บทที่4 ฉีอ๋องคลั่งรัก

​บรรยากาศหน้าห้องทรงอักษรเช้านี้เงียบสงบผิดปกติ ขันทีและนางกำนัลต่างพากันก้มหน้าหลบตา ทว่าลอบมองผู้ที่กำลังเดินอาดๆ เข้ามาด้วยความประหลาดใจจนแทบจะถลนลูกตาออกมานอกเบ้า

​เซียวจิ่น (ฉีอ๋อง) แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น ผู้มักจะสวมหน้ากากยมทูตและแผ่รังสีอำมหิตจนอากาศรอบตัวเย็นเยียบเป็นน้ำแข็ง บัดนี้กลับก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามผ่าเผย ทว่าแวดล้อมไปด้วยกลิ่นอายของฤดูวสันต์ที่บานสะพรั่ง มุมปากที่มักจะเหยียดตึงอยู่เสมอ บัดนี้กลับยกยิ้มบางๆ อย่างอารมณ์ดี ชนิดที่หาที่สุดมิได้!

​เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไป ฮ่องเต้เซียวเยวี่ยนที่กำลังเงยหน้าจากกองฎีกาก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาของโอรสสวรรค์จะทอประกายขบขัน พระองค์วางพู่กันลง แย้มพระสรวลกว้างจนเห็นไรพระทนต์ แล้วยกพระหัตถ์ขึ้นตบเข่าฉาดใหญ่!

​"เป็นไงน้องรัก! สายข่าวข้ารายงานว่า ภรรยาเจ้ากับเจ้าเข้ากันดีเชียว!"

​หากเป็นเมื่อก่อน เซียวจิ่นคงชักสีหน้าและตวาดลั่นโถงว่าผู้ใดบังอาจมาสอดแนมเรื่องในจวนของเขา ทว่ายามนี้ แม่ทัพหนุ่มกลับไม่มีท่าทีขัดเขินหรือเดือดดาลแม้แต่น้อย เขาสาวเท้าเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้หอมด้วยท่าทางเกียจคร้านเล็กน้อย (ผลจากการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงมาตลอดสองคืน) ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นรับคำอย่างภาคภูมิใจ

​"สายข่าวของเสด็จพี่นี่ทำงานเชื่องช้าเสียจริงพ่ะย่ะค่ะ... นี่ไม่ใช่แค่ 'เข้ากันได้ดี' แต่ต้องเรียกว่า 'รักใคร่กลมเกลียวจนแทบจะกลืนกินกันลงท้อง' ต่างหาก"

​ฮ่องเต้เซียวเยวี่ยนอ้าปากค้างเล็กน้อย ไม่คิดว่าน้องชายจอมบ้าเลือดจะกลายร่างเป็นบุรุษหน้าหนาได้ถึงเพียงนี้

​"โอ้โห! รักใคร่กลมเกลียวงั้นรึ?" ฮ่องเต้เลิกพระขนง กลั้นหัวเราะจนปวดท้อง "แล้วผู้ใดกันหนอ ที่เมื่อสองปีก่อนมายืนทำหน้าดำคร่ำเครียด โวยวายจะควบม้าหนีไปชายแดนให้ได้ เพราะยืนกรานว่ารังเกียจสตรีจวนราชครู?"

​เซียวจิ่นกระแอมไอเล็กน้อย หน้าไม่เปลี่ยนสีแม้แต่ตระกูลเดียว "เมื่อสองปีก่อนกระหม่อมยังโง่งมเขลาปัญญา สวรรค์ประทานสตรีที่งดงาม ฉลาดเฉลียว และ 'มีรสชาติ' เข้าขากับกระหม่อมถึงเพียงนี้มาให้ ต้องขอบพระทัยเสด็จพี่ที่มีสายพระเนตรกว้างไกล ประทานสมรสที่สมบูรณ์แบบที่สุดในแคว้นให้แก่กระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ"

​"ฮ่าๆๆ!" คราวนี้ฮ่องเต้ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นโถงอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป "เจ้าถึงกับเอ่ยปากชมสตรีเป็นแล้ว! ดูท่าทางจวนอ๋องคงจะพังพินาศไปครึ่งแถบแล้วกระมัง?"

​"แค่เตียงไม้สลักหักไปสองหลัง กับขอบสระน้ำพุร้อนต้องซ่อมแซมนิดหน่อยพ่ะย่ะค่ะ"

​เซียวจิ่นตอบหน้าตาย ราวกับกำลังรายงานเรื่องดินฟ้าอากาศ ก่อนจะยื่นมือออกไปตรงหน้าผู้เป็นพี่ชายอย่างหน้าไม่อาย

​"ว่าแต่เสด็จพี่... ในเมื่อกระหม่อมเชื่อฟัง ยอมรับพระชายาแล้ว เสด็จพี่จะไม่ประทานรางวัลต้อนรับหลานชายหลานสาวในอนาคตหน่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ? อ้อ... แล้วกระหม่อมขอเบิกตัวหมอหลวงฝีมือดีที่สุดไปที่จวนด้วย ฮูหยินของกระหม่อมช่วงนี้ร่างกาย 'เหน็ดเหนื่อย' จากการจัดการจวนมากไปสักหน่อย จำเป็นต้องได้ยาบำรุงชั้นเลิศ"

​ฮ่องเต้ส่ายพระเศียรด้วยความระอาปนเอ็นดู พระองค์ชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่หน้าน้องชาย

​"ไอ้คนหน้าหนา! เหน็ดเหนื่อยจากการจัดการจวน หรือเหน็ดเหนื่อยจากการรับมือกับหมาป่าตะกละเช่นเจ้ากันแน่! เอาเถอะๆ ขืนเจ้าขยันขันแข็งถึงเพียงนี้ ไม่เกินปีหน้า ข้าคงต้องเตรียมล้างคลังหลวง เอาทองคำมารับขวัญหลานเป็นหีบๆ เสียแล้ว!"

​เซียวจิ่นยกยิ้มมุมปาก น้อมรับคำประชดนั้นด้วยความเต็มใจ "เป็นพระมหากรุณาธิคุณยิ่งพ่ะย่ะค่ะ... เช่นนั้นกระหม่อมไม่รบกวนเวลาทรงงานแล้ว ขอตัวกลับไป 'ปรนนิบัติ'..."

​"ทูลฝ่าบาท พระสนมเสิ่นเฟยขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ" เสียงกงกงหน้าประตูดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

​ฮ่องเต้พยักพระพักตร์ "ให้นางเข้ามา"

​บานประตูเปิดออก ร่างระหงของ เสิ่นเฟย (พระสนมเอกตระกูลเสิ่น) ในชุดหรูหราเดินกรีดกรายเข้ามาพร้อมกับนางกำนัลที่ถือชามน้ำแกงรังนก นางยอบกายถวายพระพรฮ่องเต้ ก่อนจะหันมาแย้มยิ้มทักทายฉีอ๋อง

​"หม่อมฉันนำน้ำแกงมาถวายฝ่าบาทเพคะ... เอ๊ะ ท่าทางท่านอ๋องดูอารมณ์ดีเบิกบานยิ่งนัก วันนี้มีเรื่องมงคลอันใดหรือเพคะ?" เสิ่นเฟยแสร้งถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ทว่าหูผึ่งรอฟังคำตอบ

​เซียวจิ่นเพียงแค่พยักหน้ารับทักทายตามมารยาท "ไม่มีเรื่องใหญ่อันใดหรอกพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่พระชายาของกระหม่อมงดงามและเอาใจใส่ดูแลจวนเป็นอย่างดี กระหม่อมจึงมาทูลขอเบิกตัวหมอหลวงไปตรวจชีพจรบำรุงครรภ์... เอ้อ บำรุงร่างกายให้นางเสียหน่อยเท่านั้น"

​กล่าวจบ เซียวจิ่นก็ประสานมือทูลลาฮ่องเต้ แล้วสะบัดชายเสื้อเดินผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้เสิ่นเฟยมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยสายตาเบิกกว้าง

​เมื่อคล้อยหลังน้องชาย ฮ่องเต้ก็ยกน้ำแกงขึ้นจิบ พลางตรัสกลั้วเสียงหัวเราะ "สนมรัก เจ้าดูฉีอ๋องสิ สองปีก่อนทำหน้าเหมือนจะไปตายตอนรู้ว่าต้องแต่งกับคุณหนูรองจวนราชครู มาวันนี้กลับมานั่งหน้าบานโอ้อวดภรรยาให้ข้าฟัง ดูท่าจวนอ๋องคงมีเรื่องให้บันเทิงอีกมากเชียวล่ะ"

​เสิ่นเฟยฝืนยิ้มรับ "ทะ... ท่านอ๋องหลงรักพระชายาถึงเพียงนี้ ช่างน่ายินดีนักเพคะ"

​ทว่าในใจของพระสนมกลับร้อนรุ่มดั่งไฟสุม! นางรีบขอตัวกลับตำหนัก และเขียนจดหมายลับสั่งให้นางกำนัลลอบส่งออกไปนอกวังทันที!

​[ณ จวนอัครเสนาบดีฝั่งซ้าย เรือนของเสิ่นเจียว]

​เพล้ง! เพล้ง!

​เสียงแจกันกระเบื้องเคลือบราคาแพงถูกปาอัดกำแพงแตกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดของ เสิ่นเจียว คุณหนูเล็กแห่งตระกูลเสิ่น น้องสาวร่วมอุทรของเสิ่นเฟย

​"ข้าไม่เชื่อ! เป็นไปไม่ได้! ท่านอ๋องเนี่ยนะจะหลงรักนังจืดชืดตระกูลหลินนั่น!"

​เสิ่นเจียวกระทืบเท้าเร่าๆ ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจดบิดเบี้ยวด้วยความริษยา นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ บ่าวไพร่ในเรือนต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบตัวสั่นเทา

​เสิ่นเจียวหลงรักฉีอ๋องมาตั้งแต่สมัยยังไม่ปักปิ่น นางเฝ้ารอวันที่เขาจะกลับจากชายแดน และมั่นใจเกินร้อยว่าสวามีจอมโหดจะต้องเขียนหนังสือหย่า โยนคุณหนูรองจวนราชครูที่ถูกยัดเยียดให้ทิ้งไปอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น นางผู้เป็นหญิงงามอันดับต้นๆ ของเมืองหลวง มีพี่สาวเป็นถึงพระสนมเอก จะก้าวขึ้นไปนั่งตำแหน่งพระชายาฉีอ๋องได้อย่างสง่างาม!

​แต่นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! จดหมายจากพี่สาวบอกว่าท่านอ๋องถึงกับหน้าหนาไปขอหมอหลวงมาบำรุงร่างกายให้ภรรยาเพราะ 'ใช้งาน' นางหนักเกินไป!

​"คุณหนูใจเย็นๆ ก่อนเจ้าค่ะ อาจจะเป็นแค่ข่าวลือ..." สาวใช้คนสนิทพยายามปลอบ

​"ข่าวลืออะไร! พี่สาวข้าได้ยินมากับหูในห้องทรงอักษร!" เสิ่นเจียวตวาดแหว หอบหายใจแรง ดวงตาฉายแววอาฆาตมาดร้าย "นังหลินเยวี่ย! สองปีมานี้มันซ่อนตัวเงียบอยู่ในจวนอ๋องราวกับหนูท่อ ไม่เคยโผล่หัวมาร่วมงานสังคมใดๆ ข้าก็นึกว่ามันถูกทิ้งจนตรอมใจตายไปแล้ว ที่แท้มันแอบซุ่มใช้มารยาจิ้งจอกล่อลวงท่านอ๋องนี่เอง!"

​นางเดินวนไปวนมากลางห้อง ก่อนจะเหยียดยิ้มร้ายกาจเมื่อนึกแผนการบางอย่างออก

​"ได้... ในเมื่อท่านอ๋องหลงใหลมันนัก ข้าก็จะกระชากหน้ากากนังจิ้งจอกนั่นให้คนทั้งเมืองหลวงได้เห็น!" เสิ่นเจียวหันไปสั่งสาวใช้ "ไปเตรียมเทียบเชิญ! เดือนหน้าข้าจะจัด 'งานเลี้ยงชมบุปผาและประชันกวี' ที่ศาลาริมน้ำจวนของข้า ส่งเทียบเชิญไปให้ฮูหยินและคุณหนูทุกจวนในเมืองหลวง... และที่สำคัญที่สุด ต้องส่งไปเชิญ 'พระชายาฉีอ๋อง' มาให้จงได้!"

​สาวใช้รับคำหน้าตื่น "แต่... พระชายาไม่เคยออกงานสังคมเลยนะเจ้าคะ หากนางปฏิเสธ..."

​"ถ้ามันกล้าปฏิเสธ ข้าก็จะให้พี่สาวข้าไปทูลขอราชโองการจากฮ่องเต้ บังคับให้มันต้องมา!" เสิ่นเจียวเชิดหน้าขึ้น หัวเราะเยาะในลำคอ "คุณหนูรองที่เติบโตมาแบบถูกทิ้งขว้าง ไร้การศึกษา วันๆ เอาแต่ปลูกผักในเรือนหลังอย่างมัน จะเอาความรู้ที่ไหนมาแต่งกวีประชันกับข้า! ข้าจะทำให้มันอับอายขายหน้าจนไม่มีแผ่นดินจะอยู่ ให้ท่านอ๋องตาสว่างว่าสตรีที่คู่ควรกับเขามีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้น!"