ตอนที่ 13 รู้ตัวช้า

❤️30% :💚50%

“พี่เห็นกระแสชคู่จิ้นในโซเชียลแล้วใช่ไหม” ธีร์ถามขึ้นด้วยท่าทางเขินอายที่ยังคงเหลือ

“อือ… เห็นแล้ว”

“ทำไมพี่ไม่บอกธีร์ล่ะ” นายณ์ถอนหายใจเบาๆ สายตาเหลือบมองไปทางอื่น

“ก็นายชอบไอ้นนท์อยู่นี่ ฉันเลยกลัวว่าถ้าพูดขึ้นมา นายจะรู้สึกอึดอัดหรือจิตตกจนหายป่วยช้าน่ะสิ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ธีร์ก็ขมวดคิ้วแสดงความไม่เห็นด้วย

“ธีร์ไม่ใช่คนแบบนั้นนะ ใครมันจะอยากป่วยนานๆละครับ”

“แคร์ความรู้สึกไอ้นนท์มากหรอ แล้ว…มันนึกถึงความรู้สึกของนายบ้างไหม” นายณ์หยุดไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น

“แต่ฉันชอบนะ ที่ธีร์เป็นคนเข้มแข็ง ไม่บ่น ไม่เรียกร้อง ไม่คอยเซ้าซี้จนรำคาญ… ไม่รู้ไอ้นนท์มันคิดยังไง ถึงมองข้ามคนแบบนี้ไปได้”

คำพูดสุดท้ายทำให้ธีร์เงยหน้ามองตรงเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายทันที พร้อมความรู้สึกที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในอก

“งั้น… พี่นายณ์ชอบธีร์หรอครับ”

นายณ์ตกใจอึ้งไปเล็กน้อยกับคำถามที่ตรงไปตรงมา ด้วยใบหน้าใสซื่อของธีร์

“มะ… ไม่ใช่ชอบแบบนั้นครับ! ธีร์หมายถึงชอบนิสัยน่ะ” คนน้องรีบแก้ตัว ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา

นายณ์ยิ้มจางๆ “ทำไมจะไม่ชอบล่ะ ออกจะน่ารักขนาดนี้”

ธีร์ตกใจกับคำตอบที่ได้ สายตามองประสานกับคนตรงหน้า บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที เหลือเพียงเสียงหายใจของทั้งคู่ที่ดังชัดเจนขึ้น ใบหน้าร้อนผ่าวจนห้ามไม่อยู่ สายตาไม่อาจหลบหนีจากอีกฝ่ายได้เลย ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่าง พวกเขาค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าหากันช้าๆ ช้าๆ จนระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจที่จะสัมผัสกัน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำลายบรรยากาศอ่อนหวานนั้นลงทันที

“นายณ์ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

เสียงของนนท์ดังขึ้นมาจากด้านนอกประตู

ทั้งคู่ต่างสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ธีร์นั่งตัวแข็งหน้าแดงก่ำจนทำตัวไม่ถูก มือเกาะขอบเตียงแน่น

นายณ์ก็พยายามทำตัวเป็นปกติ ซ่อนความรู้สึกไว้ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทางที่พยายามทำให้ดูเป็นปกติที่สุด

แกร็ก!!

นายณ์เปิดประตูออก เผยร่างของนนท์ยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับถามขึ้น

“ว่าไง”

“เรื่องกล้อง…” นนท์สะดุดทันที เมื่อเหลือบไปเห็นธีร์นั่งอยู่ที่เตียงของนายณ์ “ทำไมธีร์มาอยู่ห้องนาย” นนท์หันไปถามนายณ์ด้วยสีหน้าคาดคั่น หัวใจเต้นแรงด้วยความไม่พอใจ

“ธีร์มาดูอาการที่ข้อเท้าให้พี่นายณ์ครับ เสร็จแล้วกำลังจะกลับ” ธีร์ปรับอารมณ์ให้คงที่ ก้มหยิบหลอดยาแล้วลุกขึ้นเดินมาทางประตูทันที

“ขอบใจมากนะ” นายณ์พูดยิ้มแย้ม ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พรุ่งนี้เตรียมตัวไปหาหมอด้วยนะครับ” ธีร์พูดเสียงดุให้นายณ์ก่อนจะเดินสวนนนท์ออกจากห้องไป นายณ์มองตามด้วยรอยยิ้มขบขัน

แต่นนท์กลับมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้น ในอกหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่วางทับไว้ ไม่อาจปล่อยวางได้เลย

เช้าวันต่อมา

ในรถ…

หลังจากกลับจากโรงพยาบาล โดยมีโชอาสามาขับรถให้และมีเมษานั่งติดรถมาด้วย

ธีร์นั่งอยู่ข้างนายณ์ที่เพิ่งไปตรวจอาการที่โรงพยาบาล ข้อเท้าของนายณ์ยังคงพันผ้าไว้แน่นด้วยฝีมือพยาบาล นั่งพิงศีรษะกับไหล่ของธีร์อย่างผ่อนคลาย

“เห็นไหม หมอบอกแล้วว่าอีก 2-3 วันก็หาย” นายณ์พูดเสียงฟังดูสบายใจขึ้น

“อย่างน้อยก็ได้เอ็กซ์เรย์ ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วครับ” ธีร์หันมองคนข้างๆอย่างโล่งอก ดีใจที่อาการของนายณ์ไม่รุนแรงอย่างที่กังวล

“ลากฉันออกบ้านมาแต่เช้า ตอนนี้ง่วงมากเลย” นายณ์บ่นอุบ เขาขยับตัวเอาหน้าซุกไหล่คนน้องแน่นขึ้น ราวกับจะหาความอบอุ่น

“ไหนๆก็ออกมาแล้ว เราแวะซื้อของไปกินเลี้ยงด้วยเลยเนาะ มี ATM มาด้วยพอดีเลย” เมษาที่นั่งอยู่เบาะหน้า หันมาพูดพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“พี่นนท์ให้มาหรอครับ” ธีร์ถามอย่างไม่รู้

“ก็ไอ้นายณ์ไง ตัวเป็นๆอยู่ตรงนี้ทั้งคน” เมษาตอบพลางผายมือไปทางนายณ์

“ฉันไม่ลงไปด้วยหรอกนะ จะนอน” นายณ์พูดเสียงอู้อี้ นั่งนิ่งราวกับไม่อยากจะลุกไปไหน

“แล้วใครจะจ่ายเงินล่ะ ฉันไม่ได้พกกระเป๋าตังค์มา โทรศัพท์ก็แบตจะหมด” เมษาบ่นอุบ

นายณ์ยืดตัวขึ้น มือล้วงกระเป๋ากางเกงเอากระเป๋าตังค์ออกมา แล้วหยิบบัตรสีดำใบหนึ่งยื่นให้กับธีร์

“รับไปสิ รักษาดีๆด้วย อยากกินอะไรก็ซื้อมา” นายณ์พูด มองหน้าธีร์ที่กำลังงงกับการกระทำ ธีร์รับบัตรมาอย่างงงๆ สายตามองบัตรสีดำในมือสลับกับใบหน้าของนายณ์ที่กำลังเอนตัวพิงเบาะ ก่อนจะหลับตาลงด้วยความง่วง รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากนายณ์ และความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในใจ

“แหม…‘แค่เพื่อนร่วมงานครับ” เมษาพูดเสียงจิกกัดเล็กน้อย ทวนคำตอบของนายณ์ตอนพูดกับแฟนคลับ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่บ่งบอกว่าตนรู้ทันความรู้สึกของนายณ์ที่แสดงออกอย่างชัดเจน

ธีร์รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า พยายามจะอธิบาย

“ใช้เสร็จ เดี๋ยวธีร์ก็เอามาคืนแล้วครับ”

“เก็บไว้นั่นแหละ ฉันมีหลายใบ” นายณ์พูดโดยไม่ลืมตา

“งั้นฉันขอสักใบสิ” เมษาแซวต่อ

“ได้สิ ใช้ไปเท่าไหร่ฉันหักเอาที่เงินเดือนนายก็ได้”

“ลำเอียงชัดๆ เห็นๆอยู่ว่ามากกว่าเพื่อนร่วมงานน่ะ”

นายณ์ที่กำลังจะหลับ ก็ลืมตาขึ้นมามองเมษาเล็กน้อย

“พูดมากน่า” นายณ์พูดเสียงงัวเงีย ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

ธีร์รู้สึกสับสนไปหมด ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่นายณ์มีต่อตนคืออะไรกันแน่ ดูห่วงใยมากกว่าฐานะเพื่อนร่วมงาน อย่างที่เมษาพูดจริงๆ

ณ. ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

ขณะที่รถกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า ธีร์ก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจสม่ำเสมอของคนข้างกาย ที่กำลังหลับสนิทอย่างสบายใจ

เมษา โช และธีร์ เดินเข้ามาในห้างบรรยากาศคึกคักไปด้วยผู้คน พวกเขาตรงไปที่โซนเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ท่ามกลางเสียงเพลงและเสียงพูดคุยภายในบริเวณนี้

“เอาอันนี้ดีไหม”

โชหยิบเบียร์ยี่ห้อหนึ่งขึ้นมาถาม

“จัดไป” เมษาตอบรับเสียงใส

ขณะที่กำลังเลือกซื้อเครื่องดื่มอยู่นั้น ก็มีวัยรุ่นผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง เดินเข้ามาหาธีร์อย่างกล้าๆกลัวๆ

“ใช่พี่ธีร์ ที่ออกทริปกับพี่นายณ์หรือเปล่าค่ะ” วัยรุ่นผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มพลางกำโทรศัพท์ในมือแน่น

“อ่อ ใช่ครับ” ธีร์ตอบอย่างสุภาพ

“พี่ธีร์คะ! ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ หนูเป็นแฟนคลับพี่น่ะค่ะ” เสียงใสๆ ดังขึ้น พร้อมกระโดดเบาๆด้วยความดีใจ

ธีร์มองด้วยความแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มรับอย่างเป็นกันเอง

“ได้สิครับ”

เมษายืนข้างๆโช มองธีร์กับเหล่าแฟนคลับถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนานพร้อมกับรอยยิ้มกริ่มด้วยความปลื้มใจ

“ไงล่ะ ฮอตจริง”

หลังจากถ่ายรูปได้หลายรูป น้องผู้หญิงคนหนึ่งก็หันมายิ้มอย่างเขินอายก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

“พี่นายณ์ไม่มาด้วยเหรอคะ เห็นตัวติดกันตลอดเลย”

“พี่นายณ์เขาไม่สะดวก วันนี้เลยไม่ได้มาเดินด้วยกันครับ”

“อ๋อ เสียดายจังเลยค่ะ พี่ธีร์กับพี่นายณ์น่ารักมากเลยค่ะ ขอให้คบกันไปนานๆนะคะ!”

แฟนคลับสาวเอ่ยทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะโค้งตัวแล้วเดินจากไป ธีร์ยังคงอึ้งกับคำพูดเมื่อครู่จนยืนแน่นิ่ง

“เป็นไงล่ะ ‘แค่เพื่อนร่วมงาน’ เขาเชียร์กันขนาดนี้แล้ว” เมษาเดินเข้ามายืนข้างธีร์ พูดพลางหัวเราะเบาๆ

“อะไรกันพี่เมษา แฟนคลับเขาแซวเล่นเฉยๆเหอะ” ธีร์หน้าแดงขึ้นมา ปฏิเสธเสียงอ้อมแอ้ม ได้แต่ก้มหน้ามองพื้น ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจมันซับซ้อนจนตัวเองก็ยังไม่เข้าใจ

“เอาเถอะน่า” เมษาตบไหล่ธีร์เบาๆ “ถ้ามันใช่ ก็ปล่อยให้มันเป็นไป”

โชที่ยืนฟังอยู่เงียบๆก็ยิ้มออกมา เขาเห็นอาการเขินอายของธีร์แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า ธีร์เหมือนจะเริ่มมีใจให้นายณ์แล้วเช่นกัน

ทั้งสามคนเดินต่อไปในห้างสรรพสินค้า แต่ในใจของธีร์กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย รู้สึกขอบคุณที่นายณ์คอยดูแลเขาเสมอ และสงสัยว่าตัวเองจะเริ่มจะหวั่นไหวให้กับนายณ์ไปแล้วจริงๆ

วันต่อมา

กลางดึก..

ธีร์เดินลงมาชั้นล่างเพื่อหาน้ำดื่ม สายตาบังเอิญเหลือบไปเห็นแสงสว่างลอดออกมาจากใต้ประตูของห้องตัดต่อ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้เพื่อดูว่าใครยังอยู่ที่นั่น

ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอแล็ปท็อปส่องสาดลงบนใบหน้าของนนท์ ที่กำลังนั่งนิ่งจ้องมองภาพบนจออย่างตั้งใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าคาง นิ้วชี้แตะริมฝีปากเบาๆด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“พี่นนท์ ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” ธีร์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่ม เพื่อไม่ให้นนท์ตกใจ

นนท์สะดุ้งนิดหน่อยก่อนจะหันมามอง แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจพร้อมยิ้มอ่อนๆ

“อ๋อ ธีร์เองเหรอ กำลังเช็กความเรียบร้อยของคลิปที่จะปล่อยวันพรุ่งนี้อยู่น่ะ”

ธีร์เดินเข้ามาใกล้ มองจอภาพอย่างสนใจเล็กน้อย

“ขยันจังเลยนะครับ ดึกขนาดนี้แล้ว”

“แล้วทำไมธีร์ถึงยังไม่นอนล่ะ” นนท์ถามกลับพลางเลื่อนเมาส์หยุดภาพไว้ แล้วหันมาสนใจคนข้างๆ

“ธีร์นอนกลางวันเยอะไปหน่อยน่ะครับ ตอนนี้เลยยังไม่ง่วงเลย”

นนท์มองธีร์แวบหนึ่ง ก่อนจะขยับตัวเพื่อเปิดทางให้

“งั้นอยากมานั่งดูด้วยกันไหม เผื่อจะมีความคิดอะไรเพิ่มเติม”

“ก็ได้ครับ”

ธีร์พยักหน้ารับคำ แล้วเลื่อนเก้าอี้ตัวข้างๆมานั่งลงชิดกับเก้าอี้ที่นนท์นั่งอยู่ สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอแล็ปท็อปร่วมกัน นนท์คลิกเมาส์เล่นวีดีโอต่อทันที

ธีร์รู้สึกตื่นเต้นแผ่วๆอยู่บ้างในอก แต่ไม่รุนแรงเหมือนครั้งก่อนๆอีกแล้ว ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติและคุ้นเคยขึ้น ไม่รู้สึกเกร็งเหมือนที่เคย และไม่ได้ตั้งความคาดหวังอะไรจากนนท์เหมือนเมื่อก่อน

วีดีโอเล่นไปเลื่อยๆ ธีร์ยังคงอายที่เห็นตัวเองในวีดีโอ จนกระทั้งวีดีโอเล่นมาถึงตอนที่ไฟในห้องพักดับ แต่กลับมีกล้องตัวหนึ่งจับภาพเหตุการณ์เอาไว้ได้ แถมยังเป็นกล้องที่ถ่ายในที่มืดได้อีกด้วย

นนท์ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อเห็นภาพของตัวเองล้มทับตัวของธีร์บนเตียงในหน้าจอ เขาไม่เคยเห็นคลิปนี้มาก่อน พอมาเล่นตอนที่อยู่กับธีร์ในห้องมืดๆสองคน นนท์อดที่จะประหม่าไม่ได้ พลางเหลือบมองคนข้างๆเล็กน้อย

ธีร์ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะมีภาพเหตุการณ์ตอนนั้นอยู่ด้วย แม้จะรู้สึกเขินอายบ้าง แต่ก็รู้ว่านั้นคืออุบัติเหตุที่ไม่มีใครตั้งใจให้เกิดขึ้น

“ฉันไม่รู้ว่ามีคลิปนี้อยู่ ฉันจะลบเดี๋ยวนี้เลย” นนท์พูดขึ้นทำลายความเงียบระหว่างพวกเขา

“ก็ดีครับ” ธีร์รู้สึกจุกกับคำพูดของนนท์นิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เสียใจ คิดเพียงว่าเก็บไว้ก็น่าอายเปล่าๆ

นนท์คลิกเมาส์กำลังจะลบคลิป แต่พอถึงขึ้นตอนกดยืนยัน นนท์ก็ชะงักมือนิ่งครู่หนึ่งด้วยความลังเล

ธีร์มองนนท์อย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

“ธีร์ ฉันอยากถามอะไรหน่อย” คำถามที่หลุดออกมาจากปากของนนท์ก็ทำให้ธีร์ชะงักนิ่ง

“ครับ?”

นนท์หันมาสบตาธีร์ตรงๆ แววตาจริงจังจนธีร์รู้สึกได้ถึงความกดดัน

“นายยังชอบฉันอยู่ไหม”

คำถามนั้นทำเอาธีร์ตกใจกว่าเดิม คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะก้มหน้าหลบสายตาคมกริบ รู้สึกประหม่าจนพูดไม่ออก

“ทำไมอยู่ๆ ก็ถามแบบนี้ล่ะครับ” ธีร์ไม่เข้าใจในสิ่งที่นนท์อยากจะสื่อ และคำถามนี้ธีร์เองก็หาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน ว่ายังชอบนนท์เหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า

“ที่นายเข้ามาทำงานที่นี่ ก็เพราะอยากมาใกล้ชิดฉันใช่ไหม” นนท์ยังคงจ้องมองธีร์ไม่วางตา

ธีร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตามตรง

“ตอนแรกก็ใช่ครับ”

“ตอนแรก? แล้วตอนนี้ล่ะ”

“พอธีร์ทำงานนี้แล้วก็สนุกมาก ได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำ ได้เที่ยว ได้เจอคนใหม่ๆ ธีร์ก็เลยชอบงานนี้มากน่ะครับ” ธีร์พยายามอธิบาย โดยเลี่ยงที่จะตอบคำถามเรื่องความรู้สึกที่มีต่อนนท์

แต่ดูเหมือนนนท์จะไม่ยอมปล่อยผ่านง่ายๆ

“ฉันหมายถึง… ธีร์ยังชอบพี่อยู่ไหม”

สายตาของทั้งสองคนประสานกัน ธีร์รู้สึกสับสนในตัวเอง ไม่อาจพูดได้เต็มปากว่ายังชอบนนท์อยู่

แต่จู่ๆ ภาพใบหน้าของนายณ์กลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้ ราวกับจะแย่งชิงพื้นที่ในหัวใจไปทั้งหมด

“ธีร์ชอบนายณ์แล้วใช่ไหม” นนท์ถามขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาเจือไปด้วยความผิดหวังและตัดพ้อ

“ทำไมพี่…!” ธีร์อุทานออกมาด้วยความตกใจ ความรู้สึกที่ถูกบีบคั้นจนรู้สึกแย่ขึ้นมา

“เพิ่งรู้ว่าธีร์เป็นคนหลายใจนะเนี้ย ปากก็บอกว่าชอบฉัน แต่ก็เอาตัวไปติดอยู่แต่กับไอ้นายณ์ แล้วจะให้ฉันชอบนายลงได้ยังไง” นนท์พูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ แววตาฉายแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

ธีร์รู้สึกอึดอัดใจมาก ไม่เคยคิดว่านนท์จะมองว่าตนเป็นคนแบบนั้น

“พี่นนท์ ธีร์ไม่ใช่คนแบบนั้นนะครับ” ธีร์รีบแก้ต่าง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความน้อยใจ

“เป็นพี่เองไม่ใช่เหรอครับที่ผลักไสธีร์มาตลอด ธีร์พยายามไม่เข้าไปวุ่นวายเพราะกลัวพี่รำคาญ พยายามไม่ทำตัวเป็นตัวถ่วง เพราะอยากให้พี่มองเห็นธีร์บ้าง ธีร์ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากพี่เลย แค่อยากให้พี่มองมาที่ธีร์บ้างก็พอ แต่ธีร์ก็ไม่สามารถข้ามกำแพงของพี่นนท์ได้เลย ธีร์ก็มีหัวใจนะครับ”