ตอนที่ 14 ปันใจ

❤️20% : 💚 50%

คำพูดของธีร์เหมือนมีดที่กรีดลึกในใจ นนท์นิ่งเงียบชั่วครู่ ตระหนักได้ว่าตัวเองชอบธีร์มาตลอดโดยไม่เคยรู้ตัว จนตอนนี้ที่กำลังจะสูญเสียธีร์ไป ทั้งหมดมาจากการกระทำของตนเอง ที่พยายามขีดเส้นแบ่งไว้อย่างชัดเจน

“พี่… ขอโทษ” นนท์เอ่ยเสียงแผ่วเบา คำขอโทษที่ดูเหมือนจะสายเกินไป

ธีร์รู้สึกชาไปทั้งตัว เขามองหน้านนท์ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของธีร์ก็รู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน

“ธีร์ขอตัวก่อนนะครับ” ธีร์พูดพร้อมกับจะลุกขึ้น อยากจะออกไปจากสถานที่ที่แสนอึดอัดตรงนี้ทันที

มับ!

แต่แล้ว…มือของนนท์ก็คว้าข้อมือของธีร์ไว้แน่น

“ในเมื่อทำมาขนาดนี้แล้ว ทำไมต้องหันไปชอบไอ้นายณ์ด้วยล่ะ” นนท์ถามเสียงสั่นเครือ

คำพูดนั้นทำให้ธีร์ยิ่งไม่เข้าใจ ว่าทำไมนนท์ถึงยังคงยึดติดอยู่กับเรื่องของนายณ์ หรือเขาจะมองว่าตนเป็นคนหลายใจจริงๆ

ธีร์หันมาเผชิญหน้าอีกครั้ง หัวใจของเต้นระรัวด้วยความสับสนและความเหนื่อยล้า

“อย่าเอาพี่นายณ์มาเกี่ยวเลยครับ” ธีร์พูดเสียงแข็ง “ธีร์แค่เหนื่อยแล้ว ตามพี่นนท์ไม่ไหวแล้วครับ”

นนท์มองธีร์ด้วยแววตาเสียใจ พลางคิดว่าบางทีอาจจะพอมีวิธีรั้งคนน้องไว้ได้บ้าง

นนท์ยกมืออีกข้างขึ้นมาประคองต้นคอธีร์ไว้ ก่อนจะโน้มตัวเข้าหา พร้อมประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากบางของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากสัมผัสถึงอุณหภูมิร้อนของอีกผ่าย นนท์ขยับกลีบปากเล็กน้อย พยายามส่งผ่านความรู้สึกให้คนตรงหน้าได้รับรู้

ธีร์ตกใจจนตัวชานิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ยินยอมไปกับจูบที่รุกเร้าของอีกฝ่ายเลย รวบรวมสติของตัวเอง ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างผลักหน้าอกนนท์ออกไปอย่างแรง

“พี่นนท์!… ทำแบบนี้ทำไม” ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมยกหลังมือขึ้นมาปิดริมฝีปากแน่น

“นี่คือสิ่งที่นายต้องการจากฉันไม่ใช่หรอ งั้นก็หันมาสนใจฉันเหมือนเดิมสิ” เสียงแฝงไปด้วยความคาดหวัง

คำพูดของนนท์ทำร่ายจิตใจธีร์เป็นอย่างมาก ไม่เคยคิดว่านนท์จะมองธีร์เป็นคนแบบนั้น

“พี่เป็นบ้าไปแล้วหรอ… พี่เห็นธีร์เป็นอะไร…”

พูดจบ ธีร์ก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้นนท์ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบและความเสียใจ

ธีร์พูดไม่ออก ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างไรดี หัวใจเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้นๆด้วยการกระทำที่บูมบ่ามของคนที่ตนเคยชอบจนหมดใจ

ทางเดินหน้าห้องนอน

นายณ์เดินออกมาจากห้องหลังจากหลับไปนาน ก็เจอเข้ากับธีร์ที่วิ่งขึ้นบันไดมาพร้อมกับยกหลังมือปิดปากเอาไว้แน่น เขามองออกทันทีว่าธีร์ต้องเจอเรื่องอะไรมาแน่ และอาจจะเกี่ยวข้องกับนนท์

“ธีร์ เป็นอะไรน่ะ?”

“พี่นายณ์..!” ธีร์ตกใจไม่ทันสังเกตว่านายณ์ยืนอยู่ตรงหน้า “เปล่าครับ ธีร์ไม่ได้เป็นอะไร”

ธีร์ก้มหน้าตอบ พลางเดินมาที่หน้าประตูห้องตัวเอง หางตาเหลือบมองนายณ์เล็กน้อย

“ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก” คำพูดของนายณ์ทำเอาธีร์รู้สึกผิดขึ้นมาในอก ทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ธีร์กลับไม่อยากปิดบังคนตรงหน้า

“จะเข้ามาก่อนไหมครับ?” ธีร์หมุนลูกบิดประตูแล้วพลักเข้าไปเบาๆ เชื้อเชิญนายณ์เข้าห้องเพราะกลัวนนท์จะเดินขึ้นมาขัดจังหวะการพูดคุย

“ได้สิ” นายณ์ตอบรับอย่างใจเย็น อยากจะรู้ว่าธีร์จะบอกอะไรตน

แกร็ก..

ประตูปิดลงเบาๆ ธีร์เดินเข้ามากลางห้องแล้วหันไปเผชิญกับนายณ์ที่เดินตามเข้ามา

นายณ์มองธีร์ด้วยความสงสัยปนคาดหวัง

“ไปเจออะไรมากันแน่ ทำไมถึงกลับมาสภาพนี้”

“คือว่า…พี่นนท์เขา…จูบธีร์ครับ” ธีร์ก้มหน้าพูดไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า

นายณ์ตกใจจนนิ่งไป หัวใจรู้สึกเจ็บลึกจนปิดไม่อยู่

“งั้นหรอ..” น้ำเสียงอ่อนลง แววตาฉายแววผิดหวัง พลางคิดว่าธีร์กับนนท์ตกลงคบกันเรียบร้อยแล้วแน่

“ธีร์ไม่อยากปิดบังพี่นายณ์ครับ ก็เลย…บอกตรงๆ” ธีร์พูดด้วยความอึดอัดใจอยู่ลึกๆ

“ฉันดีใจด้วยนะ เป้าหมายของนายสำเร็จแล้วนี่” นายณ์พยายามฝืนยิ้มบางๆ

“แต่… ธีร์ไม่ได้รู้สึกดีใจเลยนะครับ” เสียงของธีร์สั่นเครือขึ้น ก่อนน้ำตาจะเอ่อคลอที่ขอบตา

“พี่นนท์เอาแต่พูดว่าธีร์เป็นคนหลายใจ… ธีร์เป็นคนแบบนั้นจริงๆหรอครับ? ธีร์พยายามทำตัวดีมาตลอด ไม่อยากทำให้พี่นนท์รำคาญหรือไม่สบายใจ ทำไมต้องมาพูดจาทำร้ายจิตใจธีร์แบบนี้ด้วย”

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? สรุปว่าพวกนายไม่ได้ตกลงคบกันหรอกหรอ?” นายณ์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

คนน้องส่ายหน้ารัว น้ำตาไหลพรากลงมาอาบแก้ม

“ธีร์ไม่มีวันไปคบกับคนแบบนั้นหรอกครับ ทั้งใจร้าย ทั้งใจดำ ธีร์ชอบเขาไปได้ยังไง ฮืออออ”

“ไม่เอาไม่ร้องนะ เดี๋ยวตาบวมขึ้นมา เมษาเห็นเข้าคงแซวไม่เลิกแน่ๆ” นายณ์เห็นธีร์ร้องไห้โฮจนสะอื้นตัวสั่รน จึงรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาจับไหล่ของธีร์แล้วลูบขึ้นลงเบาๆ ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ลึกๆก็พลันดีใจที่ทั้งสองไม่ได้คบกันอย่างที่คิดไว้

“พี่นนท์ถาม… ว่าทำไมธีร์ถึงปันใจให้พี่นายณ์…” เสียงธีร์ค่อยๆ เล่าออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

นายณ์ตกใจจนเงียบชะงักไปพักหนึ่ง ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าธีร์จะมีความรู้สึกดีๆให้ตน แม้ว่านายณ์จะแสดงออกว่าชอบธีร์มานานแล้วก็ตาม

“แล้ว… ธีร์ตอบไปว่ายังไงล่ะ” แววตาคนพี่แฝงความคาดหวังเล็กน้อย ทว่าก็เตรียมใจเอาไว้แล้วเช่นกัน

ธีร์ส่ายหน้าช้าๆ “ธีร์ไม่ได้ตอบอะไรครับ… ธีร์เองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน”

“เอาล่ะ อย่าไปคิดมากเลย พรุ่งนี้ตื่นมาทุกอย่างก็ผ่านไปเป็นเรื่องเก่าแล้ว ไอ้นนท์มันไม่เข้าใจก็ช่างมัน ไม่ต้องเก็บมาคิดหรอก ถ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้ ก็กลับบ้าน จะไปยากอะไรล่ะ” นายณ์จึงพยายามพูดปลอบประโลมเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจขึ้น

ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ่อนราวกับกลัวคำตอบ

“ถ้าธีร์กลับไป… ธีร์ก็จะไม่ได้เจอพี่นายณ์อีกแล้วใช่ไหมครับ”

“เกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ” นายณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นปกติ ทว่าแววตากลับดูไม่จริงจังนัก ในใจมีความหวังเล็กๆขึันมา

“กะ… ก็พี่นายณ์ดีกับธีร์มาก แล้วธีร์ก็ยังสนุกกับการทำงานที่นี่ด้วย” ธีร์กระอักเสียงเล็กน้อย

“งั้นก็อยู่ต่อสิ” นายณ์พูดสั้นๆ “ไอ้นนท์มันไม่ได้ห้ามหรือว่าอะไรสักหน่อย”

ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามพร้อมกับมองตรงเข้าไปในดวงตาอีกฝ่าย

“แล้วพี่นายณ์… อยากให้ธีร์อยู่ต่อหรือเปล่าครับ”

นายณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงหยอกล้อแฝงความจริงใจ

“ก็ต้องอยากสิ ถ้าธีร์ไม่อยู่ ฉันจะไปแกล้งใครเล่นล่ะ”

“งั้นหรอครับ” แก้มสีขาวนวลค่อยๆ เริ่มมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาบางๆ

“เอาล่ะ ไปนอนได้แล้ว นี่ก็ดึกมากแล้วด้วย” นายณ์พูดขึ้น พร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบเบาๆ ที่แก้มของอีกฝ่ายใช้ปลายนิ้วโป้งปาดคราบน้ำตาบนแก้มเนียนออก

“ดูซิ แก้มแดงจนเห็นชัดเลย…” ขณะที่นายณ์มองสำรวจคราบน้ำตาบนแก้มอยู่นั้น ก็สะดุดเข้ากับดวงตากลมโตที่มีน้ำตาเอออยู่บางๆ ทั้งสองสบตากันนิ่งอยู่ชั่วครู่ บรรยากาศรอบตัวดูเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้น กว่านายณ์จะรู้สึกตัวก็เผลอจ้องมองนานเกินไป จึงรีบดึงมือออกจากแก้มของธีร์ทันที

“ฉันก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน งั้นพักผ่อนเถอะ ฝันดีนะ” คนพี่พูดเสียงสั่นเบาๆ ก่อนจะรีบเดินหมุนหลังออกจากห้องด้วยท่าทางที่ดูเขินอายจนแทบซ่อนไม่อยู่

ธีร์ก็เผลอมองกลับ จนหัวใจเต้นแรงแทบจะหยุดหายใจ ความร้อนผุดขึ้นที่ใบหน้า ภาพดวงตาของคนพี่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่อาจสลัดออกได้ ธีร์เริ่มคิดบางอย่างในใจ

หรือว่าธีร์จะชอบพี่นายณ์เข้าให้แล้วจริงๆ

สองวันต่อมา

ในห้องประชุม

ทุกอย่างกลับสู่ปกติ แต่คนที่ไม่ปกติคือธีร์ ที่ไม่อาจมองหน้านนท์ได้เหมือนเดิม แม้เรื่องงานจะคุยได้ดี แต่พอไม่มีเรื่องงานให้คุยธีร์ก็พยายามหลบหน้านนท์ตลอด จนคนรอบข้างสัมผัสได้ถึงความผิดปกตินี้

“ผมมีที่น่าสนใจอยู่ครับ เป็นสถานที่แคมป์ปิ้ง มีกิจกรรมเบาๆให้เล่น อยู่ติดริมน้ำ มีอาหารให้ด้วย ที่พักก็มีให้เลือกหลากหลาย เราไปที่นี่ก็ได้ครับ” เมษาที่รับหน้าที่หาข้อมูลในทริปใหม่ เสนอด้วยความมั่นใจ

“ฉันไม่ขัดนะ ขาฉันก็เป็นแบบนี้ด้วย ไม่อยากเดินเยอะ ธีร์ก็พึ่งจะหายป่วย คงลุยหนักกว่านี้ไม่ได้เหมือนกัน”

นายณ์พูดพลางเหลือบสายตามองธีร์ที่นั่งตรงข้าม ธีร์ที่กำลังมองนายณ์ที่พึ่งพูดถึงตนก็ทำให้สายตาสบกันเข้าพอดี ก่อนทั้งคู่จะหลบสายตาแล้วสนใจข้อมูลในไอแพดของตัวเองต่อ

ธีร์รู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่นายณ์มีให้ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“งั้นทริปต่อไปเอาเป็นแคมป์ปิ้งที่เมษาว่าแล้วกัน ธีร์กับนายณ์ก็ยังไม่หายป่วยดีด้วย ครั้งนี้ก็สบายๆกันหน่อย” นนท์สรุป

“ผมจะรีบจองสถานที่ เห็นข่าวว่าอาทิตย์หน้าจะมีฝนตกติดกันหลายวัน คงต้องไปอาทิตย์นี้เลย” เมษา

“ครั้งนี้จองสำหรับ 5 คนเลยนะ ไปด้วยกันหมดนี่แหละ ถือว่าพักผ่อนด้วยเลย” นนท์

“งั้นก็ได้ครับ ผมก็ไม่ได้ออกนอกสถานที่มาสักพักแล้ว รู้สึกเอ็นมันตึงๆไปหมด” เมษา

“ผมก็ไม่ติดครับ” โช

“พยายามจองให้ได้เร็วที่สุดเลยนะ ไม่อยากเจอฝน เดี๋ยวจะมีคนไม่สบายอีก”นนท์พูดพลางเหลือบมองธีร์

ธีร์รู้ตัวว่านนท์หมายถึงตน แม้ไม่รู้ว่าคำที่นนท์พูดเพราะเป็นห่วงหรือว่าจิกกัด แต่ธีร์ก็ยิ้มให้พร้อมพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเกรงใจ ทำให้คนอื่นๆยิ้มออกมาในความน่ารักของธีร์ไปด้วย

สองวันต่อมา

ทุกคนขนสัมภาระของตัวเองขึ้นรถตู้คันโปรด อย่างเป็นระเบียบ ทุกคนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสบายๆ เพราะสถานการณ์ที่ที่จะไปใช้เวลาเดินทางเพียงชั่วโมงกว่าเท่านั้น ทุกคนจึงไม่ได้เร่งรีบเท่าไหร่นัก

หลังจากขึ้นรถกับครบแล้ว รถตู้ก็เคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้าน ท่ามกลางแสงแดดสดใสในยามสายของวัน

“ไม่พันผ้าจะไม่เป็นไรหรอครับ” ธีร์ที่เหลือบมองคนข้างๆ ข้อเท้าของนายณ์ที่หายบวมจนเกือบจะเป็นปกติ ใต้ชายกางแกงขาวทรงกระบอก ด้วยสีหน้ากังวล

“มันไม่ได้ปวดแล้ว จะพันผ้าทำไมอีกล่ะ ฉันไม่อยากดูเป็นคนพิการนะ”

“ธีร์ไม่ได้หมายถึงแบบนั้นนะครับ ถ้าไม่เป็นไรแล้วก็ดี”

“อะแฮ่ม! ในเมื่อรถก็ออกตัวแล้ว ก็ได้เวลาเปิดป๋องสักที!!” เสียงของเมษาที่นั่งเบาะหลังกับโชก็พูดขึ้นเสียงดัง พลางเปิดฝากระติกน้ำแข็งสีส้มทรงสี่เหลี่ยมวางอยู่ที่พื้นรถ ด้วยรอยยิ้มดีใจสุดๆ

“ยังเช้าอยู่เลยนะครับ ผมนึกว่าจะเก็บไปดื่มที่นู้นซะอีก” ธีร์พูดขึ้นด้วยความกังวลนิดหน่อย

“เอาน่า นานๆจะได้มาเที่ยวด้วยกันแบบนี้ สนุกกันหน่อยก็ดี” นายณ์พูดยิ้มๆ ทำให้ธีร์รู้สึกหายกังวลไปด้วย

“งั้นธีร์ก็ไม่เกรงใจแล้วนะครับ” ธีร์ยิ้มออกมาอย่างนึกสนุก

“มาเกรงจงเกรงใจอะไร ทริปนี้ต้องสนุกให้เต็มที่!!” เมษาพูดเสียงแจ้ว พลางก้มหยิบกระป๋องเบียร์ในถังน้ำแข็ง แจกจ่ายให้คนอื่นในรถอย่างรวดเร็ว

ธีร์ที่นั่งติดหน้าต่างเบาะหน้าจึงได้นนท์ที่นั่งอยู่ข้างหลังยื่นกระป๋องเบียร์ให้ ธีร์มีอาการชะงักนิดหน่อย ความขุ่นเคืองที่มีต่อนนท์ยังไม่หายไปทั้งหมด นายณ์จึงเอื้อมมือรับกระป๋องเบียร์แทนธีร์แล้วค่อยหันมาส่งให้ธีรีด้วยรอยยิ้มบางๆ

นนท์รู้สึกได้ถึงความอึดอัดของธีร์ที่มีให้ตน ในใจก็โทษตัวเองที่ทำให้เรื่องราวมันแย่ลงแบบนี้ และอยากจะขอโทษคนตรงหน้าอย่างจริงใจ แต่ยังไม่มีโอกาสได้ทำ

บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เสียงเพลงไทยและสากลที่ทุกคนร้องตามได้ดังเคร้ากับเสียงหัวเราะของทุกคน ธีร์หัวเราะร่าไปกับมุกตลกของเมษาที่ปล่อยออกมาตลอดทาง รอยยิ้มสดใสปรากฏอยู่บนใบหน้าของทั้ง 5 คนขณะรถตู้มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางที่ได้เลือกเอาไว้

ณ.ลานแคมป์ปิ้งชื่อดังแห่งหนึ่ง

รถตู้เคลื่อนที่เข้ามาเทียบท่าที่ลาดจอดรถ ทั้งหมดทะยอยกันก้าวลงมา กลิ่นฉุนของเบียร์คลุ้งออกมาเล็กน้อย แต่ท่าทางของทุกคนยังปกติดี ไม่มีใครออกอาการตึงเลยสักคน

ที่นี่ตั้งอยู่แม่ริมน้ำขนาดใหญ่ เบื้องหลังมีภูเขาใหญ่ทอดตัวยาวเป็นฉากหลัง เป็นธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ เพราะช่วงนี้เข้าฤดูฝนจึงมีเมฆหมอกลอยต่ำปกคลุมยอดเขา บรรยากาศดูสงบและเย็นสบาย ห่างไกลความวุ่นวายในเมือง

ด้านล่างมีสนามหญ้าสีเขียวสด มองเห็นเต็นท์หลายแบบตั้งอยู่อย่างเป็นระเบียบ มีที่พักรูปทรงทันสมัยหลากหลายแบบเรียงรายอยู่รอบๆ แสงแดดอ่อนๆและอากาศบริสุทธิ์ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายและสดชื่น

เมษากับนนท์แยกตัวออกไปจัดการเรื่องเข้าพัก ส่วนโชยืนถือกล้องทำหน้าที่เป็นตากล้อง มือขยับแพนกล้องถ่ายรอบบริเวณอย่างคล่องแคล่วราวกับมืออาชีพ

ทางด้านนายณ์ที่ยืนอยู่พลางมองไปรอบๆ เห็นธีร์ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยท่าทางผ่อนคลายจึงนึกสนุก เดินเข้าไปหยอกล้อทันที