10

เรือนร่างบอบบางของสตรีร่างน้อยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องประทินโฉมแล้วปลดปล่อยหยาดน้ำตาให้หลั่งไหลอาบสองพวงแก้มแดงระเรื่อเพื่อระบายความเจ็บช้ำน้ำใจ กล้ำกลืนฝืนทน ขมในอกมาตลอดระยะเวลาที่ต้องปั้นยิ้มยอมรับให้สามีพาหญิงสาวอีกคนเข้าจวนตระกูลเฉินในฐานะภรรยา

“ฮึก…ฮื่อ” ความรู้สึกของนางชอกช้ำ ทุกข์ทรมานคล้ายบุรุษผู้ที่นางไว้เนื้อเชื่อใจหยิบฉวยธนูดอกแหลมเสียบเข้ากลางหลังปักทะลุขั้วหัวใจจนนางกระอักเลือดจวนเจียนจะสิ้นใจอยู่รอมร่อพอดี

นางมืดแปดด้าน ดวงตาพร่ามัวเพราะทัศนวิสัยถูกบดบังด้วยหยาดน้ำตารื้นคลอเบ้า สองแขนสองขาคล้ายมิเหลือเรี่ยวแรงขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว จะก้าว จะย่างก็เห็นทีหล่นฟุบลงเสียตรงหน้าเป็นแน่

ไหนเล่าที่เคยให้สัญญาแก่นางว่าแววตาเขามีไว้มองความงามของนางแต่เพียงผู้เดียว

ไหนเล่าที่เคยให้สัญญาแก่นางว่าความรักของเขาจะมอบให้หญิงงามนางนี้เพียงผู้เดียวและมิเหลือใจไปให้สตรีนางอื่นอีกชั่วชีวิต

และไหนเล่าบุรุษที่บอกว่าจะยกย่องนางเป็นภรรยาเพียงหนึ่ง จะมิมีเรื่องสตรีอื่นใดให้นางต้องปวดหัวหรือเจ็บช้ำน้ำใจเป็นอันขาด แล้วเหตุใดวันนี้เขาถึงกล้าพาสตรีอีกคนหนึ่งเข้ามาแนะนำให้นางรู้จักในฐานะภรรยา มันมิทำร้ายความรู้สึกกันเกินไปหรอกหรือ…นางอดทนรอแล้วรอเล่า รอเก้อเป็นแรมเดือนแม้มิมีจดหมายส่งมาสักฉบับส่งแต่นางก็ยังเฝ้ารอ เฝ้าคอยห่วงหาจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะไม่อาจทราบว่าในการตั้งฐานทัพออกรบเขาจะตกทุกข์ยากสักเพียงใด…แล้วนี่หรือผลตอบแทนของการรอคอย คือความเจ็บช้ำความขมขื่นในดวงใจหรือ…นางขอถามทีเถิด

ตั้งแต่นางจำความได้ก็เติบโตอยู่ในจวนตระกูลเหวินที่มีท่านพ่อคอยดูแล คอยมอบความรักให้เช่นพ่อลูกที่มีสายเลือดเดียวกัน นางเคยพูดกับท่านพ่อ ท่านแม่ว่าหากนางหาบุรุษที่ดีเท่าท่านพ่อไม่ได้ นางก็จะมิมีวันยอมออกเรือนเป็นอันขาด แม้ความงามของนางจะเลื่องลือมีบุรุษจากหัวเมือง ชานเมือง บุตรชายขุนนาง เสนาบดีหรือแม้กระทั่งเชื้อราชวงศ์เทียวไปเทียวมาส่งขนมจีบให้จนหัวกระไดจวนตระกูลเหวินไม่เคยว่างเว้นสักวัน ทว่านางกลับปฏิเสธบุรุษเหล่านั้น มิเคยรับน้ำใจจากผู้ใด

กระทั่งกำแพงในหัวใจของนางที่ถูกก่อขึ้นมาค่อย ๆ พังทลายลงทีละเล็กทีน้อยจนสามารถปล่อยให้บุรุษคนหนึ่งได้เข้ามานั่งเล่น ทำความรู้จักและแทรกแซงในความรู้สึกของนางเรื่อย ๆ…แล้วเหตุใดเขาจึงทำกับนางเช่นนี้ สัญญาของบุรุษที่เคยลั่นสัจจะวาจาไว้ มันเป็นเพียงแค่ลมปากแต่หาความสัตย์จริงไม่ได้ใช่หรือไม่

เหตุใดท่านพี่ถึงได้ใจร้ายกับนางยิ่งนัก ตลอดระยะเวลานานนับเดือนนางยินยอมให้มารดาสามีและน้องสาวสามีกลั่นแกล้ง ดุด่า จิกหัวใช้ ดูถูกดูแคลน เหยียบย่ำศักดิ์ศรี แต่นางก็เพียรพยายามอดทนไม่ต่อปากต่อคำ สงบเสงี่ยมเจียมเนื้อเจียมตัวเพื่อหวังว่าวันหนึ่งอาจได้รับความเมตตาเอ็นดูจากพวกนาง… เพราะด้วยสามีนางเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเหม่ยกวางย่อมต้องคุมการศึกการรบเดินทางเพื่อตั้งฐานทัพบ่อยครั้ง ท่านพี่จะได้สบายใจ คลายกังวลว่าเมียและแม่จะมีเรื่องบาดหมางกันจนเกิดไฟลุกโชนในจวนตระกูลเฉินหรือไม่

“ฮึก…” นางสะอึกสะอื้นร่ำไห้จนร่างกายสั่นโยกสั่นคลอนและฟุบหลับไปในที่สุด

“…” หลิ่งจินนั่งมองเจ้านายของตนด้วยความสงสารและเห็นใจ นางจำได้ว่านางเคยเห็นเป่ยลี่ร้องไห้หนัก ๆ จนตาบวมปูดและเหนื่อยหลับไปเช่นนี้ครั้งล่าสุดก็สมัยเยาว์วัยอายุเพียงแปดเก้าขวบตอนโดนล้อว่าตนเป็นเพียงกาฝากหาใช่บุตรในสายเลือดของท่านแม่ทัพไม่ หากท่านแม่ทัพมีภรรยาและมีลูกเป็นของตัวเองเด็กสาวคงจะกลายเป็นหมาหัวเน่า ถูกเขี่ยทิ้งเป็นแน่ ด้วยความยังเด็ก ยังไร้เดียงสานัก จึงตีโพยตีพายคิดไปเองเก็บเอามาร้องห่มร้องไห้…

และนี่ก็คงเป็นเรื่องแรกในรอบหลายปีที่ทำให้เป่ยลี่รู้สึกเสียใจมากจนนางได้เห็นภาพเจ้านายตนร้องไห้หนักถึงเพียงนี้อีกครั้ง ภาพที่หลิ่งจินเองก็มิเคยคิดว่าจะได้พบเพราะนางทั้งเคยเชื่อมั่นในตัวแม่ทัพใหญ่ซือหยางผู้นั้นว่าเขาจะต้องดูแล รักษา ถนอมดอกไม้ดอกงามดอกนี้ที่บานสะพรั่งกลางเมืองหลวงแคว้นเหยี่ยชิงได้เป็นอย่างดี…

ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอกหอนอน ทำให้หลิ่งจินสะดุ้งตื่นจากภวังค์นิทราที่เผลอไผลคิดไปเรื่อยเปื่อย

“ท่านแม่ทัพ…” หลิ่งจินเอ่ยเรียกชื่อคนใจร้ายที่ทำได้แม้กระทั่งสตรีเรือนร่างบอบบางเช่นเจ้านายตนให้ขมขื่นได้ถึงเพียงนี้ด้วยสีหน้า แววตามิใคร่พอใจสักเท่าใด ซึ่งแน่นอนว่าอีกฝ่ายย่อมสัมผัสได้ “ท่านแม่ทัพมีธุระอันใดหรือเจ้าคะ”

‘เหตุใดถึงไม่อยู่คอยประคบประหงมภรรยาใหม่เล่า ประเดี๋ยวนางอาจเดินไม่ระมัดระวังจนเผลอตกฟาก ตกบันไดแขนขาหักขึ้นมาจะทำเช่นไร’ เป็นประโยคที่หลิ่งจินคิดในใจแต่หาได้กล่าวออกไปให้อีกฝ่ายได้ยินไม่…ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็คือสามีของคุณหนู ส่วนนางเป็นเพียงบ่าวรับใช้ผู้อาศัยติดตามมาขออาศัยที่หลับนอน อาหารประทังชีวิตในจวน ซี่งต่อให้จะโกรธแค้นสักเพียงใดก็คงทำได้เพียงนิ่งเงียบ

“การที่ข้าจะมาหาภรรยาข้าต้องมีธุระอันใดด้วยหรือหลิ่งจิน” แม่ทัพใหญ่ซือหยางยืนเอามือไขว้หลังแล้วประสานกันไว้บริเวณสะโพก “เป่ยลี่นางเป็นเช่นใดบ้าง”

หาใช่ว่าเขาจะโง่เขลาจนมองมิออกไม่ ริมฝีปากที่พูดแสดงความใจกว้างดั่งมหาสมุทรว่าเข้าอกเข้าใจ ยิ้มรับสตรีนางใหม่ที่เขาพาเข้าจวนตระกูลเฉินในฐานะสะใภ้ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง ความขมขื่นและชอกช้ำใจจนยากจะสามารถบดบังได้มิด

แต่เมื่อครู่ที่แม่ทัพใหญ่ซือหยางไม่ได้รีบตามฮูหยินเป่ยลี่เข้ามามิใช่ว่าจะหมางเมินหรือหมดสิ้นรักในตัวนาง แต่เพราะมารดาและน้องสาวเพิ่งเดินทางกลับจากไปทำบุญวัดประจำตระกูลพอดี บุรุษจึงอยู่พูดคุยเพื่อแนะนำลู่ฟางเหนียนให้พวกนางรู้จักในฐานะภรรยารอง อีกทั้งคุณหนูลู่ฟางเหนียนก็เสมือนตัวคนเดียว มิมีญาติ มิมีสหาย มิรู้จักผู้ใด ทำให้เขามิกล้าทิ้งนางอยู่ตามลำพังได้ไม่…ถึงแม้มิมีใจรักใคร่แต่ในฐานะสามีเขาต้องคอยเป็นธุระจัดการเรื่องที่หลับที่นอนให้นางเสร็จสิ้นก่อนจึงสามารถปลีกตัวออกมาได้

“ฮูหยินร้องไห้จนหลับไปแล้วเจ้าค่ะ” หลิ่งจินตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“นางร้องไห้หนักถึงเพียงนั้นเลยหรือ?”

“เจ้าค่ะ”

“เจ้ามีอันใดทำก็ไปทำเถิด ข้าขออยู่กับเป่ยลี่ตามลำพังได้หรือไม่” สิ่งที่บุรุษสามารถทำได้ดีที่สุดในตอนนี้นั่นก็คือเยียวยาจิตใจและความรู้สึกของภรรยาที่ต้องสูญเสียไปจากการผิดสัญญาของเขา

“เจ้าค่ะ”

แม่ทัพใหญ่ซือหยางก้าวขาเข้าไปในห้องที่เขาเคยใช้เอนกายนอนกอดแนบอิงเรือนร่างบอบบางทุกคืนแล้วปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนาเพื่อมิให้มีผู้ใดเข้ามารบกวน

“…” หาใช่ว่านางจะรู้สึกเจ็บปวดแต่เพียงผู้เดียวไม่ เขาเองก็ขมขื่นมิได้ต่างกันเมื่อต้องจำใจผิดสัจจะที่เคยลั่นไว้ต่อหน้าท่านพ่อ ท่านแม่ของนาง ว่าเขาจะดูแลและถนอมดอกไม้ดอกนี้มิให้มีรอยบอบช้ำ…