ตอนที่ 19 งานแฟชั่นโชว์

💚 75%

สองวันต่อมา…

งานแฟชั่นโชว์

ในห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยความหรูหราและแสงสีเสียง ผู้คนมากมายในงานต่างแต่งกายด้วยชุดที่สวยงามและโดดเด่น เสียงหัวเราะและบทสนทนาเคล้าคลอไปกับเสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ

ธีร์, นายณ์, นนท์ และเมษา ก้าวเข้ามาในงานราวกับเป็นจุดศูนย์กลางของทุกสายตา การแต่งกายที่ดูดีของพวกเขา ประกอบกับชื่อเสียงและรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่น

ขณะที่ทั้งสี่คนกำลังปรับตัวให้เข้ากับบรรยากาศของงาน ร่างสูงสง่าของกวินพี่ชายของธีร์ก็เดินตรงเข้ามาหาน้องชายด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอบอุ่น แต่สายตาของเขากลับกวาดมองไปที่คนอื่นๆ ด้วยแววตาเหยียดหยัน

“ไงธีร์ มาแล้วเหรอ” กวินเอ่ยทักน้องชาย

“ครับ”ธีร์หันไปมองพี่ชายด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“อย่าไปยุ่งกับคนพวกนั้นมากนัก” กวินพึมพำเสียงเบา แต่ก็ดังพอที่ธีร์จะได้ยิน

“มันเรื่องของธีร์ พี่ไม่มีสิทธิ์!” ธีร์ตอบกลับอย่างเย็นชา กระแทกเสียงเล็กน้อย

“เพราะฉันไม่อยากให้นายสร้างปัญหาให้กับครอบครัวเราต่างหาก” กวินยิ้มมุมปาก

“ธีร์ไม่เคยคิดจะสร้างปัญหาให้กับครอบครัว และธีร์จะทำอะไรมันก็เป็นเรื่องของธีร์” ธีร์เม้มปากแน่น พยายามเก็บอารมณ์

“เรื่องของนาย ก็คือเรื่องของครอบครัวเรา!” กวินสวนกลับทันควัน “โดยเฉพาะเรื่องที่นายกำลังจะทำให้แม่ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง” คำพูดของกวินเหยียดอาชีพอย่างชัดเจน ทำให้บรรยากาศรอบๆตัวของพวกเขารู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

กวินเดินจากไป ทิ้งความอึดอัดใจให้กับทุกคน

นายณ์เห็นท่าทีของกวิน ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่กวินด้วยสายตาที่ไม่พอใจเช่นกัน ส่วนเมษา และนนท์ ก็ยืนนิ่ง พยายามไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา แต่ก็สัมผัสได้ถึงความอึดอัดที่กำลังก่อตัวขึ้น

ทั้งสี่คนเดินไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมไว้ให้ ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบที่ดังขึ้นเป็นระยะ ผู้คนในงานยังคงจับจ้องมาที่พวกเขาอย่างไม่ลดละ

“ธีร์ลูกรัก!” จู่ๆ ก็มีเสียงหวานๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

ทั้งสี่คนหันไปมอง ก็พบกับผู้หญิงวัยกลางคนแต่งตัวดูดีใบหน้าลูกครึ่งและยังดูสาว ซึ่งเป็นคุนแม่ของธีร์กำลังเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง “แม่” ธีร์ลุกขึ้นยืนรับ “วันนี้แม่สวยมากเลยครับ”

“ปากหวานจริงๆ ขอบใจจ้ะ แม่ดีใจนะที่ธีร์มาได้” คุณแม่โอบกอดลูกชายอย่างอบอุ่น

คุณนายเหลือบมองไปที่นายณ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ธีร์ ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นอีกครั้ง

“อ้อ! นี่นายณ์กับนนท์ใช่ไหมจ๊ะ”

“สวัสดีครับคุณน้า” นายณ์ลุกขึ้นและยกมือไหว้ทันที

“สวัสดีครับคุณน้า” นนท์กับเมษาก็ลุกขึ้นยกมือไหว้อย่างสุภาพ

“สวัสดีจ้ะ ฉันติดตามช่องยูทูปของพวกเธอตลอดเลยนะ เห็นนายณ์ดูแลธีร์ดีมากเลย ขอบใจมากนะจ๊ะ” เธอพูดพลางหันไปมองลูกชายที่หน้าแดงเล็กน้อย รู้สึกอายที่แม่พูดแบบนั้นออกมา

“ผมก็ดีใจที่ได้ดูแลธีร์ครับ” นายณ์ตอบอย่างนอบน้อม

คุณแม่หัวเราะเบาๆ “ดีแล้วจ้ะ ดีแล้ว”

เธอหันไปมองกวินที่กำลังยืนคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อนนักธุระกิจไม่ไกลนัก

“พี่ชายของธีร์น่ะ ชอบทำตัวเจ้ากี้เจ้าการไปเรื่อย ไม่ต้องไปสนใจเขามากหรอก แม่ต้องขอโทษแทนกวินด้วยที่เขามาทำให้พวกเธอลำบากใจ” ผู้เป็นแม่รู้ถึงเหตุการณ์ที่กวินเข้ามาก่อกวนเมื่อกี้ ซึ่งตนก็ไม่พอใจกับการกระทำของลูกเลี้ยงเป็นอย่างมาก

“ไม่เป็นไรเลยครับ พวกผมไม่ได้รู้สึกแย่ขนาดนั้น” นนท์รีบปฏิเสธอย่างนอบน้อม

“งั้นก็ดีแล้วจ้า”

แล้วเธอก็หันมาพูดเบาๆ กับธีร์ให้ได้ยินแค่สองคน

“แม่ว่านายณ์น่ะ เหมาะสมกับธีร์มากกว่าเยอะเลย” เธอรู้มาตลอดว่าธีร์ชอบในตัวนนท์มาก แต่พอเห็นนายณ์ปฏิบัติกับธีร์ทำให้เธอรู้สึกดีใจ ที่ลูกชายมีคนปกป้องดูแลอย่างดี

“แม่ครับ มีแขกคนอื่นรอแม่อยู่นะครับ แม่รีบไปต้อนรับเถอะครับ ธีร์นั่งอยู่ตรงนี้แหละ”

ลูกชายพยายามเปลี่ยนเรื่องเพราะความเขินที่ผุดขึ้นจนปิดไม่มิด

คุณแม่พยักหน้าเห็นด้วย “ก็ได้จ้ะ งั้นแม่ไปทำงานต่อก่อนนะ” เธอหันไปยิ้มให้นายณ์อีกครั้ง “ถ้ามีอะไรให้แม่ช่วย บอกได้เลยนะ”

“ครับคุณน้า”นายณ์โค้งตัวรับ

หลังจากที่แม่เดินจากไป บรรยากาศรอบโต๊ะก็กลับมาผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“คุณแม่ธีร์น่ารักจังเลยนะ แต่ทำไมพี่กวินต้องพูดแบบนั้นด้วย ดูเหมือนเขาจะไม่ชอบพวกเราเลย” เมษาเอ่ยขึ้น

“พี่ชายธีร์เขาก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ค่อยเปิดใจรับใครเท่าไหร่” นนท์ถอนหายใจ

นายณ์มองไปที่ธีร์ ซึ่งกำลังนั่งเหม่อลอย สายตาของเขายังคงฉายแววขุ่นเคือง

“ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอกธีร์ งานของคุณแม่ทั้งทียิ้มหน่อยสิ” นายณ์พูดปลอบ

ธีร์พยักหน้าแต่ก็ยังคงเงียบไป พยายามปัดคำพูดของกวินออกไปจากหัว และหันมาสนใจกับบรรยากาศรอบๆตัว แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน

ไม่นานเสียงประกาศก็ดังขึ้น เชิญผู้ร่วมงานทุกท่านเข้าสู่การแสดงแฟชั่นโชว์บนเวที เสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม พร้อมกับแสงไฟที่สว่างวาบ ทำให้บรรยากาศในงานยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก นางแบบสาวสวยหลายคนปรากฏตัวขึ้นบนเวที สวมใส่ชุดดูดีมีสไตล์แบบใหม่ที่ออกแบบโดยแม่ของธีร์

แต่ถึงแม้การแสดงจะน่าตื่นตาตื่นใจเพียงใด ธีร์ก็ยังคงรู้สึกถึงความอึดอัดใจที่ค้างคาอยู่ สายตามองไปยังเวทีอย่างเลื่อนลอย เหลือบไปเห็นกวินยืนอยู่ไม่ไกลนัก กำลังพูดคุยกับแขกด้วยท่าทีที่ดูภาคภูมิใจ กวินเหลือบมาเห็นธีร์พอดี พร้อมยักคิ้วก่อนจะส่งยิ้มเยาะให้ธีร์อย่างมีความหมาย

ธีร์เม้มปากแน่นรู้สึกเหมือนถูกท้าทาย นายณ์เห็นท่าทีของธีร์ จึงยื่นมือมาจับมือของธีร์เบาๆ เป็นการให้กำลังใจ

“ไม่เป็นไรนะ” นายณ์กระซิบ “เดี๋ยวพอจบงาน เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน”

ธีร์พยักหน้ารับ รู้สึกขอบคุณนายณ์ที่คอยอยู่เคียงข้างเสมอ

เมื่อการแสดงแฟชั่นโชว์ดำเนินไปจนเกือบจะจบลง เสียงเพลงที่ดังมาจากโถงใหญ่คลอเบาๆ ธีร์กำลังนั่งคุยกับนายณ์ นนท์ และเมษา

แต่แล้ว… รอยยิ้มก็ต้องจางหายไปเมื่อเห็นทีมงานคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาที่โต๊ะ

“คุณธีร์ครับ คุณกวินเรียกพบที่ห้องรับรองส่วนตัวครับ” ชายหนุ่มในชุดสูทผูกเนคไทสีเข้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงไว้ด้วยความเร่งรีบ

ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนอย่างลังเล แต่ก็ไม่อยากให้กวินหาเรื่องวุ่นวายต่อหน้าคนเยอะอีก

“ให้พี่ไปเป็นเพื่อนใหม” นายณ์ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวธีร์มานะ” ธีร์ส่ายหน้าเบาๆ

“ระวังตัวด้วย” นายณ์จับมือธีร์ไว้อย่างให้กำลังใจและหวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น

ธีร์ส่งยิ้มบางๆให้ทุกคนรอบโต๊ะที่มองมาด้วยความเป็นห่วง ตัดสินใจเดินตามทีมงานคนนั้นไป หวังว่าการไปพบกวินเพียงลำพังจะทำให้เรื่องจบลงเร็วขึ้น

นายณ์มองตามหลังธีร์ที่เดินห่างออกไป สายตาของสะท้อนถึงความเป็นห่วงระคนไม่ไว้วางใจ

ห้องรับรองส่วนตัว

ในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์น้ำตาลสีเข้มตัดกับผนังสีอ่อน กวินนั่งรออยู่บนโซฟาตัวยาว ใบหน้าฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นธีร์เดินเข้ามา

ที่แห่งนี้ทำให้ธีร์รู้สึกอึดอัดยิ่งขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงลอยคละคลุ้งไปทั่ว ยิ่งสายตาของกวินที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ธีร์ไม่อยากรับรู้

“พี่กวินเรียกธีร์มาทำไมครับ” น้ำเสียงของธีร์นิ่งเรียบ บ่งบอกว่าไม่ได้อยากจะเข้ามาพบคนตรงหน้าเท่าไหร่นัก

“อยู่กับพวกนั้นมากไปจนลืมความรักของพี่ไปแล้วหรอ” กวินยิ้มมุมปาก ลุกจากโซฟาเดินเข้ามาประชิดตัว

ธีร์ยืนนิ่งตัวสั่นเล็กน้อย พร้อมเอียงตัวหลบพี่ชายที่เข้ามาใกล้จนเกินพอดี

“ความรักแบบนี้ ธีร์ไม่ต้องการครับ” น้ำเสียงหนักแน่น พยายามสะกดกลั้นความหวาดกลัวไว้

“พี่ให้ธีร์ได้ทุกอย่างเลยนะ ทำไมต้องใจดำกับพี่ด้วย” กวินเดินอ้อมมาอยู่ข้างหลังคนตัวเล็ก ก่อนจะโอบเอวบางอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังชิดกับแผ่นอกหนา กวินยิ้มเยาะอย่างพอใจ

“ปล่อยธีร์นะ! เราเป็นพี่น้องกัน พี่จะมาทำแบบนี้กับธีร์ไม่ได้!” ธีร์พยายามใช้มือน้อยๆดันแขนแข็งแรงออก แต่ก็ไม่เป็นผล

“ธีร์ก็รู้ว่าเราไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ แล้วพี่ก็รักน้องชายคนนี้มากด้วย” กวินกระซิบข้างหูน้องชายเบาๆจนธีร์รู้สึกขนลุกซู่

“ถ้าพี่ทำอะไรธีร์ ธีร์จะตะโกนให้คนอื่นได้ยิน!”

กวินจับตัวธีร์ให้หันหน้ามาหาตนอย่างรวดเร็ว ธีร์ถอยจนแผ่นหลังแนบชิดกับชั้นวางของไม้ขัดเงา พยายามเอี้ยวตัวหลบใบหน้าของพี่ชายที่ยื่นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

“พี่มีหลายวิธีเลยนะ ที่จะปิดปากน้อยๆของธีร์ อยากลองวิธีไหนดีล่ะ จูบหรือว่า….” กวินใช้แขนทั้งสองข้างกักขังน้องชายไว้ไม่ให้หนีได้ พร้อมเลือนใบหน้าเข้าใกล้จนห่างเพียงนิดเดียว สายตาจ้องมองริมฝีปากบางที่สีหวานน่าลิ้มลอง

ธีร์หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวคนตัวใหญ่ตรงหน้า พยายามหันหน้าหนีแต่ก็เหมือนว่าจะหนีไม่พ้น ในใจคิดถึงคนที่คอยปกป้องตนตลอด และกำลังโหยหาการปกป้องนั้นอีกครั้ง

“ขอร้องล่ะ…อย่านะ!! พี่นายณ์!!!!!” ธีร์น้ำตาคลอตะโกนสุดเสียงอย่างไม่รู้ตัว คำว่า 'นายณ์' หลุดออกจากปากไปแล้ว

พลั่ก!!!

ประตูห้องรับรองถูกผลักเปิดออกอย่างแรง จนทำให้กวินชะงัก หันขวับไปมองด้วยความตกใจ และไม่พอใจอย่างมากที่ถูกขัดจังหวะ

“ธีร์…!” นายณ์มองหาคนน้อง ทันทีที่เห็นภาพนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ฉายแววโกรธจัดทันที ดวงตาคมกริบราวกับฉีกร่างกวินให้เป็นชิ้นๆ

“พี่นายณ์…” น้ำเสียงสั่นเครือกับแววตาหวาดกล้วของธีร์มองไปที่นายณ์อย่างมีความหวัง

“ไอ้กวิน!!” นายณ์พูดรอดไรฟัน ก่อนจะพุ่งตรงเข้ามาและกระชากตัวกวินออกจากธีร์อย่างแรง

กวินเสียหลัก เซถลาไปชนกับชั้นวางของด้านหลัง เสียงแจกันเซรามิกหล่นแตกกระจายดังโครมคราม

“มึง!!!” กวินหันมาเผชิญหน้ากับนายณ์ ด้วยความโกรธจัด

นายณ์ยืนคุมเชิงอยู่ตรงหน้าธีร์ มือข้างหนึ่งประคองร่างบางที่กำลังสั่นกลัวไว้ด้านหลัง ส่วนอีกข้างหนึ่งกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เส้นเลือดปูดเป็นเส้นชัดเจน

“มึงกำลังจะทำอะไร!!” เสียงของนายณ์แหบพร่าไปด้วยความโกรธจัด แต่ก็พยายามสะกดเอาไว้

“มึงเข้ามาทำไมวะ!!!” กวินตะคอกใส่นายณ์อย่างหยิ่งผยอง

“กูถาม..ว่ามึงกำลังจะทำอะไร!!!” นายณ์พูดเสียงแข็ง แววตามุ่งมั่นไม่ยอมถอย

“นี่มันเรื่องของกูกับธีร์! มึงเสือกอะไรวะ!!” กวินพยายามจะเดินเข้าหาธีร์อีกครั้ง แต่ถูกนายณ์ขวางไว้

“มึงอย่าเข้ามาใกล้อีกนะ!” นายณ์กัดฟันพูด สายตาจ้องจะเอาเรื่อง

“พี่น้องจะคุยกัน! มึงมันก็แค่คนนอก! จะเสือกอะไรกับเรื่องครอบครัวกูวะ!!” กวินชี้หน้านายณ์อย่างเกรี้ยวกราด

“มึงบอกว่าเป็นพี่ชาย… แต่ทำแบบนี้กับน้องตัวเอง ไม่ต่างอะไรกับสวะตัวนึงเลยวะ!”

“มึงมีสิทธิ์อะไรมาด่ากู!!!” กวินกำหมัดแน่นตั้งท่าจะต่อยนายณ์

“ก็เอาสิ!! ดูสิว่าชื่อเสียงนักธุรกิจอย่างมึง กับยูทูปเบอร์อย่างกูใครมันจะเสียหายกว่ากัน”

ธีร์เงยหน้ามองนายณ์ด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง ไม่เคยคิดว่านายณ์จะปกป้องตนได้ถึงขนาดนี้

“เชี้ยเอ้ย!!!” กวินสบัดมือลงด้วยความโมโห

พลัก..!

บานประตูห้องรับรองถูกเปิดออกอีกครั้ง ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดวงตาของท่านเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพภายในห้อง

“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นที่นี่!” เสียงของคุณแม่ดังขึ้นอย่างตกใจปนไม่พอใจ กวินและนายณ์หันไปมองคุณแม่พร้อมกัน ความตึงเครียดในห้องยิ่งทวีคูณขึ้น

“แม่ครับ” กวินรีบปรับสีหน้า “ผมแค่กำลังคุยกับธีร์อยู่ แล้วไอ้หมอนี่ก็เข้ามาพยายามทำร้ายผม” แม้จะเป็นเพียงแม่เลี้ยง แต่กวินก็เกรงใจแม่คนนี้อยู่ไม่น้อย

นายณ์ไม่พูดอะไร เพียงแต่หันไปจับมือธีร์ไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย

คุณแม่กวาดสายตามองทั้งสามคนอย่างพิจารณา

“คุยกันถึงขั้นข้าวของเสียหายเลยหรือ” ท่านมองไปยังเศษแจกันที่แตกกระจายบนพื้น ก่อนจะเหลือบไปเห็นธีร์ที่อยู่ในอาการตัวสั่นด้วยความกลัวกำลังหลบอยู่หลังนายณ์ที่กำลังมีท่าทีปกป้อง

“ธีร์ เป็นอะไรไหมลูก” คุณแม่รีบเดินเข้ามาใกล้จับแขนลูกชายด้วยความเป็นห่วง สายตาเหลือบไปเห็นมือทั้งสองที่ยังคงกุมกันไว้แน่น

“ธีร์ไม่เป็นอะไรครับคุณแม่” ธีร์ตอบเสียงเบา

คุณแม่ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปหาตัวต้นเรื่อง

“กวิน ฉันว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน ฉันไม่คิดว่าเธอจะกล้ามาก่อความวุ่นวายในงานของฉันแบบนี้”

กวินหน้าเสียไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนกราน

“แต่แม่ครับ…”

“พอได้แล้วกวิน!” คุณแม่ตัดบทเสียงเฉียบขาด “เธอต้องกลับไปกับฉัน”

คุณแม่หันไปทางนายณ์ “ส่วนเธอ… ดูแลลูกชายฉันให้ดี พาธีร์กลับไปซะ”

นายณ์มองคุณแม่ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาพยักหน้ารับเบาๆ

กวินมองธีร์กับนายณ์ทั้งด้วยสายตาไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ก่อนเหลือบมองคุณแม่ที่ยืนจ้องตนอยู่

“ไปกันได้แล้ว” คุณแม่เอ่ยเสียงเรียบ

กวินจำใจต้องเดินตามผู้เป็นแม่ออกไปจากห้อง

ทิ้งให้ธีร์และนายณ์ยืนอยู่ด้วยกันท่ามกลางความเงียบที่เข้ามาปกคลุม

นายณ์หันมามองธีร์พร้อมใช้สายตาสำรวจหาความปิดปกติของร่างกายด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า” น้ำเสียงอ่อนโยนพยายามปลอบประโลมคนน้องที่ยังคงยืนตัวสั่น

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณนะครับ” ธีร์ส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่เป็นไร พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายธีร์ จำได้ไหม” นายณ์ยิ้มบางๆ

ธีร์ยิ้มรับด้วยหัวใจที่พองโต แม้ว่าในใจจะยังมีความกังวลต่อเรื่องเมื่อกี้อยู่ไม่น้อย แต่พอได้ยินคำพูดของนายณ์ ความคับข้องใจก็เบาลงทันที “งั้นเราออกไปกันเถอะ”

นายณ์เอ่ยเสียงนุ่ม พร้อมกุมมือคนน้องไว้ ธีร์พยักหน้าตอบรับ รู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้นายณ์