30

ผ่านมาหนึ่งเดือนเต็มที่ฮูหยินท่านแม่ทัพ ‘เป่ยลี่’ อาศัยอยู่ท้ายหมู่บ้านกลางหุบเขา โดยอาสาช่วยงานบ้านงานเรืิอน แบ่งเบาภาระท่านป้าเจียวจินที่เมตตาให้ที่พักพิงและอาหารการกินเท่าที่นางจะทำได้ โดยงานพวกนั้นก็หาได้หนักหนาเกินกำลังสตรีไม่ เพียงลงครัวเป็นลูกมือบ้างในบางครั้ง ปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดพื้นบ้าน รดน้ำต้นไม้ ให้อาหารไก่ และขอติดตามท่านป้าเจียวจินกับบุตรชายเจียวหลงขึ้นไปบนหุบเขาเพื่อหาพืชสมุนไพรลงมาทำเป็นยาหรือตากแดดขายให้กับพวกพ่อค้าแม่ค้า

“ข้าใคร่อยากจะเดินทางเข้าไปในเมืองหลวงเจ้าค่ะท่านป้า” ฮูหยินเป่ยลี่อดใจรอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว นางไม่เข้าใจเสียจริง ระยะเวลาเวลาก็ผ่านมาร่วมหนึ่งเดือนเต็มแล้ว ไยคนของท่านพี่หรือท่านพี่ถึงยังตามหาตัวนางไม่เจออีกเล่า สามีนางเป็นถึงท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเหม่ยกวางคุมกำลังพลนับหมื่นนับแสนนาย มีเส้นมีสายมีอำนาจอยู่ทุกหัวเมือง ผู้ใดต่างก็ให้ความเคารพเขา เรื่องแค่นี้คงมิเหนือบ่ากว่าแรงไม่ใช่หรือ!

เมื่อเป็นเช่นนั้นเป่ยลี่จึงตัดสินใจปลอมตัวเข้าไปในเมืองหลวงโดยอาศัยรถม้าของท่านนายอำเภอและมีเจียวหลงบุตรชายวัยสิบสามขวบของท่านป้าเจียวจินขอติดตามไปด้วยเพราะเป็นห่วงความปลอดภัย กลัวว่าพี่สาวจะโดนคนใจร้ายรังแกซ้ำสองได้อีก

แน่นอนว่าเป่ยลี่และเจียวหลงค่อนข้างสนิทสนมกันพอสมควร…เจียวหลงเป็นเด็กขยันขันแข็ง ว่านอนสอนง่าย ไม่มีพิษมีภัยกับผู้ใด แถมยังหัวไวอีกด้วย นางจึงอาสาเป็นอาจารย์คอยสอนให้เขารู้อักษรเผื่อวันข้างหน้าจะทำการทำงานสิ่งใดย่อมได้รับค่าตอบแทนเพิ่มขึ้นเท่าตัวจากคนที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้เลย แน่นอนว่าระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือน เขาสามารถเรียนรู้จดจำอยู่ในระดับที่ดีพอสมควรทั้ง ๆ ที่อายุสิบสามปีมันช้าไปแล้วเสียด้วยซ้ำ

เมื่อมาถึงเมืองหลวงแห่งแคว้นเหม่ยกวาง…เป่ยลี่และเจียวหลงเดินเลียบตามข้างถนนเพื่อดูว่าท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางติดป้ายประกาศตามหาตัวนางหรือไม่

ทว่าหาไม่เลยสักฉบับ!

“บ้านของพี่หญิงอยู่ที่ใดหรือขอรับ” เจียวหลงบุตรชายคนเดียวของเจียวจินที่กลายเป็นหญิงหม้ายต้องเลี้ยงลูกตัวคนเดียวเพราะสามีดันตกเขาตายตั้งแต่เจียวหลงเพิ่งย่างเข้าสิบขวบเท่านั้น จนกระทั่งตอนนี้อายุสิบสาม ทว่ารูปร่างของเขากลับแกร่งกำยำ บึกบึน สูงโปร่งเช่นเดียวกับบุรุษหนุ่มเกือบเทียบเท่าเป่ยลี่ อาจด้วยต้องทำงานหนัก แบกหามแบกฟืนสารพัดอย่างจึงทำให้เรือนร่างดูโตเกินกว่าอายุไปมากโขเช่นนี้

“บ้านของข้าอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก”

เจียวหลงและฮูหยินเอกเป่ยลี่ทั้งสองคนสวมใส่อาภรณ์ตัวเก่าสีซีดพร้อมกับใช้ผ้าคลุมปกปิดใบหน้างดงามเพื่อมิให้ผู้ใดสังเกตเห็นจนกลายเป็นเป้าสนใจ…กำลังก้าวขาเดินเข้าไปในตลาดซึ่งตอนที่นางอยู่จวนตระกูลเฉินก็มักจะออกมาจับจ่ายซื้อของกับหลิ่งจินสาวรับใช้คนสนิทอยู่เป็นประจำ

“พวกเจ้าได้ยินข่าวของคนตระกูลเฉินหรือไม่!”

แม่ค้าขายผักบุ้งเอ่ยพูดขึ้นมา ซึ่งยิ่งเป็นเรื่องราวของตระกูลแม่ทัพใหญ่เช่นนั้นจึงทำให้ชาวบ้านหลายคนให้ความสนใจรีบกรูเข้ามารุมล้อมและรวมถึงนางกับเจียวหลงด้วย

“โอ้ย! ข้าเนี่ยได้ยินเต็มสองรูหูเชียวล่ะเจ้าข้าเอ้ย นางรุ่นถิงบ่าวรับใช้จากจวนตระกูลเฉิน ยามมาจับจ่ายซื้อของในตลาดก็เที่ยวโม้ไปทั่วว่านายตนกำลังจะได้ขึ้นเป็นฮูหยินเอกของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางอย่างไรเล่า ได้ข่าวมาว่าแต่งตั้งกันเสร็จเรียบร้อยแล้วกำลังจะพากันเข้าเฝ้าเพื่อกราบทูลฮ่องเต้”

พวกนางไปเอาเรื่องไร้สาระเช่นนี้มาจากที่ใดกัน! ท่านพี่น่ะหรือจะแต่งตั้งสตรีผู้นั้นขึ้นมาเป็นภรรยาเอก!

“แล้วฮูหยินเป่ยลี่เล่า หาใช่ว่าท่านแม่ทัพรับนางนั่งเกี้ยวจากแคว้นเหยี่ยชิงข้ามภูเขา ข้ามแม่น้ำเพื่อมาตบแต่งเป็นภรรยาเอกมิใช่หรอกหรือ งานแต่งก็เอิกเกริกแม้กระทั่งองค์รัชทายาทและองค์ชายต่างก็ไปร่วมแสดงความยินดี ข่าวที่เจ้าได้ยินมาจากนางรุ่นถิงถูกราดน้ำมันเติมน้ำส้มหรือไม่ผู้ใดจะทราบเล่า พวกเจ้าก็น่าจะรู้จักฝีปากของแม่คนดีนี่ว่าชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านมากถึงเพียงใด” สตรีวัยกลางคนอีกคนหนึ่งแสดงความคิดเห็น

“แต่ข้าว่าเรื่องนี้ท่าจะจริง บุตรสาวของข้าเป็นสหายกับสาวรับใช้ที่อยู่ในจวนตระกูลเฉิน นางรู้มาว่าเมื่อเดือนก่อนเฉินฮูหยินไหว้วานให้ฮูหยินเป่ยลี่นำกระเช้าผลไม้ไปเยี่ยมท่านย่าของแม่ทัพใหญ่ซือหยางที่แถวชานเมือง ทว่านางกลับลักลอบนัดหมายกับชายชู้แล้วร่วมมือกันสังหารบ่าวไพร่ที่ติดตามรถม้าล้มตายเกลื่อนกลาด เหลือรอดเพียงคนเดียวซ้ำยังฝากจดหมายถึงผู้เป็นสามี เขียนประมาณว่านางได้เสียกับชายชู้ผู้นั้นจนก่อเกิดความรักจึงตัดสินใจหนีตามกันไปอย่างไรเล่า เช่นนี้เรื่องการแต่งตั้งฮูหยินเอกคนใหม่คงมิใช่เรื่องแปลกอันใด”

“เห็นคราวแรกข้าก็นึกว่าจะใสซื่อ ที่ไหนได้ยิ่งกว่านางโลมในหอคณิกาเสียอีก วาสนาดีเป็นถึงภรรยาเอกท่านแม่ทัพใหญ่เสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองคงหาได้หนำใจสตรีเช่นนั้นไม่ ถึงได้หนีตามไปกับไอ้ชายชู้ให้อับอายขายขี้หน้าวงศ์ตระกูล”

เสียงซุบซิบนินทาว่าร้ายเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่พวกนางก็หาได้รู้ไม่ว่าความจริงเป็นเช่นใดกันแน่ แต่เพียงพูดให้สนุกปากจนลืมคิดถึงความรู้สึกของผู้ที่ถูกตกเป็นเบี้ย!

“เหตุใดพี่หญิงถึงไม่อธิบายไปเล่าขอรับ ว่านั้นไม่ใช่ความจริง” เจียวหลงเดินตามพี่สาวมาติด ๆ

“ต่อให้ข้าอธิบายไปแล้วอย่างไรเล่า เจ้าคิดหรือว่าคนพวกนั้นจะเชื่อคำพูดของข้ามากกว่าคำพูดจากคนในจวนตระกูลเฉิน” เป่ยลี่ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นข้างถนน “ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้ที่จวนตระกูลเฉินมีอันใดเกิดขึ้นบ้าง แต่ย่อมแน่นอนว่าคนพวกนั้นคงจะใช้เรื่องที่ข้าหายตัวไปให้เกิดประโยชน์ด้วยการใส่ร้ายป้ายสีว่าข้าลับลอบเล่นชู้เป่าหูหมายท่านพี่และแต่งตั้งสตรีผู้นั้นขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกเป็นแน่” นางกำลังใช้สติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มีวิเคราะห์เหตุการณ์อลหม่านที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้

“แล้วพี่หญิงจะทำเช่นใดต่อไปขอรับ ในเมื่อท่านแม่ทัพแต่งตั้งสตรีผู้นั้นขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกแทนที่พี่หญิงแล้วมิใช่หรือ” เจียวหลงแสดงความคิดเห็น

“ข้าจะกลับเข้าจวนตระกูลเฉิน แล้วทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของข้าคืน หลังจากนั้นก็ค่อยขอความเมตตาจากท่านพี่ให้ใช้เส้นสายของเขาออกตามหาหลิ่งจิน” ต่อให้วันนี้เป่ยลี่จะไม่ได้รับแม้กระทั่งข่าวคราวของสาวรับใช้คนสนิทและหารู้เลยไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง ทว่านางก็ไม่เคยหมดหวังเลยสักครั้ง

“ข้าจะติดตามพี่หญิงเข้าจวนตระกูลเฉินด้วยขอรับ บัดนี้พี่หญิงตัวคนเดียว ข้าเกรงว่าคนใจร้ายโหดเหี้ยมพวกนั้นจะข่มเหงรังแกพี่หญิงได้อีกขอรับ”

“ขอบใจเจ้ามากเสี่ยวหลง”