ไฮเดรนเยีย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา” สิ้นเสียงเคาะประตูก็ถูกเปิดออก เบลโล่เดินเข้ามาหาเขาอ่านรายงานสถานการณ์คลังอาวุธที่อิตาลี รายงานเสร็จเบลโล่ทำท่าจะเดินออกไปแต่เขาเรียกไว้ก่อน เดินไปหน้าลูกน้องคนสนิทใช้ฝ่ามือตบลงไปที่ใบหน้าอีกฝ่าย เบลโล่นิ่งงันแต่ไม่ได้ขยับตัวหรือพูดอะไร

“ทำไมถึงยอมให้ไอ้เป่ยมันอุ้มฉันห้ะ”

“ก็ตอนนั้นนายท่านเจ็บตัวอยู่”

“ถึงยังไงนายก็ไม่ควรยอมให้มันอุ้มฉันแบบนั้น”

“ขอโทษครับ”

“ไปได้แล้ว” เบลโล่โค้งก่อนที่จะรีบออกไปจากห้อง เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน หยิบหนังสือบนโต๊ะขึ้นมาอ่าน

“ทำอะไรอะเป่ย” เฟยหมิงชะโงกหน้าเข้ามาหาเป่ยเปียนที่กำลังก้มกดโทรศัพท์อยู่ เป่ยเปียนเอียงตัวหลบ แต่เฟยหมิงก็พยายามจะดูให้ได้ว่าในโทรศัพท์ของเป่ยเปียนนั้นมีอะไรอยู่

“ที่บ้านไม่สอนมารยาทนายรึไงเฟย”

“ปากร้ายนะเราอ่ะขอดูนิดเดียวเอง” เฟยหมิงไม่ลดละความพยายาม อ้อมไปอีกฝั่งเพื่อแย่งโทรศัพท์ของเป่ยเปียน ทั้งคู่ยื้อแย่งโทรศัพท์กัน ซึ่งไม่รู้ว่ามีคนกำลังเดินตรงมาทางนี้

“ไม่มีงานมีการทำกันรึไง” เยว่ซือพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เฟยหมิงหยุดมือที่คว้าโทรศัพท์ของเป่ยเปียน ส่วนเป่ยเปียนรีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า

“เอ้ะ ขอโทษครับคุณเยว่” เฟยหมิงรีบก้มหัวขอโทษเจ้านาย แล้ววิ่งไปทางอื่น เจ้านายเขาลืมไปแล้วรึไงว่าพวกเขาทำงานเป็นนักฆ่า และตอนนี้เจ้านายยังไม่สั่งงาน แต่พูดอะไรไม่ได้ไม่งั้นหัวคงจะหลุดออกจากบ่า

“ตะกี้ทำอะไรกัน”

“เปล่านี่ครับ”

“ก็เห็นอยู่”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นครับคุณเยว่”

“ก็ฉันเห็น”

“แค่แย่งโทรศัพท์กันนิดหน่อยครับ”

“แล้วโทรศัพท์มันมีอะไรห้ะ”

“ไม่มีครับ”

“เอามาดู”

“ของส่วนตัวครับคุณเยว่”

“เออ ฉันไม่ดูก็ได้วะ” พูดด้วยความอารมณ์เสีย ก่อนจะเดินหันหลังกลับไป เป่ยเปียนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอที่เปิดค้างไว้ ปรากฏเป็นภาพเจ้านายของเขานอนคว่ำหน้าหันหน้ามาทางเขา ดวงตาปิดสนิทขนคิ้วเรียงตัวกันสวย จมูกโด่งเข้ารูปกับใบหน้า ริมฝีปากสีแดงระเรื่อจนเขาอยากจะกดปากลงจูบกับรูปบนหน้าจอมือถือ เรือนผมสีดำเงาทำให้ชวนคิดถึงยามที่เขาสัมผัสความนุ่มนิ่ม

“นายท่านมีคนส่งพัสดุมา..” เบลโล่รายงานแล้วเปิดกล่องพัสดุให้ดู ภายในกล่องมีศพแมวสามตัวนอนอยู่ เยว่ซือสั่งให้เบลโล่ไปจัดการกับศพแมวให้เรียบร้อย นี่คงเป็นคำขู่จากแก๊งใดแก๊งหนึ่งและเขาคิดว่าคงเป็นแก๊งเดียวกับที่ส่งคนเข้ามาทรยศในองค์กรของเขา

เบลโล่สั่งให้ลูกน้องยศน้อยกว่าเขานำศพแมวไปทิ้งก่อนจะได้รับโทรศัพท์ว่ามีคนอยากติดต่องานกับเยว่ซือ เขาจึงเดินกลับไปหาเจ้านาย

“ลูกชายตระกูลเฉินจะขอเข้าพบเพื่อติดต่องานพรุ่งนี้ครับ”

“อืม”

“ผมเดาว่าน่าจะเป็นงานจ้างวานฆ่า”

“ไม่แปลกใจเท่าไร”

“เป่ยเปียนนี่ดีเนอะครับเข้ามาในแก๊งก็งานเข้าเยอะแยะ”

“ซื้อตัวมาแพงต้องใช้ให้คุ้ม”

“อะไรที่ทำให้นายท่านยอมจ่ายเงินขนาดนั้น”

“ไม่ใช่เรื่องของนาย”

“ขอโทษครับ”

“ไปได้แล้ว”

“คุณเยว่แม่งโคตรน่ากลัวเลยเป่ย นายเห็นรึเปล่าตอนที่เขาส่งสายตามา เย็นอย่างกับเทือกเขาน้ำแข็งแหน่ะ” เฟยหมิงพูดแล้วลูบแขนตัวเอง

“อืม”

“มีคนเคยทักหรือเปล่าว่านายเป็นใบ้น่ะเป่ย”

“แล้วมีคนเคยทักนายหรือเปล่าว่านายพูดมากน่ะเฟย”

“โหปากร้ายชะมัด”

“...”

“ปากแบบนี้ชาตินี้จะมีแฟนมั้ยไอ้หล่อ” เฟยหมิงกระทุ้งศอกใส่เป่ยเปียนเบาๆ แล้วผละออก เป่ยเปียนถอนหายใจออกมาเขาเริ่มรำคาญเพื่อนร่วมงานที่ช่างจ้อ

“ไม่ใช่เรื่องของนาย”

“ครับๆ เฟยหมิงคนนี้แค่เป็นห่วงกลัวไม่มีเมีย”

“…” แค่มีเจ้านายอย่าเยว่ซือ จริงๆ เขาคงไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นแล้วแหละ แค่คิดถึงใบหน้าดุดันของเยว่ซือ คิ้วเรียวสวยที่มักจะขมวดเป็นปมตอนเขาดุ ปากสีสวยที่มักจะเม้มเข้าหากัน หรือส่งเสียงครางหวานหู มือขาวที่มักจะจับปืนและมีด ท่าทางโมโหยามที่เขาทำหน้านิ่งใส่ เขาก็อยากจะกักให้เป็นของเขาคนเดียวไม่ให้ใครได้เห็น

“ฆ่าล้างแก๊งฟางหรง” ลูกชายของตระกูลเฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือประสานกันวางบนเข่า

“ฉันคิดห้าพันล้าน” จรดบุหรี่เข้าที่ริมฝีปาก ดูดให้เต็มปอดก่อนจะพ่นควันสีเทาออกมา ชายวัยกลางคนปัดควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้งมาตรงหน้า แต่เยว่ซือไม่สนใจยังคงปล่อยควันบุหรี่ออกมาเรื่อยๆ

“เรื่องเงินฉันไม่มีปัญหาทำงานให้สำเร็จเป็นพอ”

“ไม่มีอะไรที่ซีห่าวทำไม่ได้” ดับบุหรี่ลงกับโต๊ะ นำมือข้างขวาขึ้นมาเท้าคาง นิ้วเรียวยาวข้างซ้ายเคาะลงกับโต๊ะเป็นจังหวะ สายตาเฉียบคมบ่งบอกถึงความมั่นใจ รอยยิ้มอันแสนเย่อหยิ่งปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า

“ฉันจะคอยดู”

“ซีห่าวจะไม่มีวันทำให้คุณผิดหวัง”

“นายเป็นอะไรมากกับสวนของคฤหาสน์ฉันหรือเปล่าเป่ย”

“…”

“เหอะ ไม่ได้เข้ากับเบ้าหน้าเลยสักนิด”

“ความชอบส่วนตัวไม่เกี่ยวกับหน้าตาเลยครับ”

“แล้วชอบมากหรือไงไอ้ดอกสีม่วงนั่นหน่ะ” เยว่ซือพยักพเยิดไปที่ดอกไม้สีม่วงอ่อนที่เขาเห็นเป่ยเปียนจ้องมันมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

“เขาเรียกว่าดอกไฮเดรนเยียครับ”

“ดอกบ้าดอกบออะไรก็ช่างมันเถอะ ฉันเห็นนายชอบมองมันตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว”

“ครับผมชอบมัน”

“มันสวยสำหรับนายขนาดนั้นเลยเหรอ”

“สวย แต่คุณเยว่สวยกว่ามันตั้งเยอะ” พูดแล้วก็ละสายตาจากดอกไม้มาจ้องเจ้านายตรงๆ ใบหน้าที่เขาคิดว่าสวยกว่าดอกไม้ทำสีหน้าไม่พอใจ

“อะไรของนาย สมองกลับรึยังไง”

“ผมแค่พูดสิ่งที่คิดแล้วมันผิดตรงไหนครับ”

“ฉันเป็นผู้ชาย”

“ครับ” เขาไม่คิดจะเถียงอะไรเจ้านายต่อ ถึงพูดไปเจ้านายเขาก็คงเถียงอย่างไม่ลดละ นิสัยอยากเอาชนะของเยว่ซือเป็นแบบนี้มานานแล้ว และเจ้าตัวก็คงไม่คิดจะแก้ไข

“เออ มีงานให้ทำ”

“ครับ”

“ฆ่าล้างแก๊งฟางหรง” งานใหญ่ออกจากปากเจ้านาย ครั้งนี้ซีห่าวต้องใช้คนจำนวนไม่น้อย แต่เมื่อรับงานมาแล้วซีห่าวต้องทำงานให้สำเร็จแม้จะเสี่ยงอันตรายเพียงไหนก็ตาม