INICIAR SESIÓNCompartir
ตอนที่ 18 พี่(ชาย)
Fecha de publicación:
2026-10-24 22:00:50💚70%
“ธีร์ เป็นอะไรรึเปล่า!” เสียงของนนท์และนายณ์ดังขึ้นพร้อมกัน รีบเข้าประชิดตัวย่อลงไปประคองคนน้องอย่างเป็นห่วง ทำให้เมษาและโชที่เดินนำหน้าอยู่หันกลับมามอง “น้องน้อยเป็นอะไรน่ะ ทำไมหน้าซีดแบบนี้” เมษารีบเดินมาย่อตัวลงตรงหน้าธีร์แล้วถามขึ้นอย่างร้อนรน “ธีร์ปวดท้อง.. รู้สึก…พะอืดพะอม สงสัยจะทานข้าวเยอะไปหน่อยน่ะครับ” ธีร์เอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามสะกดความเจ็บปวดเอาไว้ “คงจะท้องว่างแล้วทานเยอะไปมั้งครับ” โชถือกล้องยืนอยู่ข้างๆพูดเสริมขึ้น “ก็แหงล่ะสิ กลางวันกินอะไรไม่ได้เลยทั้งวัน พึ่งได้กินข้าวก็เลยท้องอืด ฉันน่าจะให้กินของอ่อนๆดีกว่า” นายณ์พูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่แฝงความรู้สึกผิด “ไหวไหมธีร์?” นนท์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ธีร์... ธีร์เดินต่อไม่ไหวแล้วครับ” ธีร์ตอบเสียงแผ่วเบา เขาค่อยๆก้มหน้าลง นนท์เห็นดังนั้นจึงใช้ฝ่ามือตบหลังเบาๆให้ธีร์ หวังจะช่วยบรรเทาอาการให้ดีขึ้น นายณ์ขยับตัวไปด้านหน้า คุกเข่าข้างหนึ่งก่อนจะหันมาพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ขี่หลังพี่สิ ยังต้องเดินอีกไกลกว่าจะถึงที่พัก” ธีร์เงยหน้ามองนายณ์ แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณครับ” คนน้องค่อยๆเลื่อนตัวขึ้นไปบนแผ่นหลังกว้างของนายณ์ แผงอกแนบกับแผ่นหลัง แขนยกขึ้นกอดคอคนพี่ นายณ์ใช้แขนแข็งแรงรับใต้เข่าของธีร์ไว้ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ธีร์รู้สึกถึงความสบายและอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังของนายณ์อย่างชัดเจน “ฉันคงไม่กล้าเอาเหล้าผสมให้น้องน้อยของเราดื่มอีกแล้วล่ะ เอ็นดู~” เมษาเอ่ยแซวขึ้นด้วยน้ำเสียงเอ็นดูและเป็นห่วง “ถ้าปวดมากจนทนไม่ไหวก็บอกพี่นะ” นายณ์หันมาพูดกับธีร์ พลางก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าช้าๆ “ครับ…” ธีร์ตอบรับเบาๆฟุบหน้าลงกับแผ่นหลังของนายณ์ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆที่คุ้นเคย แล้วหลับตาลง ปล่อยให้ความอุ่นใจและความอ่อนโยนโอบกอดหัวใจดวงน้อยๆไว้ นนท์เดินตามมาข้างๆคอยลูบหลังให้ธีร์เบาๆ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในขณะนั้น ถูกเก็บไว้ภายใต้เลนส์กล้องของโชอย่างครบถ้วน ราวกับเป็นภาพบันทึกความทรงจำอันมีค่าของทริปนี้ ในรถตู้ เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนลอดผ่านกระจกรถ ธีร์และคนอื่นๆก็เตรียมตัวขึ้นประจำที่ในรถตู้ เสียงประตูบานใหญ่ปิดลงเบาๆ ตัดกับเสียงเครื่องยนต์ที่เริ่มทำงาน ไม่นานรถตู้ก็เคลื่อนตัวไปตามถนนอย่างราบรื่น นายณ์เอื้อมมือหยิบซองบ้วยจากกระเป๋าข้างตัวยื่นให้ธีร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าปกติ “พี่ซื้อบ้วยมาให้ เผื่อยังรู้สึกเวียนหัวอยู่เอาไว้กินระหว่างทาง” “ธีร์ไม่เป็นไรแล้วครับ หายแล้วจริงๆ” คนน้องพยายามยืนยันความแข็งแรงของตน “แล้วอย่ามาขอพี่กินนะ” นายณ์ยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย “เอาก็ได้” ธีร์ยื่นมือไปรับซองบ้วย ปลายนิ้วสัมผัสกันเล็กน้อย ดั่งมีกระแสไฟแล่นผ่าน ทำให้ธีร์รีบรับมาอย่างรวดเร็ว ความร้อนผ่าวเกิดขึ้นที่ใบหน้าพร้อมหัวใจที่เต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ “เอ๋… รู้สึกแปลกๆตั้งแต่เมื่อวานมาล่ะ เหมือนว่าสรรพนามมันเปลี่ยนไปนะ เกิดอะไรกับทั้งสองคนงั้นหรอ?” เมษาที่นั่งมองอยู่ด้วยสายตาแพรวพราว นายณ์ไม่ได้ตกใจ เพียงแต่หันกลับมาสบตาธีร์ที่นั่งข้างๆ “ธีร์ชอบ ก็เลยเปลี่ยน ทำไม… อยากให้ฉันเปลี่ยนตอนคุยกับนายเป็นมึงกูบ้างไหมล่ะ?” “กับเพื่อนเรียกมึงกู กับคนที่ชอบเรียกพี่ สองมาตรฐานชัดๆ” เมษาหัวเราะเบาๆ ไม่ยอมแพ้ต่อการตอบโต้นั้น “.....” ธีร์ที่นั่งอยู่ข้างๆพูดอะไรไม่ออก หน้าแดงก่ำจนแทบซ่อนไม่มิด นายณ์เห็นว่าธีร์เขินจนพูดไม่ออก ก็หันมาช่วยเบี่ยงเบนความสนใจทันที “พูดมาก เอาบ้วยไปอมซะ” นายณ์โยนซองบ้วยที่เหลือไปทางเบาะหลัง เมษารับไว้ได้อย่างคล่องแคล่ว พร้อมยิ้มกว้างอย่างรู้ทัน ดูออกชัดเจนว่านายณ์กำลังจีบธีร์อย่างเปิดเผย 2 ชั่วโมงต่อมา หลังจากการเดินทางอันแสนสนุก ทั้งห้าคนก็กลับถึงบ้าน ทุกคนช่วยกันขนสัมภาระเข้าบ้านจนเรียบร้อย บรรยากาศยังคงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ก่อนจะแยกย้ายเข้าห้องของใครของมันเพื่อพักผ่อนหลังจากนั่งรถมานาน ติ๊งต่อง…! จู่ๆ เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น “ใครมาละเนี้ย โช! นายได้สั่งอะไรมาหรือเปล่า!!” เมษาบ่นเล็กน้อยเพราะขัดจังหวะการเล่นเกม ก่อนจะชะเง้อไปตะโกนหน้าประตูห้องของโชถามเพื่อความแน่ใจ “ไม่ได้สั่งอะไรครับ” โชตะโกนตอบกลับมา “งั้นใครมา?” ความสงสัยผุดขึ้นที่ใบหน้า เพราะปกติแทบจะไม่มีแขกมาที่บ้านนี้เลย ติ๊งต่อง..! “รู้แล้วๆ กำลังไปครับ!” เมษารีบใส่รองเท้าแตะที่วางเรียงรายอยู่หน้าประตูแล้วเดินออกไปหน้าบ้านทันที พอประตูเปิดออก ก็เจอกับชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา แต่แฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา และรู้สึกได้ถึงออร่าที่ไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน “มีอะไรครับ” เมษาถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะสุภาพ ชายหนุ่มมองเมษาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันมาหาธีร์” ไม่นานนัก นนท์ก็เดินออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นชายหนุ่มคนนั้น ก็จำได้ทันทีว่านี่คือพี่ชายของธีร์ นนท์จึงเดินเข้ามาทักทายอย่างสุภาพ “สวัสดีครับ คุณ… เอ่อ…” นนท์พยายามนึกชื่อ เพราะเหมือนเขาจะแก่กว่าตนไปปีนึง เพราะเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัย “ผมกวิน พี่ชายของธีร์” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ ไม่มีรอยยิ้มใดๆบนใบหน้า “อ๋อ ครับ เชิญเข้ามาข้างในก่อนครับ” นนท์ผายมือเชิญ เมื่อกวินก้าวเข้ามาในบ้านแล้ว นนท์ก็หันไปพูดกับเมษา “เมษา ช่วยขึ้นไปตามธีร์ลงมาหน่อยนะ บอกว่าพี่ชายมาหา” เมษาพยักหน้ารับ สีหน้ามีความสงสัยเป็นอย่างมาก แล้วรีบเดินขึ้นบันไดไปยังห้องของธีร์ ทิ้งให้นนท์กับกวินยืนเผชิญหน้ากันในห้องรับแขก บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย เสียงฝีเท้าดังมาจากชั้นบน ธีร์เดินลงมาด้วยท่าทางไม่ค่อยพอใจนัก สายตามองตรงไปยังกวิน พี่ชายที่กำลังยืนรออยู่ “มาทำไม” ธีร์ถามเสียงห้วน กวินมองน้องชายด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ฉันมารับนายกลับบ้าน” “ทำไมธีร์ต้องกลับไปกับพี่ด้วย” “พี่ว่าธีร์เที่ยวเล่นมาพอแล้ว ไอ้งานนี่ไม่เห็นจะดีตรงไหน สู้กลับไปช่วยงานแม่เหมือนเดิมดีกว่า” “ธีร์ไม่ไป ธีร์คุยกับแม่แล้ว แม่ก็อนุญาตแล้วด้วย พี่ไม่มีสิทธิ์มาบีบบังคับธีร์” ธีร์ตอบปฏิเสธทันควัน “ธีร์ก็รู้ว่าพี่หวังดีกับธีร์ พี่เห็นธีร์ในโซเชียลพี่เป็นห่วงมากนะ รู้ไหมว่าการเป็นคนดังต้องเจอกับอะไรบ้าง มันไม่เหมือนกับที่ธีร์วาดฝันเอาไว้หรอกนะ” นนท์ที่ยืนนิ่งอยู่นานเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจเล็กน้อย “ผมว่าคุณเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าครับ งานแบบพวกเราไม่ได้ดังขนาดที่จะมีคนตามติดชีวิตเหมือนพวกดาราหรอกนะครับ” “ผมคุยกับน้องผม ไม่เกี่ยวกับคุณ” ขณะที่บรรยากาศเริ่มจะตึงเครียด นายณ์ก็เดินตามลงบันไดมา เห็นธีร์กำลังอึดอัด จึงรีบเข้ามาจับแขนของธีร์เพื่อปกป้องทันที “แต่ธีร์ทำงานที่นี่ครับ ถ้าธีร์ไม่อยากไป ใครก็พาไปไม่ได้ทั้งนั้น” “คุณกวินครับ ธีร์เขามาทำงานที่นี่ด้วยความตั้งใจนะครับ คุณเป็นพี่ชายน่าจะเข้าใจน้องตัวเ องดีไม่ใช่หรอครับ” นนท์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น กวินหันมามองนายณ์ที่ยืนข้างกายธีร์ด้วยสายตาประเมิน เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่นายณ์มีให้กับธีร์ “ฉันคุยกับน้องฉัน แล้วนายเป็นใคร เรื่องนี้…มันก็เป็นเรื่องของครอบครัวฉัน!” “พี่กวิน ถ้าพี่ยังเห็นธีร์เป็นน้องพี่อยู่ ก็ช่วยอย่าทำให้คนอื่นลำบากใจเลยครับ ถึงเวลาธีร์จะกลับไปเอง แต่ถ้าพี่ยังไม่จบก็อย่าหวังว่าธีร์จะกลับไปอีก พี่ก็รู้ว่าธีร์พูดจริง” ธีร์พูดหนักแน่น เมื่อเห็นว่าการโน้มน้าวไม่ได้ผล กวินก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นคำขาด “อีกสองวันจะมีงานแฟชั่นโชว์ของแม่ ธีร์ต้องไปร่วมงานด้วย ไม่งั้นก็อย่าหาว่าพี่ใจร้ายแล้วกัน” นนท์ที่ยืนอยู่รีบตอบรับแทน “ผมจะพาธีร์ไปแน่นอนครับ” กวินหันกลับมามองธีร์อีกครั้ง เขาเดินเข้าไปใกล้ แล้วยกแขนขึ้นโอบกอดร่างของน้องชายเอาไว้แน่น แต่สายตาของกวินก็เหลือบไปมองนายณ์ เขามองออกว่านายณ์ชอบธีร์ ก่อนจะกระซิบข้างหูของธีร์เป็นน้ำเสียงนุ่มนวล “ต้องไปให้ได้นะ พี่รออยู่” กวินพยายามแสดงความเป็นเจ้าของธีร์ต่อหน้าทุกคน ธีร์ไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งกับกอดและคำพูดนั้นเลย ในใจรู้ดีถึงการกระทำที่เกินกว่าความรักฉันพี่น้องของกวินนานแล้ว แต่ก็พยายามทำเป็นมองไม่เห็น เพื่อความสบายใจของตนและคนในครอบครัว กวินผละออกจากธีร์แล้วเดินออกจากบ้านไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอึดอัดและคำถามมากมายในใจของทุกคน หลังจากกวินจากไป บรรยากาศในห้องก็กลับมาอึมครึมอีกครั้ง ธีร์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าของเขาฉายแววความไม่พอใจและความสับสนปะปนกัน “พี่กวินเขา…เป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ” เมษาเอ่ยถามขึ้นเบาๆ ธีร์พยักหน้า “ใช่ครับ เขาชอบคิดว่าตัวเองถูกเสมอ แล้วก็ชอบบงการชีวิตคนอื่น” นายณ์เดินเข้าไปหาธีร์ แล้ววางมือบนไหล่เบาๆ “ไม่ต้องคิดมากนะธีร์ เขาอาจจะแค่เป็นห่วงธีร์มากไปก็ได้” “ห่วงแบบนี้ ธีร์ไม่ต้องการ” ธีร์ตอบเสียงแข็ง นนท์ที่นั่งเงียบมาสักพัก ก็เอ่ยขึ้น “เอาเป็นว่า เรื่องงานแฟชั่นโชว์ พรุ่งนี้เรามาคุยกันอีกทีนะ ตอนนี้แยกกันไปพักผ่อนก่อนดีกว่า” “ใช่งานที่ส่งเมลมาเชิญเมื่อสองวันก่อนหรือเปล่า ตอนแรกไม่รู้ว่าเป็นงานของแม่ธีร์ก็เลยยังไม่ได้ตอบตกลงไป” เมษาพูดเหมือนนึกขึ้นมาได้ “คงจะเป็นงานนั้นนั่นแหละ” นนท์ทอดสายตามองธีร์ด้วยความเป็นห่วง บรรยากาศที่อึดอัดเริ่มคลี่คลายลงเล็กน้อย แต่ทุกคนดูออกว่าความสัมพันธ์พี่น้องของธีร์และกวินมันดูแปลกๆ ความไม่สบายใจยังคงค้างอยู่ในใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามธีร์ตรงๆ เพราะกลัวจะทำให้ธีร์ลำบากใจมากกว่าเดิม กลางดึก นายณ์เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของธีร์ มือข้างหนึ่งถือถ้วยโจ๊กที่เขาตั้งใจต้มมาให้ ธีร์ไม่ยอมลงไปทานข้าวเย็น และก็ยังเก็บตัวอยู่ในห้องตั้งแต่พี่ชายของเขากลับไป ทำให้คนพี่รู้สึกเป็นห่วงมาก ก๊อก! ก๊อก! “ธีร์ พี่เอาโจ๊กมาให้ เปิดประตูให้หน่อย” นายณ์เอ่ยเรียก “ธีร์ไม่ได้ล็อกประตูครับ เข้ามาได้เลย” เสียงของธีร์ตอบกลับมาแผ่วเบา แกร็ก… นายณ์หมุ่นลูกบิด ประตูแง้มออกนายณ์ก้าวเข้ามาในห้อง เห็นธีร์นั่งเหม่อลอยอยู่ที่เก้าอี้ริมหน้าต่าง มองออกไปนอกกระจกด้วยสายตาที่ว่างเปล่า นายณ์เดินเข้าไปวางถ้วยโจ๊กลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับธีร์ นายณ์ย่อตัวคุกเข่ากับพื้น มือของเขาจับที่พักแขนของเก้าอี้ออกแรงดึงเล็กน้อยให้ธีร์หันหน้ามาหาตน “เป็นอะไรไป” นายณ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ถ้าไม่สบายใจ อยากระบายก็บอกพี่ได้นะ พี่จะรับฟังธีร์เอง” ธีร์ค่อยๆเหลือบมามองนายณ์ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอึดอัดใจ “ธีร์อิจฉาพี่นายณ์นะ ที่พี่มีพี่นนท์ที่เข้าใจกันและพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ไม่เหมือนธีร์” “ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ พี่กวินเขาก็เป็นพี่ชายธีร์นี่” นายณ์ถามอย่างสงสัย “เขาไม่ใช่พี่ชายแท้ๆครับ เขาเป็นลูกติดของพ่อ ส่วนธีร์ก็เป็นลูกติดของแม่” ธีร์อธิบายเสียงเบา “เขาชอบทำตัวก้าวก่ายชีวิตธีร์มากเกินไป เกินกว่า…พี่ชายจะทำกัน” คำพูดสุดท้ายธีร์แผงไปด้วยความอึดอัดและความเศร้า นายณ์เอื้อมมือไปกุมมือของธีร์ไว้เบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและปลอบประโลม “ไม่เป็นไรนะธีร์ พี่จะอยู่ข้างๆธีร์เอง ไม่ให้เขาทำอะไรธีร์ได้แน่ พี่สัญญา” ธีร์มองหน้านายณ์ รับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนของคนตรงหน้า “ขอบคุณนะครับพี่นายณ์” “งั้นก็มากินโจ๊กก่อน พี่เป่าให้แล้ว กินได้เลย” “ขอบคุณครับ” ธีร์รับถ้วยโจ๊กมา เริ่มตักโจ๊กเข้าปากช้าๆ ด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย บรรยากาศในห้องค่อยๆอบอุ่นขึ้นด้วยความเข้าใจและความรู้สึกดีที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสองคน
Último capítulo
นกตัวนี้ ไม่มีอกหัก ตอนที่ 32 จริงใจ (จบ)
❤️100% หลายวันต่อมา กลางดึก… ภายในห้องของธีร์ ธีร์เพิ่งอาบน้ำเสร็จสวมชุดคลุมตัวบางกำลังยืนเช็ดผมอยู่ เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่งดังขึ้นบนเตียง จึงเดินเข้ามาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อผู้โทร แล้วก็นั่งลงขอบเตียง ก่อนจะกดรับสายทันที ติ๊ด…! หน้าจอแสดงภาพใบหน้าคุณแม่พร้อมรอยยิ้มสดใส (ธีร์ลูกแม่... คิดถึงลูกจังเลย) "สวัสดีครับคุณแม่... ธีร์ก็คิดถึงแม่มากเหมือนกันครับ" ธีร์ยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน (แม่พึ่งดูตอนใหม่ที่พึ่งลงไป เวลาท้องว่างอย่ากินเยอะสิ เห็นลูกทรมานแล้วแม่ก็เป็นห่วง) "อ๋อ... ตอนนั้นเองสินะครับ มันผ่านมานานแล้ว ธีร์หายดีแล้วครับ แม่ไม่ต้องเป็นห่วง” (แล้วเรื่องของธีร์กับนายณ์ล่ะ... ตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างจ๊ะ?) "เรื่องนั้น...เราพึ่ง...คบกันได้ไม่นานครับ" ธีร์ตอบพลางหน้าแดงระเรื่อนิดๆ (จริงหรอ ถ้าเป็นนายณ์แม่คงไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วล่ะ เขาดูแลธีร์ได้ดีกว่าแม่คนนี้อีก แม่ต้องขอบคุณเขาจริงๆที่รักและทะนุถนอมลูกของแม่ขนาดนี้) "แม่ครับ แม่ก็
นกตัวนี้ ไม่มีอกหัก ตอนที่ 31 ขับโกคาร์ท
❤️ 100% ณ.ร้านอาหารใหญ่แห่งหนึ่ง “เมนูของหวานเยอะมากเลย น่ากินจัง” ธีร์กวาดสายตาดูรายการบนหนังสือเล่มใหญ่ด้วยความสนใจ “จะกินของหวานก่อนไม่ได้นะ ทานข้าวก่อนจะได้ทานยา” นายณ์แทรกเสียงดูแลทันทีราวกับผู้ปกครอง “รู้แล้วน่า… พี่นายณ์ขี้บ่นจริง” ธีร์ทำหน้าบึ้งเล็กน้อยแต่ก็ยอมรับฟัง “ธีร์เป็นอะไร ไม่สบายหรอ” นนท์หันมาถามด้วยความเป็นห่วง “ธีร์ปวดหัวนิดหน่อยน่ะ เมื่อคืนดื่มเยอะไปหน่อย” นายณ์รีบตอบแทนอย่างคล่องแคล่ว ปกปิดสาเหตุที่แท้จริงไปอย่างแนบเนียน “พี่เมษาก็อย่าลืมทานยาแก้ปวดด้วยนะครับ” โชหันมาพูดแทรกขึ้นมาอีกฝั่ง “ไอ้นี่!” เมษาร้องดังกลบขึ้นทันทีด้วยใบหน้าแดงฉาน “ปกตินายไม่เคยปวดหัวหลังดื่มนี่” นนท์สังเกตถึงความผิดปกติแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ “ผมไม่ได้ปวดหัวซะหน่อย!” เมษายังคงยืนยันเสียงแข็ง ทุกคนยิ้มให้กับท่าทางเกินเบอร์ของสมาชิกคนนี้ ที่พยายามปกปิดแต่ก็เผยพิรุธจนทุกคนจับได้ ไม่นานอาหารจานหลักก็
นกตัวนี้ ไม่มีอกหัก ตอนที่ 30 ความรัก🔞
“พี่นายณ์… ท่านี้มัน… ” ธีร์กระซิบเสียงสั่น “พี่อยากเห็นหน้าธีร์ใกล้ๆ อยากกอดธีร์ไว้ด้วย” “แต่มัน...แน่นมากเลยครับ… แล้วก็…รู้สึกจุกกว่าเดิมด้วย" “ธีร์อยากลองทำเองไหม จะได้รู้ว่าชอบตรงจุดไหนเป็นพิเศษ" "มะ...ไม่เอาหรอกครับ ธีร์อาย..." “งั้น กอดคอพี่ไว้นะ” ธีร์ยกแขนเรียวขึ้นโอบรอบต้นคอหนา นายณ์เลื่อนใบหน้าใกล้ประกบริมฝีปากอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มขยับบั้นเอวเริ่มจากจังหวะช้าๆนุ่มนวล เพื่อให้ร่างกายคุ้นเคย ก่อนจะค่อยๆเร่งความเร็วและแรงขึ้นอย่างสม่ำเสมอ “อ่ะ!... อื้อ…!! อึก… พี่นายณ์… ช้าๆ หน่อย…” ใบหน้าหวานเริ่มขยับไปมาตามจังหวะที่กระแทกเข้าออก ความลึกที่สอดเข้าไปถึงขอบในสุด ประกอบกับความรู้สึกร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านขึ้นมาจนถึงหน้าท้อง ทำให้ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว มือที่กอดอยู่ยิ่งกำแน่นขึ้นราวกับต้องการยึดเกาะความมั่นคงจากคนพี่ หายใจหอบถี่จนแทบไม่ทันรับลม กลืนเสียงร้องครางไว้ในลำคอให้เหลือเพียงเสียงแผ่วพร่าที่ดังลอดออกมาเบาๆ ท่ามกลางจูบที่ยังคงเชื่อมต่อกันไม่ขาดสาย ภายในห้องพักโรงแรม มีเพียงแสงไ
นกตัวนี้ ไม่มีอกหัก ตอนที่ 29 ปล่อยตัวปล่อยใจ🔞
❤️ 100% นายณ์ค่อยๆ เลื่อนมือสอดผ่านขอบเสื้อเข้าไปด้วยความระมัดระวัง มือหนาที่อุ่นผ่าวลูบไล้ไปตามผิวเนื้อนุ่มที่เรียบเนียนบริเวณเอวบางทีละนิด ทุกการสัมผัสทำให้ผิวเนื้อใต้ฝ่ามือร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ สอดคล้องกับความรู้สึกที่กำลังเพิ่มสูงขึ้นในทรวงของทั้งคู่ “พี่นายณ์… ธีร์… ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน..” เสียงกระซิบแผ่วสั่นระริก เล็ดลอดออกมาระหว่างลมหายใจที่เร็วขึ้น เห็นถึงความตื่นเต้นผสมความกังวลเล็กน้อย “ไม่ต้องกลัวนะครับ… พี่จะระวังและอ่อนโยนกับธีร์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้” นายณ์กระซิบตอบกลับ ก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากอีกครั้งอย่างนุ่มนวล เพื่อช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดที่คงเหลืออยู่ มือหนาค่อยๆ เลื่อนสูงขึ้นตามแนวสีข้างที่เว้าวัง ร่างบางกระตุกเฮือกเมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนจุดที่อ่อนไหวของร่างกาย ความรู้สึกเสียวซ่าแผ่กระจายสะท้านไปทั่วทั้งร่าง แม้จะเพียงแค่สัมผัสเบาๆ กลับก่อให้เกิดความร้อนวูบ เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทำให้หัวใจเต้นรัว และทำให้ธีร์รู้ชัดเจนขึ้นว่า ทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้น เป็นสิทธิ์พิเศษที่มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นที่จะทำได้
นกตัวนี้ ไม่มีอกหัก ตอนที่ 28 กลัวการสูญเสีย
❤️95% เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ บรรยากาศยังคงครึกครื้นตามจังหวะดนตรี นายณ์ขอตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ ธีร์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมคุยหยอกล้อกับสมาชิกตามปกติ “ว่าแต่… ไอ้นายณ์ไปห้องน้ำไม่ใช่หรอ หายไปตั้งนานแล้ว” เมษากวาดสายตามองรอบร้านแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย “คงเพราะคนเยอะน่ะสิ ห้องน้ำอาจจะเต็ม รอคิวยาวก็ได้” นนท์เสริมขึ้นอย่างเข้าใจ “โทษทีๆทุกคน ให้รอนานหน่อยนะ” ชาลีเดินผ่านฝูงชนเข้ามาแล้วนั่งลงว่างข้างๆโชตามเดิม “อ้าว… เจ้าของผับก็ยังมีงานต้องทำด้วยเหรอ? นึกว่าคนนั่งดูอย่างเดียวสบายๆซะอีก” เมษาแซวชาลีทันที “ก็มีเรื่องให้ต้องจัดการเรื่อยๆนั่นแหละ ไม่ได้นั่งเฉยๆ ขนาดนั้นหรอก” ชาลียิ้มตอบอย่างขำขัน “ถ้าว่างๆ ก็แวะไปบ้านฉันบ้างสิ จะได้เจอน้องชายนายด้วย” นนท์ชวนลอยๆ “ถ้ามีเวลาฉันไปแน่ จะไปนั่งดื่มจนเมาเลย เป็นเจ้าของผับดื่มไม่สะใจเลย ตอนเปิดร้านนึกว่าจะได้จิบเต็มที่ แต่พอทำจริงกลับต้องคอยดูแลคนอื่นแทน” “เหอะๆ ดีแล้วล่ะที่ฉันเลือกทำช่องกับพี่นนท์ ได้เที่ยวได้พักแบบนี้สบายกว่ากันเยอะเลย” เมษาพูดอย่างภูมิใจ
นกตัวนี้ ไม่มีอกหัก ตอนที่ 27 เปิดเผย
❤️ 95% “มันบางเกินไป โยนทิ้งไปซะ” น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนแต่แฝงความหวงอย่างชัดเจน “คะ… ครับ” ธีร์พยักหน้ารับทันที ไม่กล้าขัดใจแม้แต่นิดเดียว “ถ้างั้น… ถึงเวลาลงโทษจริงๆแล้วสินะ” นายณ์เลื่อนมืออีกข้างขึ้นแตะที่คางเรียว ค่อยๆดันให้เงยหน้าสบตากันตรงๆ ธีร์นิ่งสนิท แก้มแดงฉานจนซ่อนไม่มิด ในท้ายที่สุดก็หลับตาลงสนิทราวกับเตรียมรับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น นายณ์มองภาพนั้นแล้วยิ้มกว้างขึ้นด้วยความเอ็นดูจนใจละลาย ค่อยๆก้มหน้าลง จรดปลายจมูกลงเบาๆที่กลางหน้าผากอย่างทนุถนอม ธีร์สะดุ้งเล็กน้อยรีบลืมตา ตกใจกับความอ่อนโยนที่ไม่ได้คาดคิด “พี่แค่หวงน่ะ… ไม่อยากให้คนอื่นมองรูปร่างของแฟนพี่ ขนาดพี่เองยังต้องยั้งใจไว้ ไม่กล้ามองเต็มตาเลย” “พะ… พูดอะไรของพี่เนี่ยนะ!” ธีร์รีบก้มหน้าหลบสายตา รู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า “ก็ถ้าพี่เผลอมองนานเกินไป… กลัวจะหยุดตัวเองไม่ได้ไง” นายณ์กระซิบต่ำๆ ก่อนจะหอมซ้ำสัมผัสที่หน้าผากคนน้องอีกครั้ง “พี่นายณ์รีบเข้าไปอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายตัวนะ” ธีร์รีบเปลี่ยนเรื่องเสียงสั่นนิดๆ
También te puede gustar
ข้าวโพดในไร่ชา (Mpreg)
กุหลาบดิน2.2K vistasSecret Love Friend แอบรักเพื่อน
มินิซ่าส์2.8K vistasWhat is a divorce? [Mpreg]
ดองกี้7.9K vistasลมหนาว เหมันต์
น้ำหมึกใสใส1.8K vistasรักข้ามขั้น
THE FLYING CAT527 vistasวิศวะมีเกียร์ อยากได้เมียเป็นหมอ
พิมพ์ใจ356 vistasThe senior รุ่นพี่ตัวร้าย (จอมxเหนือ)
V-44210 vistasโอเมก้าเป็นสัตว์กินเนื้อ
หมอกมัว381 vistas
