ตอนที่ 6 คำถามแสนหวาน

​ยามรัตติกาลมาเยือน บรรยากาศภายในห้องนอนเรือนหลังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกำจายของกำยานดอกกุ้ยฮวา แสงเทียนสลัววูบไหวทอดเงาของคนสองคนให้ซ้อนทับกันอยู่บนฉากกั้นไม้แกะสลัก

​หลินเยวี่ยในชุดนอนผ้าแพรสีขาวเนื้อนุ่ม นั่งทอดลุ่ยอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ โดยมีร่างสูงกำยำของเซียวจิ่นยืนซ้อนอยู่เบื้องหลัง

​มือแกร่งที่เคยกรำศึกจับแต่ดาบและทวน บัดนี้กำลังถือหวีไม้หอมสลักลาย มังกรคู่หงส์ ค่อยๆ สางเรือนผมสีหมึกที่ยาวสยายเต็มแผ่นหลังของภรรยาอย่างเบามือและเชื่องช้าที่สุด ราวกับกลัวว่าเส้นผมของนางจะขาดร่วงแม้แต่เส้นเดียว ท่วงท่าอันทะนุถนอมนี้ช่างขัดกับฉายา ‘จอมมารหน้าผี’ ของเขาอย่างสิ้นเชิง

​"สวามี ท่านหวีผมให้ข้าจนข้าจะเคลิ้มหลับคาโต๊ะเครื่องแป้งอยู่แล้วนะ" หลินเยวี่ยพึมพำเสียงงัวเงีย มองสบตากับเขาผ่านคันฉ่อง

​เซียวจิ่นระบายยิ้มบางเบา วางหวีไม้หอมลงบนโต๊ะ ก่อนจะรวบปอยผมของนางขึ้นมาจรดริมฝีปากจุมพิตอย่างแสนรัก

​"เยวี่ยเอ๋อร์..." จู่ๆ น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มก็จริงจังขึ้นมาเล็กน้อย แววตาที่มองสะท้อนในคันฉ่องแฝงไปด้วยความใคร่รู้ระคนเจ็บปวดแทนสตรีตรงหน้า "ตอนกลางวัน เจ้าบอกว่าชีวิตในฐานะลูกอนุที่จวนราชครูนั้นไม่สู้ดีนัก... แล้วตอนที่เจ้าถูกบังคับให้ขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว แต่งงานแทนพี่สาวที่หนีไป... ในใจเจ้าคิดอย่างไรหรือ? หวาดกลัวข้ามากหรือไม่?"

​คำถามนั้นทำให้หลินเยวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ความง่วงงุนมลายหายไปสิ้น นางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับสวามี

​"จะให้ข้าพูดความจริง หรือพูดเอาใจท่านเล่า?" นางหรี่ตาถามอย่างมีชั้นเชิง

​"กับสวามี เจ้าพูดความจริงได้ทุกเรื่อง ไม่ต้องปิดบัง" เขาย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้านาง สองมือใหญ่กอบกุมมือเล็กของนางเอาไว้หลวมๆ

​หลินเยวี่ยยักไหล่ ตอบด้วยน้ำเสียงซื่อตรงอันเป็นเอกลักษณ์

​"ความจริงก็คือ... ตอนแรกที่รู้ว่าพี่สาวข้าหนีการแต่งงานเพราะหวาดกลัวท่าน แล้วท่านพ่อบังคับให้ข้าสวมรอยแต่งแทน ข้าก็แอบด่าบรรพบุรุษจวนราชครูอยู่ในใจไปหลายร้อยจบเลยล่ะ!"

​เซียวจิ่นหลุดหัวเราะในลำคอ "ด่าว่าอย่างไรเล่า?"

​"ก็ใครๆ ในเมืองหลวงต่างลือกันว่า ฉีอ๋องนั้นหน้าตาดุร้ายราวกับยักษ์ปักหลั่น ดื่มเลือดศัตรูต่างน้ำ ฆ่าคนไม่กะพริบตา แถมยังอารมณ์ร้าย เกลียดสตรีเข้าไส้... พี่สาวข้าที่เป็นลูกรักยังทนรับสภาพไม่ได้ แล้วข้าที่เป็นแค่ลูกอนุไร้ค่า ถูกส่งมาเป็นเครื่องสังเวยเพื่อไม่ให้จวนราชครูโดนข้อหาขัดราชโองการ ข้าก็ต้องกลัวตายสิ!"

​แม่ทัพหนุ่มฟังแล้วก็รู้สึกผิดในใจเล็กน้อย ข่าวลือพวกนั้นเขาสร้างมันขึ้นมาเองเพื่อป้องกันไม่ให้สตรีจอมปลอมเข้าหา ไม่คิดเลยว่ามันจะทำให้ก้อนแป้งน้อยของเขาต้องหวาดผวาไปด้วย

​"แต่ว่านะ..." หลินเยวี่ยคลี่ยิ้มบาง นิ้วเรียวเอื้อมไปเกลี่ยแก้มสากของคนตรงหน้าเบาๆ "พอข้ามานั่งคิดทบทวนดูดีๆ อยู่ที่จวนราชครู ข้าก็เป็นได้แค่วัชพืชที่ไม่มีใครเหลียวแล ข้าวปลาอาหารก็กินไม่อิ่ม เสื้อผ้าก็มีแต่ชุดเก่าๆ ของพี่สาว... หากแต่งเข้าจวนอ๋อง อย่างน้อยที่สุด จวนระดับชินอ๋องก็คงมีข้าวให้ข้ากินอิ่มครบสามมื้อ มีหลังคาคุ้มหัวที่ดีกว่าเรือนซอมซ่อนั่น... ต่อให้ท่านอ๋องจะน่ากลัวแค่ไหน ข้าก็แค่หลบซ่อนตัวอยู่ในเรือนหลัง ปลูกผักตกปลาของข้าไปเงียบๆ ไม่ไปขวางหูขวางตาท่านก็พอแล้ว"

​ตรรกะการเอาชีวิตรอดที่เน้นเรื่อง 'ปากท้อง' เป็นหลักของนาง ทำเอาเซียวจิ่นถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนที่ความรู้สึกรักใคร่เอ็นดูจะเอ่อท้นขึ้นมาจนเต็มหัวใจ

​"เจ้าเด็กโง่..." เขาบีบจมูกรั้นของนางเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว "คนเขากลัวจะถูกสับคอขาด แต่เจ้ากลับห่วงเรื่องกินข้าวไม่อิ่มเนี่ยนะ"

​"อ้าว! เรื่องกินเรื่องใหญ่สิ! กองทัพยังต้องเดินด้วยท้องเลยนะท่านแม่ทัพ!" นางเถียงคอเป็นเอ็น

​เซียวจิ่นหัวเราะร่วน ดึงร่างบอบบางเข้ามากอดแนบอก คางแกร่งเกยอยู่บนเรือนผมนุ่มสลวยของนาง

​"ข้าต้องขอบใจความขี้ขลาดของพี่สาวเจ้า และความโง่งมของตาเฒ่าราชครูนั่นเสียแล้ว..." เขากระซิบชิดใบหูเล็ก "ที่ทอดทิ้งไข่มุกเม็ดงาม แล้วส่งมาให้ข้าถึงจวน... หากวันนั้นพี่สาวเจ้าไม่หนีไป คนที่ต้องทุกข์ระทมที่สุดก็คงเป็นข้า เพราะข้าคงไม่มีวันได้พบกับสตรีที่ทำให้ข้ามีความสุขจนแทบจะเป็นบ้าเช่นนี้"

​หลินเยวี่ยหน้าแดงซ่านกับคำสารภาพรักที่ตรงไปตรงมา นางซุกหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง บ่นงุบงิบแก้เขิน

​"ปากหวานนักนะ... ตอนนี้ทำมาเป็นพูดดี ทีเมื่อก่อนทิ้งข้าไว้ในเรือนหลังตั้งสองปี ปล่อยให้ข้าเหงาจนต้องไปนั่งปิ้งปลากินกับ 'องครักษ์ปลายแถว' ท่านลืมไปแล้วหรือไง"

​คำประชดนั้นทำเอาเซียวจิ่นสะดุ้ง เขารีบผละออก เปลี่ยนเรื่องด้วยความหน้าหนาทันที

​"อะแฮ่ม! ดึกมากแล้ว ฮูหยิน... เรื่องอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถิด ตอนนี้เรามาสนใจเรื่องปัจจุบันกันดีกว่า"

​"เรื่องปัจจุบันอันใด?" หลินเยวี่ยขมวดคิ้ว ระแวงสายตาหมาป่าที่เริ่มทอประกายวิบวับของสวามี

​"ก็ในเมื่อเจ้าแต่งงานเข้ามาเพื่อหวังจะได้ 'กินอิ่ม'..." เซียวจิ่นช้อนอุ้มร่างบางขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงดิ่งไปยังเตียงเตาหลังใหญ่ "สวามีเช่นข้า ก็ต้องปรนนิบัติให้เจ้า 'อิ่มหนำสำราญ' ทั้งข้าวปลาอาหาร... และอิ่มเอมบนเตียงนอนอย่างไรเล่า!"

​"ว้าย! ไอ้หน้าหนา! ข้าเพิ่งบอกไปว่าข้าอยากนอน ปล่อยข้านะ!"

​"ไม่ปล่อย... คืนนี้ข้าจะหวีผมให้เจ้าบนเตียงต่อ แล้วเราค่อย 'เข้าหอ' ชดเชยเวลาสองปีที่หายไปอีกสักยก!"

​เสียงโวยวายของพระชายาสายสโลว์ไลฟ์ดังสลับกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของสวามีหน้าหนา ก่อนที่ม่านมุ้งสีปะการังจะถูกปลดลงมา ปิดกั้นบทสนทนาแสนหวาน (และแสนเร่าร้อน) ของค่ำคืนนี้ไปอย่างสมบูรณ์!