ตอนที่ 17 เริ่มจีบ

💚 70%

เช้าวันต่อมา

แสงอาทิตย์ยามสาย สาดส่องผ่านม่านบาง เข้ามาเติมความสว่างในห้องโถงที่เงียบสงบ

ธีร์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก้าวออกมาจากห้องนอนด้วยท่าทางเซื่องซึม ทิ้งตัวลงที่โซฟา ทุกการเคลื่อนไหวล้วนบ่งบอกถึงผลพวงจากการดื่มหนักเมื่อคืน

“อ่าาาา… ปวดหัวเป็นบ้าเลย” ธีร์ครางเบาๆยกมือขึ้นใช้ปลายนิ้วโป้งและนิ้วชี้กดขมับแน่นดวงตาหลับลง หวังให้คลายความปวดหัวลงได้บ้าง

แกร็ก!

ประตูห้องพักเปิดออก ร่างของนายณ์เดินเข้ามา สายตามองคนที่พึ่งตื่นอย่างเป็นห่วง ท่าทางสดชื่นตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง ในมือถือแก้วใส่ของเหลวสีส้ม ที่ดูผ่อนคลาย

“เป็นไง บอกแล้วว่าอย่าห้าว” นายณ์พูดพร้อมเดินเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้ม “อะนี่ น้ำส้มคั้นจะได้สดชื่นขึ้นบ้าง” มือที่ถือแก้วน้ำส้มยื่นให้ธีร์ คนน้องรับแก้วมาถือไว้ นิ้วมือยังคงสั่นนิดๆ

“ขอบคุณครับ…ว่าแต่คนอื่นไปไหนกันหมดหรอครับ” ธีร์กวาดตามองรอบห้องพักไม่เห็นเงาของสมาชิกทีมคนอื่นๆ

“ตามตารางวันนี้ไง ไปตระเวนกินกันหมด ดูแล้วอาการธีร์คงลุกไม่ไหวแน่ พี่เลยอาสาอยู่ดูแลน่ะ” นายณ์ตอบสบายๆแล้วเลื่อนตัวนั่งลงข้างๆบนโซฟาตัวเดียวกัน

“พี่…?” คำเรียกที่เปลี่ยนไปทำให้ธีร์ชะงัก ดวงตาเบิกนิดๆ หน้าซีดเพิ่งจะดีขึ้นกลับเริ่มช้ำระเรื่อขึ้นมา

“อืม! ก็พี่ไง จะใครอีก” นายณ์ยิ้มกว้างขึ้น มุมปากยกสูงอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมแต่ก็ยังอ่อนโยน

“ธีร์แค่…ไม่ค่อยชิน” ธีร์ก้มหน้าหลบสายตา พยายามเก็บอาการตื่นเต้นที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ไม่ชิน…หรือว่าเขินกันแน่?” นายณ์เอียงคอเข้าใกล้เล็กน้อย สังเกตเห็นการเปลี่ยนสีของใบหน้าอย่างชัดเจน

“พี่นายณ์อย่าแกล้งธีร์สิครับ!” ธีร์รีบประท้วงเสียงอ่อย แทบจะไม่กล้ามองหน้านายณ์ หัวใจพลันเต้นโครมครามเมื่อนึกถึงเรื่องจูบเมื่อคืน แม้จะเมามากแต่ก็มีสติดี จำทุกรายละเอียดที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน

“รู้ตัวไหม…เวลาธีร์เขินน่ารักมากเลยนะ” น้ำเสียงนายณ์อ่อนลง

“พี่นายณ์ทำไม… ชอบพูดจาแปลกๆแบบนี้ล่ะ” ธีร์ถามหลบๆซ่อนๆ

“พี่ก็พูดแบบนี้มาตลอดนะ ธีร์เองหรือเปล่าที่วันนี้ไม่ปกติน่ะ… คิดอะไรแปลกๆกับพี่อยู่งั้นหรอ”

“ปะ… เปล่านะครับ!” ธีร์ตอบรีบเกินไป จนยิ่งดูเป็นพิรุธ

“จริงหรอ? หน้ามันฟ้องน้าาา~ ไหนพี่ขอดูหน่อย…” นายณ์ใช้มือประกบแก้มทั้งสองข้างของธีร์จับให้หันมามองตรง ก่อนจะขยับฝ่ามือถูแก้มนุ่ม แก้มสองข้างถูกบีบเข้าหากันจนปลีบปากบางเผยอออกมาอย่างหมั่นเขี้ยว

“ดูสิ แดงหมดแล้วเนี้ย เหมือนมะเขือเทศเลย”

“โอ๊ย!… แก้มธีร์จะช้ำแล้วนะครับ” ธีร์ขยับหนีเล็กน้อย ทั้งรู้สึกอายและแปลกใจที่ความรู้สึกมันไม่เหมือนตอนเล่นกันก่อนหน้านี้เลย

“ก็ธีร์น่ารักนี่” นายณ์ปล่อยมือออก ไม่อยากกดดันคนตรงหน้าเกินไป สายตามองดูอาการของคนข้างกายอย่างพอใจ

“ธีร์ทำตัวไม่ถูกแล้ว”

“ฮ่าๆๆ”

เสียงหัวเราะเบาๆ ก้องกังวานในห้อง ก่อนที่บรรยากาศจะค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่ที่ประสานกัน

นายณ์พิจารณาใบหน้าของคนน้องสักพัก ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถึงเรื่องที่ค้างคาในใจออกไป

“ธีร์… ได้ตกลงคบกับนนท์หรือเปล่า”

คำถามนั้นทำให้ธีร์ตื่นจากภวังค์ ดวงตามองกลับไป เห็นถึงความอึดอัดของคนตรงหน้าอย่างชัดเจน

“ธีร์…จะคบกับพี่นนท์งั้นหรอครับ?! พี่ไปเอามาจากไหน”

“ก็เมื่อวานนนท์ออกไปคุยกับธีร์นี่ ไม่ได้ตกลงคบกันหรอ”

ธีร์หลุบตาลงมองพื้น นิ้วมือบีบแก้วน้ำส้มเบาๆ

อย่างจะรู้ว่าคนข้างๆต้องการให้เขาคบกับนนท์หรืออย่างไร

“เปล่าครับ… แค่คุยปรับความเข้าใจกันนิดหน่อย แล้วธีร์ก็ขอเป็นแค่พี่น้องเหมือนเดิมก็แค่นั้นเอง… อีกอย่าง ถ้าธีร์ตกลงคบกับพี่นนท์จริง เรื่องเมื่อคืน… ที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเรา… ก็คงไม่มีทางเกิดขึ้นแน่” คนน้องพูดตามความจริงอย่างไม่ปิดบัง แม้จะรู้สึกเขินอายมากก็ตาม

นายณ์ฟังแล้วพยักหน้าเล็กน้อย เผยความดีใจเล็กๆขึ้นมา แต่ก็ยังคงมีความเผื่อใจเอาไว้อยู่บ้าง

“ทำไมล่ะ? ธีร์ชอบนนท์มาตั้งนานขนาดนี้… ไม่เสียดายหรอ”

“ธีร์ก็เสียดายครับ ธีร์แค่..เริ่มมองเห็นค่าของตัวเอง ธีร์พยายามเพื่อพี่นนท์มาหลายปี… จนธีร์รู้สึกเหนื่อยมาก ธีร์อยากหยุดวิ่งตามคนที่เขาไม่สนใจเรา แล้วหันมาทำเพื่อตัวเองบ้างครับ”

“งั้นหรอ… คิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว ดูโตขึ้นกว่าเดิมเยอะเลยนะ” นายณ์ยิ้มอ่อนโยนให้ธีร์ บวกกับความดีใจที่เขาจะได้มีโอกาสจีบธีร์อย่างเป็นทางการ

“ธีร์ก็โตแล้วนี่ครับ” ธีร์ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก

นายณ์ไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่เลื่อนมือขึ้นมา นิ้วมือลูบผมยุ่งๆของธีร์เบาๆอย่างอ่อนโยน

ไม่มีคำพูดที่ซับซ้อนมากมาย เพียงแค่การสัมผัสที่ส่งผ่านความเข้าใจและความห่วงใยลงไปทีละนิด ในขณะที่ธีร์ก็ยอมรับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจ

ตกเย็น…

“น้องน้อยของเราเป็นไงบ้าง~”

เสียงสดใสของเมษาดังขึ้นทางประตู พร้อมกับนนท์ และโช ที่เพิ่งกลับมาจากออกไปถ่ายคลิปข้างนอก กลิ่นอายของอากาศภายนอก ลอยตามเข้ามาจางๆ

“เพิ่งตื่น…กำลังอาบน้ำอยู่” นายณ์นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟาตัวยาว มือเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ ตอบกลับโดยไม่ได้หันมองคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา

“กินอะไรกันหรือยัง? ร้านสุดท้ายเป็นร้านอาหารของที่นี่พอดี จะได้ออกไปกินพร้อมกัน”

นนท์เดินเข้ามานั่งลงที่โซฟาตัวถัดจากนายณ์

“ธีร์ก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน บ่นปวดหัวกินยาก็เลยหลับยาว เพิ่งจะตื่นนี่แหละ” นายณ์ตอบเสียงเรียบนิ่ง สายตาแวบหนึ่งมองไปทางประตูห้องด้านใน

“เป็นขนาดนั้นเลยเหรอ… คงเพิ่งเคยดื่มผสมจริงๆสินะ” เมษาทำหน้าละห้อยน้ำเสียงอ่อยลง ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

“ใครจะแข็งเหมือนพี่ล่ะ ลองมาหมดแล้วจนอะไรก็เอาพี่ไม่ลง” โชหันมาแซวเมษาเบาๆ

“กลับมากันแล้วหรอครับ” ประตูห้องด้านในเปิดออก ร่างบางที่เพิ่งพ้นอาการแฮ้งค์ก้าวออกมาหลังอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย กลิ่นสบู่อ่อนๆปะปนกับอากาศในห้อง ท้องเริ่มส่งสัญญาณความหิวออกมาอย่างชัดเจน

“โถ่… น้องน้อยของพี่ หน้าซีดดูไม่สดใสเลย ฉันรู้สึกผิดจริงๆนะเนี่ย” เมษาเดินเข้าไปใกล้ ยกมือจับแก้มธีร์อย่างเอ็นดู

“ไม่ใช่ความผิดพี่เลยครับ ธีร์ดื่มเยอะเอง… แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันอร่อยจริงๆนะครับ” ธีร์ยิ้มมุมปาก พยายามลดความกังวลของคนตรงหน้า

“ตอนนี้ดีขึ้นแล้วใช่ไหม? หิวหรือเปล่า? งั้นเราไปกินข้าวกันเถอะ” นนท์ยืนขึ้นตรง น้ำเสียงอ่อนโยนหันมาพูดกับธีร์

“หิวมากเลยครับ”

ร้านอาหารใกล้ๆที่พัก

สายลมเย็นพัดโชยเข้ามาปะทะใบหน้า ทั้งห้าคนเดินเท้าออกจากที่พักมาไม่นานนัก ก็มาถึงร้านอาหารของลานแค้มป์ปิ้งแห่งนี้ ตัวร้านเปิดโล่งรับลมธรรมชาติได้อย่างเต็มที่ สร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายและสบายตา

พวกเขาเลือกโต๊ะใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าสุดของร้าน มองเห็นวิวรอบๆได้อย่างชัดเจน

ไม่นานนัก อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ กลิ่นหอมเย้ายวนของส้มตำ ปีกไก่ทอดน้ำปลา ผัดฉ่าทะเล หมูกรอบ และต้มยำปลาคัง ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ

ธีร์มองเมนูตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย แม้จะมีเมนูเผ็ดร้อนที่ตนไม่สามารถทานได้ แต่สายตากลับมองไปที่หมูกรอบสีทองอร่ามที่วางอยู่ตรงหน้า เนื้อหมูสีขาวฉ่ำน้ำ ของโปรดที่ธีร์ไม่เคยบอกใครมาก่อน

“ว้าววว หน้าตาน่าทานจังเลย” เมษาเอ่ยขึ้น หันไปพูดคุยกับกล้องที่วางอยู่มุมโต๊ะข้างๆตัวเอง ราวกับจะแบ่งปันความตื่นเต้นนี้ให้กับผู้ชม

“โทษนะครับ ขอเพิ่มต้มจืดหนึ่งที่ แล้วก็น้ำจิ้มหวานด้วยครับ” นายณ์หันไปสั่งเมนูกับพนักงานอย่างสุภาพ ทำให้เมษามองนายณ์ด้วยสายตากรุ้มกริ่มอย่างรู้ทัน เขารู้ดีว่าที่นายณ์สั่งนั้นมีจุดประสงค์เพื่อใคร

เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความสุขดังขึ้นเป็นระยะๆ ทุกคนกำลังลิ้มรสชาติอาหารตรงหน้า ในบรรยากาศที่เป็นกันเอง

นายณ์มองธีร์ที่กำลังทานหมูกรอบอย่างเอร็ดอร่อย ความสุขเล็กๆของคนน้อง ทำให้นายณ์รู้สึกดีตามไปด้วย

“ชอบกินหมูกรอบหรอ”

“ก็มันอร่อยนี่ครับ” ธีร์ตอบพลางเคี้ยวหมูกรอบจนหมดชิ้น

“กินช้าๆหน่อย ไม่มีใครแย่งกินหรอกน่า” นายณ์เอ่ยเตือน พลางหยิบทิชชูจากกล่องส่งให้ธีร์เพื่อเช็ดความมันรอบริมฝีปาก

“ก็มีพี่นายณ์คนนึงแหละ ที่ชอบแย่งธีร์กิน” ธีร์พูดทีเล่นทีจริง

“วันนี้พี่ไม่แย่งแล้ว โอเคไหม” นายณ์ตอบรับด้วยรอยยิ้มบางๆอย่างใจดี

“งั้น ชิ้นสุดท้ายธีร์ขอนะ” ธีร์ช้อนตามองคนตรงหน้าอย่างร้องขอ

“ได้สิ”

นายณ์เอื่อมมือใช้ซ้อมแทงเนื้อหมูกรอบกลางโต๊ะ วางลงที่จานให้ธีร์ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้คนข้างๆที่กำลังทำสีหน้าดีใจ

เมษาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองการกระทำของทั้งคู่ด้วยแววตาที่จับผิดได้

“นั่งทานมาตั้งนาน พึ่งรู้สึกว่ารสชาติมันเริ่มหวานขึ้นป่ะเนี้ย~”

“ผมก็ว่าอย่างงั้นครับ” โชเสริมขึ้น

“เมื่อกี้ยังบอกว่าอร่อยอยู่เลย ทำไมเพิ่งจะมาหวานล่ะครับ” ธีร์ถามอย่างไม่เข้าใจ

“โอ้ย…น้องน้อยคร้าบบ ยังไม่รู้ตัวอีก ฉันหมายถึงพวกนายสองคนต่างหากละ” เมษาเฉลย พร้อมหัวเราะเบาๆในความใสซื่อของน้องเล็ก

“ธีร์…กับ พี่นายณ์?” เสียงของธีร์สั่นเล็กน้อย

“ใช่ไง! แค่เพื่อนร่วมงานเขาไม่คุยกันแบบนี้หรอกนะ”

“อะแฮ่กๆ!” ธีร์สำลักอาหารในปากอย่างแรง นายณ์รีบส่งแก้วน้ำให้ทันที คนน้องคว้ามาดื่มแก้เขิน ใบหน้าเริ่มแดงก่ำพร้อมหัวใจที่เต้นแรงเพราะโดนแซว

นนท์มองการกระทำของทั้งคู่ด้วยหัวใจที่บีบรัด จนเจ็บปวด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้วได้แต่กลืนความรู้สึกนั้นไว้

“ฉันไปจ่ายเงินก่อนนะ” นนท์พูดพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินผ่านลมที่พัดโกรกเบาๆมุ่งหน้าไปทางเคาน์เตอร์รับเงินที่อยู่ด้านใน

“เห้อออ… บางคนก็มารู้ตัวเอาตอนที่สายไปแล้ว” เมษาพูดลอยๆ มองตามหลังพี่ใหญ่ของทีมด้วยสีหน้าเสียดายแทน

“หุบปากแล้วกินของนายไปซะ” นายณ์หันกลับมามองดุเมษาเล็กน้อย พร้อมโยนผักสลัดที่ใช้จัดจานใส่เพื่อนสนิท

ธีร์ยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทีแกล้งกันของทั้งคู่ ขณะที่โชเอนหลังพิงเก้าอี้หัวเราะในลำคอเบาๆ

ระหว่างทางกลับที่พัก….

ท้องฟ้าสีน้ำเงินพร้อมแสงดาวมากมายมาเยื่อน ในเวลา 2 ทุ่ม ทุกคนกำลังเดินกลับที่พักอย่างสบายใจหลังอิ่มเอมกับมื้อค่ำ

บรรยากาศที่มีลมโชยพัดแรงขึ้น หอบกลิ่นปิ้งย่างจากเต้นอื่นลอยมาเตะจมูก เสียงพูดคุยดังแว่วมาเป็นระยะ แม้จะมีคนจำพวกเขาได้ แต่ก็ไม่ได้เข้ามาพูดคุย เกรงจะขัดจังหวะการพักผ่อนของทุกคน

“พรุ่งนี้ก็จะกลับแล้ว รู้สึกว่าเวลาแห่งความสุขนี่มันผ่านไปเร็วจังเลยเนอะ” เมษาเอ่ยขึ้นน้ำเสียงแฝงความรู้สึกเสียดาย ขณะที่เดินแกว่งแขนอย่างสบายอารมณ์อยู่หน้าสุดของกลุ่ม

“อืมม์ บรรยากาศที่นี่ดีมากจริงๆนะครับ” โชสูดลมหายใจลึก ถือกล้องคู่ใจเดินตามหลังเมษาไปติดๆ

นนท์และนายณ์เดินช้าๆตามหลังธีร์ สายตาของทั้งคู่จับสังเกตเห็นความผิดปกติ ใบหน้าของธีร์ดูซีดเซียวและไม่สดใสอย่างเคย ความกังวลก่อขึ้นในใจของทั้งสองคน

จู่ๆ ธีร์ก็ชะงักฝีเท้า หยุดยืนนิ่ง เอามือยกขึ้นกุมท้อง ความรู้สึกเจ็บแน่นท้องและความจุกที่อัดขึ้นมาถึงลิ้นปี่ทำให้ขาไม่มีแรงจนก้าวเดินต่อ ก่อนจะย่อตัวลงมือกุมท้องแน่นและก้มหน้าอย่างหมดแรง