บทที่ 5 ข้าอยากไป

​สายลมเอื่อยๆ ในยามบ่ายพัดผ่านเรือนหลังของจวนฉีอ๋อง นำพากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาที่เพิ่งผลิดอกบานสะพรั่งมาเตะจมูก บรรยากาศเงียบสงบและร่มรื่นผิดกับความวุ่นวายในเมืองหลวง

​ใต้ต้นอู๋ถงต้นใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา หลินเยวี่ย ในชุดกระโปรงผ้าไหมพลิ้วไหวสีกลีบบัว กำลังนั่งแกว่งเท้าเล่นอยู่บนชิงช้าไม้กระดานแผ่นหนา โดยมีร่างสูงใหญ่ของ เซียวจิ่น ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือแกร่งที่เคยใช้กุมดาบฟาดฟันศัตรู บัดนี้กำลังออกแรงผลักชิงช้าให้สตรีอันเป็นที่รักอย่างเบามือและทะนุถนอม

​"สูงอีกนิดสิสวามี ข้าอยากปลิวไปแตะใบไม้ตรงนั้น!" หลินเยวี่ยหัวเราะเสียงใส อารมณ์ดีเป็นพิเศษเมื่อได้ออกมาสูดอากาศนอกห้องนอน หลังจากถูกเขากักขังไว้บนเตียงมาหลายวัน

​"ไม่ได้ เดี๋ยวเจ้าตกลงมาเจ็บตัว หมอหลวงเพิ่งจะต้มยาบำรุงร่างกายให้เจ้าดื่มไปเมื่อเช้า ลืมแล้วหรือไร" เซียวจิ่นเอ็ดเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มกว้าง ดวงตาคมกริบจ้องมองแผ่นหลังเล็กๆ บนชิงช้าด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ

​ทว่าช่วงเวลาแห่งความสุขก็ถูกขัดจังหวะ เมื่อพ่อบ้านสวีเดินค้อมตัวเข้ามาใกล้ พร้อมกับจดหมายเทียบเชิญสีเลือดหมูประทับตราทองคำในมือ

​"เรียนท่านอ๋อง พระชายา... มีเทียบเชิญจากจวนอัครเสนาบดีฝั่งซ้ายขอรับ" พ่อบ้านสวีรายงานพลางยื่นเทียบเชิญให้

​เซียวจิ่นหยุดแกว่งชิงช้า เขารับเทียบเชิญมาเปิดอ่านเพียงปราดเดียว คิ้วกระบี่ก็ขมวดเข้าหากันจนเป็นปม รังสีความหงุดหงิดแผ่ออกมาจางๆ

​"งานเลี้ยงชมบุปผาและประชันกวีรึ? ไร้สาระสิ้นดี" แม่ทัพหนุ่มแค่นเสียงหยัน ก่อนจะโยนเทียบเชิญกลับไปให้พ่อบ้านสวี "เอาไปเผาทิ้งเสีย แล้วไปตอบปฏิเสธ บอกว่าพระชายาของข้าสุขภาพไม่สู้ดี ไม่สะดวกไปร่วมงาน"

​"เดี๋ยวสิ!" หลินเยวี่ยรีบเบรกชิงช้าจนหยุดกึก นางหันขวับมามองสวามี "ทำไมเล่า? งานเลี้ยงชมดอกไม้ ฟังดูน่าสนุกดีออก ข้าอยากไป"

​เซียวจิ่นถอนหายใจยาว เดินมาหยุดยืนตรงหน้านาง "เยวี่ยเอ๋อร์ เจ้าไม่รู้หรอกว่างานเลี้ยงของพวกสตรีชั้นสูงในเมืองหลวงน่ะ มันไม่ใช่แค่การไปดูดอกไม้ แต่มันคือลานประลองอารมณ์ พวกนางชอบใส่หน้ากากเข้าหากัน ใช้บทกวีด่าทอเหน็บแนม เจ้าที่รักความสงบและชอบใช้ชีวิตเรียบง่าย จะไปทนฟังพวกนางพ่นน้ำลายใส่กันทำไมให้ปวดหัว"

​แม่ทัพหนุ่มรู้ดีว่า เสิ่นเจียวผู้เป็นคนส่งเทียบเชิญ มีเจตนาแอบแฝงอันใด เขาไม่อยากให้ก้อนแป้งที่เขาทะนุถนอม ต้องไปรับฟังคำดูถูกเหยียดหยามจากปากสตรีพวกนั้น

​ทว่าหลินเยวี่ยกลับช้อนดวงตากลมโตขึ้นมองเขา แววตาของนางหม่นลงเล็กน้อย รอยยิ้มซุกซนเมื่อครู่จางหายไป

​"ข้าทราบดีว่าพวกนางคงไม่อยากเชิญข้าไปชื่นชมดอกไม้จริงๆ หรอก... แต่เซียวจิ่น ข้าอยากไปจริงๆ นะ" นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา สองมือเล็กกำเชือกชิงช้าแน่น

​"เหตุใดเจ้าถึงอยากไปนัก?" เซียวจิ่นเลิกคิ้ว ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเดียวตรงหน้าชิงช้า เพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับนาง

​หลินเยวี่ยก้มหน้ามองมือตัวเอง ริมฝีปากบางขยับเอื้อนเอ่ยความในใจที่ถูกเก็บซ่อนมาเนิ่นนาน

​"ท่านก็รู้ว่าอดีตข้าเป็นเพียง 'ลูกอนุชั้นต่ำ' ของจวนราชครู... ตั้งแต่เกิดมา ข้าถูกขังให้อยู่แต่ในเรือนหลังซอมซ่อ ไม่เคยได้เรียนหนังสือ ไม่เคยมีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่ และที่สำคัญ... ข้าไม่เคยได้รับอนุญาตให้ออกไปร่วมงานเลี้ยงหรืองานเทศกาลใดๆ เลย"

​น้ำเสียงของนางไม่ได้ตัดพ้อโชคชะตา แต่กลับเจือไปด้วยความโหยหาของเด็กสาวคนหนึ่ง "ทุกครั้งที่พี่สาวหรือคุณหนูคนอื่นๆ แต่งตัวสวยงามออกไปร่วมงานเลี้ยง ข้าทำได้เพียงแอบมองพวกนางผ่านช่องกำแพงเก่าๆ... ข้าแค่อยากรู้ว่า โลกภายนอกกำแพงนั่นเป็นอย่างไร งานเลี้ยงที่พวกสตรีชั้นสูงเขาไปกัน มันสวยงามเหมือนในนิทานที่มารดาเคยเล่าให้ฟังหรือไม่... ข้าแค่อยากลองสัมผัสบรรยากาศเหล่านั้นดูสักครั้งเท่านั้นเอง"

​คำบอกเล่าที่เรียบง่ายทว่าซื่อตรงของนาง ทำเอาหัวใจของแม่ทัพใหญ่ผู้แข็งแกร่งดุจหินผาถูกบีบรัดจนปวดหนึบ

​เซียวจิ่นมองสตรีตรงหน้า ภาพของคุณหนูตัวน้อยๆ ที่ต้องแอบมองความสุขของผู้อื่นผ่านรอยแตกของกำแพงผุดขึ้นมาในหัว สตรีที่งดงามและแสนดีเพียงนี้ กลับถูกครอบครัวทอดทิ้งและเหยียบย่ำมาตลอดชีวิต...

​‘จวนราชครูช่างตาบอดนักที่ทอดทิ้งอัญมณีล้ำค่าเช่นเจ้า... แต่ไม่เป็นไร จากนี้ไป ข้าจะเป็นคนมอบโลกทั้งใบให้เจ้าเอง’

​เซียวจิ่นยกมือขึ้นกุมมือเล็กที่จับเชือกชิงช้าเอาไว้ นัยน์ตาหงส์ที่เคยแข็งกร้าวทอประกายอ่อนโยนและเจ็บปวดแทนสตรีตรงหน้า

​"เยวี่ยเอ๋อร์ เจ้าไม่ใช่ลูกอนุชั้นต่ำ... เจ้าคือพระชายาของข้า คือสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดในจวนฉีอ๋อง" เขากระซิบเสียงพร่า ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอก ลูบแผ่นหลังบอบบางอย่างปลอบประโลม

​หลินเยวี่ยซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง กลิ่นหอมเย็นๆ ของเขาทำให้นางรู้สึกปลอดภัยเสมอ

​"ถ้าเจ้าอยากไป ข้าก็จะให้เจ้าไป" เซียวจิ่นผละออกเล็กน้อย จับจ้องใบหน้างดงามด้วยแววตาจริงจังและเด็ดขาด "เจ้าแต่งตัวให้งดงามที่สุด เอาชุดผ้าไหมที่ฮ่องเต้ประทานให้มาใส่ ไปเปิดหูเปิดตาให้เต็มที่..."

​เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นราวกับคำสาบาน

​"เจ้าไปสนุกได้... แต่จงสัญญากับข้า ว่าไปแล้ว 'ห้ามเสียใจ' และห้ามหลั่งน้ำตาให้พวกสตรีจอมปลอมพวกนั้นเด็ดขาด หากพวกนางกล้ารังแกเจ้าแม้แต่ปลายเล็บ จงจำเอาไว้ว่าสวามีของเจ้าเป็นใคร... ข้าคือแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น ใครกล้าทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจ ข้าจะไปพังจวนของมันให้ราบเป็นหน้ากลอง!"

​หลินเยวี่ยเบิกตากว้าง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงใส ความเศร้าหมองเมื่อครู่ปลิวหายไปกับสายลม

​"อื้อ! ข้าสัญญา! ข้าหน้าหนาจะตายไป ใครจะมาทำให้ข้าเสียใจได้เล่า ข้าแค่จะไปนั่งกินขนมจวนพวกนางให้คุ้มค่าเทียบเชิญเท่านั้นแหละ!" นางยิ้มแฉ่งจนตาหยี

​เซียวจิ่นเห็นรอยยิ้มนั้นก็ค่อยเบาใจลง เขายกมือขึ้นบีบจมูกรั้นของนางเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว

​"ดีมาก... พรุ่งนี้เจ้าไปงานเลี้ยง ส่วนข้าจะแสร้งทำเป็นไปตรวจค่ายทหาร" เขายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "แต่หากข้าคำนวณเวลาแล้วรู้สึกว่าเจ้าไปนานเกินไป... ข้าจะหาข้ออ้างไป 'รับ' เจ้ากลับมาเอง"

​