ตอนที่ 11 การดูแล

❤️50% : 💚30%

นนท์บอกพยาบาลด้วยน้ำเสียงร้อนรน

พยาบาลสองคนรีบเข็นเตียงฉุกเฉินเข้ามา นายณ์ค่อยๆวางธีร์ลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะถอยออกมาเล็กน้อย มองตามร่างของธีร์ที่ถูกเข็นเข้าไปในห้องตรวจด้วยความเป็นห่วง

นายณ์ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน มือยังคงกำแน่น นนท์เดินเข้ามาตบไหล่เบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ

“ถึงมือหมอแล้ว เดี๋ยวก็ดีขึ้น” นนท์พูดพยายามปลอบ แต่แววตาฉายความกังวลไม่แพ้กัน

หลังจากรอคอยด้วยความกระวนกระวายอยู่พักใหญ่ ประตูห้องตรวจก็เปิดออก คุณหมอเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง นายณ์และนนท์รีบก้าวเข้าไปหาทันที

“คุณหมอครับ ธีร์เป็นยังไงบ้างครับ” นายณ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล

คุณหมอมองทั้งสองคนแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่ม

“เบื้องต้น น้องมีไข้สูงมากจากการติดเชื้อไวรัสบางอย่างครับ แต่ยังไม่รุนแรงมากนักนะครับ”

นายณ์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่

“แต่เพื่อความปลอดภัยและให้แน่ใจว่าไม่มีภาวะแทรกซ้อนอื่นๆ ผมแนะนำให้คนไข้นอนพักดูอาการที่โรงพยาบาลสักสองวันนะครับ”

คุณหมอให้คำแนะนำเพิ่มเติม

“ได้ครับคุณหมอ ขอบคุณมากครับ” นนท์รีบตอบรับแทน

หลังจากนั้น พยาบาลก็เข้ามาดูแลเรื่องการย้ายธีร์ไปยังห้องพักผู้ป่วย นายณ์และนนท์มองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจที่อาการไม่หนักอย่างที่คิด

นนท์ได้จองห้องพิเศษที่ดีที่สุดให้ธีร์ มีพยาบาลและคนอื่นๆจำทั้งสามคนได้ เพราะเป็นคนดัง ขณะเคลื่อนย้ายธีร์ไปที่ห้องที่จองไว้ มีแฟนคลับเข้ามาทักทายอย่างระมัดระวัง เพราะพวกเขากำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ค่อยสะดวก

นายณ์และนนท์ยิ้มรับ พร้อมตอบคำถามอย่างสุภาพเหมือนเคย

ในห้องพิเศษ

ภายในห้องพักพิเศษที่ตกแต่งอย่างดี ธีร์ยังคงหลับใหลอยู่บนเตียง สายน้ำเกลือถูกต่อเข้าที่แขนเรียว ใบหน้าแดงก่ำจากการมีไข้ ปากก็ดูแดงระเรื่อขึ้นเช่นกัน

นายณ์นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง มือข้างหนึ่งวางทาบอยู่บนหน้าผากของธีร์อย่างแผ่วเบา เพื่อสัมผัสอุณหภูมิของร่างกายที่ยังคงร้อนอยู่ ดวงตาของนายณ์จับจ้องไปที่ใบหน้าของธีร์อย่างไม่วางตา แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความกังวลที่ฉายชัด

นนท์ยืนพิงกรอบประตูห้อง มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง นายณ์แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเป็นห่วงคนน้องมาก ส่วนตนกลับทำได้แค่ยืนมองห่างๆ

“ยังไม่รู้สึกตัวเลยเหรอ” นนท์เอ่ยถามเสียงเบา

นายณ์ส่ายหน้าช้าๆ “ยังเลย ไข้ยังไม่ลดลงเท่าไหร่” นายณ์ตอบเสียงแหบพร่า

บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องติดตามสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ และเสียงลมหายใจแผ่วเบาของธีร์ที่บ่งบอกว่าเขายังคงมีชีวิตอยู่ แต่ก็ยังคงอ่อนแอ

“เราสองคน ต้องมีคนนึงกลับไปก่อน งานตัดต่อคลิปต้องให้เสร็จทันวันออนแอร์ มันเหลือเวลาน้อยแล้วจะได้ตัดต่อทัน” นนท์เอ่ยขึ้น

“แต่… แล้วใครจะอยู่ดูแลธีร์ล่ะ” นายณ์มองหน้านนท์อย่างเข้าใจ แต่ก็ยังมีความกังวลฉายชัดในแววตา

“ฉันว่านายอยู่ต่อดีกว่า” นนท์เสนอ “ฉันจะกลับไปก่อนนะ ฉันรู้ว่านายเป็นห่วงธีร์มากที่สุด” คำพูดหลุดออกมาอย่างอึกอัก นายณ์มองนนท์ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

“แต่นายก็รู้ ว่าธีร์ชอบนายมากแค่ไหน ทำไมยังใจดำกับเขาแบบนี้อีกล่ะ” นายณ์ถามเสียงแผ่วเบาด้วยหัวใจเจ็บปวด เพราะมันคือความจริงที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้

“ฉัน…ไม่ค่อยสะดวกใจเท่าไหร่ เพราะที่ผ่านมาฉันก็ไม่ได้ทำดีกับเขาเลย ถ้านายอยู่ต่อ ธีร์น่าจะสบายใจกว่า” นนท์ถอนหายใจเบาๆ เขารู้สึกผิดในใจอยู่เต็มอก แต่ก็กลัวว่าถ้าฝืนอยู่ต่อจะทำให้ธีร์อึดอัดมากกว่าเดิม

นายณ์พิจารณาคำพูดของนนท์ ตนอยากเห็นธีร์มีความสุข แต่สำคัญกว่าสิ่งอื่นใดในตอนนี้คือความปลอดภัยของธีร์

“ฉันมีงานที่ต้องทำต่อ นายกลับไปก็ไม่ได้ทำอะไร เพราะงั้นนายนั้นแหละดีที่สุด ฉันไม่อยากให้ธีร์อึดอัดเพราะฉันด้วย” นนท์พูดต่อ

นายณ์มองไปยังใบหน้าของธีร์ คิดในใจว่าถ้าเขาตื่นมาแล้วพบว่าคนที่อยู่ดูแลไม่ใช่นนท์คนที่เขาชอบ ธีร์จะยังยิ้มได้อีกไหม

นายณ์ไม่ได้ตอบอะไรนนท์ ถึงตนจะเป็นห่วงธีร์มาก แต่ก็ไม่ได้อยากอยู่แทนที่ใคร

หลังจากตกลงกันเสร็จ นนท์ก็เดินทางกลับทันที

ค่ำวันนั้น…

ภายในห้องพักพิเศษอันเงียบสงบ ธีร์เริ่มขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆกระตุก ก่อนจะลืมขึ้นอย่างงัวเงีย สติที่เลือนรางค่อยๆกลับคืนมา ความรู้สึกแปลกตาของสภาพแวดล้อมรอบตัวทำให้ต้องกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างฉงน เหลือบไปเห็นโซฟาตัวยาวที่อยู่ไม่ไกลนัก บนนั้นนายณ์กำลังนอนหลับอยู่ ใบหน้าดูอ่อนเพลีย แต่ก็ยังคงมีเค้าความอบอุ่น

ธีร์พยายามจะขยับตัว แต่ก็รู้สึกถึงแรงตึงที่แขน เมื่อมองลงไป ก็เห็นสายน้ำเกลือที่ต่อเข้ากับแขนของตนเอง ความทรงจำที่เลือนรางเริ่มกลับมา จำได้ว่าตนเองไม่สบาย และจำได้ว่านายณ์พามาโรงพยาบาล

“พี่นายณ์…” เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากของธีร์ พยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีเพื่อเอ่ยเรียกชื่อคนพี่ที่อยู่ไม่ไกล

เสียงเรียกดังพอที่จะปลุกนายณ์ให้ตื่นขึ้น เขาลืมตาเหลือบมองต้นเสียง ทันทีที่เห็นธีร์ตื่นแล้ว ก็ลุกขึ้นจากโซฟาด้ววความรีบเร่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความดีใจ

“ธีร์! ตื่นแล้วเหรอ” นายณ์เดินเข้ามาหาธีร์ที่เตียง ใบหน้าฉายแววโล่งอกและดีใจอย่างเห็นได้ชัด ค่อยๆย่อตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างเตียงมองธีร์ด้วยความห่วงใย

“เป็นไงบ้าง รู้สึกไม่ดีตรงไหนหรือเปล่า รีบบอกมาเลยนะ ฉันจะได้ไปตามหมอ” ธีร์มองหน้านายณ์ดวงตายังคงดูงัวเงีย แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ความอบอุ่นและความเป็นห่วงเป็นใยของนายณ์ที่มีมันทำให้หัวใจของคนน้องพองโต

นายณ์อธิบายถึงอาการป่วยของธีร์อย่างใจเย็น เล่าถึงตอนที่ไข้ที่สูงและการดูแลของแพทย์

“แล้วพี่นนท์ล่ะครับ” ธีร์ถามเสียงค่อย พลางกวาดตามองไปรอบห้องอีกครั้ง ไม่เห็นอีกคนที่มาด้วยกัน

“นนท์กลับไปก่อนแล้ว เขาต้องรีบเอาไฟล์ไปตัดต่อให้ทันวันออนแอร์น่ะ” นายณ์ตอบ แววตาดูหมองลงเล็กน้อย

“อ่อ งั้นก็ดีแล้วครับ” ธีร์พึมพำอย่างแผ่วเบา “ธีร์ก็ไม่อยากเป็นตัวถ่วงด้วย” มีรอยยิ้มบางๆมุมปากอย่างสบายใจ

“ธีร์ไม่เสียใจเหรอ ที่นนท์ไม่ได้อยู่เฝ้า” นายณ์ถามอย่างตรงไปตรงมา

“ทำไมต้องเสียใจด้วยล่ะครับ ถึงธีร์จะชอบพี่นนท์ แต่เราก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ถ้าให้ธีร์อยู่กับพี่นนท์สองคน คงอึดอัดน่าดูเลยล่ะครับ” ธีร์ยิ้มบางๆ

“งั้นหรอ” นายณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่เคยคิดมาก่อนว่าธีร์จะรู้สึกแบบนั้น การที่ธีร์พูดตรงๆ ทำให้นายณ์รู้สึกสบายใจขึ้นอย่างประหลาด

“ใช่ครับ” ธีร์ยืนยัน “อยู่กับพี่นายณ์แบบนี้ ธีร์สบายใจกว่าเยอะเลย” คนน้องพูดพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจ

นายณ์ยิ้มตอบธีร์ เริ่มรู้แล้วว่าตัวเอง มีความรู้สึกที่มากกว่าความเป็นห่วงเพื่อนร่วมงาน มันเริ่มกลายเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น..

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ที่สั่นดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบสงบภายในห้อง นายณ์รีบหันไปคว้าโทรศัพท์มาดู

“เมษา วีดีโอคอลมาน่ะ” นายณ์หันบอกธีร์

“อ่อ” ธีร์ตอบรับเบาๆ

นายณ์กดรับสาย ภาพใบหน้าของเมษาปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ เสียงเจื้อยแจ้วเต็มไปด้วยความสดใส

(น้องน้อยของเราเป็นไงบ้าง)

นายณ์ยิ้มแห้งๆ กับความร่าเริงเกินเบอร์ของเพื่อนสนิท

“ธีร์เพิ่งฟื้นน่ะ” พลางเลื่อนโทรศัพท์หันกล้องหน้าไปทางธีร์ที่นอนอยู่บนเตียง

(โอ๋ ขวัญเอ๋ยขวัญมา หมาตดใส่เดี๋ยวก็หายเนาะ) เมษาพูดติดตลก

“ขอบคุณครับพี่เมษา” ธีร์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเสียงยังคงแหบพร่า

(หายไวๆน้า ทุกคนรอเลี้ยงฉลองอยู่) โชโผล่หน้าเข้ามาในจอด้วยรอยยิ้มบางๆ

“ฉลองอะไรหรอ” ธีร์ถามอย่างสงสัย

(นายยังไม่ได้ดูฟีดแบ็กสินะ ตอนสุดท้ายที่เพิ่งลงไป คนแห่ดูถล่มทลายเลย ตอนนี้ทะลุ 3 ล้านวิวแล้ว! และที่สำคัญ มีแต่คนชอบคู่ของนายสองคนมากเลย คิกๆ) เมษามีท่าทาตื่นเต้น

“หมายความว่ายังไงครับ” ธีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

(ไว้นายหายดีกลับมาแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง ตอนนี้นายก็พักผ่อนให้เต็มที่ ฉันกับพี่เมษาต้องรีบไปตัดคลิปต่อแล้ว หายไวๆนะ) โชพูดตัดบท

(หายไวๆน้าาา) เมษากล่าวเสริม

ติ๊ด…

สายถูกตัดไปทิ้งไว้เพียงความสงสัยในใจของธีร์ พลางหันไปมองหน้านายณ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ที่พวกเขาพูด หมายความว่ายังไงหรอครับ” ธีร์ถามอย่างตรงไปตรงมา

“ก็…ฟีดแบ็กออกมาดีมากไง” นายณ์ยิ้มบางๆ

“จริงเหรอครับ!” ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวัง

“อืม เดี๋ยวพอเรากลับไป นายก็จะได้เห็นเอง” นายณ์พยักหน้ารับ

ธีร์รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นกว่าเดิม แม้จะยังป่วยอยู่ แต่ข่าวดีก็ทำให้มีกำลังใจขึ้นมาก…

นายณ์ไม่ได้เอ่ยออกไปถึงความจริงทั้งหมด กลัวว่าธีร์จะห่อเหี่ยวใจจนมีผลกระทบต่อการฟื้นตัว จึงได้เก็บเรื่องหนึ่งไว้ในใจเงียบๆ

วันต่อมา…

บรรยากาศในห้องพักพิเศษยังคงอบอุ่น นายณ์ทำหน้าที่ดูแลธีร์เป็นอย่างดี เขาจัดหาอาหารที่ย่อยง่ายมาให้ ดูแลเรื่องเล็กๆน้อยๆ ชวนธีร์พูดคุยเพื่อให้อารมณ์ดี แม้นายณ์จะติดเล่นไปบ้าง แต่ธีร์ก็รู้สึกสบายใจและได้เป็นตัวของตัวเอง ไม่รู้สึกเบื่อกับการนอนโรงพยาบาลเท่าไหร่นัก

ระหว่างนั้น นนท์และสมาชิกคนอื่นๆในทีมก็ติดต่อมาถามไถ่และคุยเล่นตลอด เป็นความอบอุ่นของเพื่อนร่วมงานที่สร้างกำลังใจให้คนน้องได้ไม่น้อย

สายวันนั้น

จู่ๆก็มีคุณหมอของโรงพยาบาลนำกระเช้าผลไม้เข้ามาเยี่ยมไข้

“สวัสดีครับผมเป็นตัวแทนของโรงพยาบาล มาเยี่ยมไข้คุณธีร์ครับ”

“ขอบคุณมากนะครับ” ธีร์ตอบอย่างเกรงอกเกรงใจ

“พวกคุณนี่เป็นคนดังจริงๆ นะครับ แค่มีข่าวว่ามาใช้บริการที่โรงพยาบาลของเรา คุณหมอและพยาบาลต่างก็ให้ความสนใจกันมากเลยทีเดียว” คุณหมอยิ้มอย่างดีใจ พลางส่งกระเช้าผลไม้ให้นายณ์ที่ยืนอยู่ข้างเตียง

“ขอบคุณมากครับ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ” นายณ์รับกระเช้ามาพร้อมกล่าวอย่างเกรงใจ

คุณหมอทักทายอีกเล็กน้อยก่อนจะขอตัวออกไป

“ทำไมคุณหมอต้องมาเยี่ยมธีร์ด้วยครับ” ธีร์พูดขึ้นอย่างสงสัย

“คงเพราะพวกเรามีคนรู้จักเยอะ กลัวว่าถ้าบริการไม่ดีพวกเราจะเอาไปพูดต่อแล้วเกิดผลกระทบน่ะ เพราะเดี๋ยวนี้แค่คำพูดไม่กี่คำที่มีคนแชร์กันต่อๆไป ก็สามารถทำร้ายคนได้แล้ว ยิ่งเป็นคนมีชื่อเสียงแบบเราแล้วด้วย ยิ่งต้องระวัง”

นายณ์อธิบาย น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับคุ้นชินเป็นอย่างดี

“อ่อ ธีร์เข้าใจแล้ว” ธีร์พยักหน้ายิ้มรับ

เมื่อถึงเวลา พยาบาลก็เข้ามาตรวจวัดสัญญาณชีพตามปกติ พอตรวจเสร็จ เธอก็เหลือบมองไปทางธีร์และนายณ์ด้วยแววตาเป็นประกายปนเกรงใจ

“ขอโทษนะคะ พอดีดิฉันเป็นแฟนคลับและชอบคุณธีร์กับคุณนายณ์มากเลยค่ะ ไม่ทราบว่า…พอจะขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ” พยาบาลเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“ธีร์ยังป่วยอยู่ คงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ต้องขอโทษด้วยนะครับ” นายณ์ปฏิเสธอย่างสุภาพ เพราะเห็นว่าธีร์ยังอยู่ในชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาล

“ถ่ายได้ครับ” ธีร์พูดขึ้นพร้อมกับส่งสายตาไปหานายณ์ “แต่ขออย่าเอาไปลงโซเชียลนะครับ ธีร์อายน่ะ” ธีร์พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความอายเล็กน้อย

พยาบาลรีบพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“ไม่ลงค่ะ ไม่ลงแน่นอนค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” เธอยิ้มกว้างอย่างดีใจ

นายณ์มองธีร์ด้วยสายตาที่อ่อนโยน รู้สึกประทับใจในความเป็นมืออาชีพของธีร์ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่อาจทำให้รู้สึกไม่สบายใจ แต่ธีร์ก็ยังคงคิดถึงภาพลักษณ์ของตัวเองและแฟนคลับ

ทั้งสามคนยืนเรียงกัน นายณ์ยืนข้างเตียงโอบไหล่ธีร์ ระหว่างที่พยาบาลถือโทรศัพท์หันกล้องเข้าหาตัว ธีร์ยิ้มบางๆให้กล้อง แม้จะยังดูซีดเซียวอยู่บ้าง แต่รอยยิ้มนั้นก็ยังคงความสดใสเอาไว้ได้

หลังจากถ่ายรูปเสร็จ พยาบาลก็กล่าวขอบคุณอีกครั้งด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะขอตัวไปทำหน้าที่ของเธอ

เมื่อพยาบาลออกไปแล้ว ธีร์ก็ถอนหายใจเบาๆ

“ทำได้ดีเลยนะ” นายณ์พูดทักขึ้นพร้อมยิ้มมองคนน้องข้างๆ

“ธีร์ก็แค่อายๆ นิดหน่อย”

“ไม่เห็นต้องอายเลย ธีร์น่ารักจะตาย” นายณ์พูดพลางเอื้อมมือไปขยี้ผมธีร์เบาๆอย่างเอ็นดู

คำพูดของนายณ์ทำเอาธีร์หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย รีบหลบสายตาของนายณ์มองออกไปนอกหน้าต่าง รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ…