจากวิสัยแม่ทัพผู้ดุดัน

​"รับใช้สิ่งใดกัน... พระชายาน่ะสบายจะตายไป วันๆ เอาแต่นอน นอน แล้วก็นอน... ฮ้าววว" หลินเยวี่ยอ้าปากหาวหวอด ยกมือขึ้นขยี้ตา "ข้า... ข้าก็ชักจะง่วงแล้วเหมือนกัน องครักษ์... เจ้าคอยเฝ้าต้นทางให้ข้าหน่อยนะ ขอข้าพักสายตาสักงีบ..."

​พูดจบยังไม่ทันนับหนึ่งถึงสาม ร่างบอบบางก็โอนเอนฟุบหน้าลงกับท่อนแขนบนโต๊ะหินอ่อน แล้วหลับสนิทไปอย่างง่ายดาย ทิ้งให้บุรุษหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามต้องนิ่งขึง

​บรรยากาศรอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดใบหลิวและเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของสตรีที่หลับใหล เซียวจิ่นวางจอกสุราลง ขยับตัวเข้าไปใกล้นางอย่างลืมตัว

​ภายใต้แสงจันทร์กระจ่าง ใบหน้าของหลินเยวี่ยช่างงดงามหมดจด พวงแก้มใสซับสีเลือดฝาด ริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดเผยอขึ้นเล็กน้อย ปอยผมปรกระลงมาคลอเคลียแก้มเนียน...

​ความน่ารักไร้เดียงสาและไร้ซึ่งการป้องกันตัวของนาง ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของแม่ทัพหนุ่มเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เซียวจิ่นยกมือขึ้นอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวยาวและหยาบกร้านจากการจับดาบ ค่อยๆ เกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้านางทัดไว้หลังใบหูอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าสตรีตรงหน้าจะแตกสลาย

​ผิวนุ่มละมุนที่ปลายนิ้วสัมผัส ทำเอาสติสัมปชัญญะของเซียวจิ่นเริ่มหลุดลอย...

​‘นางช่างงดงาม... และเป็นธรรมชาติเหลือเกิน ไม่เหมือนสตรีจอมปลอมพวกนั้น... ข้า... ข้าอยากได้นาง’

​ความปรารถนาที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้... ใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของดอกท้อที่โชยมาจากลมหายใจอุ่นๆ ของนาง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากสีชาดเย้ายวนใจ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงเหลือเพียงไม่ถึงหนึ่งชุ่น (หนึ่งนิ้ว)

​เซียวจิ่นหลับตาลง เตรียมจะประทับริมฝีปากเพื่อช่วงชิงความหวานล้ำที่เขาโหยหา...

​"อื้อ... สวามีบ้าบอ... ไปตายที่ชายแดนซะ..."

​จู่ๆ หลินเยวี่ยก็ละเมอพึมพำออกมาเบาๆ พร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น แม้จะเป็นคำด่า แต่น้ำเสียงอู้อี้ของนางกลับฟังดูน่าเอ็นดูเสียจนคนฟังชะงัก

​คำว่า 'สวามี' ราวกับสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมากลางแสกหน้าของแม่ทัพหนุ่ม!

​เซียวจิ่นเบิกตากว้าง สติที่เตลิดเปิดเปิงถูกดึงกลับมาเข้าร่างอย่างรุนแรง เขารีบผละใบหน้าออกห่างราวกับถูกไฟลวก สองมือกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

​‘ข้าทำบ้าอะไรลงไป! ข้ามีพระชายาอยู่แล้ว! แถมสตรีตรงหน้ายังเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือน... หากข้าล่วงเกินนาง ข้าจะต่างอะไรกับเดรัจฉานมักมากเล่า!’

​ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและศีลธรรมอันหนักอึ้ง พุ่งเข้ากระแทกอกจนเซียวจิ่นแทบกระอักเลือด เขาสบถด่าตัวเองในใจเป็นร้อยครั้งพันครั้ง ทำไมเขาต้องถูกเสด็จพี่บังคับให้แต่งงานกับสตรีจืดชืดที่จวนหลังนั่นด้วย! หากเขาเป็นอิสระ ป่านนี้เขาคงอุ้มสตรีตรงหน้าไปกราบไหว้ฟ้าดินให้รู้แล้วรู้รอดไปแล้ว!

​"บ้าเอ๊ย..."

​เซียวจิ่นสบถเสียงต่ำ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดับไฟปรารถนาที่กำลังแผดเผาในกาย ชายหนุ่มถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนเองออก คลุมทับลงบนลาดไหล่บางของหลินเยวี่ยอย่างทะนุถนอม เพื่อกันลมหนาวให้ก้อนแป้งขี้เซา

​เขานั่งตัวตรงแหน่วอยู่ฝั่งตรงข้าม ใช้สายตาดุดันจ้องมองนางสลับกับมองจอกสุรา พลางคิดหาหนทางอย่างเอาเป็นเอาตาย...

​‘ข้าต้องหาทางหย่ากับพระชายาให้ได้... หย่าให้เร็วที่สุด! ก่อนที่ข้าจะตบะแตกจับญาติผู้น้อยคนนี้กลืนลงท้องเสียก่อน!’

​และนั่นคือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ท่านอ๋องผู้เคร่งขรึม ตัดสินใจจะก่อกบฏ(ต่อทะเบียนสมรสตัวเอง)... จนกระทั่งค่ำคืนหนึ่ง คืนที่โชคชะตาเล่นตลก (หรือสวรรค์จงใจประทานพร) ความมืดมิดและไอน้ำในบ่อน้ำพุร้อน ก็ทำให้ทุกอย่างพลิกตลบอย่างคาดไม่ถึง!